ප්‍රංශ ශිෂ්‍යයන්ගේ විප්ලවය සදාකල් දිනේවා!

පැරිසියේ සිට දොන් සමන්ත

ප්‍රංශය පුරා දැවැන්ත විරෝධතා රැල්ලක් සමඟින් ශිෂ්‍ය විප්ලවයක් ව්‍යාප්ත වෙමින් පවතින අතර, 2026 ඔක්තෝබර් 6 වන දින රට පුරා 450,000 කට අධික පිරිසක් ඊට එක්වූහ. ඉන් 100,000 කට අධික පිරිසක් පැරිස් නගරයේ පමණක් පෙළපාලි ගියහ. මෙම ව්‍යාපාරයට සහාය දක්වන සිසුන්, වෘත්තීය සමිති මෙන්ම සමාජ, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සහ දේශපාලන සංවිධාන ද මෙම ක්‍රියාකාරකම් වලට එක් වූහ. ඊට පෙර දිනයේ, එනම් 2026 ඔක්තෝබර් 5 වන දින, රටේ සමස්ත පාසල් සංඛ්‍යාවෙන් අඩකටත් වඩා වැඩි ප්‍රමාණයක් වන ද්විතීයික පාසල් 2,000 ක් අවහිර කරනු ලැබූ අතර, සිය ගණනක් සහ දහස් ගණනක් සිසුන්ගේ සහභාගීත්වයෙන් පැවති දැවැන්ත මහා රැස්වීම්වලින් අනතුරුව රටේ විශ්වවිද්‍යාලවලින් 90% ක් පමණ මෙම ව්‍යාපාරයට එක් වූහ. ගුණාත්මක අධ්‍යාපනයක් ලබා ගැනීම සඳහා ඇති එකම සැබෑ විකල්පය ලෙස ප්‍රංශයේ කම්කරු හා ජනතා රජයක් පිහිටුවීමේ අවශ්‍යතාව මෙම ව්‍යාපාරය විසින් අවධාරණය කරනු ලබයි. එහෙත් ‘ලා ෆ්‍රාන්ස් ඉන්සුමිස්’ (LFI) සහ වාමාංශික යැයි කියාගන්නා කණ්ඩායම් ධනේශ්වර අධිරාජ්‍යවාදී ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ආරක්ෂා කරන බැවින් මෙම විසඳුම සලකා බැලීම ප්‍රතික්ෂේප කරති.

මැක්‍රොන් සහ ලෙකෝර්නුගේ ධනේශ්වර රජය මෙම විරෝධතා ම්ලේච්ඡ ලෙස මර්දනය කළ අතර, පුද්ගලයින් 6,500 ක් පමණ අත්අඩංගුවට ගෙන රඳවා තබා ගන්නා ලදී. ඉන් 1,800 දෙනෙකුට එරෙහිව නීතිමය ක්‍රියාමාර්ග ගෙන ඇති අතර, ඔවුන්ගෙන් බහුතරය බාලවයස්කරුවන් වේ. එහෙත් එම මර්දනයට ප්‍රංශ තරුණ පරපුරේ නැගිටීම නැවැත්වීමට නොහැකි විය. උසස් පාසල් සහ ද්විතීයික පාසල්වල ක්‍රමයෙන් සිදු කළ අවහිර කිරීම්වලින් සති දෙකකට පසු, සිසුන්ගේ සහ ගුරුවරුන්ගේ වෘත්තීය සමිති විසින් රටම කම්පා කළ දැවැන්ත අධ්‍යාපන වැඩවර්ජනයක් සහ කැරැල්ලක් කැඳවන ලදී. “6-7” ලෙස හැඳින්වෙන මෙම ව්‍යාපාරය 2026 ඔක්තෝබර් 6 සහ 7 යන දිනවල එකවර පැවති පෙළපාලි 170 කට අධික සංඛ්‍යාවක් සමඟින් උච්චතම අවස්ථාවට ළඟා වූ අතර, එමගින් පැරිස්, මාර්සේයි, ලියොන්, බෝඩෝ සහ ලිල් වැනි නගරවල විශ්වවිද්‍යාල සහ පාසල් සිය ගණනක කටයුතු අඩපණ විය. ප්‍රංශ අධිරාජ්‍යවාදී ධනවාදයට සහ එහි රජයට එරෙහිව වැඩවර්ජනය කරමින් සිදු කළ මෙම ව්‍යාපාරයට වෘත්තීය සමිති, දෙමාපිය සංගම් සහ විශ්වවිද්‍යාල ව්‍යාපාරවල සහාය හිමි විය. ප්‍රංශයේ සිසුන්ගේ සහ ජනතාවගේ අරගලය සදාකල් දිනේවා!

