සංක්‍රමණික ශ්‍රමය, විජාතිකභීතිකාව සහ ධනවාදයේ අර්බුදය

The Thirty-Seventh Newsletter (2026)

ධනවාදය රඳා පවතින්නේ කම්කරුවන් පාලනය කිරීමට, ඔවුන් අතර බෙදීම් ගැඹුරු කිරීමට සහ ධනය උකහා ගැනීමට අස්ථාවර සංක්‍රමණික ශ්‍රමය මතය. එමෙන්ම, නවලිබරල්වාදය විසින් විනාශ කර ඇති පොදු සේවා හා සමාජ සුබසාධනයේ සැබෑ හේතු වසන් කිරීම සඳහා සංක්‍රමණික විරෝධී වාග්ප්‍රහාරය දේශපාලන අවියක් ලෙස භාවිත කරයි.

අපි කොහෙන් පැමිණියෙමුද?

හිතවත් මිතුරනි,

Tricontinental: Institute for Social Research ආයතනයේ සිට ඔබ වෙත සුභ පැතුම්.

අද ලෝකයේ අප යන සෑම තැනකම—ගෝලීය උතුරේ සිට ගෝලීය දකුණ දක්වා—සංක්‍රමණිකයන්ට එරෙහිව ඉහළ යමින් පවතින වාග්ප්‍රහාරයකින් අප වට වී සිටිමු. එය අද මහජන සංවාදයෙන් වෙන් කළ නොහැකි අංගයක් බවට පත්ව ඇති බව පෙනේ.

විශේෂයෙන් ගෝලීය උතුරේ මෙම කතිකාව ඉතා වියරු ස්වරූපයක් ගෙන ඇති අතර, එය “විශේෂ වර්ගයක අන්ත දක්ෂිණාංශය” ලෙස හැඳින්විය හැකි දේශපාලන ප්‍රවණතාවේ ප්‍රධාන කුළුණක් බවට පත්ව තිබේ.

2025 දෙසැම්බරයේදී එක්සත් ජනපද ජනාධිපති ඩොනල්ඩ් ට්‍රම්ප්, එක්සත් ජනපදයේ ජීවත් වන සෝමාලි සංක්‍රමණිකයන් “කුණු” ලෙස හඳුන්වා, ඔවුන් “පැමිණි තැනට ආපසු යැවිය යුතු” බව පැවසීය. ඔහුගේ උප ජනාධිපති ජේ. ඩී. වැන්ස්, සංක්‍රමණය එක්සත් ජනපදයටත් යුරෝපයටත් “විශාලතම තර්ජනය” බව ප්‍රකාශ කර තිබේ.

බ්‍රිතාන්‍යයේ එවකට අගමැති කීර් ස්ටාර්මර් 2025 මැයි මාසයේදී තම රට “ආගන්තුකයන්ගෙන් පිරුණු දූපතක්” බවට පත්වීමේ අවදානමක් ඇති බව පැවසීය. එම වසරේදීම ඕස්ට්‍රේලියාවේ එවකට විපක්ෂ අභ්‍යන්තර කටයුතු පිළිබඳ ප්‍රකාශක ඇන්ඩෘ හැස්ටි ද මෙවැනිම අදහසක් ප්‍රකාශ කළේය: “අපගේම නිවස තුළම අපි ආගන්තුකයන් බවට පත්වෙමින් සිටින බව දැනෙන්නට පටන්ගෙන තිබේ.”

ගෝලීය දකුණද මෙයින් නිදහස් නොවේ

ගෝලීය දකුණද මෙම කතිකාවෙන් නිදහස් වී නැත.

දකුණු අප්‍රිකාවේ විජාතිකභීතිකාව විශාල ලෙස ඉහළ ගොස් තිබේ. Operation Dudula (2021) සහ March and March (2024) වැනි සංක්‍රමණික විරෝධී කණ්ඩායම් හදිසියේම මතුවී, සංක්‍රමණික විරෝධී ක්‍රියාකාරකම් සඳහා සැලකිය යුතු මට්ටමේ අරමුදල් ලබාගෙන තිබේ.

මෙම කණ්ඩායම්, දකුණු අප්‍රිකානු ජනතාව අතරින් සමාජ හා ආර්ථික වශයෙන් පීඩාවට පත්ව සිටින කොටස් අතර “Abahambe Makwerekwere”—එනම් “විදේශිකයන් පිටව යා යුතුය”—යන සටන් පාඨය ප්‍රචලිත කර තිබේ.

දකුණු අප්‍රිකාවේ වර්ණභේදවාදී පාලනය අවසන් වීමෙන් පසුව ඇති වූ සමාජ-ආර්ථික පරිවර්තනයෙන් බැහැර වූ ජන කොටස්, තම ආර්ථික අසරණභාවයට වගකිව යුතු අය ලෙස බොට්ස්වානා, ලෙසෝතෝ, මොසැම්බික් සහ සිම්බාබ්වේ වැනි රටවලින් පැමිණි දුප්පත් සංක්‍රමණික අසල්වැසියන් දෙස බැලීමට පෙළඹී ඇත.

මෙම විජාතික භීතිකා කණ්ඩායම් සංක්‍රමණිකයන්ට තර්ජනය කරමින් ඔවුන් රටෙන් පිටව යා යුතු බවට අවසන් කාල සීමා පවා නියම කර තිබේ. එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස අසරණ හා අවදානමට ලක්වූ මිනිසුන්ට ආරක්ෂාව සොයා වෙනත් තැන්වලට යාමට සිදුව ඇත.

සැබෑ ප්‍රශ්නය සංක්‍රමණිකයාද?

විජාතිකභීතිකාව ඉහළ යාම පිටුපස ඇති පොදු හැඟීම වන්නේ කම්කරු පන්තිය අත්විඳින දුෂ්කර ජීවන තත්ත්වයන්, සීමිත සම්පත් සඳහා සංක්‍රමණිකයන් සමඟ ඇති තරගය නිසා ඇති වන බවයි.

එනම්, ස්වදේශික කම්කරුවන්ට ස්ථාවර හා ගෞරවනීය ජීවිතයක් ගත කිරීමට නොහැකි වී ඇත්තේ, සංක්‍රමණිකයන් විසින් රැකියා සහ රාජ්‍ය සම්පත් අත්පත් කරගෙන ඇති නිසා බවට මතයක් ගොඩනැඟේ.

නමුත් මෙහිදී වැදගත් ප්‍රශ්නයක් මතුවේ:

සැබෑ ගැටලුව සංක්‍රමණිකයාද? නැතහොත් එම තත්ත්වය නිර්මාණය කරන ආර්ථික හා සමාජ ක්‍රමයද?

සංක්‍රමණය පිළිබඳ කතිකාව බොහෝ විට කරුණු විකෘති කිරීම, අතිශයෝක්තිය සහ වෛරීභාවයෙන් පිරී තිබේ. විජාතිකභීතිකාව ප්‍රවර්ධනය කරන්නන් සංක්‍රමණයේ ප්‍රමාණය සහ භූගෝලීය ස්වභාවය අතිශයෝක්තියට නංවති.

මෙම විකෘති කිරීම ප්‍රධාන ආකාර තුනකින් සිදුවේ.

1. සංක්‍රමණයේ ප්‍රමාණය අතිශයෝක්තියට නැංවීම

ජාත්‍යන්තර සංක්‍රමණිකයන් ලෝක ජනගහනයෙන් 3.6%ක් පමණි.

බොහෝ සංක්‍රමණිකයන් තමන් උපන් රටෙන් පවා පිටව නොයති. ඔවුන් ගම්බද ප්‍රදේශවලින් නගර වෙත හෝ එක් නගරයකින් තවත් නගරයකට ගමන් කරති.

අභ්‍යන්තරව අවතැන් වූ ජනතාවද සැලකිල්ලට ගත් විට, සංක්‍රමණිකයන් සහ අවතැන් වූවන්ගෙන් ගෝලීය දකුණේ සිට ගෝලීය උතුරට ගමන් කරන්නේ හතරෙන් එකක් පමණ බව ජාත්‍යන්තර සංක්‍රමණ සංවිධානයේ නිලධාරියෙකුගෙන් මට දැනගත හැකි විය.

2. සංක්‍රමණයේ භූගෝලය අතිශයෝක්තියට නැංවීම

බටහිර මාධ්‍ය විසින් මධ්‍යධරණී මුහුද හරහා සිදුවන සංක්‍රමණ, එක්සත් ජනපද–මෙක්සිකෝ දේශසීමාව සහ ඉංග්‍රීසි ඔඩය හරහා සිදුවන සංක්‍රමණ කෙරෙහි විශේෂ අවධානයක් යොමු කරයි. එමඟින් සංක්‍රමණය යනු ගෝලීය උතුරට පමණක් “බරක්” වන ප්‍රශ්නයක් බවට චිත්‍රයක් නිර්මාණය වේ. නමුත් යථාර්ථය වෙනස් දෙයකි.

බොහෝ අවතැන්වීම් සිදුවන්නේ රටවල් තුළම හෝ අසල්වැසි රටවල් අතරය. සරණාගතයන් ආරක්ෂා කිරීමේ විශාලතම බර පැවරෙන්නේ ධනවත් ගෝලීය උතුරට නොව, දුප්පත් ගෝලීය දකුණේ රටවලටය.

3. භාෂාව අතිශයෝක්තියට නැංවීම

සංක්‍රමණික විරෝධී වාග්ප්‍රහාරය අවුළුවන අය බොහෝ විට පවසන්නේ තමන් විරුද්ධ වන්නේ “නීති විරෝධී” සංක්‍රමණිකයන්ට පමණක් බවත්, “නීත්‍යානුකූල” සංක්‍රමණිකයන්ට නොවන බවත්ය. නමුත් ප්‍රායෝගිකව සිදුවන්නේ වෙනත් දෙයකි. “නීති විරෝධී සංක්‍රමණිකයා” යන සංකල්පය, සංක්‍රමණය පිළිබඳ සමස්ත සමාජ අවබෝධය හැඩගස්වීමට පටන් ගනී.

සරණාගතයන්, රැකවරණය ඉල්ලා සිටින්නන්, ලේඛනගත නොවූ කම්කරුවන්, සිසුන්, පවුලේ සාමාජිකයන්, තාවකාලික කම්කරුවන් පමණක් නොව, නීත්‍යානුකූල මාර්ග ඔස්සේ පැමිණි සංක්‍රමණිකයන් පවා “නීති විරෝධී” යැයි හෝ අවම වශයෙන් සැකසහිත පුද්ගලයන් ලෙස සැලකීමට පටන් ගනී.

මෙහිදී “නීති විරෝධී” යන විශේෂණ පදය “සංක්‍රමණිකයා” යන නාම පදයේ අර්ථය වෙනස් කරයි. අවසානයේ, සංක්‍රමණිකයෙකු වීමම වරදක් හෝ නීතිය උල්ලංඝනය කිරීමක් ලෙස සැලකීමට පටන් ගනී.

ශ්‍රමය අවශ්‍යයි — මිනිසුන් නොවේද?

ධනවත් රටවල, විශේෂයෙන් ගෝලීය උතුරේ පාලක පන්තීන්ට සංක්‍රමණිකයන්ගේ ශ්‍රමය අවශ්‍යය. එහෙත් ඔවුන්ගේ සමාජ-සංස්කෘතික ජීවිතය හෝ දේශපාලන සහභාගීත්වය පිළිගැනීමට ඔවුන් බොහෝ විට කැමති නැත. ගෝලීය උතුරේ ප්‍රධාන ආර්ථික ක්ෂේත්‍ර රැසක්—කෘෂිකර්මාන්තය, ඉදිකිරීම්, ප්‍රවාහන හා බෙදාහැරීම් ක්ෂේත්‍රය, සහ රැකවරණ/සත්කාර සේවා—සංක්‍රමණික ශ්‍රමය මත රඳා පවතී.

විජාතික භීතිකා වාග්ප්‍රහාරය සහ සීමාකාරී නීති පද්ධති, පිටුවහල් කිරීමේ තර්ජනය සහ නීතිමය අයිතිවාසිකම් හා සාමූහික කේවල් කිරීමේ අයිතිය අහිමි කිරීම හරහා මෙම කම්කරුවන් පාලනය කිරීම හා සූරාකෑම පහසු වේ. එහෙත් එක් කරුණක් ප්‍රතික්ෂේප කළ නොහැක:

සංක්‍රමණිකයන් තමන් ජීවත් වන සහ වැඩ කරන රටවලට ධනය නිර්මාණය කරති. ඔවුන් උපයන මුදල් තම මව් රටවල සිටින පවුල් පවත්වාගෙන යාමටද උපකාරී වේ.

ආර්ථික තර්කය

සංක්‍රමණිකයන්ගේ පැමිණීම, විශේෂයෙන් ඔවුන් විශාල වශයෙන් එක් ප්‍රදේශයක සංකේන්ද්‍රණය වන අවස්ථාවලදී, නිවාස, පාසල්, ප්‍රවාහනය සහ සෞඛ්‍ය සේවා සඳහා ක්ෂණික ඉල්ලුම වැඩි කරන බව සැබෑය. නමුත් සංක්‍රමණිකයන් වැඩ කරති, නිෂ්පාදනය කරති, බදු ගෙවති සහ කම්කරු හිඟයෙන් පීඩා විඳින ආර්ථික ක්ෂේත්‍ර පවත්වාගෙන යති.

OECD පෙන්වා දෙන්නේ සංක්‍රමණිකයන් ශ්‍රම වෙළඳපොළ, රාජ්‍ය මූල්‍යය, රැකියා සහ නව රැකියා නිර්මාණය සඳහා දායක වන බවයි. එහෙත් එහි ප්‍රතිලාභ හා පිරිවැය සමාජයේ විවිධ කොටස් අතර සමානව බෙදී නොයයි.

1980 සිට 2018 දක්වා OECD රටවල් 34ක් ආශ්‍රිතව ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල විසින් කරන ලද විශාල අධ්‍යයනයකින් හෙළි වූයේ, සමස්ත රැකියා ප්‍රමාණයට සාපේක්ෂව සංක්‍රමණිකයන්ගේ පැමිණීම 1%කින් වැඩි වූ විට වසර පහක් ඇතුළත ආර්ථික නිෂ්පාදනය ආසන්න වශයෙන් 1%කින් ඉහළ ගිය බවයි. එම වැඩිවීමෙන් තුනෙන් දෙකක්ම වැඩි වූ ශ්‍රම ඵලදායිතාව නිසා සිදුවී ඇත.

වැදගත්ම කරුණ වන්නේ, සංක්‍රමණිකයන් විශාල වශයෙන් පැමිණීම නිසා ස්වදේශික කම්කරුවන්ගේ රැකියා අඩු වන බවට කිසිදු සාක්ෂියක් එම අධ්‍යයනයෙන් හමු නොවීමයි.

ශ්‍රමය පිළිබඳ ප්‍රශ්නය

සේවායෝජකයන් ඇතැම් අවස්ථාවලදී අස්ථාවර සංක්‍රමණික ශ්‍රමය භාවිත කරමින් සේවා කොන්දේසි පහත දැමීමට හෝ වෘත්තීය සමිති සංවිධානය දුර්වල කිරීමට උත්සාහ කරති. නමුත් මෙහි ගැටලුව සංක්‍රමණික කම්කරුවා නොවේ. ගැටලුව වන්නේ සේවායෝජකයාට, කම්කරුවන්ගේ නීතිමය තත්ත්වය වෙනස් කරමින් ඔවුන් එකිනෙකාගෙන් වෙන් කර පාලනය කිරීමට ඇති බලයයි.

වඩා ශක්තිමත් සහ වඩා හොඳින් සංවිධානය වූ වෘත්තීය සමිතිවලට මෙම බෙදීම්කාරී උපක්‍රමවලට එරෙහිව කම්කරුවන් සංවිධානය කළ හැකිය. එමගින් වැටුප් හා සේවා කොන්දේසි වැඩිදියුණු කිරීමත්, පදිංචි වීමේ අයිතිය, නීතිමය අයිතිවාසිකම් සහ සාමූහික කේවල් කිරීමේ අයිතිය තහවුරු කිරීමත් කළ හැකිය.

කාටත් නොපෙනෙන අලියා: නවලිබරල්වාදය

සංක්‍රමණික විරෝධී කතිකාවේ කාමරය මැද සිටින නමුත් බොහෝ දෙනා නොසලකා හරින විශාලම ප්‍රශ්නය නවලිබරල්වාදයයි. සංක්‍රමණිකයන් පැමිණෙන්නේ දැනටමත් කප්පාදු, ණය සහ ආර්ථික අර්බුද හේතුවෙන් විනාශයට පත්ව ඇති සමාජවලටය. නිවාස අර්බුදය, දිගුකාලීන විරැකියාව, මානසික අසනීප සහ මත්ද්‍රව්‍ය භාවිතය වැනි තත්ත්වයන් සංක්‍රමණිකයන් විසින් නිර්මාණය කළ දේවල් නොවේ. ඒවා බොහෝ දෙනාගේ සුබසාධනය වෙනුවට සුළු පිරිසකගේ ලාභය ප්‍රමුඛ කරගත් ධනවාදී සමාජවල සමාජ ප්‍රතිඵල වේ.

