La Marx International

The Global Sumud Flotilla, scheduled to depart from Barcelona on April 12, 2026, bound for Gaza with vessels from various countries, is a movement spearheaded by officials from capitalist governments and imperialist institutions like the UN. They advocate for a “two-state solution” for Palestine , recognize and defend Israel’s right to exist, and champion a “pacifist” policy , opposed to the struggle of Palestinian and Middle Eastern militias. This is the second flotilla, following the first one that took place a few months ago in mid-2025, and featured the renowned climate activist Greta Thunberg as its public face. This undertaking does not mobilize its forces and vast resources to fight for the liberation of Palestine from occupation, but rather has a “humanitarian” objective, focused on providing aid. As they themselves acknowledge on their website, which you can read here , the flotilla’s objective is to deliver supplies, food, and medicine to “alleviate” the situation of the oppressed Palestinians, not to end oppression, but to try to make it more sustainable and bearable.

In this article, we Marxists explain why we reject this policy, which we characterize as pro-imperialist and serving the interests of Zionism, even though the flotilla’s leaders loudly proclaim their opposition to Zionism. Disguised as “struggle” and ” protest,” it is a policy that educates and promotes the acceptance of subjugation, turning its back on the armed struggle that the Palestinian people and the peoples of the Middle East have been waging against Zionism and imperialism, as illustrated by the recent events in the Iran-Iraq War. At the end of the article, we dedicate a brief section to analyzing the shameful position of the social-democratic, Stalinist, ex-guerrilla, and ex-Trotskyist left-wing groups that comprise and promote the “flotilla ,” whose policy is part of the political course of class collaboration with the bourgeoisie that they have been pursuing in countries around the world.

Bourgeois and imperialist enterprise clashes with civil war

The flotilla is not an “independent” undertaking by ” activists,” as its organizers claim. While some activists are involved, it is an action driven by officials from imperialist organizations such as the UN Special Rapporteur on the situation of the Palestinians, Francesca Albanese, and the former UN High Commissioner for Human Rights, Navi Pillay, and supported by capitalist and imperialist organizations such as the World Health Organization and the UN Office for the Coordination of Humanitarian Affairs (OCHA), whose spokesperson, Jens Laerke, expressed support for the flotilla, stating that “we welcome any initiative that can provide aid… as long as it is distributed according to humanitarian principles and in a dignified manner.”

While food and medical aid are necessary, all the aid in the world cannot solve the Palestinian tragedy, which can only be truly resolved through the destruction of the Nazi state of Israel. As long as Palestinians remain under threat from the Zionist beast, medicine and food are merely palliative measures that do not solve any problems; on the contrary, they exacerbate them by increasing the population’s dependence on bourgeois and imperialist assistance for their survival. But the hypocritical ” two-state” policy of the imperialist institutions that claim to provide humanitarian aid clashes with the existence of the Nazi state of Israel, created by the UN itself, since Israel blocks all access to that humanitarian aid.

The occupying beast of Palestine desperately seeks to crush the 3rd Intifada by defeating the armed resistance of the joint chamber of Palestinian militias made up of the Al-Qassam Brigades that answer to Hamas, the Al-Quds Brigades of Islamic Jihad, the Al-Nasse Salah Brigades of the Popular Resistance Committees, the Al-Aqsa Martyrs Brigades that answer to Fatah, the Ali Mustafa Brigades of the Popular Front for the Liberation of Palestine , the Brigades of the Democratic Front for the Liberation of Palestine, and the Brigades of the Palestinian Mujahideen Movement. Since the UN is unable to deliver humanitarian aid amidst the revolutionary war of the peoples of the Middle East, officials are attempting to pass off their welfare and pacifist policy of coexistence with the Zionist beast as a legitimate solution through “flotillas ,” which clashes with the reality of the people’s revolutionary civil war. The UN is trying to impose a “pacifist” policy that is neither serious nor applicable to the group of genocidal figures who govern Israel.

The flotilla seeks to divert the global shift towards “bourgeois pacifism”

The Third Intifada of the Palestinian militias defeated the Israeli Defense Forces’ (IDF) attempt to seize control of Gaza through urban guerrilla warfare, inflicting 80,000 casualties on the IDF, including dead and wounded. This military drubbing was accompanied by a global mass mobilization in support of Palestine, plunging the Nazi state of Israel into global isolation and an unprecedented political, social, and economic crisis. This victory imposed a ceasefire in Gaza last October, but the Zionist beast is attempting to extricate itself from the crisis by rallying its population around the war with Iran or the aggression against Lebanon to resolve the serious problem of the million internally displaced people from northern Israeli cities who are sleeping in hotels. However, Netanyahu and Donald Trump have unleashed a new chapter of revolutionary war, in which they have suffered yet another defeat, resulting in severe destruction of Israeli cities and exacerbating the global crisis of capitalism, as you can read by clicking here.

The global mobilization of the 3rd Intifada, like the current war in Iran, is the epicenter of the 3rd global revolutionary wave sweeping the world with mass mobilizations against capitalist governments in Greece, Serbia, Turkey, South Korea, Georgia, Indonesia, Bangladesh, Sri Lanka, France, Venezuela, and Cuba. This wave also incorporated the emergence of Generation Z in Nepal, Morocco, Peru, and Paraguay, along with the battles of the Ukrainian National Liberation Army against Putin’s dictatorship, the “No Kings” movement , the mass uprising against immigration police in Minnesota in the USA, and general strikes in Italy, Portugal, and Belgium in Europe. The revolutionary wave is marked by political revolution, the radicalization of sectors of global activism, and the break of the masses with the old social-democratic, Stalinist, ex-guerrilla, and bourgeois nationalist leaderships. This led to the 3rd Intifada, where activism advanced through self-organization processes with mass actions outside the control of the old leaderships, and launched increasingly radicalized slogans such as “Death to the IDF” or “Free Palestine from the river to the sea.”

But while the reality of the class struggle is heading towards a violent confrontation between revolution and counter-revolution that strikes at the pillars of imperialist domination, such as Israel, the policy of the “flotilla” is heading in the opposite direction. It is heading towards “pacifism ,” the “rejection of armed struggle ,” paternalism, and “humanitarian” aid. The Flotilla’s Steering Committee seeks to divert the global activism mobilizing for Palestine towards a policy of “bourgeois pacifism,” and it has formed a Steering Committee of officials willing to promote this policy, as you can read by clicking here. They are officials of the Progressive International, the “international” oriented by the US State Department, who head the Steering Committee of the “flotilla” such as Thiago Ávila, deputy of the PSOL of Brazil who is part of the capitalist government of Lula, or Saif Abukeshek, general secretary of the “Popular Conference for Palestine” sponsored by sectors of the imperialist Democratic Party of the USA such as the Democratic Socialists of America (DSA), and the Stalinist group Party for Socialism and Liberation (PSL).

The Progressive International’s alignment with the Democratic Party is hypocritical on the part of the “flotilla’s” leadership , given that Joe Biden’s Democratic administration deservedly earned the moniker “Genocide Joe” for promoting genocide in Gaza in defense of Israel. Another flotilla leader is Muhammad Nadir Al-Nuri, a Special Envoy for the Middle East at the Ministry of Foreign Affairs of the capitalist government of Malaysia. Also on the flotilla’s Steering Committee is Marouan Ben Guettaia, an official at the International Executive Office of IIFSO, the global youth organization with consultative status at the imperialist UN.

The flotilla works in coordination with the Palestinian humanitarian organization Al Mezan, which is funded by imperialist entities such as the Swiss Agency for Development and Cooperation (SDC), the French Consulate, and the Ford Foundation. Outside the Steering Committee are figures who support and participate in the flotilla, such as Mandla Mandela, Nelson Mandela’s grandson and a member of parliament in the capitalist government of the African National Congress, and Ada Colau, the former mayor of Barcelona. The flotilla is also publicly supported by European capitalist and imperialist governments of opposing ideologies, such as the neoliberal government of Giorgia Meloni in Italy and the ” progressive” Spanish government of Pedro Sánchez, which sent frigates to support the first flotilla. Furthermore, the foreign ministers of 16 countries issued a joint statement declaring their support for the Globel Sumud Flotilla’s objectives.

It is these officials from capitalist and imperialist governments, imperialist global institutions, and NGOs funded by sectors of imperialism who are spearheading this costly and complex undertaking of launching 100 ships in the Mediterranean, all in an attempt to derail the revolutionary upsurge and mislead a significant sector of global activism toward “bourgeois pacifism.” To carry out this treacherous policy of deception, they rely on the invaluable support of leftist groups that follow the line of the Progressive International.

The left shows a shameful submission to imperialist politics

The capitalist governments announcing their support for the flotilla, in addition to those already mentioned, are Turkey, Bangladesh, Colombia, Slovenia, Indonesia, Ireland, Libya, Malaysia, the Maldives, Mexico, Oman, Pakistan, and Qatar. NGOs such as Greenpeace and Open Arms have also joined the flotilla, which has the support of other NGOs like Amnesty International, Human Rights Watch, and Doctors Without Borders. These latter organizations are openly linked to and funded by global imperialist corporations on Wall Street, such as Bank of America and BlackRock, which are managed by businessmen like Larry Fink and George Soros. However, it is not so easy to deceive thousands of activists worldwide with this humanitarian policy.

The first flotilla was marred by a crisis involving activist Greta Thunberg, the leading figure who brought international visibility and impact to the initiative. Thunberg resigned from the flotilla ‘s board of directors due to disagreements, and it’s unclear whether she will participate in the second flotilla based on available reports. However, the Progressive International (PI), led by US Democratic Senator Bernie Sanders and Yanis Varoufakis of Syriza in Greece, is taking the lead in this second flotilla. IP’s political focus is “the fight against the right” and it brings together reformists from around the world, led by the DSA (Democratic Socialists of America), a US social democratic organization within the imperialist Democratic Party. This includes figures such as Jean-Luc Mélenchon of France and his organization “La France Insoumise,” Jeremy Corbyn of Great Britain , Gustavo Petro (current president of Colombia), Lula and the PT, as well as Guilherme Boulos of the PSOL in Brazil; Podemos, SUMAR, PSC , ERC , Comuns , and the CUP of Barcelona and Spain; former president of the capitalist government of Chile , Gabriel Boric; former president of Ecuador, Rafael Correa; Álvaro García Linera of the MAS in Bolivia; and other officials from capitalist governments.

IP also includes intellectuals and personalities such as Noam Chomsky from the United States, Tony Negri from Italy, Silvia Federici from Italy, Baltasar Garzón, a judge from Spain, Naomi Klein from Canada, Slavoj Žižek from Slovenia, progressive think tanks like CLACSO (Latin American Council of Social Sciences), and the publication DSA, Jacobin Magazine, as well as various professors and pundits who pose as scholars but are outright enemies of Marxism. IP attempts to occupy the role that the Second International played in history as the central organizing force of global reformism, which proposes fighting for a “Humanized Capitalism” as a solution to the serious crisis facing global capitalism. As part of this policy, IP seeks to divert, contain, and channel the revolutions and uprisings developing around the world against capitalism, and lead them down the dead end of bourgeois democracy, based on which IP promotes the “flotilla” to Palestine.

To this whole horde of officials who are enemies of Marxism and the revolution, composed of social democrats, reformists, Stalinists and ex-guerrillas, have been added the ex-Trotskyists, among them the LIT-CI, which answers to the PSTU of Brazil, the LIS, which answers to the MST of Argentina, the Workers’ Party of Argentina, Izquierda Diario, which answers to the PTS of Argentina and the UIT, which answers to the Socialist Left of Argentina, all organizations that collaborate with the “flotilla” by placing militants and resources in it. Although they are smaller groups that have adopted the electoral reformist path, their strategy is the development of welfare NGOs, recovered factories, and they have a deep dependence on income from the bourgeois state, as in the case of the LIT due to the bureaucratization of its leaders at the head of unions. It is necessary to mention them because they lie, seeking to confuse unsuspecting activists by passing themselves off as “Trotskyists,” when in reality they broke with Marxism and Trotskyism a long time ago.

These groups have been pursuing a policy of class conciliation within the Marxist International, as exemplified by the FITU in Argentina, which has come out in support of the corrupt former capitalist president Cristina Kirchner. We Marxists do not support the Global Sumud flotilla, nor any of these imperialist ventures. The policy of the Marxist International is global mobilization for Palestine, support for the Third Intifada, and the armed struggle of Palestinian and Middle Eastern militias against Zionism and imperialism. At the same time, we support the relentless struggle of the Iranian people and Middle Eastern activism against all fundamentalist Islamic leaderships and the Ayatollah dictatorship in Iran. We denounce “bourgeois pacifism” and call for the construction of a revolutionary organization to sweep away Zionism and imperialism, uniting activists and honest, militant Marxists around orthodox Trotskyism—a project to which we invite you to join. 

SOURCE:

THE MARX INTERNATIONAL

The post We Marxists do not support the global Sumud flotilla appeared first on Asia Commune.

La Marx International

The military operation launched jointly by the United States and the Israeli army (IDF) against Iran on February 28, 2026, has become a revolutionary war. As the aggression drags on, despite imperialism’s prediction that it would end in a matter of days, it has transformed into a battle between the counter-revolutionary front of the leader of global imperialism, the US, and its enforcer Israel against the nations, peoples, and militias of the Middle East. Now, more than a month after the attack, Operation “Epic Fury” can be considered a failure, and the US and Israel are suffering a defeat.

Iran has responded with missile and drone attacks across the Persian Gulf region, striking targets in Israel, Bahrain, Kuwait, Qatar, Saudi Arabia, and the United Arab Emirates. The Strait of Hormuz, through which a fifth of the world’s oil flows, is closed, driving oil prices to $120 a barrel. Donald Trump and Netanyahu believed the military intervention would be a walk in the park and that a few days would be enough to win. But as the days passed, they realized their actions resembled those of a “mad firefighter “ trying to extinguish a blaze with gasoline, because they had ignited an even larger fire in the Middle East and the world.

As a result of the Pentagon’s operation colliding with the revolutionary upsurge engulfing the region, the U.S. military has suffered over 300 officially recognized casualties, though the number may be higher, along with a similar number for the Israel Defense Forces (IDF). The U.S. is experiencing attacks on all its assets in the Middle East, and the fighting is spreading to Lebanon, where the IDF is battling Hezbollah’s guerrilla warfare, which is causing heavy losses in equipment and personnel for Israel. It is also spreading to Yemen, where Houthi militias have begun attacking Israel, and to Iraq, where militias such as the Islamic Resistance in Iraq, Jaysh al-Ghadab, and Saraya Awliya al-Dam have already carried out 41 drone and rocket attacks against imperialist bases in Iraq and Bahrain.

In Syria, the US military bases in Qasrak have been attacked. Rarely in history have we seen the military bases, embassies, and financial assets of imperialism under simultaneous attack across the Middle East region as we are witnessing today. The destruction suffered by the people of Iran is immense; the total number of soldiers and civilians killed exceeds 3,000 as a result of imperialism’s bombing of towns and cities, seeking to weaken the country’s two military branches. Iran has its regular army, the Artsesh, the largest military force with approximately 350,000 to 400,000 personnel. On the other hand, the Islamic Revolutionary Guard Corps (IRGC) or Pasdaran, which has a total of 190,000 to 200,000 personnel, is made up of the oligarchy and bourgeoisie who own the main branches of production, commerce and industry in the country, and is the heart of the theocratic regime, in addition to controlling the Quds Force, which carries out operations abroad and military intelligence with between 7,000 and 10,000 members.

In turn, as the revolutionary war drags on and expands, it exacerbates the economic, political, and social crisis of global imperialist capitalism. We Marxists stand for the victory of Iran and the peoples of the Middle East, for the military defeat of imperialism and Israel, and for the overthrow of the Ayatollah dictatorship in Iran. We stand with the Iranian people, who have been fighting through several recurring February Revolutions against theocratic capitalist governments and petro-monarchies that collaborate with imperialist aggression. We have no doubt that the mobilization and efforts of the people against imperialist aggression will strengthen the entire revolutionary process in the region and facilitate the struggle to overthrow these capitalist dictatorships.

The revolutionary war divides the world counter-revolutionary front

The revolutionary war has provoked a crisis on the global counter-revolutionary front. Donald Trump called on other imperialist countries to support action against Iran, but imperialist countries such as Germany, Japan, Canada, France, and England have refused to join the attack. Even governments like Meloni’s in Italy and Sánchez’s in Spain have refused to offer their bases for the attacks. The start of the attacks without authorization from the United Nations Security Council has provoked a crisis within NATO and the UN, reflecting the fracturing of the imperialist front.

The imperialist political crisis buries the “Decoupling Theory,” which posits that the world is heading toward a Third World War between the US and China—a theory adopted by 99% of the global left that is completely false. If it were true, China and Russia would have already joined Iran, which would accelerate the defeat of the US and Israel, but Putin and Xi Jinping haven’t lifted a finger to defend Iran and are allowing imperialist aggression to continue. This is because their ruling classes enjoy the privilege of being capitalist oligarchies that govern sub-metropolises highly dependent on imperialist capital and utterly incapable of confronting it. What we are witnessing, far from being a path toward a Third World War, is the path we have been seeing for the last 20 years: the war between revolution and counter-revolution.

Alongside the political crisis of the counterrevolutionary front, the crisis of the government of the head of global imperialism, Donald Trump, is unfolding. Following his defeat at the hands of the American people’s mobilization that thwarted the ICE intervention in Minnesota, Trump is being cornered by massive mobilizations of the American people against his administration under the “No Kings” movement, coupled with a wave of workers’ strikes and the prospect of a crushing electoral defeat in a few months’ time when the midterm elections take place . Trump launched the attack without a declaration of war from the United States Congress, cornered by soaring inflation, the wave of strikes by the American working class, the collapse in popular support for his government, and the worsening global crisis of capitalism.

Trump launched a desperate attack against Iran in an attempt to reverse the inevitable collapse and failure of his policies. But the attack on Iran is not solely due to the crisis of Trump’s imperialist administration, but also to the crisis in Israel, evidenced by the recent statements of former Prime Minister Yair Lapid, who echoed the warnings of Eyal Zamir, Chief of Staff of the Israeli army, stating that: “The Israeli army is on the verge of internal collapse.” Zamir refused to invade Gaza, arguing that the Israeli army could not withstand such a military adventure, and made this statement public to the media, which he had made at a meeting of the Israeli security cabinet, as you can read by clicking here.

