The representative of China’s billionaire capitalist oligarchs, Xi Jinping, and the representative of the world’s billionaire capitalist oligarchs, Donald Trump, met at a summit between May 13 and 15, 2026, in the Great Hall of the People in Beijing. Xi Jinping rolled out a red carpet surrounded by children with cheering batons to welcome the leader of global imperialism, while Trump declared, referring to Xi: “He’s a great leader, I always say that… he’s my friend… he’s a very smart man… We’re going to have a fantastic future together.” Xi reciprocated the praise: “I’m happy… President Trump wants to make America great again, and I am committed to leading the Chinese people toward the great rejuvenation of the Chinese nation. By strengthening cooperation, China and the United States can contribute to each other’s development and rejuvenation.”

During their private meeting at the Zhongnanhai complex, Trump and Xi signed agreements and commitments, including the creation of a Board of Trade and bilateral trade and investment committees composed of senior officials from both countries. Xi pledged to purchase 200 commercial aircraft, agricultural products such as beef and soybeans, and U.S. oil. Trump, in turn, authorized a group of Chinese technology companies to purchase advanced artificial intelligence chips, specifically NVIDIA’s H200 series, and renewed cooperation agreements for the supply of rare earth elements and a joint effort to block the export of fentanyl precursor chemicals.

Beyond the mutual praise, the summit and the agreements reached by Trump and Xi pose a danger to the workers and peoples of the world. Not because they are “all-powerful ” governments, as the capitalist media portrays them, but because they are two governments experiencing profound crises. Both governments preside over countries facing severe crises, besieged by popular discontent, and are attempting to keep afloat the imperialist capitalist system they both defend, a system that is collapsing, as you can read by clicking here. The agreements between these two governments seek to overcome their current crises and attempt to pull capitalism out of them by attacking the rights and achievements of workers and peoples worldwide.

A Summit with the Wall Street Mafia

The government of Xi Jinping and the Communist Party of China (CPC) are anything but communist. They are an exploitative, anti-worker, mafia-like, and corrupt capitalist oligarchy that brutally represses the Chinese people and indigenous communities in service of the profits of the world’s largest capitalists. They have imposed wages of between $100 and $147 and banned all opposition, demonstrations, and protests, all in service of the profits of large imperialist multinationals. This has turned China into a sub-metropolis of imperialist capital that outsources massive amounts of capital to oppress smaller, poorer nations. However, China is no longer the “engine of the world,” it is in recession, inflation has begun, and a serious crisis is unfolding, as you can read by clicking here.

But the summit wasn’t only comprised of Xi Jinping’s corrupt and dangerous capitalist mafia; it also included the mafia that dominates the world, the corrupt oligarchy of the 1% on Wall Street. The business delegation that accompanied President Donald Trump included top executives and magnates from global corporations such as Larry Fink, CEO of BlackRock; Stephen A. Schwarzman, CEO of Blackstone; David Solomon, Chairman and CEO of Goldman Sachs; and Jane Fraser, CEO of Citigroup, as well as Elon Musk, CEO of Tesla and SpaceX; Jensen Huang, CEO of Nvidia; and the CEOs of Apple, Qualcomm, Meta, Boeing, Aerospace, Mastercard, Visa, Cargill, and others.

A veritable “colonial” delegation from the 1% oligarchy that dominates the world, for a China in crisis and in need of imperialist investment. Xi Jinping himself organized a special meeting with this group of businesspeople, guaranteeing them that China would continue to expand the opening of its markets and offer them a “receptive business environment” —that is, allowing imperialist capital to exploit cheap Chinese labor and seize the country’s most important assets, the role the CCP dictatorship has been playing for 30 years.

And what about World War III?

The Trump-Xi summit is also a slap in the face to the pundits, charlatans, and political scientists who defend the “Decoupling Theory” and keep saying that China is about to dethrone the US from its global dominance, and that the confrontation between these two “imperialisms” is leading the world toward the inexorable prospect of World War III. This prediction that we are heading toward WWIII is one of the oldest predictions in history that never comes true. Ninety-nine percent of the global left, which broke with Marxism and has become reformist, Stalinist, and camp-like, has adopted the Decoupling Theory as its own and disguises it as Marxism. To read about the Marxist response to the Decoupling Theory, click here.

But the Trump-Xi summit shows that there is no struggle between China and the US; on the contrary, Xi and the Communist Party are rolling out the red carpet for imperialism to enter China. Xi says he is “happy” with Trump, and Trump says Xi is his “friend .” They are not enemies, but partners who jointly defend the imperialist capitalist system: the US as the hegemonic imperial power that dominates the world economy from Wall Street, and China as a subordinate sub-metropolis. The US is coming to China’s rescue with this summit because a central component of China’s crisis is that imperialist investments are leaving China. The struggle of the Chinese workers and people for better living conditions is scaring away multinationals and capitalist corporations.

Trump is coming to China’s rescue. They need capitalist China, which provides cheap labor, the great global factory that generates enormous profits for imperialist global corporations. That’s why the CEOs are going there with Trump, to signal to the world that imperialist investments are returning to China. This is the basis of the agreements they have signed, and they are a danger to the workers and people of the world, and first and foremost, to the workers and people of China.

The charlatan pundits and bourgeois journalists analyze the summit between Trump and Xi and ask, “Did Trump win? Did Xi win?” They present their nonsense and charlatanism as “geopolitical expertise .” We Marxists laugh at the “geopolitical” analyses of these bourgeois charlatans and the reformist left. ” Geopolitics” doesn’t exist. Their analyses are a fantasy; they are not reality because the reality of the world situation is not a struggle between “countries” but between social classes. It is the reality of the struggle between revolution and counter-revolution, between the workers and peoples of the world against the global counter-revolutionary front comprised of Trump and his junior partner, Xi, against the peoples of the world. From the Marx International, we call for a struggle to defeat the agreements made between Trump and Xi on the path to the defeat of capitalism and the imposition of global socialism.

THE MARX INTERNATIONAL

The post A summit against the workers and peoples of the world appeared first on Asia Commune.

آسام1
مغربی بنگال2
کیرالہ3
تامل ناڈو4
پانڈیچیری5

ہندوستانی سیاست کا مختصر تعارف
آزادی کے بعد سے ہندوستانی سیاست کا مرکز قومی سطح پر سیکولر انڈین نیشنل
کانگریس پارٹی جبکہ مختلف ریاستوں میں سٹالنسٹ، اصلاح پسند اور قوم پرست
جماعتیں رہی ہیں۔ کمیونسٹ پارٹی آف انڈیا جیسی جماعتوں نے ہندوستان کے آئین کے
دائرے میں کام کیا اور مخلوط معیشت (سرکاری اور نجی شعبے دونوں) کی حمایت کی۔
ہندوستان کا سیاسی نظام، جمہوری ادارے اور سول ڈھانچہ مکمل طور پر برطانوی
نوآبادیاتی دور سے ورثے میں ملے تھے۔ تیزی سے بڑھتی ہوئی آبادی معاشی ترقی کی
سب سے بڑی رکاوٹوں میں سے ایک تھی۔ اس کے علاوہ نجی معیشت کی حدود اور
پاکستان اور چین کے ساتھ طویل تنازعات بھی اہم مسئلہ تھے۔ ان تنازعات نے ہتھیاروں
کی دوڑ کے ذریعے ہندوستان کے معاشی وسائل کا ایک بڑا حصہ کھا لیا۔ ہندوستان اور
پاکستان کے درمیان مرکزی تنازعہ کشمیر کا مسئلہ رہا ہے جسے دونوں ممالک اپنا حق
سمجھتے ہیں۔