ප්‍රංශ ජනතාව ලෝක විප්ලවීය රැල්ලේ පෙරමුණේය

මෙම ශිෂ්‍ය විප්ලවය මෙහෙයවනු ලබන්නේ වඩාත් දුප්පත් තරුණයන්, සංක්‍රමණිකයන් හෝ අප්‍රිකාවෙන් සහ මැද පෙරදිගින් පැමිණි සංක්‍රමණික පවුල්වල තරුණයන් විසිනි. ආදේශක ගුරුවරුන් ලබා දීම, අධික ලෙස සිසුන් පිරී ඉතිරී ගිය පන්ති කාමර සහ පාසල් යටිතල පහසුකම් පිරිහීම වැනි ගැටලු සම්බන්ධ ඉල්ලීම් හේතුවෙන් මෙම විප්ලවය හටගත්තේය. මෙම ඉල්ලීම්වලට අමතරව, ‘Parcoursup’ වැනි විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රවේශ ක්‍රමවේද අහෝසි කිරීම සහ උසස් අධ්‍යාපනය තුළ නව ස්ථාන දහස් ගණනක් නිර්මාණය කිරීම සඳහා වන ඉල්ලීම් ද ඊට එක් විය. මේ වන විට, අත්අඩංගුවට ගැනීම් සහ පොලිස් මැදිහත්වීම් අවසන් කරන ලෙස ද ඔවුහු ඉල්ලා සිටිති. මෙම විප්ලවය සඳහා ප්‍රධාන උත්තේජකය වූයේ පැරිස් ආසන්න නගරයේ තදාසන්න ප්‍රදේශයක් (banlieue) වන Créteil හි පිහිටි Saint-Exupéry පාසැලේ සිසුන් සහ ගුරුවරුන්ගේ ක්‍රියාකාරීත්වයයි. ආදේශක ගුරුවරුන් නොමැතිකම, අධික ලෙස සිසුන් පිරී ඉතිරී ගිය පන්ති කාමර සහ සම්පත් හිඟය හෙළා දකිමින් ඔවුහු 2026 සැප්තැම්බර් 17 වන දින වැඩ වර්ජනයක් ආරම්භ කළහ.