Millions of Israelis are leaving Israel. Israeli authorities have announced that employees of state-owned companies will not return to their jobs. There is a mass exodus of settlers and citizens. The famous ” Iron Shield” is failing. Bombs are falling on Tel Aviv, and several cities and neighborhoods are beginning to resemble Gaza. The population descends into underground shelters five times a day to escape the bombings and practically lives in them. There are a million internally displaced people from the cities of northern Israel. The economy is bankrupt. Israeli bonds are considered junk bonds, and investments have been withdrawn. With each passing day, Israel becomes more of a decaying state, and the slogan “Destruction of the State of Israel” is ceasing to be mere propaganda and becoming a reality. Trump is bombing Iran to “rescue” Israel, seeking to unite the population because he knows that the majority of Israelis hate Iran, but the move is proving disastrous, and instead of saving Israel, the revolutionary war is sinking it even further. Alongside the Israeli crisis, the global political crisis of imperialism is worsening.

Revolutionary war exacerbates the global crisis of capitalism

Israel has reached this situation as a result of the brutal blow it received from the Third Palestinian Intifada. The global left has denied the existence of the Third Intifada, but the facts are undeniable: Israel suffered over 80,000 IDF casualties due to the urban guerrilla warfare waged by Palestinian militias in Gaza, and Israel’s attempt to seize Gaza failed so drastically that Donald Trump had to impose a ceasefire agreement to save Israel. But now, the revolutionary war is not only exacerbating Israel’s crisis, but in its form and content is beginning to resemble the Third Palestinian Intifada.

Before the revolutionary war began, capitalism was already facing a severe situation of six combined crises, a veritable “perfect storm” emerging from its collapse, as you can read by clicking here. But the revolutionary war is exacerbating all these crisis trends, leading to stagflation, corporate bankruptcies, the collapse of cryptocurrencies, and the crises in China and Japan. In the more than a month since the revolutionary war began, stock markets around the world have plummeted, with Wall Street losing over $4.5 trillion. Economic authorities have had to implement capital controls on private lending institutions that manage trillions of dollars as “shadow banking,” belonging to the large global capitalist corporations that dominate the global economy.

Meanwhile, the Pentagon’s military spending is skyrocketing, as it has established a war based on missile strikes. Donald Trump threatens a ground invasion, but the reality is that imperialism has been unable to invade anything for over 20 years due to the defeat it suffered in the invasion of Iraq, which left the Pentagon in complete crisis. Iran responds to the bombing using cheap drones, the same tactic Ukraine uses against Putin, while the sophisticated systems of the United States and Israel are immensely expensive, considering that deploying a Patriot missile costs $5 million, which implies a daily cost of $2 billion for US imperialism. Defense Minister Hegseth submitted a request to Congress to spend $200 billion, to which must be added the costs for Israel.

At the same time, oil and gas prices rose dramatically, pushing the global economy toward a worldwide recession, according to The Economist in March. The blockade of the Strait of Hormuz, only 38 kilometers wide at its narrowest point, has driven insurance costs for tankers stranded in the Gulf to over $300 billion, resulting in 15 million barrels of crude oil per day—equivalent to 15% of global production—and 4 million barrels of refined products per day being unavailable for global trade.

The other route they could use to transport the oil is the Red Sea, but it has fallen under the control of the Houthi militias. The consequences of an oil shortage affect not only the energy sector, but also artificial fertilizers, food production, metal processing, semiconductor manufacturing, and the transportation industry. The longer these supply problems persist, the more certain it is that global supply chains will also be disrupted. In other words, revolutionary warfare exacerbates and intensifies the global crisis of capitalism and imperialism.

For the victory of Iran and the peoples of the Middle East! Down with the Ayatollahs! Weapons for the militias!

Ninety-nine percent of the world’s left has a pacifist policy for revolutionary war. Their slogans are: “Stop the aggression,” “For Peace,” “Stop the attacks” —a policy that sounds like it belongs to the UN and imperialist officials. In the midst of revolutionary war, the slogan “Peace” is only revolutionary in the US and Israel, the aggressor countries, because it goes against their governments. But in the rest of the world, any slogan of “Ceasefire” is reactionary insofar as imperialism is constantly attacking the peoples of the Middle East. Therefore, it is up to Marxists to take up arms and advocate for the victory of Iran and the peoples of the Middle East. Our slogans are: “For the military defeat of imperialism and Israel,” “Weapons for the militias of the Middle East!” And at the same time, we support the overthrow of the Ayatollah dictatorship in Iran, since the fight against imperialism strengthens the fight against all capitalist governments and oligarchies in the Middle East.

We stand with the Iranian people who are fighting against the capitalist theocratic government of the Ayatollahs. “Freedom of assembly and mobilization for the people of Iran!” “Full rights to arms and mobilization for the people!” We know that the mobilization and efforts of the people against imperialist aggression will strengthen the entire revolutionary process in the region and facilitate the struggle to overthrow these capitalist dictatorships. We invite you to join this campaign of the Marx International for the triumph of the revolutionary war on the path to global socialism.

THE MAEX INTERNATIONAL

The post The revolutionary war exacerbates the imperialist crisis appeared first on Asia Commune.

මිලිමීටර 5 ට වඩා කුඩා ප්ලාස්ටික් අංශු වන ක්ෂුද්‍ර ප්ලාස්ටික්, ගොඩබිම, වාතය සහ ජලය තුළ සොයාගත හැකි අතර, ඒවා අපගේ ආහාර දාමයටද ඇතුළු වී ඇති අතර, එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස මිනිසුන්ට සහ අනිකුත් සත්වනයන්ටද  දිගුකාලීන සෞඛ්‍ය ප්‍රතිවිපාක ඇති වේ. 2020 දී, විද්‍යාඥයින් “මුහුදු පතුලේ මෙතෙක් වාර්තා වී ඇති ඉහළම ක්ෂුද්‍ර ප්ලාස්ටික් මට්ටම” සොයා ගත් අතර, එමගින් සමුද්‍ර පරිසර පද්ධතියට ඒවායේ ඇති බලපෑමේ තරම හෙළි කරයි.

අධ්‍යයනයේ ප්‍රධාන කතුවරයා වන මැන්චෙස්ටර් විශ්ව විද්‍යාලයේ ඉයන් කේන් (Ian Kane from the University of Manchester) මෙසේ පැවසීය:

“පාවෙන ප්ලාස්ටික් වලින් සෑදී ඇති කුප්‍රකට සාගර ‘කසළ ගොඩවල්’ ගැන සෑම කෙනෙකුම පාහේ අසා ඇති නමුත් ගැඹුරු මුහුදු පතුලේ අපට හමු වූ ක්ෂුද්‍ර ප්ලාස්ටික් වල ඉහළ සාන්ද්‍රණය ගැන අපි කම්පනයට පත් වීමු.“

මෙම ක්ෂුද්‍ර ප්ලාස්ටික් සමුද්‍ර පරිසර පද්ධතියට සෘජුව සහ වක්‍රව ඇතුළු වේ. උදාහරණයක් ලෙස, ගොඩකිරීම් වලින්ද, ඒවා සුළඟින් සහ ගංගා මාර්ගයෙන්ද මුහුදට ගෙන යනු ලැබේ. “සෑම වසරකම ප්ලාස්ටික් ටොන් මිලියන 8 ක් මුහුදට සහ සාගරයට ඇතුළු වන බවට ඇස්තමේන්තු කර ඇත,” MDPI හි ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද 2021 අධ්‍යයනයක මෙය සඳහන් විය.

ක්ෂුද්‍ර ප්ලාස්ටික් දූෂණය තක්සේරු කිරීමට සහ නිරීක්ෂණය කිරීමට බෙල්ලන් නැතහොත් මට්ටියන්ට (Mussels)  ආරක්ෂකයින් ලෙස ක්‍රියා කළ හැකිය. ගෝලීය වශයෙන් මිරිදිය සහ කරදිය ජල පරිසර පද්ධති දෙකෙහිම පෙරහන් පෝෂක ලෙස බෙදා හරින ලද මට්ටි, පරිසර දූෂණයට සංවේදී වන අතර විශාල ජල ප්‍රමාණයක් සැකසීමෙන් ජලජ පරිසර පද්ධති ඉංජිනේරුකරණය කිරීමේදී ප්‍රධාන කාර්යභාරයක් ඉටු කරයි.

ආහාර, විශේෂයෙන් මුහුදු ආහාර සහ මිනිස් සිරුරුවල වර්ධනය සම්බන්ධයෙන් සලකන විට බෙල්ලන් නැතහොත් මට්ටි (Mussels) මට්ටි අනිවාර්යයෙන්ම වර්තමානයේ සිට අනාගතය දක්වා (අදත් හෙටත්) ක්ෂුද්‍ර ප්ලාස්ටික් දූෂණය පිළිබඳ වඩ වඩාත් වැදගත් ජෛව දර්ශකයක් ලෙස සේවය කරනු ඇත.

ප්ලාස්ටික් විඝටනයේ බලපෑම්

මිනිසා විසින් සාදන ලද, පොසිල ඉන්ධන මත පදනම් වූ ප්ලාස්ටික් ස්වභාවික ද්‍රව්‍ය මෙන් ජෛව හායනයට (biodegrade) ලක් නොවේ; ඒ වෙනුවට, ඒවා වඩ වඩාත් කුඩා ප්ලාස්ටික් අංශු වලට කැඩී යයි. විද්‍යාඥයින් මෙම අංශු ප්‍රමාණය අනුව වර්ගීකරණයක් සලකා ඇත. ඒවා මිලිමීටර් 5—10 “මෙසොප්ලාස්ටික්” ලෙසද, නැනෝමීටර 1 ත් 5 ත් අතර (පැන්සල් මකනයක විෂ්කම්භය පමණ) ඒවා “ක්ෂුද්‍ර ප්ලාස්ටික්” ලෙසද, නැනෝමීටර 1 (මිනිස් හිසකෙස් නැනෝමීටර 80,000-100,000 ගුණයකින් පළල) සහ කුඩා “නැනොප්ලාස්ටික්” ලෙසද හැඳින්වේ. නැනෝප්ලාස්ටික් පියවි ඇසට දැකීමට නොහැකි තරම් ඉතා කුඩා වුවද, ක්ෂුද්‍ර ප්ලාස්ටික් සහ මෙසොප්ලාස්ටික් තරමක් දෘශ්‍යමාන වේ.

සබන් සහ දන්තාලේප වැනි රූපලාවන්‍ය ද්‍රව්‍ය හෝ පිරිසිදු කිරීමේ නිෂ්පාදනවල ඇතුළත් කිරීම සඳහා “හිතාමතාම නිපදවන” ක්ෂුද්‍ර ප්ලාස්ටික් සාමාන්‍යයෙන් කුඩා පබළු හෝ පැතලි දිලිසෙන කැබලි ලෙස නිෂ්පාදනය කෙරේ. මෙම සූදානම් කළ ක්ෂුද්‍ර ප්ලාස්ටික් “ප්‍රාථමික” ක්ෂුද්‍ර ප්ලාස්ටික් ලෙස හැඳින්වේ. ප්‍රාථමික ක්ෂුද්‍ර ප්ලාස්ටික් අතරට නර්ඩල් (nurdles) ද ඇතුළත් වේ – අපට හුරුපුරුදු ප්ලාස්ටික් නිෂ්පාදනවලට දියවන කුඩා ප්ලාස්ටික් පෙති. ප්ලාස්ටික් නිෂ්පාදන කර්මාන්තවලින් කාර්මික අප ජලය ගලා යාම සහ නැව්ගත කිරීමේදී ඇතිවන ගිනි ගැනීම් සහ භාණ්ඩ නැව්වලින් පිටවන කාන්දුවීම් හරහා නර්ඩල් බොහෝ විට ජල මාර්ගවලට මුදා හරිනු ලැබේ. සෑම වසරකම නර්ඩල් ටොන් 445,970 ක් පමණ, විශේෂයෙන් ජලජ පරිසර පද්ධතිවලට එක්වීමෙන් ගෝලීය වශයෙන් පරිසරය සෘජුවම දූෂණය කරන බවට ඇස්තමේන්තු කර ඇත.

ප්ලාස්ටික් ද්‍රව්‍ය විඝටනය වීම නිසා සෑදෙන ප්ලාස්ටික් අංශු “ද්විතියික” ක්ෂුද්‍ර ප්ලාස්ටික් ලෙස හැඳින්වේ. මෙම අංශු ප්ලාස්ටික් පටල කැබලි, තන්තු (රෙදිපිළි සහ ලණු වලින්), පෙන, දෘඩ හෝ මෘදු කොටස් සහ රේඛා (ධීවර ආම්පන්න වැනි) විය හැකිය. ඒවා අපගේ නිවෙස්වල භාවිතා කරන ප්ලාස්ටික් ඇසුරුම්, කෘතිම රෙදිපිළි, තීන්ත සහ අනෙකුත් ප්ලාස්ටික් ද්‍රව්‍ය වලින් කුඩා කොටස් වශයෙන් බිඳ වැටේ. හිරු එළිය, අධික උෂ්ණත්වය, බැක්ටීරියා, දිලීර සහ ජලයට නිරාවරණය වීම සහ කාලගුණය මගින් ප්ලාස්ටික් බිඳවැටීම වේගවත් වේ.

මෙම අංශු ප්‍රථම වරට සමුද්‍ර පරිසර පද්ධතිවල 1970 ගණන්වල මුල් භාගයේදී ලේඛනගත කරන ලද අතර එතැන් සිට ගෘහස්ථ හා එළිමහන් වාතය, පානීය ජලය, නැවුම් සහ සැකසූ ආහාර, මිරිදිය, ගෘහස්ථ දූවිලි, ශාක හා ගස්, සාගර, පස සහ මිනිසුන් ඇතුළු සතුන් තුළ සොයාගෙන ඇත.

ප්ලාස්ටික් අපගේ සෞඛ්‍යයට හානිකර වනවා පමණක් නොව සැලකිය යුතු ආර්ථික පිරිවැයක් ද දරයි. “ඇස්තමේන්තු වලට අනුව ප්ලාස්ටික් දූෂණය වසරකට ඩොලර් බිලියන 75 ක් පමණ පාරිසරික හානි සිදු කරන අතර එයින් ඩොලර් බිලියන 13 ක් සමුද්‍ර පරිසර පද්ධති සමඟ සම්බන්ධ වේ. උදාහරණයක් ලෙස, ප්ලාස්ටික් දූෂණය මත්ස්‍ය තොග ක්ෂය කළ හැකි අතර ජනප්‍රිය වෙරළ තීරයන් කුණු දැමීමෙන් වෙරළබඩ සංචාරක ව්‍යාපාරයට බලපෑම් කළ හැකිය. එය නාගරික ජලාපවහන පද්ධති වැනි යටිතල පහසුකම් වලට හානි කළ හැකිය. එය ප්‍රචාලක පැටලීමෙන් හෝ ඒවායේ එන්ජින් සිසිල් කිරීම සඳහා අවශ්‍ය වන ජල පරිභෝජන පද්ධති අවහිර කිරීමෙන් නැව් අක්‍රිය කිරීමට හෝ ගිල්වීමට පවා හැකිය, ” යනුවෙන් ලෝක සම්පත් ආයතනය (the World Resources Institute)පෙන්වා දුන්නේය.

ක්ෂුද්‍ර ප්ලාස්ටික් සමුද්‍ර ජීවීන්ට තර්ජනයක්

ජෛවගෝලය හරහා නිරන්තරයෙන් චලනය වීම හේතුවෙන් ප්ලාස්ටික් අංශු මුළු පෘථිවියම පාහේ දූෂණය කර ඇති අතර, විශේෂයෙන් සමුද්‍ර පරිසර පද්ධති මෙසොප්ලාස්ටික්, ක්ෂුද්‍ර ප්ලාස්ටික් සහ නැනෝ ප්ලාස්ටික් සඳහා ප්‍රධාන ගබඩාවකි. සාගරවලට ගලා යන මිරිදිය පද්ධති සහ ජනාකීර්ණ වෙරළබඩ ප්‍රදේශ – විශේෂයෙන් කාර්මිකකරණය වී ඇති ඒවා – සමුද්‍ර පරිසර පද්ධතිවල ක්ෂුද්‍ර ප්ලාස්ටික් දූෂණයේ ප්‍රධාන මූලාශ්‍ර වේ. සාගරවල ඇති ප්ලාස්ටික් වලින් සියයට 80 ක් පමණ ගංගා සහ අනෙකුත් මිරිදිය පද්ධති හරහා මුහුදට ගමන් කර ඇති බවට ගණන් බලා ඇත. ගංවතුර සහ කාලගුණික සිදුවීම් හේතුවෙන් ක්ෂුද්‍ර ප්ලාස්ටික් සැලකිය යුතු ප්‍රමාණයකින් ගංගාවලට තල්ලු කළ හැකිය.

එක්සත් ජාතීන්ගේ පරිසර වැඩසටහන (UNEP) විසින් 2021 දී නිකුත් කරන ලද වාර්තාවක සඳහන් වූයේ ප්ලාස්ටික් සමුද්‍ර අපද්‍රව්‍යවලින් සියයට 85 ක් වන අතර, 2040 වන විට, අපි, මිනිසා විසින් වැළැක්වීමේ පියවර නොගතහොත් ප්ලාස්ටික් දූෂණයේ පරිමාව තුන් ගුණයකින් පමණ වැඩි වනු ඇතැයි අපේක්ෂා කළ හැකි බවයි.

මාළු සහ අනෙකුත් සාගර සතුන් මුහුදු මතුපිට සිට මුහුදු පත්ල දක්වා ජලයේ සහ අවසාදිතවල ක්ෂුද්‍ර ප්ලාස්ටික් වලට නිරාවරණය වේ. මිනිසුන් අනුභව කරන සමහර මත්ස්‍ය විශේෂ ඇතුළු බොහෝ සතුන්, නර්ඩල්ස් සහ අනෙකුත් වටකුරු ක්ෂුද්‍ර ප්ලාස්ටික් පරිභෝජනය කරන්නේ ඒවා මාළු බිත්තර සහ අනෙකුත් ප්ලවාංග වැනි ඔවුන්ගේ සුපුරුදු ආහාර ප්‍රභවයන්ට සමාන බැවිනි. සමහර මත්ස්‍ය විශේෂ සහ සාගර සතුන් කාලගුණික ප්ලාස්ටික් අංශුවල සුවඳට ආකර්ෂණය වේ. සාපේක්ෂව කුඩා ප්‍රමාණයේ ප්ලාස්ටික් පවා සමුද්‍ර වනජීවීන්ට මාරාන්තික විය හැකිය. නිදසුනක් වශයෙන්, ජාතික විද්‍යා ඇකඩමියේ 2025 දී කරන ලද අධ්‍යයනයකින් යෝජනා කරන්නේ ප්ලාස්ටික් සීනි කැට එකකට වඩා අඩු ප්‍රමාණයක් පරිභෝජනය කිරීමෙන් අත්ලාන්තික් පෆින් දෙදෙනෙකුගෙන් එක් අයෙකු මරා දැමිය හැකි බවයි; බේස්බෝල් ප්‍රමාණයෙන් අඩකටත් වඩා අඩු ප්ලාස්ටික් ලොගර්හෙඩ් කැස්බෑවන් දෙදෙනෙකුගෙන් එක් අයෙකු මරා දැමිය හැකිය; සහ පාපන්දු බෝලයකින් හයෙන් එකකටත් අඩු ප්‍රමාණයක ඇති ප්ලාස්ටික් ප්‍රමාණය පෝපොයිස් දෙදෙනෙකුගෙන් එක් අයෙකු මරා දැමිය හැකිය.