برطانوی نوآبادیات سے پہلے برصغیر ان علاقوں پر مشتمل تھا جو آج بھارت، پاکستان،
بنگلہ دیش، نیپال، میانمار (برما) اور افغانستان کے کچھ علاقے ہیں۔ یہ علاقے متعدد
چھوٹی چھوٹی سلطنتوں اور ریاستوں میں تقسیم تھے جن کی اپنی زبان، ثقافت اور سیاسی
ڈھانچے تھے۔ برطانوی نوآبادیات نے ان تمام علاقوں کو ایک ہی انتظامی نظام کے تحت
متحد کیا اور بعد میں اُنہیں مختلف ممالک میں تقسیم کر دیا۔ موجودہ ہندوستان ایک متحدہ
ریاست کے طور پر برطانوی دور میں ہی وجود میں آیا۔
یہ تاریخی پس منظر یہ بھی بتاتا ہے کہ کیوں ہندوستان اور پاکستان دونوں میں علیحدگی
پسند تحاریک موجود ہیں اور نئی دہلی اور اسلام آباد ان کے خلاف ریاستی طاقت استعمال
کرتے ہیں۔
قومی سطح پر کانگریس پارٹی کئی دہائیوں تک حکومت میں رہی لیکن وہ عام لوگوں
کے حالات زندگی میں خاص بہتری لانے میں ناکام رہی۔ کئی ریاستوں میں کمیونسٹ اور
قوم پرست جماعتوں نے اثر و رسوخ حاصل کیا۔ مغربی بنگال میں کمیونسٹ پارٹی نے
تقریباً چونتیس سال تک مسلسل حکومت کی لیکن وہ معیشت یا سیاسی ڈھانچے پر
مزدوروں کا حقیقی کنٹرول قائم کرنے میں ناکام رہی۔
جب یہ سیکولر اور ریفارمسٹ جماعتیں بنیادی ساخت تبدیل کرنے میں ناکام رہیں تو
کانگریس پارٹی نے 1990 کی دہائی میں نو آزادانہ معاشی اصلاحات متعارف کروائیں
اور ہندوستان کو مخلوط معیشت سے سرمایہ دارانہ نظام کی طرف منتقل کر دیا۔ سرکاری
شعبے کی صنعتیں تیزی سے نجی ہاتھوں میں چلی گئیں۔ معیشت مجموعی طور پر تو
بڑھی لیکن زیادہ تر دولت نجی شعبے میں مرتکز رہی اور عام لوگوں کی مشکلات میں
شدت آتی گئی۔
اس صورتحال کا بخوبی استعمال انتہائی دائیں بازو کی مذہبی قوم پرست جماعت بھارتیہ
جنتا پارٹی (بی جے پی) نے کیا۔ دنیا بھر کی دائیں بازو کی انتہاء پسند تحاریک کی
طرح، بی جے پی نے مختلف مذاہب کے درمیان تقسیم اور دُشمنی کو فروغ دیا۔ پارٹی نے
ہندوستان کو سیکولر ازم سے مذہبی قوم پرستی کی طرف دھکیل دیا۔ اس کا نعرہ کہ “ہندو
راج ہی ہندوؤں کی خوشحالی یقینی بنائے گا” نے ہندوستان کے سماجی اور ثقافتی تانے
بانے کو گہرا مُتاثر کیا۔
حالیہ انتخابات

آسام.1

آسام میں بی جے پی کی قیادت والے این ڈی اے کے اتحادنے فتح حاصل کی۔ چونکہ بی
جے پی پہلے سے ہی ریاست کی حکمران جماعت تھی اس لیے اس نتیجے نے اُسے
اقتدار برقرار رکھنے کا موقع دیا۔

مغربی بنگال2
مغربی بنگال جس کی آبادی تقریباً 10 کروڑ 60 لاکھ ہے یہ ریاست ہندوستان میں
انتہائی سیاسی اہمیت رکھتی ہے۔ یہ ریاست کبھی سی پی آئی کا بڑا گڑھ تھی جہاں اس
نے چونتیس سال تک مسلسل حکومت کی۔ تاہم 2011 میں سی پی آئی کی حکومت کو
سیکولر آل انڈیا ترنمول کانگریس (ٹی ایم سی) نے شکست دی جو ریاست میں کمیونسٹ
تحریک کے لیے ایک بڑا دھچکا تھا۔
اس کے بعد سے ٹی ایم سی اقتدار میں تھی جبکہ سی پی آئی نے سیاسی طور پر مسلسل
اپنی نشستیں کھوتی رہی۔ 2026 کے حالیہ انتخابات میں جس ریاست کو کبھی سی پی
آئی کا سیاسی گڑھ سمجھا جاتا تھا وہاں سے سی پی آئی محض ایک نشست حاصل کر
سکی۔
ریکارڈ 93.71 فیصد ووٹنگ ہوئی۔ بی جے پی جو پہلے سے ہی قومی سطح پر اقتدار
میں تھی اُس نے بنگال جیتنے پر پوری توجہ مرکوز کر دی۔ ناقدین کے مطابق پارٹی
نے اپنی معمول کی حکمت عملی یعنی فرقہ وارانہ تقسیم کو فروغ دینے کا سہارا لیااور
خاص طور پر مسلمانوں کو نشانہ بنایا۔ ہندوستانی الیکشن کمیشن نے 10 ملین ووٹرز کو
فہرست سے خارج کر دیا جن میں 27 لاکھ ووٹرز کی نااہلی کے خلاف چیلنج کو بھی
بغیر سماعت کے خارج کر دیا گیا۔
ساتھ ہی بی جے پی نے ایک انتہائی مُنظم اور ٹارگٹڈ انتخابی مہم چلائی جس میں اس نے
ٹی ایم سی کی کمزوریوں کو پہچانا اور ان کا مؤثر استعمال کیا۔ نتیجتاً ایک ریاست جو
کبھی بائیں بازو کی سیاست سے وابستہ تھی وہ فیصلہ کن طور پر بی جے پی کی طرف
جُھک گئی۔ یہ واضح طور پر اصلاح پسندکمیونسٹ سیاست کو مُسترد کرنے کی عکاسی
کرتا ہے اور یہ ظاہر کرتا ہے کہ بنیادی ساخت میں تبدیلی کے بغیر اصلاح پسندی سیاسی
طور پراپنے آپ کو خود سے برقرار نہیں رکھ سکتا۔
انتخابی فتح کے بعد مسلمانوں پر حملوں کی اطلاعات بھی موصول ہوئیں۔

کیرالہ3
کیرالہ طویل عرصے سے لیفٹ ڈیموکریٹک فرنٹ (ایل ڈی ایف) کے تحت کمیونسٹ
سیاست کا ایک اور مضبوط گڑھ تھا جس میں سی پی آئی اور سی پی ایم دونوں شامل
تھیں۔ تین دہائیوں سے زیادہ عرصے تک یہ کیرالہ میں ہندوستان کی آخری بڑی
کمیونسٹ زیر قیادت ریاست رہی۔
تاہم حالیہ انتخابات میں سیکولر یونائیٹڈ ڈیموکریٹک فرنٹ (یو ڈی ایف) نے ایل ڈی ایف
کو فیصلہ کُن شکست دی۔ یو ڈی ایف نے 102 نشستیں حاصل کیں جبکہ ایل ڈی ایف
صرف 35 نشستیں ہی حاصل کر سکی۔