2026 සැප්තැම්බර් 28 වන විට, ප්‍රංශය පුරා පිහිටි පැසැල් ඇතුළු අධ්‍යාපන මධ්‍යස්ථාන 180කට අධික සංඛ්‍යාවක් මෙම ව්‍යාපාරයට එක් විය. සැප්තැම්බර් 30 වන විට එම සංඛ්‍යාව 300 ඉක්මවූ අතර, මේ වන විට එය 400 ඉක්මවා ඇත. මෙම විප්ලවයත් සමඟ, ලොව පුරා පැතිර යන තුන්වන විප්ලවීය රැල්ලේ පෙරමුණ ගැනීමට ප්‍රංශය සමත්ව සිටී. මෙම රැල්ලට නේපාලයේ මහජන පෙළපාලි, ස්පාඤ්ඤයේ “නිවාස විප්ලවය” (Housing Revolution), එක්සත් ජනපදයේ මිනසෝටා හි ICE ආයතනය පරාජය කිරීම සහ “No Kings” ව්‍යාපාරය, කියුබාවේ සහ වෙනිසියුලාවේ ආඥාදායකත්වයන්ට එරෙහි අරගලය, ග්‍රීසිය, බල්ගේරියාව, සර්බියාව, බොලිවියාව සහ තුර්කිය යන රටවල මහජන පෙළපාලි, යේමනයේ හූතිවරුන්ගේ ජයග්‍රහණ, ඉරානය විසින් එක්සත් ජනපදය සහ ඊශ්‍රායලය පරාජය කිරීම, දකුණු කොරියාව, ජෝර්ජියාව, ඉන්දුනීසියාව, බංග්ලාදේශය සහ සිරියාව යන රටවල පෙළපාලි, පලස්තීනුවන්ගේ තුන්වන ඉන්ටිෆාඩා (Intifada) ප්‍රතිරෝධය සහ ඩොන්බාස් (Donbas) හි යුක්රේන ජාතික විමුක්ති හමුදාව විසින් දියත් කළ ‘Operation Vivaldi’ වැනි සිදුවීම් ඇතුළත් වේ. ප්‍රංශය, ස්පාඤ්ඤය සහ යුක්රේනය තුළ සිදුවන විප්ලවයන් මගින් යුරෝපය ගෝලීය පන්ති අරගලයේ කේන්ද්‍රස්ථානය බවට පත් කරනු ලබයි.

විප්ලවයන්ගෙන් කම්පිත වූ අධිරාජ්‍යවාදී අර්බුදයේ රාජ්‍යයක්

ප්‍රංශය යනු පසුගිය වසර අටක් තිස්සේ අනුප්‍රාප්තික පෙබරවාරි විප්ලවයන්  එනම් දේශපාලන තන්ත්‍රයේ වෙනස්කම් ඇති කරන සහ ආන්ඩු පෙරළා දමන ධනවාදයට එරෙහි විප්ලවයන් මගින් සොලවා ඇති අධිරාජ්‍යවාදී රාජ්‍යයකි. කෙසේ වෙතත්, මෙම විප්ලවයන්ට විප්ලවීය නායකත්වයක් නොමැති අතර, යටින් පවතින ගැටළු විසඳීමට ඒවා අපොහොසත් වන බැවින්, ඒවා නැවත නැවතත් සිදු වේ. 2018 අගභාගයේදී, ප්‍රංශයේ ඉන්ධන බදු වැඩිවීමක් කහ කබා විරෝධතා ව්‍යාපාරයට හේතු වූ අතර, එය ස්වයංසිද්ධ, තිරස් සහ නායකයෙකු නොමැති ලෙස පෙනී සිටියේය. එහි සෑම සෙනසුරාදාවකම දැවැන්ත පෙළපාලි, වටරවුම් අවහිර කිරීම් සහ සමාජ මාධ්‍ය හරහා බලමුලු ගැන්වීම් ඇතුළත් විය.

මැක්‍රොන්-ලෙකෝර්නු (Macron-Lecornu) විශ්‍රාම වැටුප් ප්‍රතිසංස්කරණ පනතට එරෙහිව 2023 මාර්තු-අප්‍රේල් මාසවලදී සිදුවූ ප්‍රබල ජනතා ක්‍රියාකාරීත්වය තවත් එවැනි ‘පෙබරවාරි’ අවස්ථාවක් (එනම්, දැවැන්ත මහජන නැගිටීමක්) විය; “මැක්‍රොන් ඉල්ලා අස්වනු” යන සටන් පාඨය යටතේ දියත් වූ එම ක්‍රියාකාරීත්වය, පසුගිය වසර 40 තුළ ඇතිවූ විශාලතම වැඩ වර්ජන සහ විරෝධතා රැල්ලක් බවට පත්විය. ප්‍රංශ-ඇල්ජීරියානු සම්භවයක් සහිත 17 හැවිරිදි තරුණයෙකු වූ නහුවෙල් එම්. (Nahuel M.) පොලිස් නිලධාරියෙකු අතින් ඝාතනයට ලක්වීමෙන් පසු 2023 ජූලි මාසයේදී ඇතිවූ නැගිටීම තවත් එවැනි අවස්ථාවක් වූ අතර, එය ප්‍රබල ජනතා ක්‍රියාකාරීත්වයක් මුදා හැරීමට හේතු විය. තවත් එවැනි අවස්ථාවක් 2025 සැප්තැම්බර් 18 වන දින වාර්තා වූ අතර, එහිදී CGT (General Confederation of Labor) සංගමය ප්‍රධාන වෘත්තීය සමිති අටක් සමඟ එක්ව මැක්‍රොන්-ලෙකෝර්නු කප්පාදු සැලැස්මට (Austerity plan) එරෙහිව මිලියනයකට අධික ජනතාවක් පෙළගැස්වීය.