පොදු සේවා පෞද්ගලීකරණය කිරීම, පළාත් පාලන ආයතනවල අයවැය කපා හැරීම සහ ඒ හරහා රාජ්‍යයේ හැකියාව හා සමාජ සුබසාධනය බිඳ වැටීම යන මේ සියල්ල ධනවත් හා දේපළ හිමි පන්තීන්ගේ අවශ්‍යතා වෙනුවෙන් ක්‍රියාත්මක කළ නවලිබරල් ප්‍රතිපත්තිවල ප්‍රතිඵල වේ.

එම ප්‍රතිපත්ති ක්‍රියාත්මක කළ දේශපාලන පක්ෂම, තමන් නිර්මාණය කළ සමාජ විනාශයට වගකිව යුතු වුවද, අද එහි වරද සංක්‍රමණිකයන් මත පටවති.

සංක්‍රමණය නිර්මාණය කරන්නේ කවුද?

සංක්‍රමණික විරෝධී කතිකාව ලොව පුරා බිලියන ගණනක් මිනිසුන් මුහුණ දෙන සමාජ පීඩනයේ සැබෑ හේතු වසන් කිරීමට උපකාරී වේ. අද ලෝකයේ සිදුවන අතිවිශාල මිලිටරි වියදම් සහ විනාශකාරී යුද්ධ, NATO+ කණ්ඩායමට අභියෝග කරන රාජ්‍යයන්ට පනවන දැඩි සම්බාධක, සංවර්ධනයේ චක්‍රයෙන් මිදීමට නොහැකි රටවල් මත පටවා ඇති ණය වහල්භාවය, දේශගුණික විපර්යාසයේ දැවැන්ත පිරිවැය, ඉඩම් අහිමි කිරීම සහ ජීවනෝපායන් විනාශ කිරීම—මේ කිසිවක් සංක්‍රමණය නිසා සිදුවන්නේ නැත. ඒවාට හේතුව ධනවාදය සහ අධිරාජ්‍යවාදයයි.

ලාභය සඳහා ලෝකය විනාශ කිරීමට කැමති මෙම පද්ධතිය, මිනිසුන්ගේ ජීවිත යථා තත්ත්වයට පත් කිරීමට වඩා තම ලාභය ආරක්ෂා කිරීමට ප්‍රමුඛත්වය දෙයි. ඇත්ත වශයෙන්ම, සංක්‍රමණයම ධනවාදී අධිරාජ්‍යවාදයේ ප්‍රතිඵලයක් විය හැකිය. යුද්ධ, ණය, සම්බාධක සහ සූරාකෑම හරහා ගෝලීය දකුණේ මිනිසුන්ගේ ජීවිත පවත්වාගෙන යාමට අවශ්‍ය මූලික පදනම් විනාශ කරන්නේ එම පද්ධතියයි.

දකුණු අප්‍රිකාවේ පාඩම

අවාසනාවකට මෙන්, සංක්‍රමණික විරෝධී කතිකාව සමාජය තුළ කොතරම් ගැඹුරට පැතිරී ඇත්ද යත්, දකුණු අප්‍රිකාවේ සෝවෙටෝහි දුප්පත් සංක්‍රමණිකයෙකු පවත්වාගෙන යන කුඩා spaza වෙළඳසැලක් ගිනි තැබීම, තම රටේ ඉඩම් හිමිකාරිත්වයේ කුරිරු අසමානතාව ගැන සිතීමට වඩා පහසු දෙයක් වී ඇත. දකුණු අප්‍රිකාවේ සුදු ජනතාව ජනගහනයෙන් දළ වශයෙන් 7%ක් පමණ වන නමුත් ගොවි හා කෘෂිකාර්මික ඉඩම්වලින් 72%ක් පමණ ඔවුන් සතුය.

කළු දකුණු අප්‍රිකානුවන් ජනගහනයෙන් 82%කට ආසන්න වුවද ඔවුන් සතු වන්නේ එම ඉඩම්වලින් 4%ක් පමණි. ඉඩම් ප්‍රතිසංස්කරණයක් ගැන සිතීම, බොට්ස්වානාවෙන් පැමිණි දුප්පත් සංක්‍රමණික වෙළෙන්දෙකුගේ කුඩා වෙළඳසැලක් ගිනි තැබීමට වඩා අසීමිත ලෙස අසීරු හා සංකීර්ණය. එබැවින් අද වමට පැවරෙන එක් වැදගත් කාර්යයක් වන්නේ විජාතික භීතිකාවේ මීදුමෙන් මිදී යථාර්ථය පැහැදිලිව දැකීමට කම්කරු පන්තිය සවිබල ගැන්වීමයි.

දකුණු අප්‍රිකානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂයද විජාතික භීතිකාවට එරෙහිව සහ සහෝදරත්වය හා සහයෝගීතාව වෙනුවෙන් පැහැදිලි ස්ථාවරයක් ගෙන නැත.

“අපි හැමෝම කොහේ හෝ තැනකින් පැමිණියෙමු”

කැරිබියානු සම්භවයක් ඇති බ්‍රිතාන්‍ය මහා කවියෙකු වූ බෙන්ජමින් සෙෆනියා තම පරම්පරාව සහ අවතැන්වීම පිළිබඳව ජීවිතයේ වැඩි කාලයක් සිතා බැලීය. ලෝක දෙකක් අතර ජීවත් වූ ඔහු, සංක්‍රමණිකයෙකු වීමත් සමඟ ඇතිවන ඉතා මනුෂ්‍යමය අරගල, තනිකම සහ වෙන්වී සිටීමේ හැඟීම් හොඳින් අවබෝධ කරගෙන සිටියේය. 2000 වසරේ ඔහු ලියූ “We Refugees” නම් කවියේදී, විජාතිකභීතිකාවේ අතාර්කිකත්වය සහ අමානුෂිකත්වය උණුසුම් හා සරල වචනවලින් ඉදිරිපත් කරයි:

අපි හැමෝටම සරණාගතයන් විය හැකියි.

සමහර විට ඒ සඳහා ගත වන්නේ එක් දවසක් පමණි,
සමහර විට එය අතට අත දීමක් පමණි,
නැතහොත් අත්සන් කළ එක් ලේඛනයක් පමණි.

අපි හැමෝම පැමිණියේ සරණාගතයන්ගෙනි.
කිසිවෙකු නිකම්ම මෙහි පහළ වූයේ නැත.
කිසිවෙකු අරගලයකින් තොරව මෙහි පැමිණියේ නැත.
එසේ නම්,
අපි කාලගුණයට හෝ දුෂ්කරතාවලට
බියෙන් ජීවත් විය යුත්තේ ඇයි?

අපි හැමෝම කොහේ හෝ තැනකින් මෙහි පැමිණියෙමු.

උණුසුම් සුභ පැතුම්,

විජේ

මූලාශ්‍රය: https://thetricontinental.org/newsletterissue/debate-on-migration/

Asia Commune කර්තෘ සටහන:

මෙම ලිපිය සංක්‍රමණිකයන් පිළිබඳව ගොඩනැගෙන ජනප්‍රිය භීතිකා කතිකාවට වඩා ගැඹුරු ප්‍රශ්නයක් ඉදිරිපත් කරයි: කම්කරුවන්ගේ ජීවන තත්ත්වය පහත වැටීමට සැබෑ හේතුව කවුද?

සංක්‍රමණික කම්කරුවා තවත් කම්කරුවෙකුගේ සතුරෙකු ලෙස දැකීම වෙනුවට, වැටුප්, නිවාස, පොදු සේවා, සමාජ ආරක්ෂාව සහ කම්කරු අයිතිවාසිකම් පිළිබඳ පොදු අරගලයක් ගොඩනැඟිය හැකිද යන්න මෙම ලිපිය විමසයි.

විශේෂයෙන්ම “කම්කරුවන් බෙදා පාලනය කිරීම” වෙනුවට ස්වදේශික හා සංක්‍රමණික කම්කරුවන්ගේ එක්සත් වෘත්තීය සමිති අරගලයක් ගොඩනැඟීම මෙහි මූලික දේශපාලන පණිවිඩයකි.

The post අපි හැමෝම කොහේ හෝ තැනකින් මෙහි පැමිණියෙමු! appeared first on Asia Commune.

Rebuilding Working-Class Power in an Age of Global Capitalism

The question of the trade union movement is once again becoming unavoidable.

For several decades, political commentators, economists and even sections of the left treated organised labour as a declining institution of an earlier industrial age. The great factories of the twentieth century were disappearing. Employment was moving into services. Production was being globalised. Permanent employment was being replaced by temporary contracts, subcontracting and casualisation. Digital platforms were reorganising work. And increasingly sophisticated technologies appeared to make the traditional workplace-based trade union increasingly irrelevant.

Yet the fundamental problem that produced trade unions has not disappeared.

Workers still have to sell their labour in order to live. Employers still control productive resources, investment decisions and the organisation of production. The individual worker remains structurally weaker than the employer. And the question of how millions of people who possess little economic power individually can exercise power collectively remains as urgent as ever.

Indeed, the contemporary world may require trade unions more than ever.

The decline of organised labour has coincided with enormous transformations in the distribution of wealth and power. Across many advanced economies, union membership and collective bargaining coverage have fallen dramatically since the 1980s. The OECD reports that average trade union density across OECD countries fell from around 30 percent in 1985 to about 15 percent in 2024, while collective bargaining coverage fell from 47 percent to 33.6 percent.

The decline is not simply a story about membership cards. It represents a decline in the institutional capacity of workers to negotiate collectively over wages, working conditions, working time, health and safety, job security and the direction of economic policy.

At the same time, employers have not disappeared as organised actors.

Capital has become more international, more mobile and, in many respects, more institutionally coordinated. Multinational corporations can move investment between countries. Supply chains stretch across continents. Financial markets discipline governments. Digital platforms can coordinate millions of transactions while employing comparatively few workers directly. Algorithms increasingly organise work, measure performance and determine access to employment.

The imbalance is therefore striking.

Workers are frequently told that the world of work has become too complex for traditional collective organisation. Capital, meanwhile, has become extraordinarily organised.

The central question for the twenty-first-century labour movement is therefore not whether trade unions belong to the past. It is whether workers can develop forms of organisation capable of confronting the new structures of capitalism.

That requires looking backwards as well as forwards.

The history of trade unionism reveals why workers organise, why they sometimes fail to organise, why unions become bureaucratic, why employers resist them, why democratic participation matters, and why political organisation has historically been so closely connected with the labour movement.

The crisis of trade unionism is real. But it is not necessarily the end of organised labour.

It may instead be the beginning of a struggle to rebuild it on a new basis.

1. Why Trade Unions Still Matter

At its simplest, a trade union is an organisation through which workers act collectively. This apparently simple definition contains an enormous political significance.

An individual worker normally bargains with an employer from a position of weakness. The employer controls the workplace and usually possesses greater financial resources. The worker depends upon receiving wages in order to pay for food, housing, transport, education and other necessities.

The employer can often survive for a period without one particular worker.

The worker generally cannot survive indefinitely without income.

This asymmetry gives the employment relationship a structural inequality.

A worker may technically be free to refuse a particular job. But economic necessity limits the practical meaning of that freedom. Most workers do not possess factories, offices, machines, land, financial capital or large reserves of wealth that allow them to live independently of employment.

They possess their capacity to work.

The trade union changes the situation by transforming individual bargaining into collective bargaining.

One worker saying, “I will not accept these conditions,” can usually be replaced.

A thousand workers saying, “We will not accept these conditions,” create a fundamentally different problem.

This is the essential power of collective organisation.

The trade union is therefore not simply a service organisation that negotiates higher wages. It is an institution that changes the balance of power inside the employment relationship.

The original source material makes this point particularly clearly: workers are individually vulnerable because they depend upon employment, while employers generally have greater resources with which to withstand conflict. Collective organisation partially corrects that imbalance.

Trade unions can negotiate:

• wages;
• working hours;
• overtime;
• holidays;
• pensions;
• health and safety;
• disciplinary procedures;
• redundancy arrangements;
• job security;
• equality provisions;
• training;
• workplace representation;
• protection against arbitrary dismissal;
• and broader conditions of employment.

But their importance extends beyond the workplace.

A strong labour movement can influence social policy, taxation, public services, pensions, housing, healthcare, education and economic policy.

Historically, many social rights that are now considered normal did not simply appear through enlightened government policy. They emerged from long struggles involving workers’ organisations, political movements and social campaigns.

The eight-hour working day, collective bargaining rights, minimum wages, workplace safety regulations, social insurance, pensions, paid holidays and other protections have all been shaped by organised struggles.

The history of trade unionism is therefore also a history of the expansion of democracy into economic life.

2. The Fundamental Imbalance Between Labour and Capital

The relationship between labour and capital is often described as a contractual relationship between equals.

In legal terms, an employment contract is an agreement between two parties.

In economic reality, the relationship is more complicated.

One party generally owns or controls productive resources. The other needs access to those resources in order to obtain an income.

This distinction matters.

If a worker refuses a job because the wage is too low, another worker may accept it.

If a company loses one worker, it may be able to replace them.

But if workers collectively refuse to work, replacement becomes considerably more difficult.

This is why collective action changes the bargaining relationship.

The employer’s power does not disappear. But it encounters an organised counter-power.

This is one reason employers have historically resisted trade unions.

A union can increase wages and therefore labour costs. It can limit managerial discretion. It can require employers to negotiate rather than simply issue instructions. It can challenge unsafe working conditions. It can prevent arbitrary dismissals. It can demand information about company decisions. It can organise strikes.

From the perspective of capital, this can appear as an unwanted restriction on managerial freedom.

From the perspective of workers, it is precisely the purpose of organisation.

The question is therefore not whether unions interfere with management.

They are supposed to.

Without some limitation on unilateral managerial power, the formal freedom of the employment contract can conceal a profound economic inequality.

Trade unions provide workers with an institution through which they can exercise power collectively.

3. Trade Unionism and the Limits of Economism

Trade unions, however, have an inherent contradiction.

They can improve the position of workers without necessarily changing the economic system that produces the relationship between employers and employees.

A union may win higher wages.

But the worker remains a wage labourer.

A union may win better working hours.

But the ownership of the enterprise may remain unchanged.

A union may negotiate better pensions.

But investment decisions may continue to be determined by private capital.

This distinction has long been important within socialist thought.

The struggle over wages, working hours and working conditions is indispensable. But it can become “economism” if the labour movement is reduced entirely to bargaining within the existing system.

Workers can win important reforms without transforming the structure of economic power.

This does not make trade union struggles unimportant.

On the contrary, workers learn through struggle.

A workplace campaign can teach workers how collective power operates. A strike can demonstrate the dependence of production upon labour. Collective bargaining can reveal the relationship between wages, productivity and profits. Workplace organisation can create networks of trust that later become political organisations.

The economic struggle can therefore become a school of political organisation.

The challenge is to connect the immediate struggle with broader questions:

Who owns productive resources?

Who controls investment?

Who decides what is produced?

Who determines working conditions?

Who benefits from technological change?

Who bears the costs of economic crises?

Who controls the state?

And ultimately:

Can an economy organised around private accumulation be reorganised around human need and democratic control?

These questions cannot be answered by a wage agreement alone.

But neither can they be answered without organised workers.

4. The Historical Relationship Between Socialism and Trade Unionism

The relationship between socialism and trade unionism has never been simple.

Trade unions are not automatically socialist organisations.

Workers can organise around wages and conditions without adopting a socialist political programme.

Unions can become conservative institutions.

They can defend existing members while neglecting unemployed workers, migrants, temporary workers or workers in unorganised sectors.

They can develop bureaucracies that become disconnected from their membership.

Yet historically, socialist activists played a major role in expanding the scope of trade unionism.

One reason was ideological.

Socialists were often prepared to ask questions that went beyond the immediate workplace.

They asked why workers remained poor despite producing enormous wealth.

They asked why workers were divided according to nationality, ethnicity, race, gender and occupation.

They asked why some workers were organised while others were excluded.

And they asked how workplace struggles could become part of a broader movement for social transformation.

The source material emphasises the historical importance of socialist organising in moving labour organisations away from narrow craft unionism toward broader industrial, interracial and multicultural forms.

That historical contribution deserves serious consideration.

Craft unionism often organised skilled workers according to occupation.

Industrial unionism sought to organise workers across occupational divisions within an industry.

The distinction was politically important.

A factory cannot operate simply because skilled workers are present.

Production depends upon machinists, cleaners, transport workers, warehouse workers, maintenance workers, administrative workers, temporary workers and many others.