ක්ෂුද්‍ර ප්ලාස්ටික් පරිභෝජනය මට්ටි ඇතුළු සාගර සතුන්ගේ අහිතකර සෞඛ්‍ය බලපෑම් සමඟ සම්බන්ධ වී ඇත. “මත්ස්‍යයන්ගේ සංසරණ පද්ධතියට ඔවුන්ගේ පටක වල ක්ෂුද්‍ර ප්ලාස්ටික් ජෛව සමුච්චය වීම බලපාන අතර, ප්‍රතිශක්තිය, ඔස්මොටික් පීඩනය, රුධිර කැටි ගැසීම, අණුක ප්‍රවාහනය සහ මේද පරිවෘත්තීය ක්‍රියාවලියට සම්බන්ධ රක්තපාත දර්ශක ගණනාවකට බලපෑම් කරයි,” යනුවෙන් විෂ විද්‍යා වාර්තා වල 2024 අධ්‍යයනයකින් ප්‍රකාශ විය. ක්ෂුද්‍ර ප්ලාස්ටික් සහ ප්ලාස්ටික් රසායනික ද්‍රව්‍ය ආමාශ ආන්ත්‍රික අවහිරතා, ස්නායු ගැටළු, කුසගින්න, විෂ වීම සහ සමුද්‍ර ජීවීන්ගේ ප්‍රජනන ගැටළු වලට ද සම්බන්ධ වී ඇත.

මට්ටි ඇතුළු පෙරහන් පෝෂකයන්ට (Filter feeders, including mussels), ආහාර සඳහා ජලය සිෆෝන් (siphon) කරන විට ප්ලාස්ටික් අංශු වර්ග කර ප්‍රතික්ෂේප කිරීමට සීමිත හැකියාවන් ඇත. මට්ටි මිනිත්තුවකට මුහුදු ජලය කෝප්ප හතරෙන් එකක් පමණ ඇද ගන්නා අතර එය කුඩා සතෙකු සඳහා විශාල පරිමාවකි. අධ්‍යයනවලින් හෙළි වී ඇත්තේ ඔවුන්ගේ මෘදු පටක සහ ආහාර ජීර්ණ පද්ධතිවල විවිධ ප්‍රමාණයන් සහ ක්ෂුද්‍ර ප්ලාස්ටික් වර්ග ඇති විවිධ ප්‍රදේශවලින් මට්ටි. මට්ටි සහ අනෙකුත් පෙරහන්-පෝෂණය කරන සිප්පි මාළු අනෙකුත් සාගර ජීවීන්ට වඩා වැඩි ප්‍රමාණයක් ක්ෂුද්‍ර ප්ලාස්ටික් අවශෝෂණය කරයි. අනෙකුත් දූෂක මෙන්, ක්ෂුද්‍ර ප්ලාස්ටික් ආහාර ජාලයට ජෛව සමුච්චය වන අතර, ගොදුරු පරිභෝජනය කරන විට විලෝපිකයන්ගේ ශරීර තුළ සාන්ද්‍රණය වේ.

පොලියෙස්ටර් ප්ලාස්ටික් තන්තු ශරීරගත වීම නිසා නිල් පැහැති මට්ටි වල වර්ධනය තුනෙන් එකකට වඩා අඩාල වන බව පෙන්වා දී ඇත. අඩු වර්ධන අනුපාත සහ දැවිල්ල වැනි ආතති සාධක සහිත කුඩා මට්ටි වල පැවැත්ම අඩු කළ හැකි අතර, එමඟින් කුරුල්ලන්ගේ සිට කකුළුවන්, තරු මාළු, රෝද සහ ඇත්ත වශයෙන්ම මිනිසුන් දක්වා ඔවුන් ගොදුරු කර ගන්නා සතුන් සඳහා ආහාර ප්‍රභවයන්හි සමස්ත ලබා ගැනීමේ හැකියාව අඩු වේ. ක්ෂුද්‍ර ප්ලාස්ටික් මට්ටි වල සෛලීය හා අණුක හානිවලට ද සම්බන්ධ වී ඇත.

එපමණක් නොව, බැර ලෝහ, තැලේට් සහ PFAS වැනි ප්ලාස්ටික් වල බහුලව නිපදවන රසායනික ද්‍රව්‍ය සමුද්‍ර ආහාර ජාලයේ ජෛව සමුච්චය වන බව ද පෙන්වා දී ඇත.

සමුද්‍ර ක්ෂුද්‍ර ප්ලාස්ටික් දූෂණය මිනිස් සෞඛ්‍ය ගැටළු මතු කරයි

මිනිස් සිරුර පුරා, මිනිසුන්ගේ රුධිර ප්‍රවාහ, අස්ථි, ඇටමිදුළු, මොළය, මව්කිරි, වැඩිහිටියන්ගේ සහ ළදරුවන්ගේ මුත්‍රා සහ මළපහ, හිසකෙස්, හදවත්, වකුගඩු, අක්මාව, පෙනහළු, ශිෂ්ණය, වැදෑමහ, කෙළ සහ ස්පුටම්, ශුක්‍ර තරලය, සම, ප්ලීහාව, ආමාශය, වෘෂණ කෝෂ, උගුර සහ ශ්වසන මාර්ග, ගර්භාෂ සහ ශිරා තුළ ක්ෂුද්‍ර ප්ලාස්ටික් අනාවරණය වී ඇත.

මිනිසුන් තුළ ක්ෂුද්‍ර ප්ලාස්ටික් පැවතීම ඇල්සයිමර් රෝගය, ඩිමෙන්ශියාව (මීයන් තුළ), පාකින්සන් රෝගය සහ අනෙකුත් ස්නායු පරිහානීය ආබාධ සමඟ සම්බන්ධ වී ඇත; දැවිල්ල, හෘදයාබාධ, ආඝාතය සහ මරණය; ඒවා මුත්‍රාශ පිළිකා සාම්පලවලින් සොයාගෙන ඇත; සහ මිනිස් සශ්‍රීකත්වයට සහ ප්‍රජනක සෞඛ්‍යයට හානි කරන බවට සැක කෙරේ. ක්ෂුද්‍ර ප්ලාස්ටික් අංශු වලට නිරාවරණය වීම සෛල හානි හා මරණයට ද සම්බන්ධ වේ.

ක්ෂුද්‍ර ප්ලාස්ටික් හානියක් කරන්නේ කෙසේද සහ ඇයි යන්න හරියටම විමර්ශනය කෙරෙමින් පවතී. නමුත් විද්‍යාඥයින් දන්නවා ක්ෂුද්‍ර ප්ලාස්ටික් අංශුවල ප්ලාස්ටික් රසායනික ද්‍රව්‍ය 16,000ක් පමණ අඩංගු විය හැකි අතර, ඉන් අවම වශයෙන් 4,200ක් පමණ දැනටමත් පිළිකා ඇති කිරීම සහ හෝමෝන කඩාකප්පල් කිරීම ඇතුළු අහිතකර මිනිස් සෞඛ්‍ය බලපෑම් සමඟ සම්බන්ධ වී ඇත.

මාළුන් තුළ, ක්ෂුද්‍ර ප්ලාස්ටික් ගිලීම් සහ ආහාර ජීර්ණ පද්ධතියේ එකතු වීමට නැඹුරු වන බැවින්, මිනිස් පරිභෝජනයට පෙර මාළු ශුද්ධ කිරීමෙන් නිරාවරණය අවම වන බව පෙනේ. කෙසේ වෙතත්, මාළු ගිලීම සහ කපා ඉවත් කිරීම අනිවාර්යයෙන්ම ක්ෂුද්‍ර ප්ලාස්ටික් ඉවත් නොකරයි. එපමණක් නොව, සමහර බිවල්ව්, කබොල සහ සාඩින් වැනි තෙල් මාළු ඇතුළු සමහර මුහුදු ආහාර සාමාන්‍යයෙන් සම්පූර්ණයෙන්ම අනුභව කරනු ලබන අතර, ඔවුන්ගේ ශරීරයේ ක්ෂුද්‍ර ප්ලාස්ටික් උණුසුම් ස්ථාන ඉවත් කිරීම සැමවිටම කළ නොහැකි හෝ ප්‍රායෝගික නොවේ. සාගර ධාරා වල වෙනස්වීම්, වර්ෂාපතනය සහ ගලායාම, ගංවතුර සහ දූෂණය වැඩි කරන වෙනත් සාධක හේතුවෙන් ඇතැම් කාලවලදී මුහුදු ආහාරවල වැඩි ක්ෂුද්‍ර ප්ලාස්ටික් අඩංගු විය හැකිය.

“පර්යේෂකයන් ඇස්තමේන්තු කරන්නේ එක්සත් ජනපදයේ වැඩිහිටියන්ගේ ප්‍රෝටීන් ප්‍රභවයන්ගෙන් පමණක් වසරකට ක්ෂුද්‍ර ප්ලාස්ටික් අංශු මිලියන 4කට ආසන්න ප්‍රමාණයක් ශරීරගත කළ හැකි බවයි,” EarthDay.org ප්‍රකාශ කළේය.

මිනිස් ක්ෂුද්‍ර ප්ලාස්ටික් පරිභෝජනයට සම්බන්ධ අවදානම් පරාසය විද්‍යාඥයින් තවමත් නිරීක්ෂණය කරමින් සිටී. PCB සහ රසදිය වැනි රසායනික ද්‍රව්‍යවලට නිරාවරණය වීම අවම කිරීම සඳහා වයස, ස්ත්‍රී පුරුෂ භාවය සහ ගර්භණී තත්ත්වය මත පදනම්ව මුහුදු ආහාර පරිභෝජනයේ වාර ගණන සහ වර්ගය පිළිබඳ නිර්දේශ දැනට එක්සත් ජනපදයේ සහ යුරෝපයේ පවතී. කෙසේ වෙතත්, එවැනි මාර්ගෝපදේශ සකස් කර ඇති දූෂකවල (guidelines) අනිවාර්යයෙන්ම ක්ෂුද්‍ර ප්ලාස්ටික් ඇතුළත් නොවේ.

ඉදිරි මාවත

මුහුදු ආහාර – සහ නැවුම් පලතුරු සහ එළවළු ඇතුළු අනෙකුත් ප්‍රධාන පෝෂණ ප්‍රභවයන් – ක්ෂුද්‍ර ප්ලාස්ටික් වලින් වැඩි වැඩියෙන් දූෂණය වීම මිනිස් සෞඛ්‍යයට බරපතල ගැටළු ඇති කරන්නකි. ලොව පුරා බිලියන සංඛ්‍යාත ජනතාවක් පෝෂණයේ ප්‍රධාන ප්‍රභවයක් ලෙස මුහුදු ආහාර මත යැපෙති. (ඔවුන්ගේ ජීවනෝපායන් ගැන සඳහන් නොකළත්).

විද්‍යාඥයින් මට්ටි ඇතුළු මුහුදු ආහාර ලෙස අනුභව කරන සාගර සතුන්ගේ මස්වල, ගිලන් (gills) සහ බඩවැල් තුළ ක්ෂුද්‍ර ප්ලාස්ටික් සෙවීම දිගටම කරගෙන යයි. වෙළඳපොලෙන් මිලදී ගන්නා ලද වැඩිපුරම ආහාරයට ගන්නා මට්ටි විශේෂ සියල්ලෙහිම ක්ෂුද්‍ර ප්ලාස්ටික් ඇති බව පර්යේෂකයන් විසින් සොයාගෙන ඇති අතර, මට්ටි මස් ග්‍රෑම් එකකට සාමාන්‍යයෙන් ක්ෂුද්‍ර ප්ලාස්ටික් අංශු 0.13 සිට 2.45 දක්වා වේ. වඩාත්ම දූෂිත ජීවීන් උතුරු අත්ලාන්තික් සහ දකුණු පැසිෆික් සාගරයේ දක්නට ලැබුණි. තවත් 2024 අධ්‍යයනයක දී, පර්යේෂකයන් සොයා ගත්තේ වෙළඳසැල් වලින් මිලදී ගෙන එක්සත් ජනපද බටහිර වෙරළ තීරයේ ධීවර යාත්‍රාවලින් එකතු කරන ලද මුහුදු ආහාර සාම්පලවලින් සියයට 99 ක් ක්ෂුද්‍ර ප්ලාස්ටික් අඩංගු බවත්, ඉස්සන් යනු අධ්‍යයනය කරන ලද වඩාත්ම දූෂිත මුහුදු ආහාර වර්ගය බවත්ය.

ක්ෂුද්‍ර ප්ලාස්ටික් ආහාර ආරක්ෂාවට බලපාන ආකාරය පිළිබඳ අධ්‍යයනය සහ අවබෝධය තවමත් එහි “ළදරු අවධියේ” පවතී. උසස් විශ්ලේෂණාත්මක ක්‍රම මගින් ඇතැම් ආහාරවල ක්ෂුද්‍ර ප්ලාස්ටික් මට්ටම් වඩාත් නිවැරදිව හඳුනා ගැනීම සහතික කිරීමට උපකාරී වන අතර එමඟින් අධීක්ෂණය වැඩි දියුණු කළ හැකිය. මේ අතර, රජයන් විසින් රෙගුලාසි වැඩි කළ යුතු අතර “ක්ෂුද්‍ර ප්ලාස්ටික් හඳුන්වාදීම සහ පැතිරීම අවම කිරීම සඳහා ආහාර නිෂ්පාදනය, සැකසීම සහ ඇසුරුම්කරණයේ නිශ්චිත භාවිතයන්” සහතික කළ යුතුය. මෙම ගැටළුව විසඳීම සඳහා විශාල කාර්මික සහ ජාත්‍යන්තර සහයෝගීතාවයක් ඇති කිරීම, ආහාර දාමය ක්ෂුද්‍ර ප්ලාස්ටික් වලින් ආරක්ෂිත කිරීම සඳහා ස්ථාවර ප්‍රමිතීන් ඇතිකර ගැනීමට හේතු විය හැක. එපමණක් නොව, “නව විද්‍යාත්මක සොයාගැනීම් මත පදනම් වූ ක්‍රමවේද සහ ප්‍රමිතීන් නිතිපතා යාවත්කාලීන කිරීමත්, උපාය මාර්ග ඵලදායීව පවත්වා ගෙන යෑමත්, නවතම දැනුම සමඟ පෙළගැසී ඇති බවත් සහතික කරයි,”  යනුවෙන් ලිපිය තවදුරටත් පැවසීය.

ප්ලාස්ටික් දූෂණය අවම කිරීම එහි ප්‍රභවයෙන් ආරම්භ කළ යුතුය

පාරිභෝගිකයින්ගෙන් ලැබෙන පීඩනය සහ එක් වරක් පමණක් භාවිතා කළ හැකි ප්ලාස්ටික් නිෂ්පාදන සඳහා වන තහනම් කිරීම් සහ බදු වැනි ශක්තිමත් ප්‍රතිපත්ති, අනිවාර්යයෙන්ම ද්විතියික ක්ෂුද්‍ර ප්ලාස්ටික් බවට කැඩී යන ප්ලාස්ටික් ඉවත් කිරීමට උපකාරී වේ. ව්‍යාපාරවලට ප්ලාස්ටික් වලින් ඉවත් වී ප්ලාස්ටික්-නිදහස් පිළිවෙත් සහ නිෂ්පාදන අනුගමනය කිරීමට බල කිරීම සඳහා මෙම ක්‍රියාමාර්ග අවශ්‍ය වේ. “පෙලට් අලාභය” (“pellet loss”) හා සම්බන්ධ අනිවාර්ය වැළැක්වීමේ පියවර ක්‍රියාත්මක කරන යුරෝපීය පාර්ලිමේන්තුවේ 2025 නීත්‍යානුකූලව බැඳී ඇති රෙගුලාසි සහ “ප්ලාස්ටික් ක්ෂුද්‍ර පබළු අඩංගු සේදුම්-ඉවත් කරන රූපලාවන්‍ය ද්‍රව්‍ය නිෂ්පාදනය, ඇසුරුම් කිරීම සහ බෙදා හැරීම තහනම් කරන 2015 එක්සත් ජනපද ක්ෂුද්‍ර පබළු-නිදහස් ජල පනත” වැනි අනෙකුත් නීති, ඉහළට ගලා යන ක්ෂුද්‍ර ප්ලාස්ටික් දූෂණයේ ප්‍රාථමික ප්‍රභවයන් පිළිබඳ ගැටළුව විසඳීමට තවදුරටත් උපකාරී වේ.

නඩු පැවරීම යනු දූෂකයින් වගකිව යුතු බවට පත් කිරීම සඳහා ප්‍රජාවන් සහ සංවිධාන විසින් භාවිතා කරන තවත් මෙවලමකි. සමහර අවස්ථා ක්ෂුද්‍ර ප්ලාස්ටික් නිසා ඇතිවන පහළ දූෂණය සාර්ථකව ඉලක්ක කරයි. කාර්මික දූෂකයින් සඳහා “පූජා කලාප” (“sacrifice zones”) ලෙස අඩු සේවා ලාභී ප්‍රජාවන් අසාධාරණ ලෙස ඉලක්ක කිරීම පවත්වාගෙන යන ජාතිවාදය වැනි දිගුකාලීන පද්ධතිමය ගැටළු විසඳීමට තවත් අය කටයුතු කරති. තවත් සමහරු “තිරසාර” හෝ “සෞඛ්‍ය සම්පන්න” ලෙස ලේබල් කර ඇති ඔවුන්ගේ ප්ලාස්ටික් නිෂ්පාදන වටා ව්‍යාජ සහ නොමඟ යවන අලෙවිකරණ ප්‍රකාශ භාවිතා කිරීමට අභියෝග කරන අතර, දූෂකයින් විසින් “තිරසාර” හෝ “සෞඛ්‍ය සම්පන්න” ලෙස තම නිශ්පාදන ලේබල් කර ඇත.