මෙම විප්ලවයන් පැරණි හා ජරාජීර්ණ ප්‍රංශ අධිරාජ්‍යවාදී ධනවාදී රාජ්‍යය කෙතරම් දුරට සොලවා ඇත්ද යත්, ඔවුන් වසර හතරක් තුළ අගමැතිවරුන් පස් දෙනෙකුගේ පත් කිරීමට හේතු වී ඇති අතර, සාමාන්‍යයෙන් සෑම මාස නවයකට වරක් එක් අගමැතිවරයෙකුගේ පත්විය. 2022 මැයි මාසයේදී බලයට පත් වූ එලිසබෙත් බෝර්න්, විශ්‍රාම වැටුප් ප්‍රතිසංස්කරණ සහ ආගමන නීතියට එරෙහි විරෝධතා හේතුවෙන් 2024 ජනවාරි මාසයේදී ඉල්ලා අස්විය. ඇයගෙන් පසු ගේබ්‍රියෙල් ඇටල් 2024 සැප්තැම්බර් මාසයේදී ඉල්ලා අස් වූ අතර, පසුව මයිකල් බාර්නියර් එම ධුරයට පත් වූ අතර, මාසයකට පසු 2024 දෙසැම්බර් මාසයේදී ඉල්ලා අස්විය. ඉන්පසු ෆොන්ශුවා බයිරෝ එම තනතුර භාරගෙන 2025 සැප්තැම්බර් මාසයේදී ඉල්ලා අස් වූ අතර, ඔහු වෙනුවට වත්මන් අගමැති සෙබස්තියන් ලෙකෝර්නු පත් විය, ඔහු බිඳවැටීමේ අද්දර සිටී. ප්‍රංශයේ මෙම රජයේ අස්ථාවරත්වය, පාලන තන්ත්‍රයට සහ රාජ්‍යයට පහර දෙන කම්කරුවන්ගේ සහ ජනතාවගේ අනුප්‍රාප්තික විප්ලවයන්ගේ ප්‍රතිඵලයක් වන අතර එය පාලන තන්ත්‍රයට සහ රාජ්‍යයට පහර දෙයි.

පාලක ප්‍රභූ පැලැන්තියේ අධිරාජ්‍යවාදී රාජ්‍ය ව්‍යුහයට, යුරෝපා සංගමයට (EU) සහ යුරෝපීය මහ බැංකුවට (ECB) එරෙහි දේශපාලන විප්ලවයක්