تامل ناڈو4
تامل ناڈو میں ٹی وی کے نام سے ایک نئی لبرل سینٹرسٹ پارٹی ایک بڑی سیاسی قوت
کے طور پر اُبھری ہے۔ یہ پارٹی صرف دو سال قبل مشہور اداکار جوزف وجے نے قائم
کی تھی۔
کُل 234 میں سے ٹی وی کے نے 108 نشستیں جیتیں جبکہ ڈراویڈا منیترا کاژگم (ڈی
ایم کے) نے 73 نشستیں حاصل کیں۔ ڈی ایم کے تقریباً پچیس سالوں سے ریاست کی
حکمران جماعت تھی۔

پانڈیچیری5
پانڈیچیری میں ووٹر ٹرن آؤٹ ریکارڈ 89.87 فیصد رہا۔ بی جے پی کی قیادت والے این
ڈی اے اتحاد نے انتخابات جیتے اور ریاست پر اپنا کنٹرول برقرار رکھا۔
انتخابات کا تجزیہ
آج ہندوستان میں ایک بھی ایسی ریاست موجود نہیں ہے جہاں کمیونسٹ پارٹیوں کی
حکومت ہو۔ یہ ہندوستانی سیاست میں ایک بڑی تبدیلی ہے اور ہندوستان کے مختلف
حصوں میں تقریباً پچاس سالہ کمیونسٹ دور کا خاتمہ ہے۔ مرکزی سوال یہ ہے کہ ایسا
کیوں ہوا ہے؟
موجودہ تجزیے کے مطابق ایک بڑی وجہ ان پارٹیوں کا سوویت یونین کے زوال اور
چین کے سرمایہ داری کی طرف منتقلی کے عمل پر تنقیدی نظرثانی کرنے میں ناکامی

ہے۔ اگر ان پیش رفتوں کو حقیقت پسندانہ طور پر سمجھا اور سیاسی طور پر حل کیا جاتا
تو شاید ہندوستان میں کمیونسٹ جماعتوں کا اثر و رسُوخ کا تقریباً مکمل خاتمہ نہیں ہوتا۔
سوویت یونین میں سٹالنسٹ ناکامی نے آخر کار سرمایہ داری کی راہ ہموار کی۔
بیوروکریٹک کنٹرول کو ختم کرنے اور مزدوروں کو طاقت منتقل کرنے کی بجائے پارٹی
کے بہت سے اشرافیہ طبقے نے ریاستی صنعتوں پر ذاتی کنٹرول حاصل کیا اور بعد میں
ان کی نجکاری سے فائدہ اٹھایا۔ اسی طرح کے واقعات چین اور دیگر جگہوں پر بھی
پیش آئے۔
پچھلے پینتیس سالوں میں ہندوستان کی کمیونسٹ پارٹیوں نے انتخابی اتحادوں اور سرمایہ
دار اور دائیں بازو کی جماعتوں کے ساتھ اقتدار کی شراکت داری پر توجہ مرکوز کی۔ وہ
انقلابی اصلاحات کے لیے زور دینے یا حکومت اور معیشت میں مزدوروں کا حقیقی
کنٹرول قائم کرنے میں ناکام رہیں۔
فیصلہ سازی بھی پارٹی قیادت کے اندر ہی مرکوز رہی اور عام حامیوں اور ووٹرز کو
بامعنی شرکت سے خارج کر دیا گیا۔ بنیادی ساخت میں تبدیلی کے بغیر عوام میں
مایوسی بڑھتی گئی اور بہت سے ووٹرز بالآخر انتہائی دائیں بازو کی سیاست کی طرف
مُڑ گئے۔ یہ تبدیلی بتاتی ہے کہ کئی دہائیوں کی کمیونسٹ حکمرانی بھی عوام کے سیاسی
شعور میں بنیادی تبدیلی لانے میں ناکام رہی ہے۔
یہ نہ صرف سٹالنسٹ نظریے کی ناکامی ہے بلکہ عالمی سطح پر اصلاح پسندی کے
وسیع تر خاتمے کی علامت ہے۔ اس نُقطہ نظر کے مطابق بائیں بازو کو اب متروک
سیاسی طریقوں کو ترک کر کے نئی انقلابی حکمت عملی تیار کرنی ہوگی جو کام کی
جگہوں، سیاسی جماعتوں اور سرکاری اداروں میں مزدوروں کے جمہوری کنٹرول کو
یقینی بنائے۔ ورنہ نہ ہندوستان میں اور نہ ہی دنیا میں کسی بھی قسم کی اصلاح پسندی
کے لیے کوئی گنجائش باقی رہے گی۔

Vaqar Fayyaz
Media Coordinator of ASIA COMMUNE

The post ہندوستان میں سٹالنسٹ اور اصلاح پسندبائیں بازو کی جماعتوں کامکمل زوالہندوستانی انتخابات (اپریل تا مئی 2026) appeared first on Asia Commune.

ඉන්දියාවේ මෑත කාලීන මැතිවරණ පැවැත්වුණේ ලොව විශාලතම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ ප්‍රාන්ත පහ තුලය. මෙම ප්‍රාන්තවලින් සමහරක් රටේ වඩාත්ම ජනාකීර්ණ හා දේශපාලනික වශයෙන් වැදගත් කලාප වේ.

මෙම ප්‍රාන්ත වන්නේ:

1. ඇසෑම්

2. බටහිර බෙංගාලය

3. කේරළය

4. තමිල්නාඩුව

5. පොන්ඩිචෙරි

ඉන්දීය දේශපාලනයේ කෙටි හැඳින්වීමක්

නිදහස ලැබීමෙන් පසු, ඉන්දියානු දේශපාලනය බොහෝ දුරට භ්‍රමණය වී ඇත්තේ ජාතික මට්ටමින් ලෞකික ඉන්දීය ජාතික කොංග්‍රසය සහ විවිධ ප්‍රාන්තවල විවිධ ස්ටැලින්වාදී, ප්‍රතිසංස්කරණවාදී සහ ජාතිකවාදී පක්ෂ වටා ය. ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය වැනි පක්ෂ ඉන්දීය ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ රාමුව තුළ ක්‍රියාත්මක වූ අතර රාජ්‍ය හා පෞද්ගලික අංශ දෙකෙන්ම සමන්විත මිශ්‍ර ආර්ථික පද්ධතියකට සහාය දැක්වීය.

ඉන්දියාවේ දේශපාලන ක්‍රමය, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ආයතන සහ සිවිල් ව්‍යුහය බොහෝ දුරට බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිත පාලනයෙන් උරුම වූ රාමුව දිගටම කරගෙන ගියේය. පුද්ගලික අංශයේ ආර්ථිකය විසින් පනවා ඇති සීමාවන් සහ පකිස්ථානය සහ චීනය සමඟ දිගුකාලීන ගැටුම් සමඟ වේගවත් ජනගහන වර්ධනය ආර්ථික ප්‍රගතියට ඇති ප්‍රධාන බාධාවක් බවට පත්විය. මෙම ගැටුම් අඛණ්ඩ අවි තරඟයක් හරහා ඉන්දියාවේ ආර්ථික සම්පත්වලින් සැලකිය යුතු කොටසක් පරිභෝජනය කළේය. ඉන්දියාව සහ පකිස්ථානය අතර මධ්‍යම ආරවුල කාශ්මීර ගැටලුව ලෙස පැවතුන අතර රටවල් දෙකම කලාපය තමන්ගේ යැයි කියා සිටියේය.

බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිතකරණයට පෙර, ඉන්දියානු උප මහද්වීපය දැන් ඉන්දියාව, පකිස්ථානය, බංග්ලාදේශය, නේපාලය, මියන්මාරය (බුරුමය) සහ ඇෆ්ගනිස්ථානයේ කොටස් ඇතුළත් භූමි ප්‍රදේශ වලින් සමන්විත විය. මෙම කලාප බොහෝ කුඩා රාජධානි සහ ප්‍රාන්තවලට බෙදා තිබූ අතර, ඒ සෑම එකක්ම තමන්ගේම භාෂාව, සංස්කෘතිය සහ දේශපාලන ව්‍යුහය ඇත. බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිතවාදය මෙම ප්‍රදේශ එක් පරිපාලනයක් යටතේ ඒකාබද්ධ කළ අතර පසුව ඒවා වෙනම රටවලට බෙදා ඇත. නූතන ඉන්දියාව, එක්සත් රාජ්‍යයක් ලෙස, බ්‍රිතාන්‍ය පාලනය අතරතුර මතු විය.

මෙම ඓතිහාසික පසුබිම ඉන්දියාවේ සහ පකිස්ථානයේ බෙදුම්වාදී ව්‍යාපාර දිගටම පවතින්නේ මන්දැයි පැහැදිලි කරයි, නවදිල්ලිය සහ ඉස්ලාමාබාද් බොහෝ විට රාජ්‍ය බලය භාවිතා කිරීම හරහා ප්‍රතිචාර දක්වයි.

ජාතික මට්ටමින්, කොංග්‍රස් පක්ෂය දශක ගණනාවක් තිස්සේ ආධිපත්‍යය දැරූ නමුත් සාමාන්‍ය ජනතාවගේ ජීවන තත්ත්වය සැලකිය යුතු ලෙස වැඩිදියුණු කිරීමට අපොහොසත් විය. ප්‍රාන්ත කිහිපයක කොමියුනිස්ට් සහ ජාතිකවාදී පක්ෂ බලපෑම ලබා ගත්හ. බටහිර බෙංගාලයේ, කොමියුනිස්ට් පක්ෂය අඛණ්ඩව වසර තිස් හතරකට ආසන්න කාලයක් පාලනය කළ නමුත් ආර්ථිකය හෝ දේශපාලන ව්‍යුහය කෙරෙහි අර්ථවත් කම්කරු පන්ති පාලනයක් ස්ථාපිත කිරීමට අපොහොසත් විය.

මෙම ලෞකික සහ ප්‍රතිසංස්කරණවාදී පක්ෂ ව්‍යුහාත්මක වෙනසක් ගෙන ඒමට අපොහොසත් වූ විට, කොංග්‍රස් පක්ෂය 1990 ගණන්වල නව ලිබරල් ආර්ථික ප්‍රතිසංස්කරණ හඳුන්වා දුන් අතර, ඉන්දියාව මිශ්‍ර ආර්ථිකයකින් වෙළඳපොළ නැඹුරු ධනේශ්වර ක්‍රමයක් දෙසට මාරු කළේය. රාජ්‍ය අංශයේ කර්මාන්ත වැඩි වැඩියෙන් පෞද්ගලික අතට මාරු විය. සමස්තයක් ලෙස ආර්ථිකය වර්ධනය වුවද, ධනයෙන් වැඩි කොටසක් පෞද්ගලික අංශයේ සංකේන්ද්‍රණය වී ඇති අතර, සාමාන්‍ය ජනතාව මුහුණ දෙන දුෂ්කරතා තීව්‍ර විය.

මෙම තත්වය අන්ත දක්ෂිණාංශික ආගමික ජාතිකවාදී භාරතීය ජනතා පක්ෂය (BJP) විසින් ඵලදායී ලෙස ප්‍රයෝජනයට ගන්නා ලදී. ලොව පුරා බොහෝ දක්ෂිණාංශික ජනප්‍රියවාදී ව්‍යාපාර මෙන්, BJP ද ආගමික ප්‍රජාවන් අතර බෙදීම් සහ සතුරුකම ප්‍රවර්ධනය කළේය. පක්ෂය වැඩි වැඩියෙන් ඉන්දියාව ලෞකිකත්වයෙන් ආගමික ජාතිකවාදය දෙසට තල්ලු කළේය. “හින්දු පාලනය හින්දු භක්තිකයන්ගේ සමෘද්ධිය සහතික කරනු ඇත” යන එහි සටන් පාඨය ඉන්දියාවේ සමාජ හා සංස්කෘතික ව්‍යුහයට බෙහෙවින් බලපෑවේය.

මෑත මැතිවරණ

1. ඇසෑම්

ඇසෑම්හි, BJP නායකත්වයෙන් යුත් NDA සන්ධානය ජයග්‍රාහී ලෙස ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී. BJP දැනටමත් ප්‍රාන්තය පාලනය කරමින් සිටි බැවින්, මැතිවරණ ප්‍රතිඵලය පක්ෂයට බලය රඳවා ගැනීමට ඉඩ සැලසීය.

2. බටහිර බෙංගාලය

මිලියන 106 කට ආසන්න ජනගහනයක් සිටින බටහිර බෙංගාලය, ඉන්දියාවේ අතිමහත් දේශපාලන වැදගත්කමක් දරයි. ප්‍රාන්තය වරක් CPI හි ප්‍රධාන බලකොටුවක් වූ අතර එය වසර තිස් හතරක් අඛණ්ඩව පාලනය කළේය. කෙසේ වෙතත්, 2011 දී, CPI රජය සමස්ත ඉන්දීය ත්‍රිනාමූල් කොංග්‍රසය (TMC) විසින් පරාජය කරන ලද අතර එය ප්‍රාන්තයේ කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරයට විශාල පසුබෑමක් සනිටුහන් කළේය.

2011 සිට, TMC බලයේ රැඳී සිටින අතර, CPI දේශපාලනික වශයෙන් අඛණ්ඩව පරාජයට පත්ව ඇත. 2026 මැතිවරණවලදී, CPI එහි දේශපාලනික හදවත ලෙස සැලකූ ස්ථානයේ   එක් ආසනයක් පමණක් ලබා ගැනීමට සමත් විය. 93.71% ක වාර්තාගත ඡන්ද ප්‍රතිශතයක් වාර්තා විය. ජාතික මට්ටමින් දැනටමත් බලයේ සිටින භාරතීය ජනතා පක්ෂය, බෙංගාලය ජයග්‍රහණය කිරීම කෙරෙහි දැඩි අවධානයක් යොමු කළේය. විචාරකයින්ට අනුව, පක්ෂය විශේෂයෙන් මුස්ලිම්වරුන් ඉලක්ක කර ගනිමින් වාර්ගික බෙදීම් ප්‍රවර්ධනය කිරීමේ සුපුරුදු උපාය මාර්ගය මත විශ්වාසය තැබීය. ඉන්දීය මැතිවරණ කොමිසම ඡන්දදායකයින් මිලියන 10 ක් ලැයිස්තුවෙන් ඉවත් කළ අතර, ඔවුන්ගේ නුසුදුසුකමට අභියෝග කළ ඡන්දදායකයින් මිලියන 2.7 ක් කොමිසමට ඇසුණේවත් නැත.