Organising the whole workforce creates a different kind of power.

It turns the workplace from a collection of occupations into a collective social institution.

5. From the Factory Floor to the Fragmented Workplace

The classic industrial workplace was unusually favourable to union organisation.

Thousands of workers could be concentrated in a single factory.

They worked together.

They often lived in the same neighbourhoods.

Their families knew one another.

They shared public institutions, schools, transport networks, clubs and community organisations.

The workplace therefore became a social world.

An injury to one worker could be experienced by hundreds of others.

A wage cut affected an entire community.

A strike was not simply an event at work. It could become a political event across a city.

The modern economy is frequently different.

Production is fragmented.

Large factories have been replaced in many sectors by networks of smaller workplaces.

Companies outsource functions.

Subcontractors employ workers who technically work for another company.

Temporary employment agencies separate workers from the ultimate beneficiaries of their labour.

Logistics systems distribute workers geographically.

Many employees commute long distances.

Remote work separates workers physically.

Platform workers may never meet their colleagues.

The workplace has become more difficult to define.

This creates a fundamental challenge for trade unionism.

If the workplace is fragmented, where does organisation begin?

If workers do not share a physical location, how do they develop trust?

If the employer is a multinational corporation while the worker is technically employed by a subcontractor, who is responsible?

If an algorithm determines access to work, who does the worker bargain with?

If a worker is legally classified as self-employed but economically dependent upon one platform, what does “employment” mean?

These are not merely technical questions.

They are questions about the institutional future of labour.

6. Globalisation and the Internationalisation of Capital

The internationalisation of capital has created another problem for trade unions.

A worker may negotiate with a company in one country while investment decisions are made somewhere else.

A factory can be closed because production is being relocated.

A company can threaten to move production if workers demand higher wages.

A multinational corporation may compare labour costs across countries.

This creates a structural problem for national trade unions.

Capital can cross borders more easily than most workers can.

Workers therefore face a fundamental strategic challenge:

How can labour organise internationally when capital already operates internationally?

The answer cannot simply be to oppose international trade or global economic integration.

Workers in different countries have common interests.

A worker in Bangladesh producing garments for European consumers and a worker in Europe handling the logistics of those garments may work under very different conditions. But both are part of the same production system.

Similarly, workers in automobile plants across Europe, Asia, Africa and the Americas may be employed by the same multinational corporation.

The challenge is to turn these relationships into organisational power.

That means developing international trade union networks, cross-border bargaining, supply-chain campaigns, worker-to-worker communication and international standards.

It also means resisting attempts to make workers compete against one another.

When capital tells workers in one country that their wages must remain low because workers elsewhere are cheaper, the response cannot simply be nationalist protectionism.

The deeper response is international labour solidarity.

The objective should be to raise standards rather than to lower them.

7. The Global Decline of Union Density

The decline of organised labour is measurable.

The OECD’s most recent comparative data show a long-term reduction in both union membership and collective bargaining coverage across most OECD economies. Average union density has approximately halved since the mid-1980s, while collective bargaining coverage has also fallen substantially.

This decline has important consequences.

Where union density falls, individual workers have less collective bargaining power.

Where bargaining coverage falls, wage-setting becomes increasingly decentralised.

Where collective institutions weaken, workers are more exposed to employer decisions.

But statistics can conceal important differences.

Some countries have relatively low union membership but extensive collective bargaining because sectoral agreements cover workers who are not union members.

Other countries have higher membership but bargaining is concentrated at the enterprise level.

Public-sector unionism is often considerably stronger than private-sector unionism.

The OECD reports that unionisation in the public sector is around four times as high as in the private sector across the OECD, illustrating the importance of institutional structures in determining union strength.

This matters because the crisis of trade unionism is not simply a crisis of workers’ willingness to organise.

It is also a crisis of labour institutions.

Legal systems, industrial structures, employer organisation, labour-market policy and the level at which collective bargaining takes place all shape the possibilities for union organisation.

8. The United States as a Warning

The United States provides a particularly striking illustration of the long-term decline of trade union density.

According to the U.S. Bureau of Labor Statistics, 14.7 million wage and salary workers were union members in 2025, representing 10.0 percent of wage and salary workers. In 1983, the comparable membership rate was 20.1 percent.

The aggregate number therefore hides an enormous historical decline in union density.

The source interview describes the U.S. labour movement as being in a particularly weak position and emphasises the importance of the difference between public-sector and private-sector unionisation.

The lesson is broader than the United States.

A society can maintain substantial numbers of union members while still experiencing a profound decline in labour power if unions become concentrated in particular sectors and large parts of the private economy remain unorganised.

A strong labour movement therefore cannot simply defend existing membership.

It must organise new workers.

That means retail.

Logistics.

Warehousing.

Hospitality.

Healthcare.

Education.

Technology.

Care work.

Agriculture.

Construction.

Transport.

Digital platforms.

And the enormous informal economy.

9. The New Working Class

The idea of “the working class” must itself be reconsidered.

The industrial worker remains important.

But the contemporary working class is much more diverse than the stereotypical image of the male factory worker.

It includes:

• nurses;
• teachers;
• cleaners;
• warehouse workers;
• delivery workers;
• agricultural workers;
• construction workers;
• hotel workers;
• call-centre employees;
• software workers;
• platform workers;
• care workers;
• domestic workers;
• migrant workers;
• temporary workers;
• logistics workers;
• public-sector employees;
• freelancers who are economically dependent on corporations;
• and millions of workers in informal employment.

Women constitute a central part of the modern working class.

Migrants constitute another central component in many labour markets.

Young workers often enter precarious employment and move frequently between employers.

The traditional union model built around long-term employment in one workplace is therefore insufficient.

The labour movement must organise people whose employment is unstable.

This requires new forms of membership.

A worker should not lose their relationship with the union simply because they change employer.

Unions could develop forms of portable membership, sectoral membership and community-based organisation.

A worker who moves from one restaurant to another should remain connected to the same hospitality workers’ organisation.

A delivery worker should not cease to have a collective identity every time they switch platforms.

A migrant agricultural worker should be able to remain connected to a labour organisation across seasonal employment.

The future union may therefore have to become less like a workplace club and more like a permanent organisation of working people.

10. Platform Labour and the Algorithmic Workplace

Digital platforms have introduced a new layer of complexity.

Uber drivers, food-delivery couriers, online freelancers, domestic workers and other platform workers may appear to be independent contractors.

Yet platforms can determine prices, allocate jobs, monitor performance and discipline workers through digital systems.

The employer has not necessarily disappeared.

It may have become an algorithm.

The International Labour Organization has increasingly addressed this transformation. In June 2026, the International Labour Conference adopted the Decent Work in the Platform Economy Convention, 2026 (No. 193), establishing an international labour standard specifically addressing platform work.

This development is significant because it recognises that digitalisation does not eliminate labour relations.

It transforms them.

The ILO also notes major measurement problems surrounding platform employment because existing statistical systems do not yet fully capture the scale and variety of digital platform work.

The challenge for unions is therefore twofold.

First, they must organise platform workers.

Second, they must develop democratic control over the technologies used to manage workers.

Algorithmic management should not become a mechanism through which employers exercise invisible authority.

Workers need rights to know:

• how performance is measured;
• how algorithms allocate work;
• why accounts are suspended;
• how ratings affect income;
• how data are collected;
• how artificial intelligence affects employment decisions;
• and how automated systems can be challenged.

The digital workplace must become a democratic workplace.

11. Artificial Intelligence and the Future of Work

Artificial intelligence intensifies the question.

AI is frequently presented as a technological revolution that will either eliminate work or create enormous new wealth.

Both possibilities contain elements of truth.

But the crucial political question is not simply what technology can do.

It is who controls it.

If AI increases productivity, workers should have a claim upon the resulting social surplus.

Otherwise productivity gains can become another mechanism for transferring income from labour to capital.

A company may introduce AI to reduce staffing.

Workers may be told that technological change is inevitable.

But “inevitable technology” does not mean inevitable social consequences.

Society decides how technological gains are distributed.

A productivity increase could mean:

• shorter working hours;
• higher wages;
• improved public services;
• better working conditions;
• expanded social protection;
• more leisure;
• or greater profits for shareholders.

The technology itself does not determine the outcome.

Power does.

This is why AI makes organised labour more important, not less important.

Workers need institutions capable of negotiating technological transitions.

Trade unions should demand consultation over automation, access to information about AI deployment, retraining, employment guarantees where feasible, reduced working hours when productivity rises, and democratic oversight of workplace technologies.

The principle should be straightforward:

Technology should reduce the burden of work, not simply reduce the number of workers who share in social wealth.

12. The Informal Economy and the Global South

Any discussion of the global labour movement that focuses exclusively on Europe and North America is incomplete.

Much of the world’s workforce exists outside the formal employment structures upon which traditional trade unions were built.

Workers in informal employment may include street vendors, domestic workers, agricultural labourers, waste pickers, construction workers, home-based workers, transport workers and many others.

These workers may lack formal contracts.

They may lack social protection.

They may move between occupations.

They may work through family networks.

They may be migrants.

They may be simultaneously self-employed and economically dependent upon larger businesses.

Traditional trade union structures often struggle to reach them.

Yet informal workers have demonstrated extraordinary organisational capacity.

Street vendors’ associations, domestic workers’ organisations, agricultural unions, transport associations and cooperative organisations show that labour organisation does not require a standard factory workplace.

The labour movement of the future must therefore learn from these forms of organisation rather than treating informal workers as outside the working class.

In much of Asia, Africa and Latin America, this is essential.

The question is not simply how to unionise informal workers.

It is how to build organisations that reflect their actual conditions of life.

That may involve unions, cooperatives, mutual-aid organisations, community associations and political movements working together.

13. Why Employers Resist Unions

The opposition of employers to trade unions is often described as ideological.

It is also economic.

Collective bargaining can raise wages.

It can reduce managerial flexibility.

It can restrict unilateral decisions.

It can require employers to disclose information.

It can make dismissals more difficult.

It can increase the costs of restructuring.

These are precisely the reasons workers value collective organisation.

The contradiction is structural.

Employers generally seek to organise production as efficiently and profitably as possible.

Workers seek security, decent wages, reasonable working hours and control over the conditions under which they work.

There can be compromise.

But there can also be conflict.

A functioning industrial-relations system does not eliminate this conflict.

It provides institutions through which conflict can be managed.

Collective bargaining is therefore not an obstacle to democracy.

It is a mechanism of economic democracy.

14. Trade Unions and Productivity

There is an important complication.

Trade unions can sometimes oppose technological change because workers fear job losses.

That fear is understandable.

A new machine may increase productivity while making some workers redundant.

But technological change does not necessarily have to become a conflict between workers and technology.

The real question is who receives the benefits.

Suppose productivity increases by 20 percent.

One possible outcome is:

• 20 percent more output;
• fewer workers;
• longer working intensity;
• higher profits.

Another possibility is:

• 20 percent more output;
• shorter working hours;
• stable employment;
• higher wages;
• more leisure.

The difference is political.

Collective bargaining can provide mechanisms for negotiating technological transitions.

This is one reason the existence of broader welfare institutions matters.

Workers are more capable of accepting economic restructuring when they know that losing one job does not mean losing healthcare, housing, income security or dignity.

The Scandinavian experience, despite its own limitations and differences between countries, demonstrates the importance of combining strong labour institutions with social protection and labour-market adjustment.

A democratic labour movement should not defend every existing job regardless of technological or ecological change.

It should defend the worker.

That distinction is crucial.

The objective is not to preserve every particular production process forever.

It is to ensure that workers do not bear the costs of social transformation alone.

15. The Problem of Union Bureaucracy

One of the most serious challenges facing trade unions is internal bureaucracy.

A large organisation inevitably requires administration.

Unions need offices.

They need lawyers.

They need researchers.

They need organisers.

They need negotiators.

They need accountants.

They need political education.

They need strike funds.

They need communications systems.

In other words, bureaucracy is not automatically a betrayal of workers.

Some bureaucracy is simply the administrative infrastructure required by a large organisation.

But bureaucracy can become a political problem when officials develop interests that diverge from the membership.

Officials may become more concerned with institutional stability than with organising workers.

They may prefer negotiation to confrontation.

They may fear losing their positions.

They may become accustomed to relationships with employers and governments.

They may discourage internal opposition.

The source material makes an important additional point: the problem cannot simply be explained by dishonest leaders. Rank-and-file members themselves may delegate responsibility because they are busy, exhausted and unwilling or unable to participate constantly in union administration.

This creates a structural dilemma.

If members do not participate, leaders acquire greater authority.

If leaders acquire too much authority, members become less involved.

If members become less involved, bureaucracy becomes stronger.

The cycle can reproduce itself.

The solution is not to abolish administration.

It is to democratise it.

16. What Would Democratic Unionism Mean?

A democratic union should not mean that every decision is made by referendum.

That would be impossible.

Workers have jobs, families and responsibilities.

They cannot spend every day attending union meetings.

Democratic unionism therefore requires a combination of representative leadership and meaningful member control.

This could include:

• transparent finances;
• regular elections;
• term limits where appropriate;
• recall mechanisms;
• strong workplace representatives;
• accessible meetings;
• digital participation;
• independent internal publications;
• member education;
• open bargaining mandates;
• democratic strike authorisation;
• protection for internal political groups;
• and clear accountability for elected officials.

Most importantly, workers need opportunities to become organisers themselves.

A union that depends entirely upon professional officials can become passive.

A union that continually develops workplace leaders creates organisational capacity.

The goal should therefore be to build a culture in which workers do not simply ask:

“What is the union going to do for us?”

They ask:

“What are we going to do together?”

That is the difference between membership and organisation.

17. The Myth That Rank-and-File Workers Are Always Ready to Mobilise

There is another romantic misconception on the left.

It is tempting to imagine that ordinary workers are naturally militant while union bureaucrats suppress their revolutionary energy.

Reality is more complicated.

Workers have jobs.

They have children.

They have debts.

They have mortgages or rent.

They may fear dismissal.

They may have experienced failed strikes.

They may distrust political organisations.

They may simply be exhausted.

The source interview rightly emphasises the practical difficulty of getting workers to attend meetings and participate in internal debates.

This should not be interpreted as political apathy.

It is often a consequence of the conditions under which workers live.

A worker who spends ten hours at work, commutes two hours and then cares for children has little time for lengthy political meetings.

Therefore democratic unionism must be designed around workers’ actual lives.

Meetings should be accessible.

Communication should be continuous.

Education should be practical.

Participation should not require people to become full-time activists.

A successful labour movement must create many different levels of participation.

Some workers may become organisers.

Others may attend occasional meetings.

Others may distribute information.

Others may participate in workplace actions.

Others may contribute financially.

Others may provide community support.

All forms of participation matter.

18. Existing Unions Should Not Simply Be Abandoned

A recurring temptation among radical movements is to declare existing institutions obsolete.

If established unions are bureaucratic, conservative or ineffective, why not simply build new ones?

Sometimes new organisations are necessary.

But abandoning existing unions altogether can be strategically disastrous.

Established unions possess:

• members;
• offices;
• legal recognition;
• strike funds;
• experienced organisers;
• institutional knowledge;
• negotiating structures;
• political influence;
• pension systems;
• communication networks;
• and financial resources.

The source material strongly argues that existing unions should therefore be reformed and democratised rather than simply discarded.

This does not mean accepting conservatism.

It means recognising organisational reality.

If existing unions have resources, those resources should be used to organise workers who currently have no union.

The objective should be transformation from within wherever possible, new organisation where necessary, and cooperation wherever useful.

The labour movement cannot afford sectarian competition between organisations when the majority of workers remain unorganised.

19. Public Support Matters

Trade unions do not organise workers in isolation from society.

A strike can succeed or fail partly because of public opinion.

A hospital strike raises questions about patients.

A transport strike affects commuters.

A teachers’ strike affects parents.

A dockworkers’ strike can affect supply chains.

Employers understand this.

They often attempt to portray strikes as selfish.

The labour movement therefore needs a broader political argument.

Workers are not demanding special privileges when they demand decent wages.

They are demanding a fair distribution of the wealth they produce.

The broader public is not merely an audience.

It is part of the social environment in which labour struggles take place.

Community organisations, students, pensioners, consumers and social movements can become allies.

This is especially important when employers attempt to isolate workers.

The more a strike is understood as a struggle over social justice rather than a narrow workplace dispute, the more potential it has to attract solidarity.

20. Trade Unions and the Welfare State

Strong labour movements historically contributed to the development of welfare institutions.

This relationship can work in both directions.

Unions can fight for welfare policies.

Welfare institutions can also strengthen workers’ bargaining power.

A worker with healthcare independent of employment is less vulnerable to employer threats.

A worker with unemployment protection can resist a bad job.

A worker with a pension does not have to accept every demand simply to survive in old age.

A worker with affordable housing has greater freedom.

Social protection therefore affects the balance of power inside the workplace.