සිය ඉගෙනුම් තත්ත්වයන් පිළිබඳව උසස් පාසල් සිසුන් ඉදිරිපත් කරන මැසිවිලි මගින් පෙන්නුම් කෙරෙන්නේ, ගෝලීය අර්බුදය හමුවේ පීඩාවට පත්ව ඇති ධනවාදී ප්‍රංශයේ පරිහානිය සහ බිඳ වැටීමයි. මෙම අර්බුදය වඩාත් දරුණු ලෙස බලපා ඇත්තේ දුප්පත්ම ප්‍රදේශවල පිහිටි පාසල්වලට වන අතර, මෙම තරුණ විප්ලවය ධනවාදය යටතේ පවතින සමාජ අසමානතාවයන් ඉලක්ක කර ගනිමින් ක්‍රියාත්මක වේ. ඉහළ මිලදී ගැනීමේ හැකියාවක් ඇති පවුල්වල දරුවන් ඉගෙනුම ලබන ‘හෙන්රි-IV’ (Henri-IV) පාසලේ සිසුන් “පැරිසියේ පාසලට මෙන්ම ශාන්ත-ඩෙනිස් (Saint-Denis) හි පාසලටත් සමාන පහසුකම්!” යනුවෙන් සටන් පාඨ කියමින් උද්ඝෝෂණය කරති. පැරිසියේ පිහිටි පෞද්ගලික ‘මැසිලොන්‘ (Massillon) උසස් පාසලේ තරුණයන් තමන් සතු “විශේෂ වරප්‍රසාද” ගැන කතා කරන අතරම, ශාන්ත-ඩෙනිස් හි ‘පෝල්-එලුවාඩ්‘ (Paul-Éluard) උසස් පාසල සමඟ සහයෝගිතාව පළ කරමින් විවිධ පුවරු සහ බැනර් ඔසවාගෙන උද්ඝෝෂණවල නිරත වෙති. මෙම සමස්ත ව්‍යාපාරය පුළුල් ජනතා සහයෝගයක් දිනාගෙන ඇති අතර, සියලුම මත විමසුම්වලින් පෙන්නුම් කෙරෙන්නේ ජනගහනයෙන් 62%ක් මෙම ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරය සාධාරණ එකක් ලෙස සලකන බවයි.

සිසුන් “1968 මැයි විප්ලවය නැවත අත්විඳින ‘6-7’ පරම්පරාව” යනුවෙන් සටන් පාඨ කියන අතරතුර, රෙනේස් (Rennes) විශ්වවිද්‍යාලයේ වැඩ වර්ජනයේ නිරත සිසුන් විසින් ඉතිහාසයේ මුල්ම කම්කරු ආණ්ඩුවක් වූ ‘පැරිස් කොමියුනය’ (Paris Commune) සිහිගන්වන “කොමියුනය සදාකල් දිනේවා!” යන සටන් පාඨය ප්‍රදර්ශනය කර ඇත. විවිධ අප්‍රිකානු සහ මැද පෙරදිග රටවල ධජ මෙන්ම පලස්තීන ධජ ද රැගෙන යාමෙන් පෙන්නුම් කෙරෙන පරිදි, වර්ගවාදයට එරෙහිව සහ සංක්‍රමණිකයන්ගේ අයිතිවාසිකම් ආරක්ෂා කිරීම වෙනුවෙන් වන අරගලයේ වැදගත්කම මෙම ව්‍යාපාරයේ ස්වභාවය මගින් ඉස්මතු කෙරේ. ගෝලීය විප්ලව රැල්ලේ දෙවන අදියරේ කොටසක් වූ 2018 ‘කහ කබා’ (Yellow Vest) ව්‍යාපාරය සහ වත්මන් ව්‍යාපාරය අතර සැලකිය යුතු වෙනසක් පවතී. ‘කහ කබා’ ව්‍යාපාරය මාක්ස්වාදයට සහ දේශපාලන පක්ෂවලට විරුද්ධ ස්වාධීනවාදී (autonomist) සහ අරාජකවාදී (anarchist) ස්වභාවයක් ගත්තේය.