ඒ සමඟම, භාරතීය ජනතා පක්ෂය අතිශයින් සංවිධානාත්මක හා ඉලක්කගත මැතිවරණ ව්‍යාපාරයක් දියත් කළ අතර, TMC තුළ දුර්වලතා හඳුනාගෙන ඒවා ඵලදායී ලෙස සූරාකෑවේය. එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස, වරක් වාමාංශික දේශපාලනයට සම්බන්ධ වූ රාජ්‍යයක් තීරණාත්මක ලෙස භාරතීය ජනතා පක්ෂය දෙසට මාරු විය. මෙය පැහැදිලිවම ප්‍රතිසංස්කරණවාදී කොමියුනිස්ට් දේශපාලනය ප්‍රතික්ෂේප කිරීමක් පිළිබිඹු කරන අතර ව්‍යුහාත්මක පරිවර්තනයකින් තොරව ප්‍රතිසංස්කරණවාදයට දේශපාලනිකව පවත්වා ගත නොහැකි බව පෙන්නුම් කරයි.

මැතිවරණ ජයග්‍රහණයෙන් පසු, මුස්ලිම් ප්‍රජාවන්ට එරෙහි ප්‍රහාර පිළිබඳ වාර්තා ද වාර්තා විය.

3. කේරළය

CPI සහ CPM යන දෙකම ඇතුළත් වාම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පෙරමුණ (LDF) යටතේ කේරළය දිගු කලක් කොමියුනිස්ට් දේශපාලනයේ තවත් බලකොටුවක් විය. දශක තුනකට වැඩි කාලයක්, කේරළය ඉන්දියාවේ අවසාන ප්‍රධාන කොමියුනිස්ට් නායකත්වයෙන් යුත් රාජ්‍යය ලෙස පැවතුනි.

කෙසේ වෙතත්, මෑත මැතිවරණවලදී, එක්සත් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පෙරමුණ (UDF) LDF තීරණාත්මක ලෙස පරාජය කළේය. UDF ආසන 102 ක් දිනා ගත් අතර LDF ආසන 35 ක් පමණක් ලබා ගත්තේය.

4. තමිල්නාඩුව

තමිල්නාඩුවේ, ප්‍රධාන දේශපාලන බලවේගයක් ලෙස TVK නමින් නව වාම-මධ්‍යස්ථ පක්ෂයක් මතු විය. මෙම පක්ෂය වසර දෙකකට පෙර ජනප්‍රිය නළු ජෝසප් විජේ විසින් ආරම්භ කරන ලදී.

ආසන 234 න් TVK ආසන 108 ක් දිනා ගත් අතර, ද්‍රවිඩ මුන්නේත්‍ර කසාගම් (DMK) ආසන 73 ක් දිනා ගත්තේය. DMK වසර විසිපහකට ආසන්න කාලයක් ප්‍රාන්තය පාලනය කළේය.

5. පොන්ඩිචෙරි

පොන්ඩිචෙරි හි, ඡන්දදායකයින්ගේ ඡන්දය ප්‍රකාශ කිරීමේ ප්‍රතිශතය වාර්තාගත 89.87% ක් විය. භාරතීය ජනතා පක්ෂය ප්‍රමුඛ NDA සන්ධානය මැතිවරණ ජයග්‍රහණය කර එම ප්‍රදේශයේ පාලනය රඳවා ගත්තේය.

නිගමනය

අද වන විට, කොමියුනිස්ට් පක්ෂ විසින් පාලනය කරනු ලබන තනි ඉන්දියානු රාජ්‍යයක් තවදුරටත් නොමැත. මෙය ඉන්දියානු දේශපාලනයේ ප්‍රධාන වෙනසක් සනිටුහන් කරන අතර ඉන්දියාවේ විවිධ ප්‍රදේශවල වසර පනහකට ආසන්න කොමියුනිස්ට් පාලනය ඵලදායී ලෙස අවසන් කරයි. කේන්ද්‍රීය ප්‍රශ්නය නම්: මෙය සිදු වූයේ ඇයි?

මෙම විශ්ලේෂණයට අනුව, එක් ප්‍රධාන හේතුවක් වන්නේ සෝවියට් සංගමයේ බිඳවැටීම සහ චීනය ධනවාදය දෙසට මාරුවීම විවේචනාත්මකව පරීක්ෂා කිරීමට මෙම පක්ෂ අසමත් වීමයි. මෙම වර්ධනයන් යථාර්ථවාදීව තේරුම් ගෙන දේශපාලනිකව ආමන්ත්‍රණය කර ඇත්නම්, ප්‍රතිඵලය ඉන්දියාවේ කොමියුනිස්ට් බලපෑම සම්පූර්ණයෙන්ම පාහේ බිඳ වැටීමට හේතු නොවන්නට ඇත.

සෝවියට් සංගමය තුළ ස්ටැලින්වාදයේ අසාර්ථකත්වය අවසානයේ ධනවාදයට මග පෑදීය. නිලධාරිවාදී පාලනය විසුරුවා හැර කම්කරුවන්ට බලය පැවරීම වෙනුවට, බොහෝ පක්ෂ ප්‍රභූන් රාජ්‍යයට අයත් කර්මාන්ත කෙරෙහි පුද්ගලික පාලනයක් සොයමින් පසුව ඒවායේ පෞද්ගලීකරණයෙන් ප්‍රතිලාභ ලබා ගත්හ. චීනයේ සහ වෙනත් තැන්වල සමාන වර්ධනයන් සිදු විය.

පසුගිය වසර තිස්පහ තුළ, ඉන්දියාවේ කොමියුනිස්ට් පක්ෂ ධනේශ්වර සහ දක්ෂිණාංශික පක්ෂ සමඟ මැතිවරණ සන්ධාන සහ බලය බෙදා ගැනීමේ විධිවිධාන කෙරෙහි වැඩි වැඩියෙන් අවධානය යොමු කළහ. කතුවරයාගේ මතය අනුව, ඔවුන් විප්ලවීය ප්‍රතිසංස්කරණ සඳහා තල්ලු කිරීමට හෝ පාලනයේ හෝ ආර්ථිකයේ සැබෑ කම්කරු පාලනය ස්ථාපිත කිරීමට අසමත් විය.

තීරණ ගැනීම ද පක්ෂ නායකත්වයන් තුළ මධ්‍යගතව පැවති අතර, සාමාන්‍ය ආධාරකරුවන් සහ ඡන්දදායකයින් අර්ථවත් සහභාගීත්වයෙන් බැහැර කරන ලදී. ව්‍යුහාත්මක පරිවර්තනයකින් තොරව, මහජන කලකිරීම වර්ධනය වූ අතර, බොහෝ ඡන්දදායකයින් අවසානයේ අන්ත දක්ෂිණාංශික දේශපාලනය දෙසට යොමු විය. මෙම මාරුවෙන් පෙන්නුම් කරන්නේ දශක ගණනාවක කොමියුනිස්ට් පාලනය මහජන මට්ටමින් දේශපාලන විඥානය මූලික වශයෙන් පරිවර්තනය කිරීමට අසමත් වූ බවයි.

මෙය ස්ටැලින්වාදී දෘෂ්ටිවාදයේ අසාර්ථකත්වය පමණක් නොව, ගෝලීය පරිමාණයෙන් ප්‍රතිසංස්කරණවාදයේ පුළුල් බිඳවැටීමක් ද නියෝජනය කරයි. මෙම ඉදිරි දර්ශනයට අනුව, වාමාංශිකයින් දැන් යල් පැන ගිය දේශපාලන ක්‍රම අතහැර දමා සේවා ස්ථාන, දේශපාලන පක්ෂ සහ රජයේ ආයතනවල ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සේවක පාලනය සහතික කරන නව විප්ලවවාදී උපාය මාර්ග වර්ධනය කළ යුතුය.