ප්ලාස්ටික් දූෂණය අවම කිරීමට හැකි වනුයේ, පොසිල ඉන්ධන නිස්සාරණය සහ ප්ලාස්ටික් නිෂ්පාදනය නැවැත්වීම මඟින් මූලාශ්‍රයෙන් ආරම්භ කළ යුතු අතර, අවසාන වශයෙන්, සමාජය පොසිල ඉන්ධන සහ ප්ලාස්ටික් මත යැපීම වෙනුවට ආරක්ෂිත, ප්ලාස්ටික්-නොමැති දෑ නැවත භාවිතා කිරීම සහ පද්ධතිමය මට්ටමින් පුනර්ජනනීය විසඳුම් වෙත මාරු කිරීම අවශ්‍ය වේ.

ප්ලාස්ටික් ප්‍රතිචක්‍රීකරණය තනිවම විසඳුමක් නොවේ; එය ඇත්ත වශයෙන්ම ප්ලාස්ටික් නිෂ්පාදනය පවත්වාගෙන යා හැකි අතර, ප්‍රතිචක්‍රීකරණයේ සෑම වටයක් සමඟම ප්ලාස්ටික්වල ගුණාත්මකභාවය අඩු වන බැවින්, වර්ජින් (නව) ප්ලාස්ටික් සහ ප්ලාස්ටික් ආකලන අවශ්‍ය වේ.

“ෆොසිල ඉන්ධන සහ අනෙකුත් ඛනිජ රසායනික සමාගම් පසුගිය දශක හය තුළ වර්ජින් ප්ලාස්ටික් නිෂ්පාදනය ඝාතීය ලෙස වැඩි කිරීම සඳහා ප්ලාස්ටික් ප්‍රතිචක්‍රීකරණය පිළිබඳ ව්‍යාජ පොරොන්දුව භාවිතා කර ඇති අතර, ගෝලීය ප්ලාස්ටික් අපද්‍රව්‍ය අර්බුදය නිර්මාණය කර පවත්වාගෙන යන අතර ප්‍රතිවිපාක සඳහා ගෙවීමට ඉතිරිව සිටින ප්‍රජාවන් මත ඉහළ පිරිවැයක් පැනවීය… 2021 වන විට, ප්ලාස්ටික් සඳහා එක්සත් ජනපද ප්‍රතිචක්‍රීකරණ අනුපාතය සියයට 5-6 ක් පමණක් යැයි ගණන් බලා ඇත, ” (2024 report by the Center for Climate Integrity – දේශගුණික අඛණ්ඩතාව සඳහා වූ මධ්‍යස්ථානයේ 2024 වාර්තාවකට අනුව).

ප්ලාස්ටික් හා පොසිල ඉන්ධන සමාගම් ප්ලාස්ටික් දූෂණයට විසඳුමක් ලෙස ප්‍රතිචක්‍රීකරණය දිගු කලක් තිස්සේ අපව තල්ලු කර ඇත. යථාර්ථය විය යුත්තේ ප්ලාස්ටික් නිෂ්පාදනය නැවැත්වීම මූලික විසඳුම ලෙස සැලකීමයි. අනිවාර්යයෙන්ම, දැනටමත් සංසරණය වන ප්ලාස්ටික් කළමනාකරණය කිරීම සඳහා අනාගතයේ දී යම් ප්‍රතිචක්‍රීකරණයක් අවශ්‍ය විය හැකි නමුත්, තවදුරටත් හානි වැළැක්වීම සඳහා ප්‍රතිචක්‍රීකරණ පිළිවෙත් වැඩිදියුණු කළ හැකිය. ඒ හා සමානව, පිරිසිදු කිරීම් මගින් ගැටළුව විසඳිය නොහැකි වුවද, ක්ෂුද්‍ර ප්ලාස්ටික් මගින් ඇති වන අවදානම් අවම කිරීම සඳහා අනාගතයේ දී ඒවා අනිවාර්යයෙන්ම අවශ්‍ය වනු ඇත.

ක්ෂුද්‍ර ප්ලාස්ටික් යනු, එහි විෂ සහිත ජීවන චක්‍රය පුරාවට ප්ලාස්ටික් දූෂණය නැවැත්වීමට ක්‍රියා කරන ශක්තිමත් ගෝලීය ප්ලාස්ටික් ගිවිසුමක් වැනි සම්බන්ධීකරණ ගෝලීය ප්‍රතිචාරයක් අවශ්‍ය වන පද්ධතිමය දූෂණ ගැටලුවකි. ගිවිසුම පිළිබඳ සාකච්ඡා දිගටම පවතින අතර, රටවල් ප්ලාස්ටික් නිෂ්පාදනය සහ භාවිතය අඩු කිරීමට පියවර ගත යුතු අතර, පාරිභෝගිකයින් තනි මට්ටමින් ( එකිනෙකා තම ස්වේච්ඡාවෙන්) වෙනසක් ඇති කිරීමට වඩා හොඳ තේරීම් කළ යුතුය. පරීක්ෂා නොකළ ප්ලාස්ටික් භාවිතය නිසා දැනටමත් ඇති වී ඇති හානිය අවම කිරීමට සහ වඩාත් තිරසාර අනාගතයක් සහතික කිරීමට මෙම පියවර අවශ්‍ය වේ.

Monthly Review හි පළවූ එරිකා සිරිනෝ විසින් රචිත ලිපිය ආශ්‍රයෙන් සිංහලට සකස් කරන ලද්දේ සුනිල් සිල්වා විසිනි.

එරිකා සිරිනෝ යනු මානව සහ මානව නොවන ලෝකවල ඡේදනය ගවේෂණය කරන ලේඛිකාවක්, කලාකාරිනියක් සහ කතුවරියකි.

This article was produced by Earth • Food • Life, a project of the Independent Media Institute. It is licensed under the Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 4.0 International License (CC BY-NC-SA 4.0).

MR Online හි නැවත ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද ලිපිවල දක්වා ඇති සියලුම අදහස් මාසික සමාලෝචනයට අනිවාර්යයෙන්ම අනුගත නොවේ. අපගේ ඉලක්කය වන්නේ අපගේ පාඨකයින්ට රසවත් හෝ ප්‍රයෝජනවත් වනු ඇතැයි අප සිතන විවිධ වාමාංශික දෘෂ්ටිකෝණ බෙදා ගැනීමයි. —සංස්.

The post ක්ෂුද්‍ර ප්ලාස්ටික් සාගර පරිසර පද්ධති සහ ආහාර දාමයට තර්ජනයක් වන ආකාරය appeared first on Asia Commune.

මෙම උදාහරණ හරියටම අපි විවේචනාත්මකව පරීක්ෂා කළ හොත් එක්සත් ජනපද න්‍යාය පත්‍රය පිළිබඳ අවබෝධයේ අඩුවක් වමට නොමැත. වමේ මිනිසුන් ලෝක ආධිපත්‍යයේ අර්බුදයක්, එක්සත් ජනපද අධිරාජ්‍යයේ පරිහානියක් ගැන කතා කරයි – එම තක්සේරුවලට වටිනාකමක් ඇත. නමුත් එය එක්සත් ජනපදය එහි ආධිපත්‍යය පවත්වා ගැනීමට සහ පුළුල් කිරීමට උත්සාහ කරන ආකාරය පිළිබඳ උපාය මාර්ගයේ අර්බුදයක් ලෙස සැකසීමට හැකිය.

සමහරු තර්ක කරන්නේ සෝවියට් සංගමයේ බිඳවැටීමෙන් පසු එක්සත් ජනපද ආධිපත්‍යය කිසි විටෙකත් සම්පූර්ණයෙන් ගොඩනැගීමට නොහැකි වූ බවයි. ඔවුන්ගේ බලය ඒකාබද්ධ කිරීමේ කාල පරිච්ඡේදයක් පැවතුනද, එය කෙටි කාලීන විය – ඉරාකයේ සහ ඇෆ්ගනිස්ථානයේ යුද්ධ වැනි අධිරාජ්‍යවාදී සීමාව ඉක්මවා යාමෙන් සහ 2007-2008 ආර්ථික බිඳවැටීමෙන් එම උත්සාහයන් යටපත් විය. එතැන් සිට, එක්සත් ජනපදය අඛණ්ඩ පීඩනයකට ලක්ව ඇත.

දැන් අප දකින්නේ එම පරිහානිය කළමනාකරණය කිරීමට ගත් මංමුලා සහගත උත්සාහයකි. ඩොනල්ඩ් ට්‍රම්ප් ඇතුළු ට්‍රම්ප්වාදයේ නැගීම මෙම උත්සාහය පිළිබිඹු කරයි. මතුවී ඇති උපාය මාර්ගය මිලිටරිවාදය සහ බලහත්කාරය – නීති විරෝධී සම්බාධක, අස්ථාවර කිරීම සහ සෘජු ප්‍රචණ්ඩත්වය – මත කේන්ද්‍රගත වේ.

ඊශ්රායලය විසින් ගාසා තීරයේ කරන ලද ජන සංහාරය එක්සත් ජනපද ප්‍රතිපත්ති සම්පාදකයින්ට උපදේශාත්මක වී ඇත. ගෝලීය බල මධ්‍යස්ථානවලින් – (අනිවාර්යයෙන්ම ගෝලීය මහජන මතයෙන් නොව) –  ඇතිවන සීමිත ප්‍රතිචාරය නිසා දඬුවම් විරහිතව ක්‍රියා කිරීමට කොළ එළියක් ලෙස ඔවුන් එය අර්ථකථනය කරගෙන ඇත. දැන් අප දකින්නේ එහි ප්‍රතිඵලයයි: එනම්,ගෝලීය ආධිපත්‍යය පවත්වා ගැනීම අරමුණු කරගත් වඩ වඩාත් නිර්ලජ්ජිත සහ නීති විරෝධී ක්‍රියා අඛණ්ඩව කරගෙන යති.

එසේ නම්, සැබෑ ප්‍රශ්නය වනුයේ විපක්ෂය කොහේද? යන්නයි. ගෝලීය වමේ, විශේෂයෙන් බටහිර රටවල ප්‍රතිචාරය දුර්වල වී ඇත – මෙම ප්‍රතිරෝධය නොමැතිකම එක්සත් ජනපද ආක්‍රමණයට ධෛර්යයක් ලබා දී ඇත.

අපි දැන් භයානක තත්වයකට මුහුණ දී සිටිමු: ඛණ්ඩනය වූ, ව්‍යාකූල සහ අසංවිධානාත්මක වමේ මුහුණට මුහුණලා, ගෝලීය ෆැසිස්ට්වාදයේ නැගී එන පද්ධතියක් ලෙස බලය තහවුරු කරන එක්සත් ජනපද රාජ්‍යයකි. ඇත්ත වශයෙන්ම, මෙම මොහොත 1930 ගණන්වල යුරෝපයේ ෆැසිස්ට්වාදයේ නැගීමටත් වඩා භයානක ය. ඒ කාලයේ දී, සෝවියට් සංගමය වැනි ප්‍රතිප්‍රහාරක බලවේග සමඟ තවමත් සුසංයෝගී සහ සටන්කාමී වමක් පැවතුනි. අද වන විට, අපට එම සංවිධානාත්මක ප්‍රතිරෝධයේ කිසියම්ම ලකුණක් නොපෙනේ.

 “වම” යන යෙදුම ඉතා ලිහිල් ලෙස භාවිතා වන්නකි. බොහෝ අය තමන් වාමාංශිකයන් ලෙස හඳුන්වා ගනීති. එහෙත් එය ප්‍ර‍ශ්න කළ යුතු හා සාකච්ඡා කළ යුතු කරුණකි. අප “වම“ නිර්වචනය කරන්නේ කෙසේද? කුමන නිර්ණායක මතද? යන්න වැදගත් කරුණකි්

පොදුවේ ගත්විට, වම සමන්විත වන්නේ සමාජය සහ ජාත්‍යන්තර පද්ධතිය පිළිබඳ විද්‍යාත්මක විශ්ලේෂණයක් මත පදනම් වූ සමාජ බලවේග වලිනි; අධිරාජ්‍යවාදී, ධනවාදී, යටත් විජිත පිළිවෙත්වලට විරුද්ධ බලවේග වලිනි.

අව්‍යාජ වමක් සමාජවාදී විකල්පයක් කරා සමාජ පරිවර්තනයකට කැපවී සිටී. එය භෞතිකවාදී – විශේෂයෙන් අපෝහක භෞතිකවාදී – රාමුවකින් ප්‍ර‍ශ්න විග්‍ර‍හ කරනු ලැබේ. සමාජ පරිවර්තනයක් සඳහා ජාතික සහ පන්ති බලවේග පදනම් වූ තීව්‍ර අරගලයක් අවශ්‍ය බව එය පිළිගනී.

මෙහිදී වැදගත් වන්නේ, අව්‍යාජ වමක් සතුරා විසින් පනවන ලද උපාය මාර්ග ප්‍රතික්ෂේප කරයි. එනම්, එහි අර්ථය වනුයේ හුදු ප්‍රවාදයක් ලෙස අවිහිංසාව සඳහා ( ප්‍ර‍ජාතන්ත්‍ර‍වාදය හා මානව හිමිකම්) දැඩි කැපවීම් කිරීම හෝ අරගලය මැතිවරණ මාර්ගවලට සීමා කිරීම හෝ නොවේ. එහි තේරුම යථාර්ථයෙන් වෙන් වූ දෘෂ්ටිවාදය නොව, සංයුක්ත තත්වයන් මත පදනම් වූ උපක්‍රම සංවර්ධනය කිරීමයි.

කෙටියෙන් කිවහොත්, අපේ කාලයේ කේන්ද්‍රීය ප්‍රතිවිරෝධයට එනම්, අධිරාජ්‍යවාදය සහ අනෙකුත් මනුෂ්‍ය වර්ගයා අතර ප්‍රතිවිරෝධයට මුහුණදීම සඳහා සටන්කාමී, විප්ලවවාදී විරුද්ධත්වයක නියැලීමට වම සූදානම් විය යුතුය.

මෙම දිනවල එම ප්‍රතිවිරෝධය සියැසින් දැක ගැනීමට අපට හැකිවී ඇත. තමන් “වම“ වශයෙන් හඳුන්වා ගන්නාවූ බොහෝ කොටස් වලට හා කණ්ඩායම්වලට ඉරානයට එරෙහි එක්සත් ජනපද-ඊශ්‍රායල ප්‍රහාරය හෙළා දකිමින් ප්‍රකාශයක් නිකුත් කිරීමට පවා නොහැකි වී ඇත. සමහර වාමාංශිකයන්  අවධාරනය කරනුයේ, හුදෙක් එක්සත් ජනපද- ඊශ්‍රායල  යුද ක්‍රියාවන් හෙළා දකිනවාට වඩා ඉරාන රාජ්‍යය පිළිබඳ විවේචන – අභ්‍යන්තර ප්‍රතිපත්ති පිළිබඳ විවාද – වලට ප්‍ර‍මුඛත්වය දීමටය.

මෙය සිදු වූයේ බාලිකා පාසලක් ඇතුළුව පුද්ගලයින් 170 ක් පමණ මරා දැමූ බෝම්බ ප්‍රහාරයකින් සහ අනාරක්ෂිත නාවික යාත්‍රාවක් විනාශ කිරීමෙන් පසුව ය. එසේ වුවද, ඔවුන්ට පැහැදිලි ප්‍රකාශයක් ඉදිරිපත් කිරීමට නොහැකි විය. මෙමගින් ලෝක වමේ ව්‍යාපාරයේ පවතින පොදු බව පෙනේ. එමගින් පැහැදිලි කරන්නේ කුමක්ද?

එය වරප්‍රසාද, න්‍යායාත්මක ව්‍යාකූලත්වය සහ ප්‍රාථමික ප්‍රතිවිරෝධය සහ ප්‍රාථමික සතුරා හඳුනා ගැනීමට අපොහොසත් වීම පිළිබිඹු කරයි. එය තමන්ගේම රාජ්‍යයට විරුද්ධ වීම ප්‍රතික්ෂේප කිරීම සඳහා ආවරණයක් සපයන සුළු ධනේශ්වර සදාචාරවාදයේ ආකාරයකි.

මෙයින් ගම්‍ය වනුයේ, එක්සත් ජනපද ආක්‍රමණය සාධාරණීකරණය කළ හැකි බවයි, නැතහොත් අවම වශයෙන් නිසැක හෙළා දැකීමට තරම් සුදුසු දෙයක් නොවන බවයි. එම ස්ථාවරය ගත හැක්කේ අධිරාජ්‍ය ප්‍රචණ්ඩත්වයට සෘජුවම යටත් නොවන දුරස්ථ ස්ථානයක සිට පමණි.

නමුත් සුදු ආධිපත්‍යවාදී යටත් විජිත ප්‍රචණ්ඩත්වයට ගොදුරු වන අපට, සතුරාගේ ස්වභාවය සහ අන්ත ප්‍රචණ්ඩත්වය මුදා හැරීමට එයට ඇති හැකියාව සහ එයට ඇති කැමැත්ත පිළිබඳවත්, එහි ඇති අසාර්ථකත්වයේ සහ අර්ථ ශුන්‍ය භාවය පිළිබඳවත් අපට කිසිදු මිත්‍යාවක් තිබිය නොහැක. අධිරාජ්‍ය විරෝධී ඉදිරිදර්ශනයක්, අධිරාජ්‍ය හරයෙන් ඉවතට ගෝලීය බල තුලනය ගෙන යන ස්ථාවරයක් මගින් දැනුම් දෙනු ලබන්නේ, අධිරාජ්‍ය පද්ධතිය දුර්වල කරන අතරම එමගින් මනුෂ්‍යත්වය රැක ගැනීමට ගන්නාවූ උත්සාහයකි.

එබැවින්, එක්සත් ජනපදය ඉරානයට පහර දෙන විට, එය නීති විරෝධී ක්‍රියාවක් ලෙස හෙළා දැකීමට අපට බල කෙරෙයි – නමුත් අපි පුළුල් ඇඟවුම් ද තේරුම් ගනිමු. මෙම ක්‍රියාවන් මගින් ගෝලීය බල තුලනය වෙනස් කළ හැකි අධිරාජ්‍යවාදී අනුපිළිවෙල තුළ ඇති ප්‍රතිවිරෝධතා හෙළි කරයි. මෙම ස්ථාවරය මගින් තර්ක කරන්නේ අපගේ අභ්‍යන්තර ප්‍රතිවිරෝධතා ද්විතීයික වන අතර එක්සත් ජනපදයට සහ බටහිර අධිරාජ්‍යවාදයට විරුද්ධ වීම අපගේ මූලික වගකීම වන බවයි. එපමණක් නොව, කිසියම් ජාතියක්, අධිරාජ්‍යවාදී කුමන්ත්‍රණ සහ ප්‍රචණ්ඩත්වයේ හරස්කඩවල සිටීමෙන්ම ඇඟවෙන්නේ එය තුළ ඇති අභ්‍යන්තර ප්‍රතිවිරෝධතා සහ අභියෝග මඟහරවා ගත හැකි සමස්ත ධනාත්මක ගුණාංග එයට ඇති බවයි.