එහෙත් වර්තමාන ශිෂ්‍ය බලමුලු ගැන්වීම මාක්ස්වාදී යැයි කියා ගන්නා පක්ෂ හෝ සංවිධාන කෙරෙහි සතුරුකමක් නොදක්වයි. ඊට පටහැනිව, එය එම කණ්ඩායම්වලට විවෘතව පවතින අතර පලස්තීනය වෙනුවෙන් වන ව්‍යාපාරයේ කොටසක් ද වේ. ස්පාඤ්ඤයේ පිහිටුවා ඇති කඳවුරු තුළ ද අපට මෙම  ගෝලීය දේශපාලන විප්ලවයේ කොටසක් වන ජනතා විඥානයේ පරිණතභාවය සහ දියුණුව කරා යන ක්‍රියාවලියක් පෙන්නුම් කරයි. එනම්, ලොව පුරා ජනතාව තම පැරණි, ප්‍රතිසංස්කරණවාදී සහ ද්‍රෝහී සමාජ හා දේශපාලන සංවිධානවලින් මිදී, වඩාත් දුප්පත් ප්‍රදේශවලින් මතුවන ස්වයං-සංවිධානගත වීම, ස්වයං-ආරක්ෂාව සහ ගැඹුරු “සෝවියට්කරණය” (Sovietization) කරා එළැඹීමේ ක්‍රියාවලියකි.

අධිරාජ්‍යවාදී රාජ්‍යයට  , යුරෝපා සංගමයට (EU) සහ යුරෝපා මහ බැංකුවට (ECB) එරෙහි විප්ලවයක්

ප්‍රංශයේ සහ ස්පාඤ්ඤයේ සිදුවන විප්ලවය ඉලක්ක වී ඇත්තේ යුරෝපීය සංගමය (EU), යුරෝපීය මහ බැංකුව (ECB) සහ ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල (IMF) තුළින් මූර්තිමත් වන යුරෝපීය ධනවාදයට එරෙහිවය; එනම්, යුරෝ කලාපයේ ප්‍රභූ පැලැන්තියේ සහ යුරෝපීය ප්‍රාග්ධනයේ අවශ්‍යතා වෙනුවෙන් ක්‍රියා කරන, ධනය සුළු පිරිසක් අතට කේන්ද්‍රගත කරන එම “ත්‍රිත්ව බලකායට” (troika) එරෙහිවය. BNP Paribas, Credit Agricole, Deutsche Bank සහ Barclays වැනි යුරෝපීය සමාගම් විසින් නිකුත් කරන ලද ණය බැඳුම්කරවල මුදල් ප්‍රංශය විසින් ගෙවිය යුතු යැයි බලකරන බැංකුකරුවන්ගේ සහ මහා සමාගම්වල අවශ්‍යතා ආරක්ෂා කරන ආණ්ඩුවලට එරෙහිව ද මෙම විප්ලවය ක්‍රියාත්මක වේ. අප රටේ පවතින පස්වන ජනරජ පාලන තන්ත්‍රය ක්‍රියාත්මක වන්නේ Jean-Laurent Bonnafé, Christian Dargnat, Bernard Mourad, Jean-Paul Chifflet, Frédéric Oudea සහ Philippe Citerne වැනි ප්‍රභූවරුන්ගේ මෙන්ම, මහා සමාගම්වල ප්‍රධාන විධායක නිලධාරීන්ගේ සහ බිලියනපති බැංකුකරුවන්ගේ අවශ්‍යතා වෙනුවෙනි.