…………………………………………………………………………………………………………

The post ඉන්දියාව පුරා ස්ටැලින්වාදී සහ ප්‍රතිසංස්කරණවාදී වාමාංශික පක්ෂ සම්පූර්ණ බිඳවැටේ- මැතිවරණ (2026 අප්‍රේල්–මැයි) appeared first on Asia Commune.

The post The complete Collapse of Stalinists & Reformist left parties from all over India appeared first on Asia Commune.

By Hernán Corbalán – The Marx Brazil

On May 7, 2026, at the White House, Lula and the representative of global imperialism, Donald Trump, established economic and political agreements that were sealed under strict secrecy and behind the backs of our people, who know nothing about what was discussed there. We repudiate the agreements reached in that meeting of more than three hours between Lula and the representative of global imperialism, which are a real danger to the workers and the people. And we also repudiate the treacherous and pro-imperialist policies of 99% of the left in our country who are part of and support Lula’s government, or demand that he “confront imperialism,” a lie that is beginning to be exposed .

A meeting and agreements against the people of Brazil

After the meeting with Trump, Lula spoke to reporters at the Brazilian embassy in Washington and said: “I’m happy. I’m returning to Brazil more optimistic. I think Trump was too, and I hope things will start to move forward ,” said the PT leader. What “things” does Lula want to “move forward” after his meeting with Trump? But Lula’s subsequent statement to the press made a mockery of 99% of the Brazilian left, which is subservient to Lula, with shameful leaders like Guilherme Boulos, or parties like the PSOL that now provides officials to the capitalist government, or parties like the PSTU that proposed to Lula the formation of “an anti-imperialist front” when Trump imposed tariffs on Brazil and the world.

Lula told reporters after the meeting with Trump: “I leave here with the idea that we have taken an important step to consolidate the democratic and historic relationship with the United States . “ And when asked if he feared that the United States would impose new tariffs on Brazil after the end of an investigation under Section 301, Lula replied: “Look at me: Do I look optimistic or pessimistic? I am very optimistic.” In other words, while the traitorous leaders of the Brazilian left—the PSOL, the Stalinists of the PCdoB, the MES, and the PSTU—call on Lula to form “an anti-imperialist front” with him, Lula responds that Brazil has had a ” democratic and historic” relationship with the U.S.

Lula is lying when he says the US has a democratic and historical relationship with Brazil. It’s a lie to cover up the agreements made with Trump. Imperialism has never been “democratic” with Brazil, nor will it ever be. As you can read in the article we wrote here, we have always maintained that Lula’s government is a bourgeois and pro-imperialist government, which is why it’s absurd to call it an “anti-imperialist front,” as 99% of the Brazilian left has been proposing. This subservient policy toward Lula’s capitalist government has led to the failure of events like COP30, the São Paulo Forum, and the Porto Alegre Conference—events that were reduced to mere bureaucrats and repudiated by activists, as in the case of Indigenous peoples.

Lula and Trump cornered by the crisis of capitalism

Lula also emphasized the importance of the United States opening investment opportunities in Brazil. “We are going to make things happen.” But Lula is lying because the crisis of global capitalism is increasingly severe, and no capitalist government can make promises or grant concessions to the people. The “investments” promised by Trump only serve to enrich the wealthy 1% of the country’s ruling class. The reality is that both presidents arrived at the meeting at a time of internal political weakness: While Trump faces the highest disapproval ratings of his second term due to the failure of his aggression against Iran, the defeat suffered at the hands of the people that forced him to backtrack on his immigration policy in Minnesota, and with only six months until the midterm elections, he is headed for defeat.

On the other hand, Lula’s capitalist government recently suffered a series of defeats in Congress and is not gaining traction in the polls ahead of the presidential elections next October, in which it will face Senator Flávio Bolsonaro. The PT is also concerned about allegations of corruption schemes involving Lula’s family. Unchecked inflation, part of the global inflationary surge caused by the capitalist crisis, is leading to a significant wage lag for workers, which benefits the country’s business owners and the ruling classes because it ensures the maintenance of the rate of exploitation. While decimating our wages, Lula’s capitalist government offers the “6×1” pay scale, a complete fabrication that Lula and the union bureaucracy in our country want us to believe will improve our situation amidst the wage collapse, rising inflation, and unemployment, as if Lula were the Pied Piper of Hamelin.

For a revolutionary organization that fights for class independence

From Marx Brazil, we call upon all honest activists and revolutionaries to build an organization with class independence. Far removed from the shameful policy of submission to Lula by the Brazilian left, we must fight for a workers’ and people’s government in Brazil. Lula told reporters about his relationship with Donald Trump: “Our relationship is very good, something many doubted could happen. You know that thing about love at first sight?” he remarked, emphasizing that the bond between them “evolved.” “I have reason to believe that Trump likes Brazil ,” said the PT leader. The surprising “sympathy” between Trump and Lula is easy to understand: Both defend capitalism.

And these capitalist leaders, who already met last October at a summit in Kuala Lumpur, are seeking agreements to save the horrific system their governments defend. Lula is going to Washington to ask for support for the upcoming presidential elections, seeking the bargaining chip of regulating export tariffs. And Trump, one of the most unpopular presidents in history, needs the photo op with Lula. They support each other. We Marxists call for the defeat of these governments that defend capitalism, and we invite you to join us in this effort.

THE MARX BRAZIL

The post We repudiate Lula’s agreements with imperialism appeared first on Asia Commune.

The post PICKET ! ENOUGH IS ENOUGH. SOUTH AFRICA COMMITTEE COLLECTIVE! appeared first on Asia Commune.

କମ୍ରେଡ୍ କାର୍ଲ ମାର୍କ୍ସ ଏମିତି ଜଣେ ମହାନ ଦାର୍ଶନିକ ଥିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ଚିନ୍ତାଧାରା କେବଳ ଦାର୍ଶନିକତାର ଦିଗକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିନଥିଲା, ବରଂ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀର ସାମାଜିକ-ରାଜନୈତିକ ଇତିହାସକୁ ପ୍ରଭାବିତ କରିଥିଲା। ତାଙ୍କ ଦାର୍ଶନିକ ଚିନ୍ତାଧାରାକୁ “ମାର୍କ୍ସବାଦ” ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଯାହା ଆଜି ମଧ୍ୟ ସାହିତ୍ୟ, ସମାଜଶାସ୍ତ୍ର ଏବଂ ଅର୍ଥଶାସ୍ତ୍ରର ସମାଲୋଚନାତ୍ମକ ଅଧ୍ୟୟନ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ସଠିକ ବୈଜ୍ଞାନିକ ମାନଦଣ୍ଡ ଭାବେ ଗଣ୍ୟ ହୁଏ।

ଏହି ଅବସରରେ ତାଙ୍କର ବିଚାରଧାରାର ଘନିଷ୍ଠ ସାଥୀ ଓ ସହଚିନ୍ତକ କମ୍ରେଡ୍ ଫ୍ରେଡ୍ରିକ ଏଙ୍ଗେଲସ ଏବଂ କାର୍ଲ ମାର୍କସଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ଜେନିଙ୍କ ନାମ ଉଲ୍ଲେଖ କରିବା ମଧ୍ୟ ଉଚିତ, ଯାହାଙ୍କ ସହଯୋଗରେ ସେ ବିଶ୍ୱସ୍ତରୀୟ ସାହିତ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି କରିପାରିଥିଲେ।