අපව විවේචනය කරන අය බොහෝ විට මෙම ඉදිරිදර්ශනය “අධිරාජ්‍ය විරෝධී” ලෙස ලේබල් කරති. නමුත් අපි පැහැදිලියි: රාජ්‍යයන් තුළ අභ්‍යන්තර ප්‍රතිවිරෝධතා අපි තේරුම් ගත්තද, අපි ප්‍රාථමික ගෝලීය ප්‍රතිවිරෝධතාව සහ අධිරාජ්‍යවාදයට විරුද්ධ වීමේ අවශ්‍යතාවය කෙරෙහි අවධානය යොමු කරමු.

එම පැහැදිලිකම, අව්‍යාජ අධිරාජ්‍ය විරෝධී බලවේග දෘෂ්ටිවාදාත්මකව ව්‍යාකූලව සිටින අයගෙන් වෙන්කර හඳුනා ගැනීමට උපකාරීවේ.

අද අපි, ගෝලීය දේශපාලන තත්ත්වය පිළිබඳ මෙම සාකච්ඡා සංයුක්ත යථාර්ථයන් තුළ පදනම් කළ යුතුයි. කියුබාවේ තත්වය පැහැදිලි උදාහරණයකි. එක්සත් ජනපද වටලෑම නිසා විදුලි ජාලයේ – රෝහල්, පාසල්, දෛනික ජීවිතය – සම්පූර්ණයෙන්ම පාහේ බිඳවැටීමට හේතු වී ඇත.

එමගින් පෙන්නුම් කරනුයේ විශේෂයෙන් ඇමරිකාවේ – ශක්තිමත්, සටන්කාමී වමේ ප්‍රතිචාරයක් නොමැතිකම සහ අප මුහුණ දී සිටින ලෝකයේ  වමේ අර්බුදයයි.

මෙය ආපසු හැරවිය නොහැකි වන්නේ නම්, අපි මීට පෙර කවදාවත් දැක නැති ආකාරයේ ගෝලීය ෆැසිස්ට්වාදයේ දීර්ඝ කාල පරිච්ඡේදයකට මුහුණ දී සිටිමු. එක්සත් ජනපද නිලධාරීන්ගේ විවෘත අහංකාරය – යුද අපරාධ ගැන විහිළු කිරීමට, තමන්ගේම ප්‍රහාරවලට ගොදුරු වූවන් අතහැර දැමීමට ඔවුන් දක්වන කැමැත්ත – වැනි තත්ත්වයන්ට ප්‍රතිරෝධයක් නොමැති නම්, එමගින් ඉදිරියේ අපට මුහුණ දීමට ඇති දේ සංඥා කරයි.

සුසංයෝගී, සටන්කාමී විපක්ෂයක් ගොඩනැගීමේ හදිසි අවශ්‍යතාවය අප හඳුනාගත යුතුය. මෙය රූපක අරගලයක් නොවේ – අපි සැබෑ යුද්ධයක සිටිමු,  එය අප මත පටවන ලද යුද්ධයකි.

ඩොනල්ඩ් ට්‍රම්ප් එම යථාර්ථය පැහැදිලි කළේය. දේශීය වශයෙන් කතා කරමින්, ICE සහ ජාතික ආරක්ෂක භටයින් චිකාගෝ වැනි නගරවලට පැමිණෙන විට, එය ආරක්ෂක දෙපාර්තමේන්තුවක් ලෙස නොව යුද දෙපාර්තමේන්තුවක් ලෙස හැඳින්විය යුත්තේ මන්දැයි ජනතාව තේරුම් ගනු ඇතැයි ඔහු යෝජනා කළේය.

ඔවුන්ට එනම්, අධිරාජ්‍යවාදීන්ට ඔවුන්ගේ න්‍යාය පත්‍රය ගැන පැහැදිලිය. පැහැදිලිකම නොමැතිකම ඇත්තේ අපේ පැත්තේ ය. ප්‍රාථමික ප්‍රතිවිරෝධය පිළිබඳ පැහැදිලි අවබෝධයක් – සහ එය තවදුරටත් ඒකපාර්ශ්වික යුද්ධයක් නොවන පරිදි අරගලයක යෙදීමට ස්ථිර කැපවීමක් – අප වර්ධනය කර ගන්නා තුරු, අපි මෙම කාල පරිච්ඡේදයේදී දැවැන්ත අභියෝගවලට මුහුණ දෙන්නෙමු.

අධිරාජ්‍යවාදයට විරුද්ධ ක්‍රියාකාරීන්ට සහ “වාමාංශිකයින්ට”:

 ඔබේ වගකීම වන්නේ පීඩිතයන්ට දේශන පැවැත්වීම නොවේ. ඔබේ වගකීම වන්නේ ඔබේම පාලක පන්තියට එරෙහිව සටන් කිරීමයි. ඔබේ වගකීම වන්නේ අධිරාජ්‍යවාදය එහි ප්‍රභවයේ සිට හෙළිදරව් කිරීම, ඔවුන්ගේ ජනතා විරෝධී උත්සාහයන් නැවැත්වීම සහ පරාජය කිරීමයි.

ප්‍රහාරයට ලක්වන ජාතීන් යටත් විජිත “ලිට්මස් පරීක්ෂණ” වලට ලක් කිරීම වෛෂයිකව ප්‍රතිගාමී ය. පැවැත්ම සඳහා සටන් කරන අයගෙන් පාරිශුද්ධත්වය ඉල්ලා සිටීම, එයට විරුද්ධ වන බව මවාපාමින් අධිරාජ්‍යයේ භාෂාව ප්‍රතිරාවය කිරීමකි.

ජාතික ස්වෛරීභාවය ආරක්ෂා කිරීම සහ බටහිර සුදු යටත් විජිත/ධනවාදී අධිරාජ්‍යවාදයෙන් ආරක්ෂා වීමට ජනතාවට ඇති අයිතිය සමඟ ඔබ සහයෝගය දැක්විය යුතුය.

ගාසා තීරයේ සිට කෙන්යාව දක්වා, ඉරානයේ සිට හයිටි දක්වා, පුවර්ටෝ රිකෝ දක්වා එක්සත් ජනපදය තුළ වාඩිලාගෙන සිටින කළු ජාතිය දක්වා, මෙය එක් අරගලයක්, එක් සටනක්, එක් විප්ලවවාදී ක්‍රියාවලියකි.

By Sunil Silva

The post ගෝලීය ෆැසිස්ට්වාදයේ යුගයේ ගෝලීය ‘වම’ යනු කුමක්ද? appeared first on Asia Commune.

Por Mario Gonzalez – La Marx Venezuela –

A dos meses de la caída del dictador Maduro, la realidad es innegable: la dictadura capitalista sigue intacta. Denunciamos ante el mundo que la salida del dictador en la figura individual de Maduro, no representó el fin del sistema de opresión, sino un relevo acordado con el imperialismo estadounidense de Trump.

El pacto entre Delcy Rodríguez y la administración Trump ha servido para:

• Salvaguardar los intereses económicos de EE. UU. y garantizar el saqueo de nuestros minerales y petróleo.
• Mantener la estructura del Estado burgués para evitar una verdadera insurrección popular.
• Desmovilizar a la clase trabajadora mientras se mantienen las políticas de hambre.

Denunciamos que el régimen utiliza la libertad de nuestros hermanos como moneda de cambio. A pesar de las “excarcelaciones” propagandísticas, la estructura represiva permanece con desapariciones forzadas y encarcelados políticos.

Por eso exigimos la Libertad Plena e Inmediata de todos los luchadores sociales, trabajadores que se negaron a ser cómplices de la tiranía cuyo rastro se perdió en las mazmorras del SEBIN y la DGCIM. Exigimos que los responsables de las torturas y muertes bajo custodia respondan por delitos de lessa humanidad.

El cuadro de Miseria y Explotación

Bajo la administración de Delcy Rodríguez, la situación económica de nuestro pueblo ha empeorado, con sueldos de hambre, salarios inferiores a un dólar que condenan a la familia trabajadora a la indigencia, de la mano de la destrucción y colapso total de hospitales y escuelas.

La estanflación golpea en Venezuela, es un fenómeno económico donde convergen otros dos: la recesión —que para 2026 se proyecta una caída del PIB de -3,0%— y la inflación con el alza descontrolada de precios.

El Banco Central reportó que la inflación de 2025 cerró en 475%, un salto brutal y para el curso del 2026, se proyecta que podría alcanzar el 682%. La devaluación constante del bolívar y la emisión monetaria para cubrir el déficit fiscal (gastos del Estado que superan sus ingresos) mantienen los precios en una espiral ascendente. Esto impacta en el sueldo mínimo que no alcanza el dólar mensual, el poder adquisitivo ha desaparecido, pulverizando el consumo interno.

Si el gobierno sube las tasas para frenar la inflación, enfría la economía y genera más desempleo. Si el gobierno inyecta dinero para reactivar la economía, se dispara en forma ascendente la inflación.

El sector petrolero y minero recibe inversiones (como las de Chevron o acuerdos con EE. UU.) que generan dólares, pero esos capitales no “gotean” hacia el resto de la economía nacional. Esto profundiza la desigualdad social con una pequeña élite conectada al sector extractivo y al dólar, frente a una masa trabajadora sumergida en el bolívar devaluado y el desempleo. Así se mantienen las medidas económicas de Maduro y la resolución de la ONAPRE (2792), robando las conquistas históricas de los contratos colectivos.

Denunciamos a la izquierda reformista y al sindicalismo traidor

Tras la caída de Maduro, no hubo un vacío de poder, sino un paso de mando hacia una nueva cara del mismo sistema capitalista. La supervivencia de este sistema se debe, en gran medida, a dos actores que actúan como “bomberos” de la insurgencia popular:

La izquierda reformista y la burocracia sindical intentan convencer al pueblo de que los cambios deben ser “graduales” y dentro de la legalidad del Estado Burgués. Argumentan que apoyar a la nueva administración Delcy es necesario para evitar “el caos” o un mal peor, cuando en realidad están salvando las instituciones que oprimen al trabajador.

Asimismo utilizan posturas “patrioteras” de nacionalismo y la defensa de la soberanía como una cortina de humo. Al llamar a la “unidad nacional”, borran la distinción entre explotadores y explotados, pidiéndole al obrero que se sacrifique “por la patria” mientras la élite pacta con capitales extranjeros.

Las cúpulas sindicales burocráticas, en lugar de ser herramientas de lucha, se han convertido en apéndices del Ministerio del Trabajo o de la nueva administración.

El eje de estos sectores capituladores es la desmovilización; su traición no es pasiva, es activa. Al no llamar a la calle tras la caída de la dictadura, intentan cortar el impulso de la masa trabajadora en el momento de mayor debilidad del régimen.

Asimismo se niegan a denunciar la “paz social” para mantener sus privilegios; intercambian la entrega de los contratos colectivos y la aceptación de la ONAPRE por cuotas de poder o la permanencia de sus privilegios como mediadores, mientras las bases mueren de hambre con sueldos de un dólar.

Si la izquierda reformista y los sindicatos denuncian el pacto con el imperialismo, el gobierno caería por falta de legitimidad social. Al callar, le dan tiempo al Estado para reorganizar sus fuerzas represivas y estabilizar la economía del enclave.

No nos engañan con sus discursos de paz social y reconciliación nacional. Esa paz es la paz de los sepulcros para los trabajadores. La izquierda reformista que no denuncia a la dictadura es cómplice del régimen y los sindicatos que hoy callan son los que han firmado nuestra sentencia de hambre. Para que el pueblo viva, el reformismo y la burocracia deben ser barridos por la autoorganización obrera.

CONVOCATORIA A LA ACCIÓN

Llamamos a preparar las condiciones para una huelga general y movilización que dé al traste con el régimen de Delcy Rodríguez y al imperialismo.

¡TODOS A LA CALLE ESTE JUEVES 12/3! Para enfrentar al reformismo de derecha e izquierda ¡Por la construcción de un poder verdaderamente popular de la clase trabajadora!

¡CONTRA LA DICTADURA CAPITALISTA Y EL PACTO DE ÉLITES! ¡SOLO EL PUEBLO SALVA AL PUEBLO!

¡Libertad inmediata para todos los presos políticos, civiles hombres mujeres y jóvenes por enfrentar al régimen! ¡Juicio y castigo a todos los responsables por delitos de lessa humanidad!

¡Aumento salarial real y digno indexado al costo de vida!

¡Restitución inmediata de los Contratos Colectivos y eliminación definitiva de la ONAPRE!.

¡Devolución al pueblo de los capitales saqueados por el régimen!

¡Por un gobierno Obrero y popular en nuestra tierra y el mundo!¡Te invitamos a sumarte a La Marx!

The post ¡Solo el pueblo salva al Pueblo! ¡Este 12 de marzo todos a la calle! appeared first on Asia Commune.

The Marx International

Protests against the dictatorship in Havana

There are two policies, and only two, within the global left regarding Cuba and Venezuela: On the one hand, the policy of the Progressive International and 99% of the global left, which supports the Castro-Chavista capitalist dictatorships of Cuba and Venezuela. The dictatorships of the Communist Party of Cuba (PCC) and the United Socialist Party of Venezuela (PSUV) are forging agreements with global imperialism, and therefore, supporting these dictatorships implies endorsing the agreements they are making with Donald Trump. This policy is exemplified by the flotilla of support for Cuba organized by capitalist governments and sectors of imperialism linked to the UN. We reject this shameful flotilla of support for capitalist dictatorships and their agreements with imperialism, and we denounce it as a policy of class collaboration that serves the interests of imperialism.

Millions believe that Cuba and Venezuela are socialist countries, but that belief is no longer supported by any factual basis. Cuba is a capitalist country, and if there are still honest activists or leaders who believe that Cuba is a socialist country, it is the product of a deception perpetrated by the oligarchs who run the current regime that governs Cuba and calls itself “socialist,” coupled with the propaganda of the lying capitalist governments of the world that also claim that Cuba is a “socialist” country. Thirdly, the leaders of 99% of the global left who perpetuate the exact same lie, along with the capitalist governments that say Cuba is “socialist” to discredit socialism by highlighting the horrific situation in which the Cuban people live, contribute to this deception.

The only alternative policy to the pro-imperialist policies of the Progressive International is that of the Marxist International. Our policy is to support the people of Cuba and Venezuela in their struggle against the dictatorships of the millionaire oligarchs of the PCC and the PSUV, and to call for the violent overthrow of these dictatorships, hated and repudiated by 90% of the population. Cuba and Venezuela are examples of cruel and brutal capitalist inequality because while their people are sinking into a sea of ​​poverty and misery, the Chavista and Castroist oligarchs are getting richer every day. That is why these people have been fighting against these dictatorships for years, which has left a trail of thousands of political prisoners in both countries. Down with the dictatorships of Cuba and Venezuela! No to the agreements between these dictatorships and Donald Trump! For a workers’ and people’s government that frees political prisoners, restores freedoms, and expropriates the “communist ” oligarchies—who are anything but communist—to put that wealth in the hands of the people.

The “Our America” ​​Flotilla is against the people of Cuba and Venezuela

We denounce the “Our America” ​​flotilla in support of Cuba, launched by the Progressive International (PI), and all those who board, support, or promote this flotilla as accomplices of the dictatorships and their crimes. This flotilla is not at the service of the people but of the Castro and Chavista oligarchs. The Progressive International (PI) lies about what is happening in both countries: They say that Cuba is collapsing and without electricity due to the US blockade and Donald Trump’s ban on oil sales to Cuba, which is false. It is true that Trump’s measure in decreeing the ban on oil sales to Cuba constitutes an act of aggression, but a collapse of the magnitude that Cuba is suffering is not the result of a Trump measure. One billion dollars is enough to solve Cuba’s energy problem, and the Castro oligarchy has siphoned out of the country the equivalent of 18 times that sum that the people need to have electricity.

The PCC nomenklatura has siphoned off $18 billion in Panamanian tax havens, while the capital flight by Chavista oligarchs is estimated at over $500 billion—a reality that hits Cuba and Venezuela as hard as imperialist blockades. The damage suffered by both countries’ economies is a result of both dictatorships imposing a capitalist model to squeeze every last drop of wealth from their nations and line their own pockets. This is undeniably demonstrated by the fact that while the people of both countries suffer appalling conditions of hunger and poverty, the PCC and PSUV rulers are millionaire oligarchs who have become obscenely wealthy through all sorts of deals with North American and European imperialism.

The oligarchs of the PCC and the PSUV have carried out the privatization of the economy and capital flight, in collusion with capitalists worldwide. Cuba has received millions in investments from European imperialism for decades, and the country’s main production sectors are privatized and controlled by the holding company GAESA (Grupo de Administración Empresarial Sociedad Anónima), which is controlled by the country’s armed forces, as you can read by clicking here. In Venezuela, the PSUV oligarchy is wealthy thanks to deals with Chevron and US imperialism. The Progressive International and 99% of the global left conceal the existence of GAESA, the business dealings of the PSUV oligarchy, and the agreements between imperialism and the PCC and the PSUV.

Why are IP and 99% of the global left silent about GAESA? Why are they silent about the agreements the PCCC and PSUV have made with imperialism? Why do they refuse to call for a fight against dictatorships? Why do they lie, trying to make global activists believe that these PCCC and PSUV governments are independent of imperialism, or that they are confronting imperialism? The policy of IP and 99% of the global left on Cuba and Venezuela is a defensive one, an expression of the global crisis of the left, the product of a tsunami unfolding globally and now reaching Latin America, with global and strategic consequences that directly impact the future of the left.

The Political Revolution: The Berlin Wall Falls in Latin America

The collapse of the dictatorships in Cuba and Venezuela signifies the end of Castro-Chavismo and Stalinism, the fall of the “Berlin Wall” in Latin America. It marks the end of the political currents that have dominated the Latin American left for decades, and is the expression of a global crisis affecting all the old leaderships that historically guided mass movements worldwide: social democracy, classical Stalinism and its Maoist, Castroist, and Guevarist variants, bourgeois nationalist movements, former guerrillas, etc.—all leaderships that were once attractive to millions of activists around the world, but are now sinking into a profound crisis resulting from the rejection and repudiation they face for their defense of capitalism.

This process of “political revolution” has reached Latin America and is liquidating the old leaderships like Castroism and Chavismo. In turn, the fall of Chavismo and Castroism triggers a chain reaction of all reformist, social-democratic, Stalinist, and petty-bourgeois groups, who fear disappearing. This forces IP, in desperation, to launch its campaign in support of the dictatorships of Cuba and Venezuela, seeking to halt the crisis of Castro-Chavismo. IP seeks to stop a process that is very progressive for the mass movement and the struggle for revolution, but which, for social democrats and Stalinists, is quite the opposite because it means the end of their privileges as officials, members of parliament, or ministers who collaborate with capitalism and pursue a policy of support for “progressive” capitalism.