This is why attacks on public welfare systems can weaken labour indirectly.

Privatisation does not simply change who delivers a service.

It can change the bargaining position of workers.

The labour movement must therefore defend social rights as part of workplace power.

Trade unionism cannot be reduced to collective bargaining inside individual firms.

The broader social wage matters.

21. Trade Unions and Democracy

There is an even deeper reason why trade unions matter.

Economic democracy is impossible without institutions through which workers can exercise collective power.

Political democracy gives citizens the right to vote.

But citizens spend a large part of their lives at work.

If the workplace is governed as an authoritarian institution, democracy ends at the factory gate, the hospital entrance, the warehouse door or the office building.

Workers may elect a government.

But they may have no say over who manages their workplace.

They may have political rights.

But no right to participate in investment decisions.

They may have freedom of speech.

But speaking critically about an employer may threaten their livelihood.

Trade unions introduce democratic principles into economic life.

Collective bargaining means management cannot simply determine every condition unilaterally.

Workplace representation gives employees a voice.

Collective action gives workers leverage.

The labour movement can therefore be understood as part of the democratic project itself.

22. Repression and the Global Struggle for Workers’ Rights

The decline of union power is not merely an economic phenomenon.

In many countries, workers face direct repression.

The International Trade Union Confederation’s 2026 Global Rights Index reports increasing violations of workers’ rights, including a rise in violations of freedom of speech and assembly, increased violent attacks against workers and greater attacks on civil liberties. It also highlights the growing use of technology to monitor, discipline and silence workers.

This reminds us that trade union rights cannot be separated from civil liberties.

The right to organise requires:

• freedom of association;
• freedom of assembly;
• freedom of expression;
• protection from violence;
• protection against arbitrary detention;
• and legal protection for collective action.

Where governments restrict democratic freedoms, trade unions are often among the first organisations to experience repression.

The labour movement therefore has an interest in defending democracy beyond the workplace.

Likewise, democratic movements have an interest in defending trade unions.

The two struggles are connected.

23. Why the Global Labour Movement Needs International Solidarity

The contemporary corporation is increasingly transnational.

The labour movement must therefore become more international.

This does not mean creating a single world union overnight.

It means building practical networks.

A worker organisation in Sri Lanka should be able to communicate with workers in India.

A garment union in Bangladesh should be able to cooperate with European consumer campaigns.

Workers in African mining communities should be able to coordinate with workers in processing industries elsewhere.

Transport workers should be able to organise across borders.

Technology workers should share strategies about algorithmic management.

The goal is to make it increasingly difficult for capital to use geographical separation as a weapon against labour.

International labour solidarity must also reject racism and nationalism.

Workers should not be encouraged to blame migrants for low wages.

The migrant worker is often the worker with the least bargaining power.

The appropriate response to wage competition is not to exclude migrant workers.

It is to organise them.

The standard should be:

An injury to one group of workers is used by capital to weaken another group of workers.

The answer is solidarity.

24. The Ecological Crisis and the Labour Movement

The ecological crisis introduces another major challenge.

Many industries that provide employment are environmentally destructive.

Coal mining.

Oil extraction.

Petrochemicals.

Industrial agriculture.

Mining.

Transport.

Heavy manufacturing.

Workers understandably fear environmental policies if those policies threaten employment.

Environmental movements sometimes respond by demanding rapid closure without addressing the livelihoods of workers.

That approach can produce a political backlash.

A just ecological transition must therefore be built with workers rather than imposed upon them.

Trade unions should demand:

• guaranteed income during transitions;
• retraining;
• new public investment;
• worker participation in transition planning;
• regional development;
• public ownership where appropriate;
• shorter working hours;
• and secure employment in sustainable industries.

The concept of a just transition is therefore not a compromise between labour and ecology.

It can become the basis for a new alliance between them.

The central principle should be:

No worker should be forced to choose between employment and a liveable planet.

25. The Labour Movement and the Crisis of the Left

The crisis of trade unionism is also a crisis for the political left.

For decades, sections of the left placed enormous emphasis on elections.

Electoral victories matter.

Progressive governments matter.

Public policy matters.

But legislation alone cannot permanently change the balance of economic power.

A government can introduce progressive legislation.

Employers can resist.

Capital can relocate investment.

Financial markets can react.

Companies can reduce production.

Wealth can move across borders.

Political coalitions can change.

Without organised social power, reforms can be reversed.

This is the deeper argument in the source interview: electoral victories and progressive legislation may achieve important reforms, but policies that seriously challenge employer power ultimately require an organised counter-power capable of sustaining them.

Trade unions provide one potential source of that power.

This does not mean unions should become appendages of political parties.

Quite the opposite.

A strong labour movement should be capable of pressuring governments of different political colours.

Its independence is part of its strength.

The left therefore needs to stop treating labour organisation as merely one electoral constituency.

It is a foundation of social power.

26. From Electoral Politics to Social Power

Political parties can win elections.

But social movements can change what governments believe is politically possible.

The history of labour reform demonstrates this repeatedly.

The eight-hour day did not emerge simply because politicians suddenly became enlightened.

Minimum wages did not appear because economists discovered them.

Social insurance did not emerge without pressure.

Public pensions were contested.

Workplace safety was contested.

Collective bargaining was contested.

Every major social reform creates beneficiaries and opponents.

The beneficiaries may be millions of workers.

The opponents may be concentrated and powerful economic interests.

This is why organised labour remains important.

A progressive government without an organised labour movement may find itself negotiating with employers from a position of weakness.

A progressive government with millions of organised workers behind social reforms possesses a different political foundation.

The lesson is not that elections are irrelevant.

The lesson is that electoral politics and labour organisation must reinforce one another.

27. A New Organising Strategy for the Twenty-First Century

What would rebuilding the labour movement actually require?

There is no single formula.

But several principles are increasingly clear.

First: Organise the unorganised

Existing union members cannot be the endpoint.

Unions must devote substantial resources to workers outside traditional strongholds.

Second: Organise sectors, not only individual workplaces

A worker should not lose collective protection because they change employers.

Sectoral organisation can help overcome fragmentation.

Third: Organise precarious workers

Temporary workers, migrants, casual workers and platform workers must become central rather than peripheral.

Fourth: Build workplace leadership

Professional organisers are necessary, but workers themselves must become organisers.

Fifth: Democratise existing institutions

Transparency and member participation are essential.

Sixth: Use technology without allowing technology to replace organisation

Digital communication can help coordinate workers, but online networks cannot substitute entirely for trust and collective relationships.

Seventh: Connect workplace struggles with community struggles

Housing, healthcare, transport, education and environmental issues are labour issues.

Eighth: Build international networks

Capital already operates globally.

Labour must develop corresponding forms of international coordination.

Ninth: Develop political education

Workers need to understand not only what they are fighting for but how economic power works.

Tenth: Develop long-term institutions

A successful labour movement cannot be built entirely through temporary campaigns.

It needs durable organisations.

28. The Importance of Worker Education

One of the most neglected functions of trade unionism is education.

A worker who understands the structure of the company is more capable of organising.

A worker who understands the supply chain can identify points of leverage.

A worker who understands financial structures can challenge claims about affordability.

A worker who understands labour law can recognise employer violations.

A worker who understands economics can challenge the argument that wage increases automatically destroy jobs.

A worker who understands political history can see their own struggle as part of a much longer movement.

Trade union education should therefore include:

• economics;
• labour law;
• workplace organising;
• negotiation;
• industrial history;
• political economy;
• environmental transition;
• digital technology;
• media;
• gender equality;
• migrant rights;
• international solidarity.

Education transforms workers from passive members into conscious participants.

29. Building Worker Power Beyond the Union

The labour movement should also experiment with organisational forms that sit alongside traditional unions.

Worker cooperatives are one example.

A cooperative changes the relationship between workers and ownership.

Instead of workers simply bargaining with an owner, they can collectively own the enterprise.

Cooperatives cannot replace trade unions.

They address a different problem.

A union asks:

“How can workers increase their power within employment?”

A cooperative asks:

“Can workers collectively control the enterprise itself?”

Both questions matter.

Similarly, community organisations can address problems outside the workplace.

Mutual-aid organisations can provide solidarity.

Workers’ centres can organise people who fall outside conventional union structures.

Tenant organisations can connect housing struggles with workplace struggles.

Environmental movements can connect ecological and labour demands.

The future labour movement may therefore be a broader ecosystem rather than a single organisational form.

30. The Question of Class Identity

One of the major historical achievements of trade unionism was the development of collective identity.

Workers who differed in religion, nationality, language or occupation could discover that they shared common interests.

This is harder today.

Modern capitalism can divide workers in countless ways.

Permanent versus temporary.

Citizen versus migrant.

Skilled versus unskilled.

Office worker versus manual worker.

Public versus private.

Old versus young.

Men versus women.

Formal versus informal.

Platform worker versus employee.

The labour movement cannot ignore these differences.

But it must prevent them from becoming permanent divisions.

The purpose of class organisation is not to deny difference.

It is to build solidarity across difference.

That requires serious attention to discrimination.

A union that tolerates racism cannot build lasting solidarity.

A union that ignores women’s workplace experiences cannot organise women effectively.

A union that excludes migrants weakens itself.

The modern working class must be organised as it actually exists.

31. The New Meaning of Solidarity

Solidarity is often presented as a moral principle.

It is also a practical strategy.

If workers are divided, employers can play one group against another.

If workers act together, employer strategies become more difficult.

Solidarity therefore creates collective power.

But solidarity cannot be based simply on slogans.

Workers need to experience it.

A worker must know that if they are disciplined unfairly, colleagues will respond.

A migrant worker must know that the union will defend them.

A temporary worker must know that permanent workers will not accept their exploitation as the price of their own security.

A woman worker must know that harassment will be taken seriously.

A young worker must know that their voice matters.

Solidarity is built through action.

It becomes real when workers see that organisation changes outcomes.

32. Trade Unions and the Future of Socialism

If socialism is understood as the democratic control of economic resources, then organised labour is indispensable.

Workers cannot democratically control the economy if they possess no collective organisation.

Public ownership alone is insufficient.

A state-owned company can still be bureaucratic and authoritarian.

Social ownership requires democratic participation.

Trade unions can be part of that democratic structure.

Workers’ councils, workplace committees, cooperative ownership, sectoral bargaining and democratic public institutions can all contribute.

The socialist project should therefore not imagine the state simply taking ownership of the economy.

It should ask how workers and communities can exercise democratic control over production.

This is a much deeper question.

Who decides what a factory produces?

Who decides whether a hospital is reorganised?

Who decides whether a mine closes?

Who decides how AI is introduced?

Who decides how the profits of productivity increases are distributed?

Who decides whether an enterprise is sold?

These are democratic questions.

And workers need institutions through which they can answer them.

33. From Defensive Organisation to Social Transformation

The labour movement has often been defensive.

It defends wages.

It defends jobs.

It defends pensions.

It defends public services.

It defends workplace rights.

All of these are necessary.

But the labour movement should also develop an offensive vision.

What would a society organised around human needs look like?

What would shorter working hours mean?

What would universal public services mean?

What would democratic control of investment mean?

What would ecological production mean?

What would worker ownership mean?

What would international labour solidarity mean?

What would economic democracy mean?

Without a vision, unions can become permanent defensive organisations.

They fight one concession at a time.

A broader political project can transform individual struggles into a movement.

34. The Strategic Importance of the Strike

The strike remains one of the most powerful instruments available to workers.

Its power comes from a simple fact:

Production depends upon labour.

A corporation may own machines, buildings and technology.

But production requires human beings.

The strike makes that dependence visible.

Yet strikes are costly.

Workers lose wages.

Employers can attempt replacement.

Public opinion can turn against workers.

Governments may intervene.

Therefore effective strike organisation requires preparation.

A strike fund is important.

So is community support.

So are communication systems.

So is democratic decision-making.

A strike should not be treated as an emotional outburst.

It is a strategic confrontation.

The strongest labour movements know when to strike, where to strike and how to build the social alliances necessary to sustain a strike.

35. Why Militancy and Realism Are Not Opposites

The labour movement sometimes divides between “militants” and “moderates.”

This distinction can be misleading.

A militant demand without organisational capacity can produce defeat.

A cautious demand backed by strong organisation can produce significant gains.

The objective should be neither permanent militancy nor permanent moderation.

It should be strategic effectiveness.

Workers should ask:

What can we win?

What power do we possess?

What risks are we prepared to take?

How will management respond?

What support do we have?

What happens if negotiations fail?

What is our next step?

The best organisers combine ambition with realism.

They do not ask workers to take heroic risks merely to demonstrate ideological purity.

But neither do they accept small compromises simply because they are easier.

The question is always:

How can we increase working-class power?

36. The Global Labour Movement and the Future of Capitalism

The future of capitalism is uncertain.

Global economic growth faces ecological constraints.

Automation is transforming employment.

Artificial intelligence is accelerating technological change.

Geopolitical tensions are reshaping trade.

Supply chains are being reorganised.

Inequality remains substantial.

Public services face pressure.

Housing costs have increased sharply in many countries.

Young people face precarious employment in many labour markets.

The International Labour Organization has warned that global labour markets remain vulnerable to economic uncertainty, geopolitical tensions and technological change.

In such circumstances, labour organisation becomes a central political question.

The issue is not whether capitalism will change.

It will.

The issue is who will shape the direction of change.

If workers remain weak, technological and economic transformation will primarily serve capital.

If workers rebuild collective power, transformation can be negotiated differently.

37. What a Twenty-First-Century Labour Movement Could Look Like

A future labour movement will probably not look exactly like the trade unionism of 1950.

It may have:

• workplace unions;
• sectoral unions;
• digital membership;
• community organising;
• worker cooperatives;
• international networks;
• migrant worker organisations;
• platform worker associations;
• environmental alliances;
• public-sector unions;
• informal worker organisations;
• and political education networks.

Its members may move between employers more frequently.

Its campaigns may operate across several countries.

Its organising may combine physical meetings with digital platforms.

Its bargaining demands may include algorithmic transparency and climate transition.

Its alliances may include environmentalists, tenants, students, pensioners and community groups.

Its organisational structures may be more decentralised.

But one principle will remain unchanged:

Workers need collective power because individual workers remain economically vulnerable.

38. The Labour Movement and the Asian Century

For Asia Commune, the Asian dimension is particularly important.

Asia contains some of the world’s largest working populations and some of the most important manufacturing and service economies.

It also contains enormous diversity.

Workers in Japan, South Korea, China, India, Bangladesh, Sri Lanka, Indonesia, Vietnam, the Philippines and elsewhere operate under very different legal and economic systems.

Yet regional production chains connect them.

Garments made in Bangladesh may be sold in Europe.

Electronics assembled in East Asia may depend on minerals extracted elsewhere.

Indian technology workers provide services to corporations across the world.

Migrant workers from South and Southeast Asia sustain construction, domestic work, logistics and care economies across the Gulf and beyond.

The Asian labour movement therefore has global significance.

A stronger labour movement in Asia could alter the balance of the global economy.

But that requires organisation that crosses national boundaries while respecting local realities.

39. Sri Lanka and the Challenge of Rebuilding Labour Power

For countries such as Sri Lanka, the question of labour organisation has particular importance.

The country has a long history of trade unionism, plantation labour organisation, public-sector unions and political movements connected to organised labour.

But contemporary labour markets are increasingly fragmented.

Large numbers of workers depend upon informal employment.

Migrant labour is significant.

Export industries are integrated into global supply chains.

Young people face changing employment expectations.

Digital work is expanding.

Economic crisis has placed pressure upon households.

The future labour movement therefore cannot simply reproduce the organisational model of the past.

It must find ways to organise plantation workers, garment workers, public employees, informal workers, transport workers, agricultural workers, migrant workers, platform workers and young workers.

It must also address the relationship between labour rights and the broader questions of economic sovereignty, public services, food security and ecological sustainability.

For Sri Lanka, as for many other countries, rebuilding labour organisation is inseparable from rebuilding democratic economic institutions.

40. A New Social Contract Between Labour, Society and the State

The labour movement of the future should demand a new social contract.

Such a contract could include:

Decent work for all.

Universal social protection.

Collective bargaining rights.

Democratic workplaces.

Shorter working hours.

Living wages.

Equal treatment for migrant workers.

Protection for informal and platform workers.

Worker participation in technological change.

A just ecological transition.

Strong public services.

Democratic control over essential infrastructure.

International labour solidarity.

These demands are not simply a collection of reforms.

Together they represent a different conception of economic life.

The economy should exist to serve society.

Society should not exist to serve the economy.

41. The Central Political Question

The deepest question facing the labour movement is therefore not:

“How can we save trade unions?”

It is:

How can working people regain collective power in an economy increasingly organised around concentrated capital?

Trade unions are one answer.

But the broader answer involves rebuilding institutions of working-class power.

Trade unions.

Cooperatives.

Workers’ councils.