ମାର୍କ୍ସଙ୍କ ଏହି ପ୍ରସିଦ୍ଧ କଥନ ଆଜି ମଧ୍ୟ ପ୍ରତ୍ୟେକ ମାନବୀୟ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ପଥପ୍ରଦର୍ଶନ କରେ:

“ଦାର୍ଶନିକମାନେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରରେ ପୃଥିବୀକୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଛନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ମୂଳ କାମ ହେଉଛି ଏହାକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିବା।”

       କାର୍ଲ ମାର୍କ୍ସଙ୍କ ପିତା ଜଣେ ଆଇନଜୀବୀ ଥିଲେ ଏବଂ ସେ ଚାହୁଁଥିଲେ ଯେ ତାଙ୍କ ପୁଅ ମଧ୍ୟ ଆଇନ ପଢ଼ୁନ୍ତୁ। ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ମାର୍କ୍ସଙ୍କୁ ବନ୍ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରେ ଭର୍ତ୍ତି କରାଯାଇଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କ ଜିଜ୍ଞାସୁ ମନ ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିପାରିଲା ନାହିଁ। ସେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ଚିଠି ଲେଖି ବର୍ଲିନ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟକୁ ଯିବା ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କଲେ, କାରଣ ସେ ଭାବିଲେ ଯେ ଜୀବନ ଓ ସମାଜ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ମୂଳ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର କେବଳ ଦାର୍ଶନିକତାର ଗଭୀର ଅଧ୍ୟୟନରେ ମିଳିପାରିବ। ସେ ଜୋର ଦେଇ କହିଥିଲେ ଯେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଲୋକଙ୍କୁ ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ଦାର୍ଶନିକତା ପଢ଼ିବା ଉଚିତ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ସେ ଜୀବନ ପ୍ରତି ଏକ ତାର୍କିକ ଓ ବୈଜ୍ଞାନିକ ଭାବଧାରା ଗଢ଼ିପାରିବ।

     ବର୍ଲିନ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ସମୟରେ ସେଠାରେ ମହାନ ଦାର୍ଶନିକ ହେଗେଲଙ୍କ ଚିନ୍ତାଧାରାର ପ୍ରଭାବ ଥିଲା। ମାର୍କ୍ସ ଆରମ୍ଭରେ ‘ୟଙ୍ଗ ହେଗେଲିୟନ୍ସ’ ସଂଗଠନର ସଦସ୍ୟ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ବିଶିଷ୍ଟ ବୁଦ୍ଧି ଶୀଘ୍ର ହେଗେଲଙ୍କ ଦାର୍ଶନିକତାର ସୀମାକୁ ଚିହ୍ନଟ କରିଦେଲା। ହେଗେଲଙ୍କ ଦାର୍ଶନିକତା ‘ଆଦର୍ଶବାଦୀ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱାତ୍ମକତା’ ଉପରେ ଆଧାରିତ ଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ଭାବନାର ନିରନ୍ତର ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ (ବାଦ, ପ୍ରତିବାଦ, ସମ୍ବାଦ)କୁ ଉନ୍ନତିର ଆଧାର ଭାଵେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଇଥିଲା। ମାର୍କ୍ସ ଏହାକୁ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କରି ପ୍ରମାଣ କଲେ ଯେ ଭାବନା ଦ୍ରବ୍ୟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଦ୍ରବ୍ୟ ଭାବନାରୁ ନୁହେଁ।

   ଦାର୍ଶନିକତାରେ ବିପ୍ଳବ: ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱାତ୍ମକ ବସ୍ତୁବାଦ:

ମାର୍କ୍ସ ତାଙ୍କ ପିଏଚଡି ‘ଏପିକ୍ୟୁରସଙ୍କ ଦାର୍ଶନିକତା’ ଉପରେ ସମାପ୍ତ କଲେ। ସେ ହେଗେଲଠାରୁ ‘ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱାତ୍ମକ ପଦ୍ଧତି’ ଏବଂ ଲୁଡ଼ଭିଗ ଫାୟରବାଖଙ୍କ ଠାରୁ ‘ଵସ୍ତୁବାଦ’ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଏହାଙ୍କ ସମନ୍ୱୟରେ ସେ “ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱାତ୍ମକ ଵସ୍ତୁବାଦ”ର ଭିତ୍ତି ରଖିଲେ। ସେ କହିଥିଲେ ଯେ ହେଗେଲଙ୍କ ଦାର୍ଶନିକତା ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଦଉଡୁଥିଲା, ଯାହାକୁ ସେ ପାଦ ଉପରେ ଦଉଡାଇଦେଲେ। ତାଙ୍କ ମତାନୁସାରେ ଦ୍ରବ୍ୟ ପ୍ରାଥମିକ ଏବଂ ଭାବନା ଦ୍ୱିତୀୟ; ଦ୍ରବ୍ୟ ଭାବନାକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥାଏ ଏବଂ ପରେ ସେହି ଭାବନା ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱାତ୍ମକ ଭାବରେ ଭୌତିକ ଜଗତକୁ ପ୍ରଭାବିତ କରେ। ଏହି ଆଧାରରେ ସେ କହିଥିଲେ:

“ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତର ସମସ୍ତ ସମାଜର ଇତିହାସ ବର୍ଗ ବା ଶ୍ରେଣୀ ସଂଘର୍ଷର ଇତିହାସ ଅଟେ।”

 ଅର୍ଥନୀତିରେ ନୂତନ ଦିଗ: ଅତିରିକ୍ତ ଶ୍ରମ ଓ ଅତିରିକ୍ତ ମୂଲ୍ୟ ସିଦ୍ଧାନ୍ତ:

    ମାର୍କ୍ସଙ୍କ ଦ୍ୱିତୀୟ ବଡ଼ ବିପ୍ଳବ ଅର୍ଥନୀତିରେ ଥିଲା। ତାଙ୍କ ପୂର୍ବରୁ ମୂଲ୍ୟ ସୃଷ୍ଟିରେ ଶ୍ରମର ଯଥାର୍ଥ ଭୂମିକାକୁ ବୈଜ୍ଞାନିକ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦିଆଯାଇନଥିଲା। ମାର୍କ୍ସ ପ୍ରମାଣ କଲେ ଯେ ‘ମାନବ ଶ୍ରମଶକ୍ତି’ ହିଁ ଏକମାତ୍ର ‘ପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ’ ସମ୍ପଦ ଯାହା ନିଜ ମୂଲ୍ୟଠାରୁ ଅଧିକ ମୂଲ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି କରିପାରେ। କଞ୍ଚା ମାଲ, ଯନ୍ତ୍ର ଓ ଜମି ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ ଅଂଶ। ଏହିପରି ସେ “ଅତିରିକ୍ତ ଶ୍ରମ ଓ ଅତିରିକ୍ତ ମୂଲ୍ୟ ସିଦ୍ଧାନ୍ତ” ଦେଲେ। ଏହା ବୈଜ୍ଞାନିକ ଭାବରେ ବୁଝାଏ ଯେ କିପରି ପୁଞ୍ଜିପତିମାନେ ଶ୍ରମିକଙ୍କ ଶ୍ରମକୁ ଶୋଷଣ କରି ପୁଞ୍ଜି ଠୁଳ କରନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ଶ୍ରମଜୀବୀ ଶ୍ରେଣୀ ଶୋଷଣରେ ଗରିବ ହୋଇଯାଏ। ଏହି ଆବିଷ୍କାର ଅର୍ଥନୈତିକ ଚିନ୍ତାଧାରାକୁ ମୂଳରୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିଦେଲା।