Indeed, halting this process of political revolution is the central objective of the founding of the Progressive International (PI) in May 2020, an international organization led by Democratic Senator Bernie Sanders and Yanis Varoufakis, leader of Syriza in Greece. The PI is an organization guided by the U.S. State Department, serving to promote the tendency for left-wing organizations to adopt the policy of calling for a ” progressive common front , ” “unity,” and a “united front” with progressive bourgeois coalitions in various instances of class struggle. If you want to read more about the PI, click here.

Major Wall Street corporations like George Soros’s allocate capital to the financing of political campaigns and “progressive” organizations , while a strong NGO-ization process has developed in left-wing organizations worldwide, a process that seeks to strengthen the social-democratic and reformist tendencies of the global left, leading them to prioritize electoral intervention in bourgeois democracy, a multi-million dollar financing business based on the diversion of funds from the bourgeois state.

The entire process results in the development of policies linked to the laws inherent in the development of the bourgeois democratic regime, such as “critical voting” in elections, support for “progressive” laws of bourgeois parties, the formation of parliamentary political blocs with progressive bourgeois forces, entry into these coalitions, and the placement of officials, ministers, and advisors in their governments. However, the arrival of “political revolution” in Latin America deals a formidable blow to the political, social, and labor leaderships linked to Chavismo and Stalinism, jeopardizing the project and future of the reformists, which is now mortgaged.

The oligarchies of Cuba and Venezuela are negotiating with Trump

The U.S. State Department announced $6 million in humanitarian assistance for Cuba, distributed through Caritas, a network of Catholic charitable organizations, and the Catholic Church, as announced by Jeremy Lewin, the senior State Department official in charge of foreign assistance. The energy crisis is at the heart of the crisis in Cuba, with prolonged blackouts affecting homes, hospitals , businesses, and public transportation. These blackouts are having a domino effect on the population because without electricity, food refrigeration is reduced, water pumping is interrupted, productive activities are halted, and essential services are limited.

The fuel shortage is also impacting transportation, which in turn is hindering the distribution of goods and exacerbating shortages, leading to a virtual paralysis of the economy and sparking daily uprisings and protests in cities and regions across the country. Faced with the people’s struggle, the Castro oligarchy’s dictatorship has intensified its repression, holding 1,197 political prisoners and prisoners of conscience by the end of 2025— a figure that demonstrates the persistence and intensification of the PCC dictatorship’s repression.

The specter of Nepal is beginning to loom over Cuba and Venezuela. Preventing a violent popular uprising against these oligarchic dictatorships at all costs has become the priority of imperialism, which is working to extinguish all revolutionary sparks. US Secretary of State Marco Rubio has been secretly holding talks with Raúl Castro’s grandson, Raúl Guillermo Rodríguez Castro, nicknamed “Raulito” or “The Crab.”As US President Donald Trump announced aboard Air Force One, “We’re talking to Cuba right now, and Marco Rubio is talking to Cuba right now, and they should definitely come to an agreement, because they’re experiencing a humanitarian crisis , ” as you can read by clicking here.

The beginning of negotiations between Castroism and imperialism seeks to avoid the violent fall of the dictatorship at the hands of the people, as happened in Nepal where the mass uprising crushed the Communist Party dictatorship. Similarly, negotiations took place in Venezuela, and the agreement reached between the Chavista oligarchs and their government, headed by Delcy and Jorge Rodríguez, with imperialism involved the arrest and extradition of Maduro in exchange for a transition process toward a more stable bourgeois democratic regime. This would allow sectors of the Chavista oligarchy to reinvent themselves as bourgeois parties. The plan included imperialism shifting from a policy of support for María Corina Machado to a transition based on Vice President Delcy Rodríguez and an agreement with Diosdado Cabello.

If you want to read more about Chavismo’s agreements with imperialism, click here . Imperialism is pushing for a transition in Cuba and Venezuela while being careful not to destroy the Armed Forces, which are the pillar of the bourgeois state. That’s why the agreements with Diosdado Cabello, who controls sectors of the Venezuelan army, and with Raúl Castro, who, represented by his grandson “Raulito the Crab,” seeks to preserve the structure of the Cuban Armed Forces and, thus, the Cuban bourgeois state, are so important. These are preventative measures aimed at avoiding a revolution in the Caribbean that would erupt right in front of the US and coincide with the revolutionary upsurge of the American masses who have given Trump a resounding defeat with massive mobilizations that forced him to withdraw ICE troops from Minnesota.

Two corrupt oligarchies, which carry out all kinds of crimes and illicit maneuvers

Castro-Chavismo is not a socialist, Marxist, or revolutionary movement that opposes capitalism. On the contrary, it is an agreement between two deeply corrupt, millionaire oligarchies, a gang of criminals who have perpetrated all kinds of crimes against the people to perpetuate their hold on power. The Cuban oligarchy, led by spokespeople like Alejandro Castro Espín, son of Raúl Castro, and “Crab” Rodríguez Castro, grandson of Raúl Castro, has forged a long-standing business relationship with the Panamanian businessman Ramón Carretero Napolitano. This same businessman enabled the Venezuelan oligarchy to conduct lucrative business in the oil sector and secure all kinds of contracts through Carretero’s company, the Caribbean Logistics Corporation, which obtained multimillion-dollar contracts from the Venezuelan government.

Ramón Carretero Napolitano laundered money for the Cuban and Venezuelan oligarchy through accounts in the tax haven of Panama, which solidified Rodríguez Castro’s position as a frequent passenger on Carretero’s private planes bound for Panama, where GAESA’s largest umbrella company, CIMEX, is registered. Dozens of Rodríguez Castro’s flights to Panama were recorded, and at least once, in May 2024, he traveled with Brigadier General Ania Guillermina Lastres Morera of the Cuban army, the current president of GAESA and a member of the Central Committee of the Communist Party of Cuba.

Carretero, in turn, consolidated his position as a major contractor for the Nicolás Maduro regime through companies like Landscape Vision Corp (Lanvicorp) and Corporación Logística del Caribe. These companies amassed nearly $800 million in public contracts for civil works projects, awarded between 2013 and 2015 by the Pro-Patria 2000 Foundation, then headed by Carlos Erick Malpica Flores and Walter Jacob Gavidia Flores, nephew and son, respectively, of Cilia Flores, the Venezuelan first lady, or ” first combatant” in the official jargon of the Chavista oligarchy. This is how the Chavista oligarchy became millionaires, carrying out capital flight to Panama in partnership with oligarchs from the Communist Party of Cuba.

In this scheme, the Panamanian businessman transferred millions of dollars to Juan Carlos López Tovar, the partner of Iriamni Malpica Flores, Cilia Flores’s niece. Meanwhile, the private plane trips of the Castro-Chavista oligarchs on Carretero Napolitano’s aircraft followed the Caracas-Havana-Panama triangle, which allowed the Cuban dictatorship’s nomenklatura and the Chavista oligarchs to establish lucrative business relationships. These relationships were so close that an employee of Carretero Napolitano, Edwin Abel Pitty Madrid, was appointed Panama’s ambassador to Cuba, at the suggestion of Panamanian President José Raúl Mulino. And while the Castro-Chavista oligarchies were becoming millionaires by siphoning off massive amounts of capital to Panamanian accounts, the workers, young people, and peasants of Venezuela and Cuba were sinking into poverty, misery, and abject despair, with meager wages that didn’t even reach 10 or 20 dollars.

These same millionaire, corrupt, and criminal Castro-Chavista oligarchs imposed their will with an iron fist, arresting opponents, repressing dissenting voices, and imprisoning those who opposed their plans, thus filling the prisons of Cuba and Venezuela with thousands of political prisoners. And it is this corrupt and criminal oligarchy that the Progressive International Flotilla and 99% of the world’s left-wing groups come out to support, lying about what is really happening, calling for “solidarity with Cuba ,” which is in reality solidarity with the criminal Castro-Chavista oligarchs—a shameful policy of support for these sinister dictatorships that have been enriching themselves for years with the complicity of bankers and capitalist investment funds from around the world.

Social Democrats, Stalinists and ex-Trotskyists united in the Progressive International (PI)

Woe to those naive Cubans and Venezuelans who believed the lies of Donald Trump and his circle of representatives like Milei of Argentina or Viktor Orbán of Hungary—true, disgraceful clowns. They promised the Cubans and Venezuelans that they would oust the Castro-Chavistas from power and bring them to justice and punish them. And now, the people of Cuba and Venezuela are beginning to see how Trump and Marco Rubio are making deals with the Castro-Chavistas, how they are turning their backs on honest activists and making deals with Delcy and Diosdado, how, far from judging and punishing the Castro regime, they are meeting and making deals with “El Cangrejo” (the Crab). Oh, our dear Cuban and Venezuelan brothers and sisters who believed they were confronting the “communists” or “Marxists” !

We’re not talking about the Miami vultures who know perfectly well what’s going on; we’re talking about the honest activists, workers, and people of Cuba and Venezuela who believed that US imperialism would come to their rescue. And now they see the reality: It was never about a “fight against communists.” The Castro-Chavistas were never communists or socialists; they always defended capitalism, and now they’re joining forces with Trump more than ever because they share the common interest of the unrestricted defense of capitalism and their businesses.

Dear honest Cuban and Venezuelan activists: You never lived under a communist or socialist dictatorship; you always lived under a capitalist dictatorship. That is why we repudiate the leaders and groups of the global left who, along with the Progressive International, are carrying out the scandal of supporting these criminal capitalist oligarchies. They have already announced that this flotilla, “Our America,” will set sail with food, medicine, and urgent basic supplies, as explained by its organizers: Thiago Ávila, leader of the Progressive International and the PSOL of Brazil, and Clémence Guetté, Vice President of the French National Assembly. or the former leader of the British Labour Party Jeremy Corbyn and the English congresswoman, Zarah Sultana, who head the ” Your Party” party in England supported by all the groups of English Trotskyism such as the English SWP, the “communists” of Alan Woods, who always collaborated publicly with the Chavista oligarchy, and other minor groups such as the RCIT, or Mandelism.

Also among the promoters of this shameful pro-imperialist expedition are the US DSA with the participation of Democratic Congresswoman Rashida Tlaib, supported by Jacobin Magazine, the mouthpiece of the Progressive International, Stalinist groups, such as officials in the governments of Petro in Colombia, Boric in Chile, or Lula in Brazil, as well as the bourgeois nationalists leading Morena in Mexico, or Grabois from Peronism in Argentina, as well as all kinds of groups that carry out a treacherous policy such as Izquierda Diario in Argentina.

There are two, and only two, policies for the global left. On one side are those who, with the Flotilla to Cuba, the Progressive International, and its satellite groups, will continue to earn their place in the annals of history’s traitors as mere lackeys of imperialism and corrupt capitalist oligarchies like the Castro-Chavista dictatorships. The crew of the Flotilla for Cuba are united not only by their defense of the oligarchs of Cuba or Venezuela, but also by their fear of the political revolution that has begun to sweep them away and threatens to sink them definitively.

On the other hand, we at Marx International reject the “flotillas” sent to support capitalist oligarch dictators and are moving forward to unite in the revolutionary project of Marxism, to kick the Castro-Chavistas out of Latin America and take their place. These are two policies of the global left for Cuba and Venezuela. We invite you to join the Marxist policy, sweeping away these traitors so we can advance in imposing socialism in the Americas and the world. 

The post Two policies for Cuba and Venezuela in the world left appeared first on Asia Commune.

On February 28, 2026, the United States, in conjunction with the Israeli army (IDF), launched a massive bombing campaign against Iran. This occurred amidst ongoing negotiations between the imperialist government of Donald Trump and the Iranian Ayatollahs’ Islamic oligarchy in Geneva, Switzerland, sponsored by Omani Foreign Minister Badr al-Busaidi. In these negotiations, Trump sought to impose an agreement similar to the one he imposed on Venezuela, that is, to allow the Ayatollahs’ capitalist dictatorship to implement political reforms in exchange for an agreement favorable to the political interests of imperialism in the region.

The attack has triggered a global stock market crash, a surge in oil and gas prices exacerbating global inflation, and a crisis in insurance companies that suspended coverage for maritime transport in the Gulf. All of this is worsening the “perfect storm” of the current global crisis of capitalism, as you can read by clicking here. The attack by the Donald Trump administration is a desperate attempt to cope with the failure and serious crisis his government is facing after its defeat at the hands of the American people, who thwarted the ICE intervention in Minnesota. Donald Trump faces the prospect of a tough electoral defeat in a few months when the midterm elections take place , which will exacerbate the crisis of his government. Cornered by soaring inflation, the wave of strikes by the American working class, the collapse in popular support for his government and the worsening of the global crisis of capitalism, Trump launches a desperate attack against Iran in order to reverse the inevitable collapse and failure of his policy.

Donald Trump is acting like a “mad firefighter” trying to put out a blaze with gasoline, in a military intervention that, as the hours pass, is far from resembling a walk in the park. The Pentagon’s operation is crashing against the revolutionary upsurge engulfing the Middle East, causing significant losses not only in Iran, but also for Israel and the US: The Pentagon has already reported several soldier deaths, multiple attacks on its military bases in the Middle East, damage to its aircraft carriers, and the loss of several fighter jets.

The reality is that the US and Israeli aggression is occurring amidst the revolutionary powder keg engulfing the Middle East, given that the Third Palestinian Intifada defeated Israel’s attempt to seize Gaza and inflicted over 80,000 casualties on the IDF. The Syrian revolution ended 70 years of the Assad regime, and the popular revolution erupted in Iran just two months ago, weakening the Ayatollah regime after the revolution that triggered the collapse of the rial, as you can read by clicking here. The US military faces the prospect of continued increases in its losses, measured by deaths, attacks on its military bases, and bombings.

Trump opens “Pandora’s box” of revolution in the Middle East

Hours before the bombing began, Omani Foreign Minister Badr al-Busaidi was in Washington, D.C., meeting with U.S. Vice President James Vance. Following the meeting, he announced that negotiations between the U.S. and Iranian governments were progressing smoothly. The imperialist plan, thus far, was to forge agreements like the one made with the government of Delcy Rodríguez in Venezuela, and which is also being negotiated with the capitalist dictatorship of Cuba—agreements you can read about by clicking here. These agreements aim to prevent revolutions like those occurring around the world, such as in Nepal, by attempting to quell the revolutionary upsurge of the masses through minor democratic concessions and regime reforms, essentially to keep the dictators in power.

But the Trump Administration is already a crisis government that fails to resolve any of the major crises facing global capitalism, and is massively rejected by the US population. This is why it acts by launching policies like a “blank slash ,” seeking a success that will pull it out of the crisis. This is why, amidst these secret arrangements made between imperialist officials and officials of the Iranian religious oligarchy, US imperialism, together with the government of war criminal Benjamin Netanyahu, launched the bombing operation “Epic Fury,” in which bombs were dropped on Tehran, Qom, Kermanshah, Isfahan, and Karaj, according to the Pentagon, targeting Iran’s nuclear facilities and its ballistic missile program.

The reality is that both Mossad and the Pentagon knew about a meeting of the highest military and religious officials of the Ayatollah dictatorship, and therefore decided to attack it in order to violently decapitate the regime. The combined imperialist force simultaneously attacked several sites, assassinating numerous high-ranking Iranian officials, including the supreme religious and military leader Ali Khamenei, the Secretary of the Iranian Defense Council, Ali Shamkhani, the Commander of the Islamic Revolutionary Guard Corps (IRGC), General Mohammad Pakpour, the Minister of Defense, Brigadier General Aziz Nasir Zadeh, the head of intelligence at Khatam ol Anbia Saleh Asadi, the Chief of the Supreme Leader’s Military Office, Mohammad Shirazi, the President of the Defense Innovation and Research Organization (SPND), Hossein Jabal Amelian, and the former president of the SPND, Reza Mozafari Nia—a total of 40 Iranian leaders.

The criminal bombing of Iranian cities, with approximately 900 combined attacks, was intended to effectively suppress Iranian air defenses and prevent a counterattack. Despite causing immense destruction, including the attack on an Iranian primary school that killed dozens of children, the imperialist attacks failed to completely cripple Iran’s military capabilities. This triggered an Iranian military counterattack, with bombs and missiles raining down on Tel Aviv and other Israeli cities, as well as on US military bases in Saudi Arabia, Bahrain, Qatar, Iraq, and other countries in the region.Iranian ballistic missiles also struck the Ali al-Salem air base in Kuwait and the Muwaffaq al-Salti air base in Jordan, while a mass uprising erupted in Arab countries, with attacks on US consulates.

The Iranian military response, coupled with the growing mass uprisings across the Middle East, has plunged Operation Epic Fury into crisis. If Trump fails to achieve results with the bombings in the coming days, the political and social crisis in the US, and indeed throughout the Middle East, could worsen, and the entire imperialist operation could fail spectacularly. The stock market crash and the global capitalist collapse are further exacerbated by the Houthi troops governing Yemen occupying the Strait of Hormuz, as they did during the Third Intifada, thereby blocking the main access route for global oil trade. Imperialist countries, having lost control of the Red Sea, must circumnavigate Africa to trade, which automatically drives up prices because it extends the routes necessary for global crude oil supply by thousands of kilometers, and also leaves oil tankers vulnerable to Somali and other pirates.

Down with the bombings, out with imperialism, and the Ayatollahs! Long live the revolution of the Iranian people and the Middle East!

Following the death of Ali Khamenei and the top brass in Iran, Iranian President Masoud Pezeshkian formally assumed the role of Supreme Leader during the transition period. The Iranian constitution stipulates that the president, the head of the judiciary, and a member of the Guardian Council will assume the responsibilities of the Supreme Leader until the Assembly of Experts of Iran convenes to elect a new leader. Therefore, President Masoud Pezeshkian, Chief Justice Gholam Hossein Mohseni Ejei, and one of the six jurists of the Guardian Council have the constitutional mandate to govern Iran. Having failed in its initial attempts to completely dismantle Iran’s military capabilities, the political situation in the Middle East, and indeed the world, is heading toward a horrific prospect for imperialism. The specter of a new global Intifada has resurfaced, potentially leading to a new global wave of mobilizations that could ultimately defeat imperialism and the government of Donald Trump—a prospect that is once again gaining momentum and causing global stock markets to plummet.