ප්‍රංශයේ සිසුන්ගේ සහ ජනතාවගේ අරගලය යොමු වී ඇත්තේ එම පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරුන්, රාජ්‍ය නිලධාරීන්, විනිසුරුවරුන්, ආයතන සහ පස්වන ජනරජයේ ආණ්ඩුවට එරෙහිවය. මෙම පාලක පන්තියේ ප්‍රභූවරුන් අතරට ‘මාළිගාවේ සේවකයන්’ (palace butlers) ලෙස හැඳින්වෙන, ජාතික පරිපාලන පාසලේ (ENA) උපාධිධාරීන් අයත් වන අතර, ඔවුන් CAC40 සමාගම් සමූහය, Louis Vuitton හි Bernard Arnault, Canal+ සහ Vivendi හි Vincent Bolloré හෝ Free සමාගමේ Xavier Niel වැනි අය වෙනුවෙන් සේවය කරති. කෙසේ වෙතත්, ප්‍රංශ ජනතාව ප්‍රංශ සමාජවාදී පක්ෂය (PS) සහ ප්‍රංශ කොමියුනිස්ට් පක්ෂය (PCF) වැනි තම පැරණි නායකත්වයන්ගෙන් ඉවත් වෙමින්, මැතිවරණවලදී ඡන්දය ප්‍රකාශ කිරීමෙන් වැළකී සිටීම සහ අතෘප්තිය පළ කිරීම වැනි ක්‍රියා මගින් තම විරෝධය ප්‍රකාශ කරන මොහොතේදීම, Jean-Luc Mélenchon ගේ නායකත්වයෙන් යුත් සහ ‘ප්‍රගතිශීලී ජාත්‍යන්තරය’ (Progressive International) සමඟ සම්බන්ධ වී සිටින La France Insoumise (LFI) වැනි වාමාංශික කණ්ඩායම්, අවස්ථාවාදී ප්‍රචාරක උපායමාර්ගයක් ඔස්සේ මෙම අරගලයට සහාය දැක්වීමට ඉදිරිපත් වෙති; ඔවුහු ධනේශ්වර ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය කෙරෙහි නැවත විශ්වාසය තබන ලෙස ජනතාවගෙන් ඉල්ලා සිටිති. විප්ලවය මැතිවරණ දෙසට හරවා යැවීමේ ‘ලා ෆ්‍රාන්ස් අන්සුමිස්’ (La France Insoumise – LFI) හි විනාශකාරී ප්‍රතිපත්තිය අපි හෙළා දකිමු. ජීන්-ලුක් මෙලෙන්චොන් (Jean-Luc Mélenchon) සහ LFI සාමාජිකයෙකු මෙන්ම සේන්-ඩෙනිස් (Saint-Denis) හි නගරාධිපතිවරයා වන බැලි බගයොකෝ (Bally Bagayoko) වැනි නායකයින් ශිෂ්‍ය අරගලයට එක්වන්නේ මැක්‍රොන්-ලෙකෝර්නු (Macron-Lecornu) රජය අවසන් කිරීමට හෝ කම්කරු හා ජනතා හිතවාදී විසඳුමක් වෙනුවෙන් සටන් කිරීමට නොවේ. ඊට පටහැනිව, මෙම අරගලයට LFI නායකයින් සම්බන්ධ වී සිටින්නේ ප්‍රංශයේ පිරිහුණු සහ දූෂිත ධනේශ්වර ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය පිළිබඳ බලාපොරොත්තු සහ මිත්‍යාවන් ප්‍රවර්ධනය කිරීමේ අරමුණෙනි. ඉදිරි මැතිවරණයේදී LFI වෙත ඡන්දය ලබා දුන්නොත් වෙනස්කම් සිදුවනු ඇතැයි පවසමින් ඔවුන් තරුණ ක්‍රියාකාරීන් වෙත ළඟා වන අතර, එය මුළාවකි. මෙහි අරමුණ වන්නේ තරුණ ක්‍රියාකාරීන් පසුගාමී තත්ත්වයකට ඇද දැමීමත්, මැතිවරණ, ඡන්ද පෙට්ටි සහ ‘පස්වන ජනරජයේ’ (Fifth Republic) අධිරාජ්‍යවාදී ධනේශ්වර පාර්ලිමේන්තු ක්‍රමය කෙරෙහි විශ්වාසය තැබීමට ඔවුන්ව යොමු කිරීමත්ය.