Community organisations.

Mutual-aid networks.

Political movements.

Public institutions.

International solidarity networks.

All can play a role.

The essential principle is collective organisation.

42. A Programme for Rebuilding the Global Labour Movement

A serious international strategy could be built around ten broad objectives.

1. Organise the majority, not merely the already organised

The central measure of success should be how many previously unorganised workers are brought into collective organisation.

2. Make precarious workers central

Temporary, migrant, informal and platform workers must be treated as core members of the working class.

3. Rebuild workplace democracy

Workers should have meaningful participation in decisions affecting their employment.

4. Democratise trade unions

Leadership must remain accountable to members.

5. Invest heavily in organising

Resources should be directed toward new organising rather than merely maintaining existing institutions.

6. Build international solidarity

Global production requires global labour coordination.

7. Link labour with ecological transformation

Climate policy must protect workers while transforming production.

8. Organise technological change

AI and automation should become subjects of collective bargaining.

9. Connect unions with communities

The labour movement should organise around social needs beyond the workplace.

10. Develop a democratic economic vision

Workers need not only defensive demands but a positive vision of economic democracy.

43. The Left Has No Future Without Labour Organisation

This may be the most important conclusion.

A political left can win elections without a strong labour movement.

It can win municipal governments.

It can win parliamentary seats.

It can pass progressive legislation.

It can change public discourse.

All of these achievements matter.

But political power without social power is fragile.

The stronger the challenge to established economic interests, the stronger the counter-pressure will become.

If workers are not organised, who will resist that pressure?

A government can introduce a law.

But workers must have the capacity to defend it.

A government can raise wages.

But employers can resist.

A government can regulate corporations.

But corporations can lobby.

A government can expand public services.

But powerful interests can demand privatisation.

Political institutions therefore require organised social constituencies capable of defending democratic reforms.

The labour movement is one of the most important of these constituencies.

This is why the revival of trade unionism is not a narrow labour issue.

It is a democratic necessity.

44. Beyond Nostalgia

The answer cannot be nostalgia.

The labour movement cannot simply attempt to recreate the industrial world of the mid-twentieth century.

That world no longer exists.

The future must be built from present conditions.

That means organising workers who work from home.

Workers who deliver food.

Workers who care for the elderly.

Workers who clean hotels.

Workers who write software.

Workers who assemble electronics.

Workers who work seasonally.

Workers who cross borders.

Workers whose employer is technically an algorithm.

Workers who operate in informal economies.

Workers who move from one job to another.

The labour movement must follow workers wherever capital has moved.

45. The Final Question: Who Controls the Future?

The great transformations taking place today are often described as technological or economic inevitabilities.

Artificial intelligence is inevitable.

Automation is inevitable.

Globalisation is inevitable.

Platform work is inevitable.

Restructuring is inevitable.

But the consequences are not inevitable.

Technology does not determine how wealth is distributed.

Globalisation does not determine whether workers have rights.

Automation does not determine whether people work fewer hours or become unemployed.

AI does not determine whether productivity benefits workers or shareholders.

Political institutions make those decisions.

And power determines which decisions are possible.

The trade union movement exists because individual workers lack sufficient power.

Collective organisation changes that equation.

This is why trade unions remain relevant.

Not because the past should be restored.

But because the future must be democratically shaped.

Conclusion: Rebuilding the Power to Act

The global labour movement is undoubtedly weaker than it was during much of the twentieth century.

Union density has fallen across most advanced economies.

Collective bargaining has weakened.

Workplaces have fragmented.

Employment has become more precarious.

Capital has become more mobile.

Technology has transformed the organisation of work.

In many countries, trade unionists continue to face repression and attacks on basic democratic rights.

Yet none of this means that the need for collective organisation has disappeared.

Quite the opposite.

The fundamental reason workers organise has not changed.

An individual worker remains weaker than an organised employer.

Collective action remains capable of changing that balance.

The challenge is to rebuild collective organisation under new conditions.

That means organising beyond the traditional factory.

It means reaching precarious and informal workers.

It means organising migrants.

It means developing new strategies for platform workers.

It means confronting algorithmic management.

It means making AI and automation subjects of democratic negotiation.

It means linking labour struggles with ecological transformation.

It means rebuilding international solidarity.

It means democratising existing unions.

It means using the resources of established organisations to organise workers who remain outside them.

It means developing worker education.

It means connecting workplace struggles to struggles over housing, healthcare, public services and the environment.

And it means recovering a political imagination that goes beyond defending what already exists.

The most important lesson from the history of trade unionism is that workers’ power is not given to them.

It is organised.

It is built through relationships of trust.

It is strengthened through collective action.

It is defended through institutions.

And it is expanded when workers discover that their individual problems are connected to broader structures of economic power.

The contemporary left therefore faces a strategic choice.

It can continue to place its hopes primarily in elections, legislation and cultural change.

Or it can rebuild the social foundations upon which lasting political change depends.

This does not mean abandoning electoral politics.

It means understanding that elections are only one arena of struggle.

Parliamentary majorities can pass laws.

But organised workers can give those laws social power.

Governments can introduce reforms.

But organised communities can defend them.

Political parties can articulate programmes.

But workers’ organisations can make those programmes real.

The revival of the labour movement is therefore not simply a question for trade union officials.

It is a question for everyone who believes that democracy should extend into economic life.

It is a question for those who believe that technological progress should serve humanity.

It is a question for those who believe that economic growth should not require ecological destruction.

It is a question for those who believe that workers should have a voice in decisions that determine their lives.

And ultimately, it is a question of who will control the future.

The central lesson is simple:

An individual worker possesses limited bargaining power. Organised workers possess considerably more.

The task of the twenty-first-century labour movement is to discover how to turn that simple truth into a new global politics of solidarity, democracy and working-class power.

The future of the left may depend upon it.

Sources and Further Reading

1. International Labour Organization, World Employment and Social Outlook: Trends 2025. The report examines global labour-market trends, technological change, employment growth, youth unemployment, inequality and regional developments.
2. OECD, Membership of Unions and Employers’ Organisations, and Bargaining Coverage: Standing, but Losing Ground, September 2025. The report provides comparative data on union density and collective bargaining across OECD countries.
3. International Trade Union Confederation, Global Rights Index 2026. The annual index documents violations of workers’ rights and attacks on freedom of association, assembly and expression.
4. U.S. Bureau of Labor Statistics, Union Members — 2025, released February 18, 2026. Provides current U.S. union membership and representation data.
5. International Labour Organization, Collective Bargaining and Collective Action in the Platform Economy, 2025. Examines international developments concerning collective bargaining and collective action among platform workers.
6. International Labour Organization, Opportunities and Challenges for Decent Work in the Platform Economy in Asia and the Pacific, 2026. Examines platform work, regulation and social protection across Asia and the Pacific.
7. International Labour Organization, Digital Labour Platforms: Number of Platforms and Workers, 2026. Examines the growth of digital labour platforms and the continuing problems of measuring platform employment.
8. International Labour Organization, Decent Work in the Platform Economy. The ILO’s work on the platform economy includes the adoption in 2026 of Convention No. 193 on decent work in the platform economy.
9. Source interview/transcript supplied for this feature, particularly its discussions of union power, class bargaining, socialist organising, industrial unionism, union democracy, bureaucracy, existing union institutions and the political relationship between organised labour and the left.

The post The Trade Union Movement in the World Today appeared first on Asia Commune.

1- Capitalism goes from one collapse to another

The capitalist-imperialist system has just experienced a collapse and is heading towards another. Between 2019 and 2023, capitalism suffered a collapse, a paralysis amidst the COVID-19 pandemic, and entered a recession. It overcame this collapse thanks to the largest bailout in history, a $30 trillion stimulus package (QE4) injected by the central banks of imperialist countries. However, QE4 unleashed global inflation and triggered several simultaneous crises: on the one hand, the development of stagflation (recession plus inflation); on the other hand, the crises of global corporations, the globalization regime, Japan, Germany, the EU, China, and cryptocurrencies.

The simultaneous development of these crises constitutes a true “perfect storm” that destroys millions of jobs, plunges billions into poverty, exacerbates global inequality, destroys nature, causes climate change, and sets the stage for future and greater crises with the collapse of corporations, banks, and countries, impacting the entire world and raising the prospect of a future collapse. The US-Iran war caused a rise in oil prices and intensified a crisis that has been ongoing for 26 years, since it began with the bursting of the dot-com bubble in 2000. At that time, imperialism attempted to reverse the crisis with the invasion of Iraq, but suffered a political and military defeat that triggered a cataclysmic peak, culminating in the massive bankruptcies of global corporations between 2008 and 2009.

From there began the bailouts and rescue operations, totaling over US$60 trillion, attempting to save the 1% oligarchy—the owners of corporations headquartered in the US, England, France, Germany, Switzerland, and Japan—which constitute global imperialism. These bailouts and rescue operations are a desperate measure seeking to counteract the collapse and prevent the end of the capitalist mode of production. But far from resolving the crisis, these bailouts exacerbate it by intensifying the overaccumulation of capital, which leads to highly dangerous speculative maneuvers known as “bubbles.”

Capitalism can only be pulled out of the crisis by carrying out a colossal burning of capital and destruction of productive forces in a single blow over a limited number of years, as in World War II or the Vietnam War. The fact that imperialism survives through a lifeline of bailouts and rescues expresses the historical, epochal, and civilizational character of the crisis, which is considered one of the most significant in human history. A real way out of the crisis for imperialism requires a defeat of the workers and the people on a global scale, but this is impossible today due to the existence of a mass insurrection and revolutionary victories that limit any attempt by the ruling classes.

2- The world revolution against capitalism achieves resounding victories

The triumph of the Iraqi people’s National Liberation Revolution opened a global revolutionary stage in 2009/10, combining the crisis of capitalism with a revolutionary mass upsurge. This global revolutionary situation has unfolded to this day through three global revolutionary waves: the first between 2010 and 2015, the second between 2016 and 2021, and the third, which we are currently experiencing from 2022 to the present, and which has witnessed remarkable revolutionary victories. These revolutionary victories include: 1) The victory of the Palestinian militias in Gaza: The battles fought by Palestinian militias and guerrillas defeated the Israeli army’s (IDF) attempt to seize control of Gaza. On October 9, 2025, the Palestinian guerrillas retook control of Gaza after defeating a vastly superior army. This was made possible because the urban guerrilla warfare was supported by a massive, powerful, and deeply moving global mobilization, similar to those seen in Vietnam and Iraq. The state of Israel was left isolated worldwide, facing the stark evidence of its war crimes against a significant portion of the unarmed and vulnerable Palestinian civilian population. Thus, the Third Intifada dealt a historic blow to the Israeli occupation army and is plunging the Zionist behemoth into an unprecedented economic, political, and social crisis.

2) The Triumph of the American People in Minnesota: On February 5, 2026, 700 federal agents from ICE (Immigration and Customs Enforcement) and CBP (Customs and Border Protection) were forced to withdraw from Minneapolis due to the defeat the people of Minnesota inflicted on the Trump administration’s immigration policy. This defeat was the culmination of a month-long struggle involving protests, a general strike, and the murders of two activists. Following Trump’s defeat in Minnesota and the collapse of his immigration policies, a wave of strikes has swept the nation, along with massive mobilizations by the “No Kings” movement. These actions have rendered Trump a political corpse, despised by vast segments of the population, whose electoral defeat in 2026 is considered a foregone conclusion.

3) The Collapse of the Capitalist Dictatorships of Venezuela and Cuba: In January 2026, dictator Nicolás Maduro was imprisoned, while the capitalist dictatorship of Venezuelan Chavismo reached an agreement with imperialism that left Delcy Rodríguez and Diosdado Cabello in power. Simultaneously, negotiations began between the Trump Administration and the capitalist dictatorship of Cuba. The agreements seek to chart a political solution for both Castro-Chavista dictatorships, cornered by the massive hatred of the population, mobilizations, and the economic and infrastructural collapse of these countries, which are capitalist, not “socialist.” The agreements aim to prevent the violent fall of the dictatorships through revolutions, but the masses demand justice, wages, and the restoration of rights, which is why the agreements are fragile and cannot prevent the fall of these regimes. The collapse of Castro-Chavismo deepens the Latin American revolution and is part of the process of global political revolution.

4) Iran’s Triumph Against US and Israeli Aggression: In April 2026, a ceasefire was declared between the US and Iran, and another between Lebanon and Israel, while negotiations began. The US-Israeli coalition attacked Iran with the complicity of the Arab bourgeoisies, but despite overwhelming military superiority, the imperialist coalition was unable to invade Iran. This was a result of the defeats suffered by imperialism, first in the Iraq War, then in the two Arab Spring uprisings, and later in the Third Intifada, which constitutes a revolutionary victory. This exacerbates the economic and political crisis of imperialism because the failure to gain control of the Strait of Hormuz caused a global rise in oil prices and led to a division within NATO.

5) The triumph of the Ukrainian militias against Putin’s dictatorship: In a dramatic turn of events, between April and May 2026, Ukrainian troops began advancing into the territories occupied by Putin after four years of invasion. Putin’s troops came within 20 kilometers of taking Kyiv, but despite overwhelming military, economic, and political superiority, they were defeated by the Ukrainian militias. The invasion was limited to the occupation of the Donbas region, which resulted in over 1,200,000 casualties, including dead and wounded—a heavy cost for the occupiers. This military failure plunged the regime of the capitalist oligarchs of the Russian Federation into a political, social, and economic crisis of historic proportions.

Imperialism and Trump have tried to force Ukraine’s capitulation to Putin, but the grassroots Ukrainian National Liberation Army is acting with increasing independence from NATO arms supplies. This independence stems from a revolution in drone production, spearheaded by armed partisan detachments and thousands of Ukrainian families, which is revolutionizing modern military science. The revolutions of the 21st century are directed against capitalism because the root of all contradictions and hardships lies in the private ownership of the means of production, concentrated in the hands of large Wall Street corporations. Regardless of the level of popular consciousness, these revolutions strike at capitalist states, their governments, dictatorships, bourgeois democracy, and their institutions, preventing the ruling classes from overcoming their crisis and bankruptcy. The revolutionary triumphs of the third wave are, to date, the high points of the global revolutionary stage. You can learn about the first and second waves by clicking on the following link.

3- The crisis of imperialism and the “World Counter-Revolutionary Front” worsens

Because the revolutionary upsurge is relentlessly striking them, and because the crisis of capitalism shows no sign of resolution, imperialism and the global counter-revolutionary front are in complete crisis. Imperialist governments are attempting to push through piecemeal agreements, but there is no global agreement or “world order” today that would provide a strategy for the ruling classes. On the contrary, there is chaos and utter disorder in the world situation. This is causing a leadership crisis within the global counter-revolutionary front, disarray among its leading cadres, and a crisis of its institutions, which are constantly caught off guard by events. The crisis is relentlessly impacting all the major imperialist political parties, amidst a process of decomposition of global institutions: the crisis of the Trump administration, the crisis of NATO, the crisis of Israel, the crisis of imperialist institutions—the UN, the G20, the G7, etc.—are all unfolding. The crisis is an expression of the decadence of the ruling classes who lack prestigious bourgeois leaders, nor an authoritative voice with political authority; on the contrary, the bourgeois leaders are complete mediocrity, repudiated and rejected worldwide.

Within the global counter-revolutionary front is the Progressive International (PI), whose main slogans are “Peace” and “Democracy,” defending the bourgeois democratic regime of the exploiters. The PI claims that “fascism or the right wing is coming,” asserting that we are living in “reactionary” times and that the balance of power is unfavorable to the revolution, attempting to confuse activists. But this is entirely false, because for “reactionary” times to occur, there must be a defeat of the working class and the people, which is not the case because it is not happening. The PI revives the policy of the old “front for peace and democracy,” which has been joined by 99% of the world’s left-wing groups. The “fascism is coming” campaign seeks to justify the policy of class collaboration and support for “progressive” capitalist and imperialist governments or coalitions led by Bernie Sanders, Ocasio Cortez, Jeremy Corbyn, Pedro Sanchez, Olaf Sholtz, Podemos, Syriza, Melenchon, Lula, Ramaphosa, López Obrador, Petro, Boric, Maduro, etc.

The Progressive International (PI) incorporates into its ranks the remnants of the Second International and Stalinism, and the latter, in its disintegration, joins capitalist coalitions and governments or degenerates into brutal capitalist dictatorships, as is the case in Cuba, China, and North Korea. The Progressive International (PI) also integrates trade union bureaucracies, former guerrillas, and 99% of the so-called global “left.” Faced with the revolutionary developments taking place in the world, the PI adopts a policy of trusting in bourgeois democracy to “vote for progressive coalitions” in electoral farces, or of “pacifism” when armed civil war erupts and peoples take up self-defense, as seen in the support for the UN-backed Sumud Global Flotilla for Palestine. We revolutionaries systematically denounce IP’s lies and farces, its deceptions and tricks, to defeat its treacherous and perfidious policies, fighting to ensure that the people and valuable activists of the world do not fall under the siren song of its deceptions.