Between 70% and 80% of the US population has spoken out against the war. The Islamic Resistance of Iraq, a coalition of Iraqi militias backed by Iran, carried out 16 unspecified “operations” with “dozens” of drones against “enemy” bases in Iraq and the region . Kataib Hezbollah south of Baghdad began developing resistance actions in Iraq, while Hezbollah in Lebanon began firing missiles toward Israel, anticipating a possible Israeli invasion from southern Lebanon. Palestinian militias have already declared their support for the struggle of the Arab peoples against the bombing by imperialism and Israel, thus creating a bloc of Arab militia forces to confront imperialism in the region.

Iran’s bombing of Saudi Arabia, Bahrain, Kuwait, and the United Arab Emirates seeks to expose the sinister role of these extremely wealthy Arab bourgeoisies of sheikhs and businessmen who are supporting Israel and the US. No social class disappears from history without a fight, and thus the Iranian Islamic oligarchy, in its grave crisis, sends missiles toward military garrisons in Arab countries whose governments have “abandoned” them and, in fact, are submitting to the imperialist attack. But the international isolation of the Trump administration and Israel is also growing; they are outright hated worldwide, since European and Japanese imperialism, as well as the capitalist sub-metropolises of India, China, and Russia, are acting as mere spectators: they do not decisively support imperialist aggression and call for “de-escalation . “ It is a hypocritical and pro-imperialist policy because at the same time they neither prevent nor block imperialist aggression, which reveals the sinister and counter-revolutionary role of the UN, and all international political bodies that only serve to validate capitalism and global imperialism.

These events also eliminate 99% of the world’s left and the world’s charlatans who uphold the “Decoupling Theory ,” claiming that China and Russia are headed for World War III against imperialism. Reality clearly shows that these theories are pure charlatanism, that there is only one imperialism in the world, desperately trying to defend the global imperialist capitalist order, and that is the United States. All current events only reaffirm that what truly exists is a global struggle between revolution and counter-revolution, and that the capitalist governments of China, Russia, and India are simply vassals of US and European imperialism. They are a counter-revolutionary front that we must confront and destroy to end capitalism.

The Stalinists and social democrats who sow hope in capitalist countries like China and Russia, or in bourgeois governments like those of Lula and Petro, or the New Popular Front in France, or Syriza, or Podemos in Spain, are irredeemable traitors. The Iranian bourgeoisie itself, sinister, retrograde, and medieval, is being destroyed by its class contradictions, which render it incapable of waging a consistent anti-imperialist struggle. This Islamic capitalist oligarchy became entangled in the web of agreements and negotiations with imperialism, which led to the deaths of its fundamentalist Islamic leaders.

Honest activists who still remain in groups that foster illusions about bourgeois and capitalist governments must immediately break with them and join the Marxist regroupment of the Marx International. From the Marx International, we promote the unity of the peoples of the Middle East, unity in global mobilization to achieve the defeat of imperialist aggression, and simultaneously, the violent overthrow of the Arab dictatorships and oligarchies that serve imperialism. Therefore, from the Marx International, we say: Down with the bombings! Out with imperialism and Israel from the Middle East! Out with the Ayatollahs of Iran! Long live the revolution of the Iranian and Middle Eastern people!

Republished from: https://www.revolucion.org.es/l/down-with-the-us-and-israeli-bombings-out-with-the-ayatollahs-long-live-the-struggle-of-the-peoples-of-iran-and-the-middle-east/

The post Down with the US and Israeli bombings! Out with the Ayatollahs! Long live the struggle of the peoples of Iran and the Middle East!  appeared first on Asia Commune.

මොළය සහ මනස ගැන සියවස් ගණනාවක් තිස්සේ විඥානවාදී දාර්ශනිකයන් සහ භෞතිකවාදී දාර්ශනිකයන් විවාද කළ මාතෘකාව එම කරුණය. මෙම මූලික ප්‍රශ්නය මිනිස් අත්දැකීම් සහ පැවැත්මේ සාරය සමග මනස මගින් ගැඹුරට කිමිදුන මාතෘකාවක් ලෙස පුරාණයේ සිටම වත්මන දක්වා පැවත අවේය. මෙම සංකල්ප තේරුම් ගැනීමට ලෝකයේ සිදුවන දේවල් මනසින් වටහා ගන්නා ආකාරය, මොළයේ අනන්‍යතා සකස් කර ගන්නා ආකාරය සහ අභ්‍යන්තර ජීවිතය හා මනස ජීවිතයට සම්බන්ධ වන ආකාරය ගැනද පැවතියේ විවාදයකි.

මනස පිළිබඳ විඥානවාදී සංකල්පය

ඓතිහාසික විඥානවාදය හා ඓතිහාසික පාරභෞතිකවාදය යන දාර්ශනික මත දෙක විසින් මනස සහ මොළය වෙනස් ආයතන දෙකක් බව පැවසුවේය. මෙම දර්ශනවාදී මත දෙක මගින් යෝජනා කළේ මනස මොළයෙන් ස්වාධීනව පවතින බවයි. පාරභෞතිකවාදය සියවස් ගණනාවක් තිස්සේ මනස චින්තනයට බලපෑම් කරන ආකාරය ගැන විග්‍රහය වූයේ; මනස ආත්මීය අත්දැකීම්වල සහ භෞතික නොවන ක්ෂේත්‍රයක මනස පවතින බවයි. එය සිතුවිලි, හැඟීම් සහ මතකයන් ඇතුළුව අපගේ අභ්‍යන්තර මනස සෑදී ඇත්තේ පිටතින් විඥානය (ආත්මය) මනසට ඇතුළ් වන බැවිනි. ආත්මයෙන් මෙහෙයවන මනස තනි සංජානනයන්ගේ මූලාශ්‍රයක් වන අතර, ආත්මීය සම්බන්ධය මොළය තුළින් ජීවීන්ගේ ඉන්ද්‍රියන්ගෙන් තොරතුරු අර්ථ නිරූපණය කිරීමට එවිට ඉඩ සලසයි යනුවෙන් ඔවුන් පැවසුවේය.

මෙම වියුක්ත සංකල්පයට විශ්වාසයන්, ආශාවන් සහ ස්වයං දැනුවත්භාවය ද ඇතුළත් විය. එය ප්‍රීතිය, දුක කෝපය වැනි හැඟීම්, ස්වයං විමර්ශනය සහ පරම ආත්මීය (absolute subjective) සම්බන්ධයක් ගැන ද පැවසුවේය. පරම අද්විතීය ආඛ්‍යාන මගින් පරමත්වය නිර්මාණය කරන අනන්‍යතාවය පිළිබඳ අඛණ්ඩ දේව හැඟීමක ආත්මීය සම්බන්ධයකින් මනසට ලැබෙන බව ඔවුන් පිළිගත්තේය.

17 වෙනි සියවසේදී පාරභෞතිකවාදී දාර්ශනිකයෙක් වන රෙනේ ඩෙකාට් (1596-1650) ‘දර්ශනය පිළිබඳ ආධ්‍යාත්මිකත්වය’ (1641) කෘතියේ මනස සහ ශරීරය (මොළය ඇතුළුව) වෙනම ආයතනයක් හා සම්බන්ධ බව තර්ක කළහ. ඔබේ සිතුවිලි ඔබේ ශරීරයේ යන්ත්‍රයක් ලෙස හොල්මන් කරන දේව අවතාර පැවැත්මක් ඇතැයි ඔහු පැවසීය.

18 වෙනි සියවසේදී ජෝර්ජ් බර්ක්ලි (1685-1753) යනු ඇන්ග්ලෝ-අයර්ලන්ත බිෂොප්වරයෙකු වූ විඥානවාදී දාර්ශනිකයා ‘මානව දැනුමේ මූලධර්ම පිළිබඳ නිබන්ධනය’ (1710) කෘතියේ පැවසුවේ දෙවියන් වහන්සේගෙන් පිටත කිසිදු දෙයක් නොපවතින බවත්, දෙවියන් වහන්සේ ඒවා දකින නිසා අපගේ මනසින් සහ සංජානනයන්ගෙන් පිටත මනසක් පවතින බව ඔහු ප්‍රකාශ කළේය.

19 වෙනි සියවසේදී ජෝර්ජ් හේගල්ගේ (1770-1831) ‘ආත්මයේ සංසිද්ධි විද්‍යාව’ (1807) කෘතියේ මනස, ආත්මය, විඥානය සහ මිනිස් පැවැත්ම අතර අන්තර් සම්බන්ධතාවය ගවේෂණය කරන විඥානවාදී දාර්ශනික කෘතියකි. ස්වයං-ආත්මය යනු දැනුමේ ඉහළම ආකාරය බව ඔහු තර්ක කරයි. එය යථාර්ථයේ ආත්මීය සහ වාස්තවික අංශවල එකමුතුවක් බව ද පවසයි.  මනස ආත්මීය (විඥානය) සහ වාස්තවිකත්වය (යථාර්ථය) ඒකාබද්ධ කරන අදහස පිළිබඳ ආත්මීය සංකල්පයට සම්බන්ධ කළේය. 

මනස පිළිබඳ භෞතිකවාදී සංකල්පය

මනස පිළිබඳ භෞතිකවාදී දර්ශනයේදී පවසන්නේ මනස මොළයේ නිෂ්පාදනයක් බවත් මානසික තත්වයන් භෞතික අත්දැකීම්වලින් ලැබෙන බවත්ය. මෙම දෘෂ්ටිකෝණය මනස  භෞතිකවාදය විද්‍යාත්මක ක්‍රමය සමග පෙළ ගැසෙන්නේ භෞතික සංසිද්ධිවල ප්‍රකාශ පදනම් කර ගනිමිනි. මොළයේ ක්‍රියාකාරිත්වය සිතුවිලි, හැඟීම් සහ හැසිරීම් සමග සම්බන්ධ කරන ස්නායු විද්‍යාවේ දියුණුව මගින් භෞතිකවාදී මතය වත්මනවන විට  ඉදිරිදැක්මක් සහිත දර්ශනවාදයක් ලෙස ව්‍යාප්ත වෙමින් පවතී.

ජෝන් ලොක්ගේ (1632-1704) ‘මානව අවබෝධය පිළිබඳ රචනයක්’ (1689/90) නැමැති කෘතියේ චින්තනය සහ මානව අවබෝධය පිළිබඳ ගවේෂණය ගැඹුරින් විග්‍රහ කර ඇත. මනස උපතේදී හිස්ව පවතින බවත්, කිසිදු සහජ දැනුමක් හෝ අදහස්ක් එම කාලයේදී ලැබෙන්නේ නැත. මානවයා සියලු දැනුම ඉන්ද්‍රිය අත්දැකීම් හරහා ලබා ගන්නා බවත්, අපගේ මනස අපගේ ඉන්ද්‍රියන් හරහා අප කලින් හමු වූ චින්තනය හා ඒකාබද්ධ කරන බවත් ඔහු පැහැදිලි කළේය. ජෝන් ලොක්ගේ දැනුම පිළිබඳ න්‍යාය, හේතුව දැනුමේ ප්‍රධාන මූලාශ්‍රය සහ විද්‍යාත්මක පරීක්ෂණය විශ්වාස කළ ඔහු එකල පැවති විඥානවාදීන්ට අභියෝග කළේ; දැනුම මනසට ලබා ගැනීමේදී අත්දැකීම් වැදගත්වනවා සේම, එම අත්දැකීම් මගින් දැනුම ලැබෙන බව අනුමත කළ නොහැකි නම් කිසිම දැනුමක් නොමැති බව තහවුරු වන බවද ඔහු පැවසීය. ඔහුගේ අදහස් නූතන මනෝවිද්‍යාව, ඥානවිද්‍යාව සහ මනස පිළිබඳ දර්ශනය සඳහා භෞතිකවාදී අඩිතාලම දැමූ දාර්ශනකයෙක් ලෙස පිළිගනී.

කාල් මාක්ස් (1818-1883) සහ ප්‍රෙඩ්රික් එංගල්ස් (1820-1895) ‘ජර්මානු දෘෂ්ටිවාදය’ (1845) කෘතයෙහි මනස තුළ නිපෙදවෙන දැනුම ගැන පවසන්නේ “සැබෑ ජීවිතයේ භාෂාව වන මිනිසුන්ගේ ද්‍රව්‍යමය ක්‍රියාකාරකම් සහ ද්‍රව්‍යමය ආශ්‍රය සමග අන්තර් සම්බන්ධිතයි. අදහස්, චින්තනය, සංකල්ප සහ ඥානය ස්වාධීනව හෝ රික්තයක් තුළ මනස තුළ ජනනය නොවේ; ඒ වෙනුවට, ඒවා ජනනය වන්නේ භෞතික දත්තවල සෘජු ප්‍රවාහයන් ලෙසය. වෙනත් වචන වලින් පැවසුවහොත්; සවිඥානය කිසි විටෙකත් සවිඥානික පැවැත්මක් හැර අන් කිසිවක් විය නොහැකි අතර මිනිසුන්ගේ පැවැත්ම ඔවුන්ගේ සැබෑ ජීවන ක්‍රියාවලියයි.” යනුවෙන් පවසයි. එබැවින්, භෞතික පැවැත්ම යටතේ, දැනුම ජීවිතය තුළ පදනම් වේ: මානව චින්තනය විසින් සැබෑ සමාජ හා ආර්ථික ක්‍රියාවලිය හරහා එය පිළිබිඹු වන බවද පවසයි.

වී. අයි. ලෙනින්ගේ (1870-1924) “භෞතිකවාදය සහ අනුභූතික-විවේචනය” (1908) කෘතියේ මනස සහ භෞතික මොළය අතර ඇති සම්බන්ධතාවය සාකච්ඡා කරයි. මිනිස් මනසට කරුණු නිවැරදිව පිළිබිඹු කරන ලෝකයේ නිරූපණයන් තුළින් බව ඔහු තර්ක කරයි, ලෝකය පිළිබඳ විශ්වාසයන් වාස්තවිකව සත්‍ය මගින් ලබගන්නා බව පවසයි. මිනිස් මනස සම්පූර්ණයෙන්ම තීරණය වන්නේ භෞතික ලෝකය මගිනි. මේ ලෝකය භෞතික ද්‍රව්‍යවලට පමණක් සීමා නොවන බවත්, වාස්තවිකව නිරීක්ෂණය කළ හැකි සියල්ල එයට ඇතුළත් බවත් මිනිසා දනියි. මිනිසුන්ගේ සිතුවිලි සහ අදහස්, ඔවුන්ගේ සංවාදයෙන් හෝ කියවීමෙන් නිරීක්ෂණය කරන ඒවා මෙම භෞතික ලෝකයට ඇතුළත් වේ. මනසෙහි නව හැඟීම් පෙර අත්දැකීම් මගින් ඇති වූ ප්‍රතිරූපයට ගැලපෙන අතර එවා තීව්‍ර කරයි. මෙම පුරුදු සහ මෙම සංකල්ප පුද්ගලික නොව සාමූහික දේපළකි.

මොළය භෞතික ව්‍යුහයක් ලෙස

මොළය, හිස් කබල තුළ නිර්මාණය වුන රැලි සහිත, රාත්තල් තුනක් බර පටක වලින් සැදුණු ව්‍යුහයකි. එය භෞතික ඉන්ද්‍රියයක් වන අතර, කුණාටුවක කුඩා අකුණු සැර මෙන් පිටතට විසිරී යන බිලියන ගණනක් නියුරෝන (neurons) වලින් සෑදී ඇත. අනෙක් අතට මනස  අපගේ සිතුවිලි, හැඟීම්, චින්තනය, සංකල්ප, මතකයන් සහ ඥානය යන දේවල් අපට ස්පර්ශ කළ නොහැකි ක්ෂේත්‍රයට අයත්ය. එවිට මොළය යනු භෞතික ඉන්ද්‍රියයක් වන අතර මනස යනු මොළයේ ක්‍රියාකාරිත්වයෙන් පැන නගින මානසික ක්‍රියාවලීන් සහ අත්දැකීම්වලින් සැදෙන ව්‍යුහයකි. වර්තමාන විද්‍යාත්මක සාක්ෂි වලට අනුව, මානසික ක්‍රියාවලය මොළය තුළ පමණක් සෑදෙයි.

මොළයේ ස්නායු, ග්ලියල් සෛල (glial cells), රුධිර වාහිනී සහ සංකීර්ණ රසායනික පද්ධති වලින් සෑදී ඇති භෞතික ඉන්ද්‍රියකි. එය හිස් කබල තුළ පිහිටා ඇති අතර මධ්‍යම ස්නායු පද්ධතියේ කොටසක් වන අතර එය සුෂුම්නාව සහ පර්යන්ත ස්නායු (peripheral nerves) වලට සෘජුවම සම්බන්ධ වේ. විද්‍යාත්මක දෘෂ්ටි කෝණයකින්, මොළය MRI, EEG සහ CT ස්කෑන් වැනි මෙවලම් භාවිතයෙන් මොළය ස්කෑන් කිරීමට, විකණ්ඩනය කිරීමට සහ අධ්‍යයනය කිරීමට හැකි මෙවලමක් ලෙස වර්තමානයේ භාවිතා වෙයි. එවා මගින් මොළය පිළිබඳ විද්‍යාත්මක සාධක තහවුරු කර ගනිමින් ඇත.

මෙළයේ ප්‍රධාන කාර්යභාරය වන්නේ තොරතුරු සැකසීමයි. විද්‍යුත් ආවේග සහ රසායනික සංඥා බිලියන ගණනක් නියුරෝන මගින් මොළයට හුස්ම ගැනීම, චලනය, සංවේදක සංජානනය සහ අභ්‍යන්තර සමතුලිතතාවය නියාමනය කිරීම ද කරයි. මොළයේ නිශ්චිත ප්‍රදේශවලට සිදුවන හානිය බොහෝ විට පුරෝකථනය කළ හැකි දුර්වලතා වලට තුඩු දෙන අතර, මොළය ශරීරයේ ජීව විද්‍යාත්මක පාලන මධ්‍යස්ථානය ලෙස ශරීරයක් තුළ ස්ථීරව පවතී.

මොළය හිස් කබල තුළ කොටු වී ඇති භෞතික ඉන්ද්‍රියක් වන අතර එය ස්නායු පද්ධතියේ මධ්‍යම සැකසුම් ඒකකය ලෙස සේවය කරයි. එය නියුරෝන ලෙස හඳුන්වන බිලියන ගණනක විශේෂිත සෛල වලින් සමන්විත වන අතර ඒවා සංෂිප්ත ලෙස හඳුන්වන කුඩා හිඩැස් හරහා විද්‍යුත් රසායනික සංඥා හරහා සන්නිවේදනය කරයි. මෙම ස්නායු ජාල සියලුම ශාරීරික ක්‍රියාකාරකම් සහ මොළය තුළ තොරතුරු සැකසීම සඳහා පදනම සාදන ව්‍යුහයයි.