‘ලා ෆ්‍රාන්ස් අන්සුමිස්’ (LFI) යනු ධනේශ්වර කණ්ඩායම් විසින් මෙහෙයවනු ලබන ධනේශ්වර සන්ධානයක් වන අතර, එය තමන්ව “වාමවාදී” ලෙස හඳුන්වා දෙමින් ජනතාව නොමඟ යවයි. LFI අනුගමනය කරන්නේ ස්පාඤ්ඤයේ ‘පොඩෙමොස්’ (Podemos) සහ ග්‍රීසියේ ‘සිරිසා’ (Syriza) විසින් මීට පෙර ක්‍රියාත්මක කරන ලද, සහ දැනට එක්සත් ජනපදයේ බර්නි සැන්ඩර්ස් (Bernie Sanders) සහ ඔකාසියෝ-කෝර්ටෙස් (Ocasio-Cortez) ගේ නායකත්වයෙන් යුත් ‘ඇමරිකාවේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සමාජවාදී පක්ෂය’ (DSA) විසින් අනුගමනය කරනු ලබන ද්‍රෝහී ධනේශ්වර සහ අධිරාජ්‍යවාදී ගැති ප්‍රතිපත්තියයි. මොවුන් සියලු දෙනාම ‘ප්‍රගතිශීලී ජාත්‍යන්තරය’ (Progressive International) නමැති ගෝලීය “ප්‍රගතිශීලී” කණ්ඩායමේ නියෝජිතයින් වන අතර, එම කණ්ඩායම එක්සත් ජනපද රාජ්‍ය දෙපාර්තමේන්තුව (US State Department) විසින් ප්‍රවර්ධනය කරනු ලබන්නකි. ප්‍රංශය තුළ LFI නියෝජනය කරන්නේ එම කණ්ඩායමයි.

LFI (La France Insoumise) සඳහා සහාය ලබා දෙන ලෙස ඉල්ලා සිටින, තමන්ව “මාක්ස්වාදී” හෝ “ට්‍රොට්ස්කිවාදී” ලෙස හඳුන්වා ගන්නා කණ්ඩායම් ද අපි හෙළා දකිමු. නිල NPA, වාම පක්ෂය (Parti de Gauche – PG, Gauches Écosocialistes – GES) හෝ LFI හි පාර්ලිමේන්තු ව්‍යුහය තුළ ක්‍රියාකාරී වන ලැම්බර්ට්වාදී (Lambertist) සම්ප්‍රදායන් සහිත ස්වාධීන කම්කරු පක්ෂය (Parti Ouvrier Indépendant – POI) මීට උදාහරණ වේ. මෙම කණ්ඩායම්වල කාර්යභාරය වන්නේ ධනේශ්වර සන්ධානයකට “සමාජවාදී” හෝ “මාක්ස්වාදී” ආලේපනයක් ලබා දීමයි. ෆ්‍රැන්සුවා හොලන්ඩ් (François Hollande) සහ ඔලිවියර් ෆෝර් (Olivier Faure) ගේ නායකත්වයෙන් යුත් අධිරාජ්‍යවාදී ප්‍රංශ සමාජවාදී පක්ෂය, ධනේශ්වර ජනරජවාදී කණ්ඩායම් හෝ ප්‍රංශ කොමියුනිස්ට් පක්ෂය (PCF) සමඟ සන්ධානයක් ගොඩනැගීමට LFI කිසිදු පැකිලීමක් නොදැක්වීය.

ප්‍රංශ වාමාංශයේ පැරණි හා දූෂිත සංවිධානවලින් ඉවත් වූ නව ක්‍රියාකාරීන් මෙන්ම පළපුරුදු ක්‍රියාකාරී සාමාජිකයින් සහ සටන්කාමීන් ද එක් කර ගනිමින්, ප්‍රංශය තුළ විප්ලවවාදී සංවිධානයක් ගොඩනැගීම අපට අවශ්‍යව තිබේ. මෙම කාර්යය ඉදිරියට ගෙන යාම සඳහා ශිෂ්‍ය විප්ලවය කදිම අවස්ථාවක් වන අතර, විප්ලවයන්ට සහාය දැක්වීමෙන් ආරම්භ වී මේ වන විට ගෝලීය සමාජවාදය උදෙසා වන අරගලය වෙනුවෙන් ලොව පුරා නායකයින් එක් කර ගනිමින් පවතින මෙම විප්ලවවාදී මාක්ස්වාදී ව්‍යාපෘතිය හා එක්වන ලෙස ‘Marx International’ සහ ‘Marx France’ යන ආයතන නියෝජනය කරමින් අපි ඔබට ආරාධනා කරන්නෙමු.

THE MARX SRI LANKA