4- The crisis of the “Decoupling Theory”

The “Decoupling Theory” is sinking into an irremediable crisis. This theory posits that the US and China are headed for World War III, but reality shows that its postulates are false: The summit between Donald Trump and Xi Jinping on May 15, 2026, in Beijing demonstrated that there is no prospect of confrontation or war between US imperialism and the Chinese capitalist oligarchy. On the contrary, there is an agreement between them against the workers and peoples of the world, because the understandings between Trump and Xi imply an exploitative offensive against the masses of China and the entire world, to pull capitalism out of the crisis. The massive presence of the 20 largest Wall Street executives at the summit ratifies this global agreement between the US and China.

This demonstrates that the notion of “decoupling” from the end of US hegemony, leading to the rise of new imperialisms like China and Russia that are “decoupling” from US imperialist domination, is false. Reality shows that there is no “decoupling” of China and Russia from the US; on the contrary, they are seeking agreements to defend the common interests of the exploiters. The crisis of “decoupling” is a matter of paramount contemporary relevance because it is the Wall Street theory upheld by global imperialism, analysts, financiers, political scientists, the media, the Vatican, journalists, sociologists, political parties, and 99% of the global left. The collapse of this theory implies the collapse of them all.

But while the crisis of “Decoupling Theory” deepens, the alternative theory is gaining strength: the theory of “The American Revolution of the 21st Century” (AR2C), championed by the Marx International. There are two theories, and only two, vying to explain what is happening in the world: “Decoupling” and the AR2C. Our theory posits that what is happening in the world is the existence of a global revolution against capitalism that began in the United States when imperialism was defeated in Iraq, a revolutionary process that is spreading throughout the world as capitalism finds itself under the control of Wall Street and US corporations. According to this theory, the world is not heading “towards World War III,” as “Decoupling Theory” claims, but rather we are in a world war between revolution and counter-revolution.

The dominance of US corporations is becoming increasingly categorical and brutal, which confirms the deepest laws of Marxism, such as the tendency toward the centralization and concentration of capital that gave rise to the 1% oligarchy. The theory of the 21st-century American revolution acts in defense of the Theory of Imperialism because “Decoupling” defines “Imperialism” as any minor oligarchy that has a strong military, multinational corporations, and oppresses other countries. By adopting this definition of “Imperialism,” leftist groups break with Marxism. We reaffirm Lenin’s definition of imperialism. For Lenin, imperialism consists of monopolies, that is, countries that dominate the world economy because their companies control branches of production—a definition that is relevant today with the dominance of global corporations and the 1% oligarchy that controls global capital flows. Neither China nor Russia has global corporations, which is why they are not imperialist countries, but rather sub-metropolises of imperialist capital. When speaking of a “multipolar” world, the leaders of left-wing groups confuse “sub-metropolises” like the BRICS with imperialism, and sow expectations in these minor oligarchies that demand their participation at the table of imperialism.

Furthermore, the notion of a “multipolar” world is divorced from reality, because the sub-metropolises, far from “contesting for global hegemony,” are sinking into a brutal crisis alongside imperialism. The reality of 21st-century revolutions and the deepening crisis of capitalism confirm at every turn the maturation of the objective conditions for revolution outlined by Trotsky, namely: an intractable crisis for global corporations and the leaders of the global counter-revolution, coupled with an unprecedented global revolutionary upsurge. What exists between the US and China is a “holy alliance” in defense of capitalism, and the frictions and contradictions that arise between them are the logical product of class struggle, in no way a dispute over the dominance of capitalism. The “Holy Alliance” launches counter-offensives that fail in their attempt because they produce the opposite effect to what they expected: The revolutionary situation does not recede, but becomes more violent, explosive and spreads.

5- The world political revolution deepens

Despite all the deceptions of the Progressive International, a veritable global political tsunami is crashing down upon all the old parties and leaderships of the mass movement. The people and activists of the world are turning their backs on the old currents, parties, and leaderships because they no longer believe in them and reject them. Social democracy in all its variants, classical Stalinism and its Maoist, Castroist, Guevarist, etc., variants; bourgeois nationalist movements such as the PRI, Peronism, APRA, Nasserism, former guerrilla groups like Sandinismo, Farabundo Martí, etc.—all leaderships that were once attractive to millions worldwide are now sinking into a profound crisis resulting from the rejection and repudiation they suffer for their betrayals. We call this global “earthquake” of the people’s rejection of all the old parties and leaderships a “political revolution.”

This concept was first formulated by Leon Trotsky in 1936, when he argued that to recover the “revolution betrayed” by the Stalinists, a revolution was needed to overthrow the Stalinist leadership that had seized control of the Soviet Union. This same concept was later updated by Nahuel Moreno starting in 1958, when he formulated that political revolution is a revolution against Stalinism, but one that also includes all counter-revolutionary apparatuses and leaderships worldwide. The process of global political revolution results in a weakening of bourgeois-democratic regimes based on these parties and leaderships, in which the masses no longer believe. This provokes a veritable political “earthquake,” plunging bourgeois-democratic regimes into crisis. Mass sectors abstain from voting and turn their backs on bourgeois elections, which is expressed in the “wave of abstention” sweeping the world.

People began to express their rejection of bourgeois democracy between the end of the second revolutionary wave and the beginning of the third, around 2021, when high percentages of the population either did not vote, cast invalid ballots, or submitted blank votes. These percentages increased in Venezuela, Italy, Brazil, Peru, Iraq, Chile, and other countries, as well as in the United States and Mexico, where abstention reached almost 50%. In some elections, such as the regional elections in France, abstention reached levels of 65.3%, historic highs since General Charles de Gaulle founded the Fifth Republic in 1958.

The collapse of political parties and organizations that led the mass movement for decades impacts bourgeois democracy because the bourgeois democratic regime rests on bourgeois and reformist political parties. If these pillars crumble, the entire political regime collapses. The fact that the world’s masses have begun to turn their backs on the propaganda of the bourgeoisie and reformist organizations is an advance in consciousness that throws the bourgeois democratic regime into crisis and strikes at all the political organizations that defend it, especially the reformist organizations. This crisis of bourgeois democracy leads to the emergence of very weak capitalist governments, elected by a very small percentage of the population, which must govern amidst a brutal crisis of capitalism, causing a constant stream of crises and government collapses.

In turn, the bourgeois policy of “democratic reaction” is entering a crisis because, under the blows of the political revolution, bourgeois democracy has become a Pandora’s box. Even under the iron grip of fraud and the anti-democratic bourgeois electoral mechanisms, it is possible for a “nobody” to win the elections, surpassing the traditional parties, as already happened with Beppe Grillo, Meloni, Milei, Bolsonaro, and others—figures or “outsiders” who were completely unknown two years before becoming president. In Spain, the election results triggered a political crisis, while in England, one of the countries with the most stable bourgeois democracies in history, there were three presidents in 2022 amidst a brutal economic crisis marked by strikes and workers’ mobilizations.

Political revolution also destroys dictatorial regimes. The crisis of Castro-Chavismo liquidated the dictatorships of Cuba and Venezuela, the Ukrainian revolution struck a blow against Putin’s sinister regime, and the Third Intifada was part of the Second Arab Spring, in which the masses confronted and broke with Islamic fundamentalism, as happened in Iran, where, amidst the war against the US, the masses rejected and repudiated the Ayatollah regime. There is also an enormous crisis in the Communist Party of China as the country’s crisis deepens, as part of the crisis of capitalism. Thus, “Political Revolution” is the struggle for change in the leadership of the world’s mass movements, a crucial process in the battle to resolve the crisis of revolutionary leadership. The fact that the peoples of the world began to turn their backs on bourgeois or reformist leaderships is an advance of consciousness that puts the regimes of capitalism in crisis, both bourgeois democratic and dictatorial, and strikes at all political organizations that defend capitalism.

6- A global process of Sovietization and self-determination of the masses

Revolutionary waves, as well as political revolution, trigger a process of self-determination and self-organization in the struggles and revolutions that spread throughout the world. The peoples of the world no longer wait for the call from leadership to take to the streets to fight against capitalist regimes and governments; on the contrary, they form new organizations and sometimes revolutionize old ones to impose the struggle for their demands. In turn, these emerging organizations, which promote self-organization and self-determination, lead peoples to develop self-defense and armament at different levels. Thus, these emerging organizations constitute a dual power; that is, they challenge the power of the institutions of the capitalist political regime and position themselves as an alternative power to the state, the armed forces, parliament, or the bourgeois justice system.

In the first revolutionary wave, the “plazas” emerged, where people gathered to vote on measures of struggle, such as Tahrir Square in Egypt, Puerta del Sol in Spain after the March 11 attacks, the Occupy movement that occupied hundreds of squares in the US, Independence Square, and the Maidan in Ukraine, which overthrew the Yanukovych dictatorship, to name a few examples. As the different revolutionary waves developed, the revolutions produced fractures and crises within the militaries. In Libya and Syria, the countries split, and their armed forces became embroiled in civil war between those who defended the dictatorship and those who supported the people.

Kurdish women took up arms and formed guerrilla groups to defeat ISIS; the Houthis built an army to confront the Saudi Arabian invasion. When capitalist governments launched repression against the people, “front lines” emerged—groups of young people who organized themselves with hoods, shields, and sticks to defend the right to protest, as in Chile, Colombia, Hong Kong, Ukraine, and the Black Lives Matter movement in the US, which elevated the alternative to the capitalist state to the status of a program, launching the slogan to “defund” the police. But when capitalist armies launched large-scale invasions or aggressions, deeper processes of mass armament emerged.

When Putin launched the invasion of Ukraine, and the imperialist countries abandoned the country, leaving it defenseless to facilitate Putin’s aggression, the Ukrainian people took up arms, and millions became partisans who expelled the invaders from the main cities. They then developed a clandestine drone industry among thousands of families to counter Putin’s bombing and complete the expulsion of the invaders from the occupied territories. On October 7, 2023, Palestinian militias defeated the Israeli army (IDF), and later, when the IDF invaded Gaza, they were expelled through a combination of urban guerrilla warfare and a massive global mobilization in support of Palestine.

We call these processes of self-organization and self-defense the process of “sovietization,” in analogy with the soviets that emerged in the Russian Revolution beginning in 1905. The soviets were organs of dual power that, although always led by reformist leadership, challenged the power of the bourgeois regime and state from their inception. The revolutions and revolutionary wars of the 21st century are constantly developing these movements, which do not always achieve stable, lasting, or permanent structures, but constitute a true process of global sovietization. In parallel with the collapse of dictatorial and bourgeois-democratic regimes, organizations are developing that challenge the power of the bourgeoisie, and thousands of activists worldwide are being forged in these processes. We Marxists support, encourage, and promote “sovietization”—that is, the development of these organs of self-determination and self-defense—regardless of the specific form these processes take in each circumstance.

7- The situation of activism and the global vanguard

The Sovietization process gave rise to thousands of activists worldwide who spearheaded revolutions. Democratic, trade union, feminist, LGBTQ, youth, Indigenous, and Black activism took to the streets to fight for their demands, challenging the ruling class and class society. But the political revolution brought about a fundamental shift in the position of activism and the global vanguard between the 20th and 21st centuries. In the 20th century, following the end of World War II, counter-revolutionary apparatuses emerged with great strength: Stalinism, social democracy, bourgeois nationalist movements, and so on. These organizations had millions of militants, leaders, activists, cadres, intellectuals, and trade unionists, and the best of the global vanguard was then found within them.

For most of the 20th century, the class struggle presented a highly contradictory reality: On the one hand, from an objective standpoint, there were great revolutions such as the defeat of the Nazis, the Yugoslav Revolution, the Chinese Revolution, the Korean War, and the Vietnamese Revolution. But on the other hand, there was a significant decline from a subjective standpoint, a decline in consciousness: The vast proletariat and the people placed their trust in treacherous leaderships. The French and Italian Communist Parties, and the Communist Parties around the world, were organizations with millions of members. Millions believed in Stalin, Mao, Khrushchev, Cárdenas, Gandhi, Perón, Nasser, and so on. This reality changed completely in the 21st century.

In the 21st century, the thousands of activists emerging across five continents belong neither to social democracy, nor to Stalinism, nor to bourgeois nationalist movements, nor to guerrilla movements, nor to anything else. They may have sympathies for some of these groups, but, with few exceptions, the vast majority of activists do not feel represented by any of them. As a result of the treacherous policies of the old guard and 99% of the global left, activism and the vanguard find these organizations unattractive, nor do they consider them a viable option for organizing. They remain independent and outside of all such organizations.

Since the 21st century is the century of political revolution, it is the century in which thousands of activists are developing outside the control of the old apparatuses, or even in opposition to them. Stalinism, social democracy, guerrilla movements, and bourgeois nationalists have become empty shells, deserted apparatuses. And the best activists who emerge are developing outside of these organizations. This necessitates a change in the orientation and politics of Trotskyists in the 21st century. During the 20th century, due to the strength of the counter-revolutionary apparatuses and the presence of thousands of activists within them, the Trotskyist movement engaged in intense debates about the best tactics for engaging with this activism and winning it over to Trotskyist positions. Hence, there was a constant debate among Trotskyist leaders during those years regarding all kinds of unity tactics: entryism, the united workers’ front, the electoral front, unity of action, demands on the leadership, the anti-imperialist united front, etc., were the Trotskyists’ preferred tactics in the 20th century. This was logical because, moreover, as a result of the counter-revolutionary policies of the leadership, leftist wings emerged within these organizations, forcing Trotskyist militants to intensely debate how best to connect with them in order to break away and attract them to Trotskyism.

Leon Trotsky had already formulated the tactic of entryism in the 1930s to exploit the opportunities of the class struggle by taking advantage of crises and the emergence of left wings within social democratic parties. But in the 21st century, things have changed completely. Much of the old activism and vanguard of the 20th century has fractured and no longer believes in revolution; it is a social sector that today is the rearguard and is in the leadership of leftist groups. Its counterrevolutionary course is irreversible, so we can no longer expect anything from this sector. This necessitates a change in the definition of priority tactics; for example, entryism can no longer be a privileged tactic. We should not discard it, but it cannot be a priority given that the party apparatuses are empty, or filled only with opportunists and functionaries, meaning that a Trotskyist militant has practically no one within these organizations with whom to engage in dialogue. Unitary tactics are valid for mobilization, but even in the struggle, tactics of self-organization, self-defense, and self-determination are becoming increasingly important, allowing new leaders to develop more quickly and confront and overcome the old leaderships.

When it comes to tactics for building revolutionary parties, other tactics are becoming increasingly important, such as differentiation, delimitation, and the systematic and ongoing denunciation of the capitulationist policies of the traitorous leaderships and the 99% of the global left. In other words, the weariness and disillusionment of global activism with the old leaderships and the 99% of the global left requires the emergence of a clear alternative pole in defense of Marxism and its principles. Applying these tactics allows a revolutionary tool to become visible, offering a viable option for global activism.

8- The regrouping of the revolutionaries

A grave crisis is gripping all left-wing organizations worldwide. The leaders of 99% of left-wing groups have adopted a policy of integrating into, supporting, or calling for votes for capitalist governments and coalitions, including imperialist governments. The application of this policy of “class collaboration” or “popular frontism” signifies a break with the Marxist principle of class independence, which exacerbates the crisis of the global left to unprecedented levels. But in the 21st century, there is a new development: not only Stalinist and social-democratic groups are pursuing the policy of class collaboration, but also groups originating from Trotskyism. Groups that claim to be Trotskyist are rapidly adopting the same course, integrating into capitalist coalitions, supporting their policies, or calling for votes for them. With this policy of class collaboration, the leaders of groups originating from Trotskyism are joining the betrayal being carried out by 99% of the global left. This betrayal is causing a serious process of regression, with these groups transforming into reformist and social-democratic organizations. Thus, what remained of global Trotskyism is disappearing. The disappearance of Trotskyism is programmatic, political, and organizational. The break with the Marxist principle of class independence leads to a break with all principles. Ninety-nine percent of left-wing groups no longer support revolutions around the world; they refuse to support the liberation revolution of the Ukrainian people, objectively placing themselves on the side of Putin’s criminal invasion.

In Palestine, they refuse to support the military actions of the Palestinian militias, calling for “Peace,” and instead support the Sumud Global Flotilla, collaborating with imperialism. In this way, these groups have broken with the theory of permanent revolution, its methods, and the Transitional program. As the crisis of counter-revolutionary apparatuses and leaderships accelerates, a product of the tsunami of political revolution, the self-identified Trotskyist groups that collaborate with the old leaderships are struck by the tsunami. The political revolution ends up turning against them, destroying and disintegrating them, as they become increasingly associated with the old leaderships. Activists worldwide, who once found tools for struggle in the left, now find a constellation of groups in crisis that support dictatorships, some of the most horrific regimes in the world, such as those of the Communist Parties of China, Cuba, and North Korea, which collaborate with capitalist governments and whose only concern is electoral intervention.