ස්නායු සෛලවල විද්‍යුත් රසායනික ක්‍රියාවලියේ සිට සිතුවිලි සහ හැඟීම් මතුවීම දක්වා, මනස-මොළය සමග ඇති සම්බන්ධතාවය සියවස් ගණනාවක සිට මනෝවිද්‍යාඥයින් හඳුනාගෙන ගෙන තිබූ අතර, අපගේ අභ්‍යන්තර මානසික ලෝකය සහ එයට හේතු වන සංකීර්ණ ඉන්ද්‍රිය අතර ඇති ගැඹුරු සම්බන්ධතාවය හෙළිදරව් කිරීමේ ගවේෂණ ද මනෝවිද්‍යාඥයන් වර්තමානයේ ද කරමින් සිටිති. අපගේ සිතුවිලි, හැඟීම් සහ අපගේ හිස් කබල තුළ පිහිටා ඇති අළු පදාර්ථ (gray matter) අතර මෙම සිත් ඇදගන්නාසුළු අන්තර් ක්‍රියාකාරිත්වය ගැන පරම්පරා ගණනාවක් තිස්සේ පැවති විවාදය නිමාවට පත් කරමින් මනස පිළිබඳව විද්‍යාත්මකව විමසීමේ ප්‍රධාන මූලාශ්‍රය බවට භෞතිකවාදය පත්විය.

මොළයේ විශේෂිත කලාප සංවිධානය වී ඇති අතර, ඒ සෑම එකක්ම විශේෂිත කාර්යයන්ගෙන් සමන්විය. මොළයේ විශාලතම කොටස වන මස්තිෂ්කය, සංවේදක අර්ථ නිරූපණය, භාෂාව සහ ස්වේච්ඡා චලනය වැනි ඉහළ මට්ටමේ කාර්යයන් සඳහා වගකිව යුතු කොටස වෙයි. මස්තිෂ්කය සමබරතාවය පවත්වා ගන්නා අතර දත්ත පාලනය ද සම්බන්ධීකරණය කරයි. මස්තිෂ්කය සුෂුම්නාවට සම්බන්ධ කරන මොළයේ කඳ, හුස්ම ගැනීම, හෘද ස්පන්දන වේගය සහ නින්ද වැනි ස්වයංක්‍රීය ශාරීරික ක්‍රියාවලීන් නියාමනය ද කරයි.

මොළය සහ මනස අතර සම්බන්ධය

මොළය සම්බන්ධයෙන් නූතන විද්‍යාඥයන් පරියේෂණ මගින් යෝජනා කරන්නේ මනස මොළයේ සංකීර්ණ ක්‍රියාකාරකම් වලින් මතුවන බවයි. භෞතිකවාදය ලෙස හැඳින්වෙන මෙම දෘෂ්ටිකෝණය, මනස ස්නායු ක්‍රියාවලීන්ගේ සෘජු නිෂ්පාදනයක් බවද ප්‍රකාශ කරයි. නිදසුනක් වශයෙන්, ක්‍රියාකාරී චුම්භක අනුනාද රූප (functional magnetic resonance imaging) අධ්‍යයනයෙන් පෙන්නුම් කරන්නේ මතකයන් සිහිපත් කිරීම හෝ හැඟීම් සැකසීම වැනි මානසික කාර්යයන් අතරතුර මොළයේ නිශ්චිත කලාප ක්‍රියාකාරී වන බවයි.

පුද්ගලයෙකු භාෂා භාවිතාවක යෙදෙන විට, මොළයේ බ්‍රෝකා සහ වර්නික් ප්‍රදේශ (Broca and Wernicke areas) රුධිර ප්‍රවාහයේ වෙනස්කම් ලෙස දෘශ්‍යමාන වන පරිවෘත්තීය ක්‍රියාකාරකම් වැඩිවීමක් පෙන්නුම් කරයි. තීරණ ගැනීමේදී, ප්‍රෙෆ්‍රන්ටල් බාහිකය (prefrontal cortex) ඉහළ ක්‍රියාකාරිත්වයක් පෙන්නුම් කරන අතර එය විධායක කාර්යන් සඳහා එහි සහභාගීත්වය පෙන්නුම් කරයි. මෙම සහසම්බන්ධතා යෝජනා කරන්නේ අපගේ සිතුවිලි සහ හැඟීම් මොළයේ සංකීර්ණ ජීව විද්‍යාත්මක සහසම්බන්ධයක් මගින් ජනනය වන බවයි.

මොළයේ ස්නායුවල සංකීර්ණ ජාල, ඒවායේ විද්‍යුත් ආවේග සහ රසායනික ස්නායු සම්ප්‍රේෂක සාමූහිකව අපගේ ඥානමය අත්දැකීම් ජනිත කරයි. නිදසුනක් වශයෙන්, මොළයේ විපාක මාර්ගවල ඩොපමයින් (dopamine) වැනි ස්නායු සම්ප්‍රේෂක මුදා හැරීම සතුට සහ අභිප්‍රේරණය සමග සම්බන්ධ වේ. මෙම රසායනික සමතුලිතතාවයන්හි බාධා මනෝභාවයට සහ සංජානන ක්‍රියාකාරිත්වයට සෘජුවම බලපෑම් ඇති කරන අතර, මනස හැඩගැස්වීමේ දී මොළයේ මූලික කාර්යභාරයක් නිරූපණය කරයි.

මනස භෞතික වස්තුවක්ද?

මොළය මෙන් නොව මනස භෞතික වස්තුවක් නොවේ. එය සිතුවිලි, මතකයන්, හැඟීම්, චින්තනයන්, සංකල්ප, විශ්වාසයන්, පරිකල්පනය, දැනුවත්භාවය සහ තීරණ ගැනීම වැනි මානසික ක්‍රියාවලීන්ගේ එකතුවකි. මානවයා “ඔහුගේ මනසෙහි ඇති දේ” (what’s on his mind) ගැන කතා කරන විට, ඔහු පටක හෝ සෛල වලට වඩා අභ්‍යන්තර අත්දැකීම් ගැන විමසා බලයි.

මොළයේ ක්‍රියාකාරිත්වයෙන් පැන නගින ක්‍රියාකාරකම් හෝ සංසිද්ධි සමූහයකි මනස. ඔබට ස්නායුවක් නිරීක්ෂණය කළ හැකි ආකාරයට සිතුවිල්ලක් කෙලින්ම නිරීක්ෂණය කළ නොහැකි වුවද, මනෝවිද්‍යාත්මක පර්යේෂකයන්ට හැසිරීම්, මොළයේ ක්‍රියාකාරකම් සහ ස්වයං වාර්තා අධ්‍යයනය කිරීමෙන් මානසික තත්වයන් අනුමාන කළ හැකිය.

මනස-මොළය සමග ඇත සම්බන්ධය

මනස-මොළය සමග ඇති සම්බන්ධය අපගේ මානසික අත්දැකීම් – සිතුවිලි, හැඟීම්, චින්තනය, සංකල්ප, සංජානනය සහ ඥානය – අපගේ මොළයේ සිදුවන භෞතික ක්‍රියාවලීන් සමග සම්බන්ධ වන ක්‍රියාවලියයි. ඔබ, හිරු බැස යන සුන්දර දසුනක් දැක විස්මිත හැඟීමක් දැනෙන විට, එම විස්මිත හැඟීම නියුරෝන නිශ්චිත රටා වලින් ලැබුණ හැඟීමක්ද?, නැතහොත් එයට තවත් ආත්මීය සම්බන්ධයකින් ලැබුණ හැඟිමක්ද? මෙම ප්‍රශ්නය විවාදා සම්පන්න න්‍යායන් වලට මඟ විවර වුනි. ඒ මනස පිළිබඳ භෞතිකවාදී න්‍යාය වඩා හොඳින් තේරුම් ගැනීමට, ඔබේ මොළය සංකීර්ණ පරිඝණකයක් ලෙසත්, ඔබේ මනස එහි ක්‍රියාත්මක වන මෘදුකාංගය ලෙස සරල උදාහරණයක් ගතහොත් පරිඝණකය තුළ ඇති විද්‍යුත් ක්‍රියාවලිය වගේම මොළය තුළද ඇතිවන ක්‍රියාකාරීත්වය ගැනද යම් වැටහීමක් එවිට ලබාගත හැකිය. (මෙය උදාහරණයක් පමණි. මොළය පරිඝණකයක් නොවේ. පරිඝණකයට චින්තන ක්‍රියාකාරිත්වයක් නැත).

ඔබට සතුටක් දැනෙන විට, එම සතුට යනු ඔබේ මොළයේ විශේෂිත රටා තුළ ක්‍රියාකාරීවන නිශ්චිත ස්නායු ක්‍රියාකාරිත්වය තුළින් සිදුවන දෙයකි. එවිට මොළයෙන් වෙන්වුන “මනසක්” ශරීරයක් අසල පාවෙමින් පවතින්නේ නැත; මානසික අත්දැකීම් ලෙස මනසේ සිදුවන දේ විවිධ වචන වලින් විස්තර කර ඇත්තේ මොළයේ සිදුවන ක්‍රියාවලියක් ලෙසය. මෙම මතය ගැන භෞතිකවාදීන් පැහැදිලි කරන්නේ; මොළය ජීව විද්‍යාත්මක ස්නායු වලින් එකම සංජානන කාර්යයන් ඉටු කරන බවයි. එවිට මොළයේ මානසික තත්වයන් විවිධ භෞතික පද්ධතිවලින් සිදුකරන සංජානන කාර්යයන් මගින් ඉටු කරන බවයි.

මනසේ ප්‍රධාන සාධකය වන්නේ විවිධත්වයක් සහිත වීමයි – එකම මානසික තත්වය විවිධ භෞතික පද්ධතිවල ක්‍රියාත්මක විය හැකි බව තවත් අදහසකි. වේදනාව සලකා බලන මිනිසුන් ඔවුන්ගේ භෞතික ව්‍යුහයන් වෙනස් වුවද, වේදනාවට ක්‍රියාකාරීව සමාන දෙයක් අත්විඳියි. එය “වේදනාව” බවට පත් කරන්නේ නිශ්චිත ස්නායු හෝ පරිපථ වලින් නොව, පද්ධතිය තුළ එය ඉටු කරන ක්‍රියාකාරී භූමිකාව තුළයි. 

සමහර පර්යේෂකයන් අණුක (පරමාණු) සිට මනෝවිද්‍යාත්මක දත්ත දක්වා විවිධ විස්තර අනුපූරක වන්නේ කෙසේදැයි ගවේෂණය කරයි. මෙම විස්තර එකිනෙකට පරස්පර නොවී ශබ්ද තරංග, සංගීත සටහන් හෝ චිත්තවේගී ප්‍රකාශ අනුව අපට සංධ්වනියක් විස්තර කළ හැකි සේම, සමහර විට මනස සහ මොළය බහු අනුකූල මට්ටම්වලින් තේරුම් ගත හැකි බවද පවසයි.

මනස සහ මොළය අතර සිදුවන ගනුදෙනුව කුමක්ද?

මොළය සහ මනස අතර වෙනස ස්නායු විද්‍යාවේ සහ මනෝවිද්‍යාවේ මූලික සංකල්පයකි. මොළය භෞතික ඉන්ද්‍රියක් වුවද, මනස යනු අත්දැකීම්වල ඇසුරෙන් මොළය තුළ නිපදවන චින්තන ව්‍යුහයකි. මොළය තොරතුරු සකසන අතර ශාරීරික ක්‍රියාකාරකම් නියාමනය කරන අතර මනස තුළ සිතුවිලි, චින්තනය, හැඟීම්, සංකල්ප සහ සංජානනය ද ඇතුළත් වේ. මනස භෞතික වස්තුවක් නොව මොළයේ ක්‍රියාකාරිත්වයෙන් පැන නගින ක්‍රියාකාරකම් හෝ සංසිද්ධි සමූහයකි. විද්‍යාව මනස මොළයේ ක්‍රියාකාරිත්වයෙන් පැන නගින ක්‍රියාකාරකම් හෝ සංසිද්ධි සමූහයක් ලෙස සලකන අතර, ඔබට සිතුවිල්ලක් කෙලින්ම නිරීක්ෂණය කළ නොහැකි වුවද, පර්යේෂකයන්ට හැසිරීම්, මොළයේ ක්‍රියාකාරකම් රටා සහ ස්වයං වාර්තා අධ්‍යයනය කිරීමෙන් මානසික තත්වයන් අනුමාන කළ හැකිය. මොළය භෞතික පදනම වන අතර මනස එයින් මතුවන මානසික ක්‍රියාවලියක සමූහික එකතුවකි. විද්‍යාව, මොළය භෞතික පදනම ලෙසත් මනස එයින් මතුවන මානසික ක්‍රියාවලීන් සමූහයක් ලෙසත් විග්‍රහ කරයි. ඒවා ගැඹුරින් සම්බන්ධ වී ඇති නමුත් සමාන නොවේ. මොළය කෙලින්ම අධ්‍යයනය කළ හැකි අතර, මනස අත්දැකීම් සහ හැසිරීම් හරහා අධ්‍යයනය කළ හැකිය. සාමූහිකව මිනිසුන් සිතන, දැනෙන සහ ක්‍රියාකරන ආකාරයෙන් දැනුම පිළිබඳ සම්පූර්ණ චිත්‍රයකින් මනසින් එවිට වටහා ගත හැකිය.

කෙසේ වෙතත්, මනස සහ මොළය ඇත්ත වශයෙන්ම ඉතා වෙනස්, නමුත් අන්තර් සම්බන්ධිත ව්‍යුහයන් දෙකකි. මෙම යථාර්ථය ගොඩනැගෙන්නේ මොළය ගැන පර්යේෂණ පදනමක් ලෙසයි: මනස මොළය හරහා ක්‍රියාත්මක වෙයි, නමුත් මොළයෙන් පිටත මනසක් නොපවතී. කෙසේ වෙතත්, මනස සහ මොළය ඇත්ත වශයෙන්ම ඉතා වෙනස්, නමුත් අන්තර් සම්බන්ධිත ව්‍යුහයන් දෙකකි. මොළය හරහා මනස ක්‍රියාත්මක වන අතර – මොළයෙන් මනස වෙන් කළ නොහැක.

මනස මොළය භාවිතා කරන අතර මොළය මනසට ප්‍රතිචාර දක්වයි. මිනිසුන් ඔවුන්ගේ ක්‍රියාවන් තෝරා ගනී – ඔවුන්ගේ මොළය ඔවුන්ට කිසිවක් කිරීමට බල නොකරයි. මොළය නොමැතිව සවිඥානික අත්දැකීමක් නොතිබෙනු ඇත, නමුත් අත්දැකීම් වලට මොළයේ සිදුවන ක්‍රියාවන් අඩු කළ නොහැකිය.

මනස මොළයේ ශක්තිය වන අතර එය සිතීම, හැඟීම සහ තේරීම හරහා ශක්තිය ජනනය කරයි. එය මොළයේ ජීවමාන බලය වන අතර, එය නොමැතිව භෞතික මොළය සහ ශරීරය නිෂ්ඵල වනු ඇත. ඒ කියන්නේ අපේ මොළය මනස වන අතර, මනසේ – ක්‍රියාකාරීත්වය යනු මොළයේ ශක්තිය ජනනය කරන ආකාරයයි. මෙය මොළයේ තාක්ෂණය සමග අප ලබා ගන්නා ක්‍රියාකාරකම්වල ප්‍රධාන කොටසකි. මනසෙන් සිතීම, හැඟීම සහ තේරීම හරහා මොළයෙන් ශක්තිය ජනනය කරන විට, අපි සිතුවිලි ගොඩනඟා ගන්නේ ප්‍රෝටීන වලින් සෑදූ අපගේ මොළයේ භෞතික ව්‍යුහයෙනි.

මනස යනු අප අවදිව සිටින විට අවිඥානික සහ සවිඥානික ක්‍රියාකාරකම් ප්‍රවාහයක් වන අතර, අප නිදා සිටින විට අවිඥානික ක්‍රියාකාරකම් ප්‍රවාහයකි. එය සිතීම, හැඟීම සහ තේරීම යන ත්‍රිත්වයකින් සංලක්ෂිත වේ. ඔබ සිතන විට, ඔබට දැනෙනු ඇත – ඔබට දැනෙන විට ඔබ සිතනු ඇත – ඉන් පසුව ඔබේ සිතුවිල්ලෙන් එය තෝරා ගනු ඇත. මෙම අංශ තුන සැමවිටම එකට ක්‍රියා කරයි. මෙයින් මූලික වශයෙන් අදහස් කරන්නේ, එය ඔබේ මනසින් උත්තේජනය වන සෑම අවස්ථාවකම, එය විවිධ ආකාරවලින් – ස්නායු රසායනික, ජානමය සහ විද්‍යුත් චුම්භක වෙනස්කම් ඇතුළුව ප්‍රතිචාර දක්වන බවයි. අනෙක් අතට, මොළයේ ව්‍යුහයන් වර්ධනය වී වෙනස් කරයි, නව සිතුවිලි ගොඩනැගීම හෝ නව සංකල්ප බිහි කිරීම ද එවිට සිදු කරයි.

මනස මොළය සමග ගැඹුරින් බැඳී ඇති බව අවබෝධ කර ගැනීම අපගේ ඥානය සහ පුද්ගලික අනන්‍යතාවය පිළිබඳ සංකල්ප සඳහා ඇඟවුම් කරයි. ඥානය, කෙනෙකුගේ පැවැත්ම සහ වටපිටාව පිළිබඳව දැනුවත් වීමේ තත්වය, මොළයේ සංකීර්ණ ස්නායු අන්තර්ක්‍රියා වල මතුවන දේපලක් ලෙස සැලකේ. එය තනි කලාපයකට ස්ථානගත වී නැත. මොළය තුළ සිතුවිලි කිසි විටෙකත් සමාන නොවේ, මන්ද එය ඔබට ලැබෙන සෑම අත්දැකීමක් සමඟම, සෑම දිනකම සෑම මොහොතක්ම වෙනස් වේ. සාරාංශයක් ලෙස: ඔබේ මනස ඔබ අද්විතීය ලෙස ජීවිතය අත්විඳින ආකාරයයි. ඔබ සිතන, දැනෙන සහ තෝරා ගන්නා ආකාරය අනුව එම තීන්දුවට වගකිව යුතුය. එවිට මොළයට ලැබෙන අද්විතීය අත්දැකීම් මනස මගින් ප්‍රතිචාර දක්වන මොළය භෞතික ව්‍යුහයකි.

චමිල් ජයනෙත්ති

The post මනස පිළිබඳ සංකල්පය………. appeared first on Asia Commune.

The post Bangladesh Recent Elections February 2026 by Vaqar Fayyaz appeared first on Asia Commune.

The post Free Palestinian Political Prisoners and Detainees appeared first on Asia Commune.