    ବୈଜ୍ଞାନିକ ସାମ୍ୟବାଦ ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟତ ସମାଜ:

ମାର୍କ୍ସ “ବୈଜ୍ଞାନିକ ସାମ୍ୟବାଦ” ର ଧାରଣା ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ। ପୂର୍ବତନ ଚିନ୍ତକମାନେ କେବଳ ଆଦର୍ଶ ସମାଜ କଳ୍ପନା କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ମାର୍କ୍ସ ଏହାକୁ ଭୌତିକ ଓ ଅର୍ଥନୈତିକ ଆଧାରରେ ସ୍ଥାପିତ କଲେ। ସେ କହିଥିଲେ ଯେ ପୁଞ୍ଜିବାଦ ତାହାର ଚରମ ସ୍ଥିତିରେ ନିଜ ନାଶର ବୀଜ ବପନ କରିଦିଏ। ସେ ଏକ ବର୍ଗହୀନ ଓ ଶୋଷଣମୁକ୍ତ ସମାଜର କଳ୍ପନା କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରଯୁକ୍ତି ଅତ୍ୟାଧୁନିକ ହେବ ଏବଂ ଉତ୍ପାଦନ ପ୍ରଚୁର ହେବ।

ମାର୍କ୍ସଙ୍କ ଅନୁସାରେ ସାମ୍ୟବାଦୀ ସମାଜରେ ମଣିଷ କାମ କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେବେ ନାହିଁ, ବରଂ ସେହି କାମ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ୱାଭାବିକ ଆବଶ୍ୟକତା ଓ ଆନନ୍ଦ ହେବ। ମଜଦୁରୀ ଦାସତ୍ୱର ଶେଷ ହେବ ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ନିଜର ସାଂସ୍କୃତିକ ଓ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଉନ୍ନତି ପାଇଁ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ “ମୁକ୍ତ ସମୟ” ମିଳିବ। ସେଠାରେ ଏହି ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ଚାଲିବ:

“ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ତାଙ୍କ କ୍ଷମତା ଅନୁଯାୟୀ ଶ୍ରମ, ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଆବଶ୍ୟକତା ଅନୁଯାୟୀ ଫଳ।”

      ବର୍ତ୍ତମାନ ସମୟ ଏବଂ ମାର୍କ୍ସବାଦର ପ୍ରାସଙ୍ଗିକତା

ଆଜି ବିଶ୍ୱସ୍ତରରେ ପୁଞ୍ଜିବାଦୀ ସଂକଟ ଗଭୀର ହେଉଥିବା ସମୟରେ—ବେରୋଜଗାରୀ ବଢ଼ୁଛି, ଲୋକମାନଙ୍କର କ୍ରୟଶକ୍ତି କମୁଛି ଏବଂ ଅର୍ଥନୈତିକ ଅସମାନତା ବଢ଼ୁଛି—ମାର୍କ୍ସଙ୍କ ଚିନ୍ତାଧାରା ଅଧିକ ପ୍ରାସଙ୍ଗିକ ହେଉଛି। ସେ ସତର୍କ କରିଥିଲେ ଯେ ପୁଞ୍ଜିବାଦ ଲାଭ ପାଇଁ ଦେଶମାନଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ ମଧ୍ଯକୁ ଠେଲିଦିଏ। ତାଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ କୃତିଗୁଡ଼ିକ ହେଲା — “Das Kapital” , 

  “The Communist Manifesto” , 

“The Poverty of Philosophy” , 

“Wage Labour and Capital” ସହିତ ତାଙ୍କର ଅନେକ ଲେଖା ଓ ପତ୍ର ଆଜି ମଧ୍ୟ ମାନବତା ପାଇଁ ପଥପ୍ରଦର୍ଶକ ଭାବେ ରହିଛି।

ମାର୍କ୍ସଙ୍କ ବିପ୍ଳବୀ ସ୍ଲୋଗାନ—“ସର୍ଵହରାଙ୍କ ପାଖରେ ହରାଇବାକୁ କିଛି ନାହିଁ, ପାଇବାକୁ ଅଛି ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ”—ଆଜି ମଧ୍ୟ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱରେ ବେରୋଜଗାର ଓ ପରିତ୍ୟକ୍ତ ଯୁବମାନଙ୍କୁ ଏକତ୍ରିତ ହେବାକୁ ପ୍ରେରଣା ଦେଉଛି। ମାର୍କ୍ସ କେବଳ ଏକ ଦାର୍ଶନିକ ତତ୍ତ୍ଵ ଦେଇନଥିଲେ, ବରଂ ପୃଥିବୀକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିବାକୁ ଏକ ଅଜୟ ବୈଜ୍ଞାନିକ ଓ ବୌଦ୍ଧିକ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଇଥିଲେ। କମ୍ରେଡ୍ କାର୍ଲ ମାର୍କ୍ସ ଏମିତି ଜଣେ ମହାନ ଦାର୍ଶନିକ ଥିଲେ, ଯିଏ ପୃଥିବୀକୁ ବୈଜ୍ଞାନିକ ଭାବରେ ଅଧ୍ୟୟନ କରି ମାନବତାକୁ ଅନ୍ଧକାରରୁ ଆଲୋକ ଦିଗରେ ନେବାର ପଥ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଥିଲେ।

      ତାଙ୍କର ଵସ୍ତୁବାଦୀ ବୈଜ୍ଞାନିକ ଦାର୍ଶନିକତାକୁ ଅଧ୍ୟୟନ ଓ ଆହରଣ କରି ଏବଂ ପ୍ରୟୋଗ କରି ସମାଜକୁ ଅଧିକ ଉନ୍ନତ ଓ ସମତାମୂଳକ ଦିଗକୁ ନେବା ପାଇଁ ଅବଦାନ ହିଁ ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ପ୍ରକୃତ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶ୍ରଦ୍ଧାଞ୍ଜଳି ହେବ।

*ବିଶ୍ଵର ମହାନ ସମାଜ ବିଜ୍ଞାନ ଚିନ୍ତା ନାୟକ ଅଦ୍ଵିତୀୟ ଦାର୍ଶନିକ କାର୍ଲ ମାର୍କସ୍ ଜିନ୍ଦାବାଦ! 

*ମାର୍କସବାଦ ଜିନ୍ଦାବାଦ!

*ଦୁନିଆର ମଜଦୂର ଏକ ହୁଅ !

By JAYANTHA DAS(ODISHA-INDIA)

The post ବିଶ୍ଵର ମହାନ ବିପ୍ଳବୀ ଚିନ୍ତା ନାୟକ ଓ ଦାର୍ଶନିକ କମ୍ରେଡ୍ କାର୍ଲ ମାର୍କ୍ସଙ୍କ ୨୦୮ତମ ଜୟନ୍ତୀ ଅବସରରେ ବୈପ୍ଳବିକ ଶ୍ରଦ୍ଧାଞ୍ଜଳି ଅର୍ପଣ କରୁଅଛୁ। appeared first on Asia Commune.

The post کارل مارکس کی 208ویں سالگرہ! appeared first on Asia Commune.

The post 208th KARL MARX’S BIRTH COMMEMORATION! appeared first on Asia Commune.

The post We warmly invite you all to the special commemoration organized for the 208th Birth Anniversary of Karl Marx! appeared first on Asia Commune.