This reality has unleashed a process of global disillusionment among activists worldwide with the left, including the existence of valuable cadres who break away from these currents in search of Marxism and a truly revolutionary leadership. To counter this global disillusionment and the process of disintegration and dispersion suffered by all these groups, they make a constant call for “leftist unity,” a call that grows stronger as elections approach. We categorically reject all these hypocritical calls for “unity” because they are a trap. They are not calls to support revolutions around the world, nor to fight for a workers’ government, but rather calls to join their policy of supporting capitalist governments.

We reject this call, which is constantly made in forums, meetings, congresses, debates, and so on, that abound around the world, because it is not this kind of “unity” that we need, but rather the “unity” of revolutionaries. In turn, as a result of the global disintegration of groups stemming from Treotskyism, the leaders of these groups, powerless to halt the crisis, desperately cling to business to survive. They build cooperatives in an unstoppable process of NGO-ization and become increasingly dependent on the capitalist state, which has transformed them into mere social-democratic groups desperate for elected office. These are groups that have existed for decades and have failed. With their disintegration, the moral, political, and social decay of their leaders advances.

But while this failed global left disintegrates and decays, thousands of valuable and honest comrades continue to seek answers in Marxism. For these honest comrades from diverse traditions, the task of the International Regroupment of Revolutionaries is imperative. It is the number one task, strategic and vital for waging the battle to resolve the crisis of revolutionary leadership. We need to establish a strategy based on an analysis of the global crisis of Trotskyism, in order to fight for the Reconstruction of the Fourth International. For this strategic battle, our diagnosis is that the crisis of the Fourth International is extremely serious; it has disappeared. Therefore, to move toward the reconstruction of the Fourth International, a prior step is necessary: ​​the Regroupment of Revolutionaries.

We need a base of militant cadres, groups, and organizations to form a platform and starting point for the reorganization of a Socialist International, which is currently nonexistent. This step is fundamental on the strategic path of Reconstructing the Fourth International. These steps we must take are crucial. We respect the different traditions from which our comrades come, but we are not lying about it. There is only one consistent revolutionary tradition, that of Nahuel Moreno; the others have not stood the test of history. We uphold “orthodox Trotskyism,” and those who approach our current, even if they agree with many aspects of our program, must know that Bolshevism and Trotskyism have a history, in which we were educated and formed. Nahuel Moreno’s lesson is that without the struggle against revisionism, there is neither Marxism nor Trotskyism.

Therefore, without a struggle against revisionism and without denouncing the treacherous leadership, there are no conditions for advancing in resolving the crisis of revolutionary leadership. We do not come together to spread Marxist propaganda, nor to establish Marxist universities, even though we offer many courses. And we do not come together to be mere activists, even though we promote mobilizations. We do not want to propagandize Marxism, but to apply it. For this reason, the battle of the Regroupment of Revolutionaries is the present task, without forgetting for a minute that, while the most important task of all, it is a tactic. The Regroupment of Revolutionaries is a tactical step on the path of our strategy to rebuild the Fourth International, to build Bolshevik parties for the struggle for power and workers’ government.

There are currents of thought that claim the Fourth International should not be rebuilt but rather “refounded,” or that the Fifth International should be established, or something else entirely. All these proposals are mistaken. We reaffirm the strategy of rebuilding the Fourth International not out of mere whim, but out of scientific conviction. As Nahuel Moreno explains: “…the founding of our International was the greatest achievement of Trotsky and of our world movement… It responds to a single need… to firmly unite all revolutionary Marxists around a program that synthesizes everything learned by the world Marxist movement… To defend these conquests of Marxism, synthesized in Trotskyism and its program…” (Nahuel Moreno – Update of the Transitional Program – 1980)

We do not propose rebuilding the Fourth International solely for programmatic reasons; we do so also for organizational ones. Regrouping is a tactic for building Bolshevik parties worldwide—that is, organizations based on cadre structures with democratic centralism, publications, and organizational discipline. Without this type of party, it is impossible to seriously fight for power. No organization with this method exists in the world today, which is why we need to rebuild the Bolshevik strategy. Therefore, the tasks of the Regrouping of Revolutionaries are tactics in service of the strategy for rebuilding the Fourth International. All the guidelines we pursue are aimed at building this regrouping pole, of which this document is a resource.

Greetings to the Second Congress of the New PST

Letter to the Second Congress of the New Socialist Workers’ Party To all comrades of the Second Congress of the New Socialist Workers’ Party (New PST): Argentina is experiencing a crisis of regime legitimacy brought about by “revolution, not reform.” The harsh reality of poverty, hunger, and unemployment is relentlessly exposing the lie of Milei’s capitalist government, which claims that an “export-oriented economy” will bring prosperity. This creates a historic opportunity for political revolution to defeat reformist positions. Therefore, a genuine socialist party will have the opportunity to openly expand its influence and gradually replace a government that has long been repudiated by the broad working masses of the country. Globalized capitalism constitutes an inseparable whole, and the relationship between Argentina and capitalist China demonstrates this conclusively: although Chinese investments and loans in Argentina’s infrastructure, mining, and energy sectors have objectively and partially contained hyperinflation, their fundamental function has been to line the pockets of the bourgeoisie and their supporters. Facing the false macroeconomic indicators are the sharp contraction of manufacturing output, the prolonged recession of the real economy, and, consequently, the situation in which the vast majority of the working masses find no way to earn a living. In China, too, there is a massive bureaucratic bourgeoisie, as well as serious crises of unemployment, poverty, unpaid wages, land dispossession, and a lack of social security. For this reason, the Chinese masses are also consciously abandoning their trust in local governments and the Beijing regime, and are beginning to unite and seek a way out on their own. Although the dictatorial regime is further tightening social control, which for the moment hinders the formation of direct political protests, internationalist solidarity among revolutionaries is far closer and more resilient than the union of the bourgeoisies of different countries based on corrupt interests. From here, we wish the Congress every success! The Chinese Marxist Revolutionary Greetings! September 4, 2026







All the guidelines we are carrying out are in service of building this regrouping pole of which this document is a material at the service of the task.
Revolutionary greetings from ASIA COMMUNE and the Southeast Asian Marx
Dear comrades, we send our warmest revolutionary greetings and internationalist solidarity to the delegates, workers, and youth gathered at the Congress of the Socialist Workers’ Party of Argentina. Your congress is being held at a crucial historical juncture. While the Argentine working class faces the brutal shock therapy of austerity, state repression, and imperialist dictates, your party’s interventions—both in the streets and through your congressional platform—serve as an inspiring example for revolutionary militants worldwide. The task before us is clear: we must build a powerful and independent political force of the working class. We must transform the anger of the oppressed into a conscious Marxist organization. There can be no compromises with the bosses or reformist illusions. We are confident that the political resolutions adopted at this congress will strengthen the anti-capitalist left and pave the way for a genuine workers’ rebellion. Together, we will defeat the far-right agenda and win a future free from exploitation. Activists worldwide, who once found tools for struggle on the left, now encounter a constellation of groups in crisis that support dictatorships—some of the most atrocious regimes in the world, such as the Communist Party of China, Cuba, or North Korea—and collaborate with capitalist governments. All they care about is electoral intervention. This reality has unleashed a process of global disillusionment with the left among activists worldwide, including the emergence of valuable cadres who are breaking away from these currents in search of Marxism and truly revolutionary leadership. To counter this global disillusionment and the disintegration and fragmentation affecting these groups, they make a constant call for left-wing unity, a call that grows stronger as elections approach. We categorically reject all these hypocritical calls for “unity” because they are a trap. They are not called upon to support the world’s revolutions or to fight for a workers’ government, but rather to join their policy of supporting capitalist governments. We reject this call, which they constantly make in forums, meetings, congresses, debates, etc., that abound around the world, because it is not this kind of “unity” that we need, but the “unity” of revolutionaries. Today, 99% of the global left-wing movement is mired in revisionism. Let us hope that this second Congress will be an impetus that defeats revisionism. Down with capitalist austerity and imperialism! Long live international unity! Onward with the socialist revolution! The Political Bureau – ASIAN COMMUNE and The Marx Southeast Asia
Greetings from Colombia to the delegates to the II Congress of the New PST of Argentina.
Argentina, a bastion and global stronghold of revolutionary Marxism or orthodox Trotskyism since the time of Nahuel Moreno, today, paradoxically, is witnessing the agony, decomposition, and disintegration of ex-Trotskyist organizations, most of them of Moreno’s lineage, which capitulate to Peronism, the bourgeoisie, and imperialism and their increasingly inefficient policies of democratic reaction. These organizations strive to bring the political revolution of the masses into the arena of bourgeois elections, profiting, through their NGO-ization, from the resources of the bourgeois state and with displays of political tourism, agitating and exhibiting their bourgeois “pacifism” and “humanitarianism,” with the UN’s Global Sumud flotilla and the Progressive International going against the current of the 3rd Global Intifada, frightening, like the boy who cried wolf, with the arrival of the wolf of fascism and the far right.
In these days when I commemorate my first year of militancy in the International Marxist Movement, I extend a fraternal and revolutionary greeting to the delegates to the Second Congress of the New PST, hoping that their deliberations will continue to deepen the accurate characterizations of the International Marxist Movement on the world and national situation, in order to continue regrouping the revolutionaries, the activists of the political revolution, and the bases of the counter-revolutionary apparatuses of Peronism and the ex-Trotskyists of the FITU and the LIT CI, and of the bureaucratic and employer-aligned CGT and the factions of the CTA, which are dead mules on the path to overthrowing the weak and crisis-ridden government of Milei, immersed in the collapse of capitalism and the agony of the repeatedly defeated and beaten down by the masses of North America and the world, the imperialism of Trump, and to a greater leap in class consciousness of the activists and the masses towards the proletarian revolution.
Long live revolutionary Marxism! Long live orthodox Trotskyism! Long live the Permanent Revolution! Fraternal and revolutionary greetings to your Second National Congress, comrades of the New PST.
Jorge Ramos, Marx Colombia
From Marx Venezuela, we congratulate our brother Socialist Workers’ Party (PST) of Argentina on its Second Congress, confident that it will provide the guidelines to further deepen the struggle against the local bourgeoisies, the treacherous and corrupt reformism in each of our countries, and against North American imperialism. Let us make our territory the trenches of struggle and the graveyard of North American imperialism and its lackeys! Long live proletarian internationalism! For a workers’ and people’s government! Long live Marxism-Leninism! Long live the dictatorship of the proletariat!
From Marx Brazil, we salute our comrades from the New Socialist Workers’ Party (PST) of Argentina who participated in their Second National Party Congress, held in Buenos Aires (May 9, 2026).
We support the construction of a vanguard party within the working class, one that will take a stand against the Milei government through struggle and organization, aiming to overthrow it and denounce traitors, bureaucrats, opportunists, and all those who betray the workers.
Currently, Brazil is experiencing an intense electoral campaign, utterly polarized between the base of the ruling coalition and republicanism, personified by Flávio Bolsonaro (son of former president Jair Bolsonaro, who is serving a prison sentence). This polarization demonstrates that the large agro-industrial bourgeoisie of the South American giant is willing to offer nothing but austerity measures, inflation, and the erosion of workers’ basic earnings.
While mainstream media promotes festivals, concerts in Rio de Janeiro, football, religion, and all manner of entertainment, the Trotskyist left is sinking into the sewer of the bourgeois-democratic regime, soliciting votes not to choose the “lesser evil”—that is, progressive capitalist governments like Lula’s PT.
Once again, we congratulate the New PST of Argentina for the progress made in winning over groups driven by opportunist currents like the FIT-U and its four parties, who are deeply offended by orthodox Marxism for openly vying for space within the regime’s institutions as their sole strategy for achieving power.

• Long live the reunion of two revolutionaries that is consolidating within the Marxist International and among its members on the five continents!
• Long live the New PST of Argentina! We are moving towards a socialist government with two workers on a global scale.

“Marx Brazil”, September 2026

The post World Situation Document for the Second PST Congress ! appeared first on Asia Commune.

වර්ෂ බිලියන 4.5කට පෙර තියා (Theia) ග්‍රාහකය (අඟහරු තරම් විශාල) පෘථිවිය සමග ගැටීමෙන් පසුව චන්ද්‍රයා බිහි වීම සිදු වූ බව භූ-විදාඥයන්ගේ මතයයි. එම ගැටුමෙන් පිටතට විසි වූ සුන්බුන් ඒකාබද්ධ වීමෙන් චන්ද්‍රයා බිහි වූ  බව ඔවුන් පෙන්වා දෙති. යෝධ-ගැටුම් කල්පිතය (The giant-impact hypothesis) ලෙස හෝ “තියා කල්පිතය” (Theia Impact) ලෙසද මෙම ග්‍රාහක ඝට්ටනය හඳුන්වනු ලබයි. මෙම ගැටුමෙන් පසුව පෘථිවි පෘෂ්ඨය වර්ෂ මිලියන ගණනාවකට පසු නැවත ප්‍රකෘර්ති තත්වයට පත් වූ අතර, එම ඝට්ටනය පෘථිවියේ භ්‍රමණයට සහ අක්ෂීය ඇලවීමට හේතු වූ බවද තවත් නිගමනයකි. චන්ද්‍රයාගේ උපත සම්බන්ධයෙන් 1883දී ප්‍රථමවරට මෙම කල්පිතය ඉදිරිපත් කරන ලද්දේ ජෝජ් ඩාවින් (1845-1912) විසිනි. ආසන්න වශයෙන් වසර බිලියන 4.5කට පෙර පෘථිවිය ආරම්භක යුගයේදීය, එනම් සෞරග්‍රහ මණ්ඩලය නිර්මාණය වී වර්ෂ මිලියන 100ක් ඇතුළත මෙම ඝට්ටනය සිදු වී ඇති බවට පසුකාලීන කළ නිගමනවලින්ද තහවුරු වී තිබේ. 

පෘථිවි භෞතිකය ආරම්භක කාලයේ සිට ජීවය දක්වා පරිණාමය වූ වර්ෂ බිලියන 4.5ක කාල පරිච්ඡේදය භූ-විද්‍යාඥයන් විසින් යුග 4කට බෙදා ඇත: වර්ෂ බිලියන 4.5- 3.8 දක්වා “හේඩියන් යුගය” (Hedean era) → වර්ෂ බිලියන 3.8-2.5 දක්වා “ආකියන් යුගය” (Archean era) → වර්ෂ බිලියන 2.5 සිට වර්ෂ මිලියන 541 දක්වා “ප්‍රොටරොසොයික් යුගය” (Proterozoic era) → වර්ෂ මිලියන 541 සිට වර්තමානය දක්වා “ජීවීන්ගේ යුගය” වන “ෆැනෙරොසොයික් යුගය” (Phanerozoic era) ලෙස නාමකරණය කර ඇත. සත්ව ජීවීන්ගේ යුගය වන ෆැනෙරොසොයික් යුගය” (Phanerozoic era) කාලපරිච්ඡේද තුනකට බෙදා ඇත: ඒ පැලියෝසොයික් යුගය (Palaeozoic Era) → මෙසෝසොයික් යුගය (Mesozoic Era) → සෙනොසොයික් යුගය (Cenozoic era) ලෙසය.

එහිදි පෘථිවි පෘෂ්ඨයේ ජලය බිහි වීම වර්ෂ බිලියන 4ක හේඩියන් යුගයේදී ආරම්භ වූ බව භූ-විද්‍යාඥයින් නිගමනය කරති. ඒ වගේම වර්ෂ බිලියන 3කට පෙර එනම් ආර්චියන් යුගයේදී අයිස් සෑදීම ඇරඹී තිබුණ බවද ඔවුන් හවුරු කරති. අකාබනික තත්වයක සිට, ඒවා සංකීර්ණ කාබනික අණු දක්වා හේඩියන් යුගයේ සිට ආචියන් යුගය දක්වා පරිණාමයක් සිදුවිය. ජීවය ආරම්භය සිදු වූයේ “සජීවී පදාර්ථ උත්පාදනය”  යන ස්වාභාවික ක්‍රියාවලියකිනි. එය හුදෙක් න්‍යායක් නොවේ; එය දශක ගණනාවක පරීක්ෂණ සහ නිරීක්ෂණ මගින් තහවුරු කරගත් පොසිල සාක්ෂි නිගමනයකි.

රසායනික හා පොසිල සාක්ෂි මත පදනම්ව, වසර බිලියන 3.8කට පසු ආර්චියන් යුගයේදී සයනොබැක්ටීරියා (cyanobacteria) පැවති බව පර්යේෂණ මගින් තහවුරු කර ගැනුනි. සයනොබැක්ටීරියා කාබන් (carbon) අවශෝෂණය කරගෙන කාබොහයිඩ්රේට් (carbohydrates) නිපදවාගෙන ඔක්සිජන් (Oxygen) පිට කිරීම නමැති ප්‍රභාසංස්ලේෂණ (Photosynthesis) ක්‍රියාවලිය ආරම්භ කළ අතර — මහා ඔක්සිජන්කරණ (great oxygenation) ලෙස හැඳින්වෙන මෙම ක්‍රියාවලිය හරහා — ස්වාභාවිකව ඔක්සිජන් නිපදවීමෙන් වායුගෝලය පරිවර්තනයකට බඳුන් කළේය. පෘථිවියේ ජීවය ආරම්භ වීමට පදාර්ථ සංයුතියේ පෙළ ගැස්ම සක්ස් වීමට එම කාල පරිච්ඡේද තුළ විශාල වැදගත්කමක් දැරීය. එහිදී කාබන් (C), හයිඩ්‍රජන් (H), ඔක්සිජන් (O), නයිට්‍රජන් (N), සල්ෆර් (S), පොස්පරස් (P) යන පදාර්ථ හය — ජීවයක් බිහි වීමට අත්‍යවශ්‍ය මූලද්‍රව්‍ය ලෙස — පෘථිවිය පුරා කාබනීකරණය මගින් රයිබොනියුක්ලික් අම්ලය (RNA)  බිහිවීම මගින් පෘථිවියේ ජෛවගෝලයක් ඇති වීමට මග පෑදූවේය. සමහර ප්‍රෝටෝ-සෛල (Proto-cells) ක්‍රියාකාරිත්වය වැඩි දියුණු කළ අනෙකුත් අණු — පෙප්ටයිඩ (Peptides) යන ඇමයිනෝ අම්ල ලෙස හඳුන්වන අණුවල දාමයන් වන අතර ඒවා “ප්‍රාථමික ප්‍රෝටීන” ලෙස — ඇතුළත් කිරීමට පටන්ගත්තේ නියුක්ලියෝටයිඩ දාමයක් (RNA) ලෙසය. අවසානයේදී, ඩිඔක්සිරයිබොනියුක්ලික් අම්ලය (DNA) වඩාත් ස්ථායී තොරතුරු වාහකයක් ලෙස පරිණාමය වූ අතර, ජාන කේතයේ දිගුකාලීන ගබඩා කිරීමේදී RNA ප්‍රතිස්ථාපනය කළේය.

වසර බිලියන 3.5කට පමණ පසු, න්‍යෂ්ටි නොමැති ඒක සෛල මතුවිය. මේවා ප්‍රොකැරියෝට්  (prokaryote) – බැක්ටීරියා (bacteria) සහ ආකියාවලට (Archaea) සමාන න්‍යෂ්ටි නොමැති සෛල විය. එම සෛල සාගරවල, උණුසුම් වාතාශ්‍රවල, නොගැඹුරු කලපුවල තම පැවැත්ම පවත්වා ගෙන ගියේය. එම සෛල සරල අණු මත පෝෂණය වූ අතර, හිරු එළිය අවශෝෂණය කර, වායු නිකුත් කළහ. සයනොබැක්ටීරියාවලින් තවත් තත්වයක් නියෝජනය කළ මෙම ක්ෂුද්‍ර ජීවීන්ගෙන් එක් කණ්ඩායමක් ප්‍රභාසංස්ලේෂණය සිදු කිරීමට පටන්ගෙන — කාබන්ඩයොක්සයිඩ් (CO2)  ඔක්සිජන් (O2) බවට පරිවර්තනය කිරීමට හිරු එළිය භාවිතා කළහ. එම ඔක්සිජන් පිට කිරීම මගින්, වසර මිලියන ගණනක් ගත වන විට පෘථිවියට වායුගෝලයක් නිර්මාණය  විය.

වායුගෝලය ඔක්සිකරණය කළ පසු සියලුම සංකීර්ණ ජෛව වේදිකාවට මග පෑදුවේය. මෙම වෙනස් වීම නිසා, පෘථිවිය එතැන් සිට ක්ෂුද්‍රජීවී ලෝකයක් ලෙස පවතින්නට හැකියාව අත් කර ගැනුනි. ඕසෝන් ස්ථරය සෑදීම මගින් — ඉහළ වායුගෝලයේ ඕසෝන් වියන නිර්මාණය වීම ඇරඹීමත් සමග, පෘථිවිය මතුපිට හානිකර පාරජම්බුල කිරණවලින් (ultraviolet) ආරක්ෂා කරන හැකියාව ඕසෝන් වියන සෑදීමෙන් ලබා දුන්නේය. 

“මහා ඔක්සිජන් ක්‍රියාවලිය” බොහෝ නිර්වායු ජීවීන් විනාශ කළ නමුත් ඔක්සිජන් බලයෙන් පැවැත්ම ශක්තිමත් වූ නව ජීවයක් සඳහා දොර විවෘත කළේය. එමගින් සංකීර්ණ බහු සෛල ජීවීන් සඳහා අඩිතාලම ගොඩනැගුනි. වසර බිලියන ගණනක් යන තුරු ඔවුන්ගේ පැවැත්ම අන්වීක්ෂයකින් පරික්ෂා කරන තත්වයේ පමණක් පැවතුනි. නමුත් සෛල පරිණාමය ඉවසිලිවන්තව අසංඛ්‍යාත තේරීම හරහා සෛල ඒකාබද්ධව සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම ඇරඹීමත් සමග පෙර පැවති තත්වය සම්පූර්ණයෙන් වෙනස් විය. සමහර සෛල බෙදීමෙන් පසු එකට ඇලී සෛල ජනපද සෑදූ අතර — ඒවා විශේෂීකරණය වීමට පටන්ගත් අතර — එක් සෛල ජනපදයක් චලනය සඳහාද, තවත් එකක් ජීර්ණය සඳහාද, තවත් එකක් ප්‍රජනනය සඳහාද විශේෂිකරණය විය. බහු සෛල ජීවයේ උපත එලෙස සිදුවිය. 

බහු සෛලීය ජීවියෙක්, ඒක සෛලික ජීවීන් මෙන් නොව, සෛල වර්ග කීපයකින් උපත ලබන ජීවියෙකි. බොහෝ දිලීර බහු සෛල වන අතර බොහෝ ඇල්ගීද බහු සෛල වෙයි. නිශ්චිත කාර්යයන් ඉටු කිරීම සඳහා විවිධ සෛල විශේෂීකරණය කිරීමේ ක්‍රියාවලිය ඉන් පසුව සැකසුනි. ඒක සෛල මුතුන් මිත්තන්ගෙන් බොහෝ සෛලවලින් සමන්විත ජීවීන්ගේ පරිණාමය ජීව ඉතිහාසයේ ප්‍රධාන සංක්‍රාන්තියක් ලෙස පවතින අතර පෘථිවියේ ජෛව විවිධත්වය මූලික වශයෙන් එතැන් සිට පැවත එයි. 

බැක්ටීරියා ප්‍රොකැරියෝට් වන අතර, ශාක හා සතුන් යුකැරියෝටික් සහ බහු සෛල වේ. මුල් බැක්ටීරියාවලින් ජීවය විවිධාංගීකරණය වී ඇත්තේ: ආර්කියා, බැක්ටීරියා සහ යුකැරියා යන සෛල ව්‍යුහයයි. ශාක හා සතුන් බොහෝ කලකට පසුව සංකීර්ණ යුකැරියෝටික් මුතුන් මිත්තන්ගෙන් පරිණාමය විය, එසේ සිදුවූයේ සෘජුවම බැක්ටීරියාවලින් නොවේ. නිදසුනක් වශයෙන්, සයනොබැක්ටීරියා ඔක්සිජන් නිෂ්පාදනයට දායක වූ අතර ප්‍රභාසංස්ලේෂක යුකැරියෝට් පරිණාමය ප්‍රධාන විය, එය අවසානයේ ශාක ඇති කළේය. සතුන් පරිණාමය වූයේ ඒක සෛලික යුකැරියෝට්වලින් වන අතර, බොහෝ විට ප්‍රෝටිස්ට්වලට සම්බන්ධ විය. මේ අනුව, නූතන ශාක හා සතුන් බැක්ටීරියා සමග දුරස්ථ පරිණාමය බෙදා ගැනීම සිදු වූ නමුත් සෘජු පරිණාමයක් සිදු නොවීය.

වර්ෂ මිලියන 720ත් 635ත් අතර කාලයකට පෙර ප්‍රොටෙරෝසොයික් යුගයේදී අයිස්වලින් පෘථිවිය සම්පූර්ණයෙන්ම වැසීමකට ලක්විය. ඔක්සිජන් වැඩි වීම නිසා ‘හිමබෝල පෘථිවිය’ (snowball earth) ලෙස හැඳින්වෙන මෙම කාල පරිච්ඡේදය පෘථිවි ඉතිහාසයේ ඝන අයිස් තට්ටු ධ්‍රැවවල සිට සමකය දක්වා විහිදී ගොස් තිබුණි. මෙම ග්ලැසියරයේ අවසානය “ෆැනෙරොසොයික් යුගයේ” (Phanerozoic era) වේගවත් වෙනස්කම් ඇති වීමට හේතු වූ බව භූ-විද්‍යාඥයන් විශ්වාස කරති. “හිමබෝල පෘථිවිය” කල්පිතය නිවර්තන කලාපවල දක්නට ලැබෙන ග්ලැසියර්වල පාෂාණ කොටස් අධ්‍යයනය කිරීමෙන් මෙම කල්පිය ඉදිරිපත් කර ඇත.

බහු සෛලීය ජීවීන් විවිධ ආකාරවලින් පැන නැගුණද, සෛල බෙදීම හෝ බොහෝ තනි සෛල එකතු වීම මගින්ද හට ගැනුණි. ඒ වගේම ඔක්සිජන් ආශ්වාස කරන සත්වමය බහු සෛල ජීවය වර්ෂ මිලියන 600කට පෙර, ස්පොන්ජ් (sponges), ජෙලිෆිෂ් (jellyfish) සහ කුඩා පණුවන් (small worms) ප්‍රොටරොසොයික් යුගයේ අවසාන කාල පරිච්ඡේදයේදී මුහුද හරහා පිහිනා ගියේය. එම සත්ව ජීවය පරිණාමයත් සමග වර්ෂ මිලියන 541න් පසුව ඇස්, දෑත්, පාද, දත්, මොළයක් සහිත ශරීරයක් හිමි ජීවීන්ගේ යුගය වූ “ෆැනෙරොසොයික් යුගය” ට (Phanerozoic era) ප්‍රවිෂ්ට වුණි. සැබෑ සත්ව ජීවීන්ගේ යුගයේ ආරම්භක කාල පරිච්ඡේදය පැලියෝසොයික් යුගය (Palaeozoic Era) ලෙස හඳුනාගනියි. 

 (1) පැලියෝසොයික් යුගය

බහු සෛලික ජීවය එලෙස ආරම්භ වුවත්, සත්ව ජීවය පැලියෝසොයික් යුගයේදී (Palaeozoic Era) වර්ෂ මිලියන 541න් ආරම්භ වී වර්ෂ මිලියන 252න් අවසානය සනිටුහන් වුණි. මෙම යුගය භූ-විද්‍යාත්මකව වර්ෂ මිලියන 289ක් යන කාල වකවානුව සත්ව ජීවයේ පරිණාමය යන කරුණු පදනම් කරගෙන කාල රාමු හයකට බෙදනු ලබයි: “කේම්බ්‍රියානු (Cambrian), ඕර්ඩොවිසියානු (Ordovician), සිලුරියන් (Silurian), ඩෙවෝනියානු (Devonian), කාබොනිෆරස් (Carboniferous) සහ පර්මියන් (Permian)” යන කාලවකවානු ලෙසය. 

පෘථිවි ඉතිහාසයේ ජීවය වේගවත්ම සහ පුළුල් ලෙසම විවිධාංගීකරණය වූ කාල පරිච්ඡේදය ලෙස පැලියෝසොයික් යුගය හඳුනාගනියි. එහිදී ආත්‍රපෝඩාවන් (Arthropods), මොලුස්කාවන් (mollusks), මාළු (fish), උභයජීවීන් (amphibians), උරගයින් (reptiles) සහ උපාගමිකයන් (synapses) පැලියෝසොයික් යුගයේදී පරිණාමය වූ ජීවී විශේෂ කිහිපයකි. ජීවය සාගරයෙන් ආරම්භ වූ නමුත් අවසානයේ ගොඩබිමට සංක්‍රමණය වූ අතර, පැලියෝසොයික් යුගයේ මැද භාගය වන විට, ප්‍රාථමික ශාක මහාද්වීප සියල්ල ආවරණය කළ අතර, එවා ගල් අඟුරු නිදි ලෙස වර්තමානයේදී හමුවෙයි. කේම්බ්‍රියානු කාල පරිච්ඡේදය අවසාන් වන විට, බිත්තර දමන පෘෂ්ඨවංශී ජීවී කාණ්ඩද බිහි වූ අතර, කේතුධර ශාක පැවති බවට පාෂාණ කොටස් මගින් තහවුරු කරගෙන තිබේ.

පැලියෝසොයික් යුගයේ භූ-විද්‍යාත්මක ක්‍රියාවලීන් සහ ජීව-විද්‍යාත්මක පරිණාමය යන දෙකම සැලකිය යුතු උච්චාවචනයන්ට භාජනය වීම හේතු කොට ගෙන එකල දේශගුණය ස්ථිතික නොවීය. කේම්බ්‍රියන් සහ ඕර්ඩොවිසියානු කාලවලදී, ගෝලීය උෂ්ණත්වය සාපේක්ෂව උණුසුම් වූ අතර, ජෛව විවිධත්වයට හිතකර පුළුල් නොගැඹුරු සාගර කලාපද නිර්මාණය වෙමින්ද පැවතුනි.

පැලියෝසොයික් යුගයේ අවසාන කාල පරිච්ඡේදය සැලකිය යුතු අස්ථාවරත්වයක් සහිත කාලයක් විය. බෝල්ටිකා සහ ලෝරෙන්ටියා යන භූ-තැටි මන්දගාමී ලෙස ඒකාබද්ධ වීම සහ ගොන්ඩ්වානාවේ භූ-තැටි කැබලි වී උතුරු දෙසට ගමන් කිරීම නිසා නොගැඹුරු මුහුදු කලාප රාශියක් නිර්මාණය විය. 

කෙසේ වෙතත්, පැලියෝසොයික් යුගයේ අග භාගයට පැමිණෙන විට, විශේෂයෙන් කාබොනිෆරස් සහ පර්මියන් කාලවලදී, දේශගුණික තත්ත්වයන් දරුණු ලෙස වෙනසකට භාජනය විය. ඒ කාබොනිෆරස් කාල පරිච්ඡේදයේදී අඩු උෂ්ණත්වය සහිත හා තෙතමනය සහිත දේශගුණයක් වර්ධනය වූ අතර, එය සශ්‍රීක වෘක්ෂලතා වර්ධනයට හේතුවිය. පැලියෝසොයික් යුගෙයේ අවසාන කාල පරිච්ඡේදය වන පර්මියන්හිදී ජලජ ජීවීන්ගේ ඝනත්වය අධික ලෙස වැඩිවිය. එම හේතුවෙන් ඔක්සිජන් මට්ටම අඩු වීම භූ-රසායන විද්‍යාවට අනුව ජෛවගෝලය සැලකිය යුතු බලපෑමකට ලක්විය. සමබරව පැවති වායුගෝලය ඔක්සිකාරක (oxidizing) අඩු වීම හේතු කොට ගෙන දුර්වල වායුගෝලයකට මාරුවීමද එමගින් සිදුවිය. 

ජීවයේ “පළමුවන මහා අභාවය” (first great death) නොහොත් පර්මියන්-ට්‍රයැසික් වඳවීම (Permian-Triassic extinction) ආසන්න වශයෙන් වසර මිලියන 252කට පෙර පැලියෝසොයික් යුගයේදී සිදුවිය. ජීවයේ “පළමුවන මහා අභාවය” වායුගෝලයේ හරිතාගාර වායු නිර්මාණය වීමත් — එවිට පෘථිවි අභ්‍යන්තරය උෂ්ණත්වය සෙල්සියස් අංශක 4000C සහ මතුපිටද උෂ්ණ දේශගුණයක් පැවතීමත් නිසා සමතුළිතතාවය බිඳ වැටීමත් සිදුවිය. පෘථිවියේ අභ්‍යන්තර ක්‍රියාකාරිත්වය විසින් අති වූ ගිනිකදු පිපිරීම් විශාල ලෙස ඇති වීම ප්‍රධාන හේතුව වූ බව භූ-විද්‍යාඥයින්ගේ මතයයි. එම කාලයේ සයිබීරියාවේ දැවැන්ත ගිනිකඳු පිපිරීම් ඇති වූ බවට භූ-විද්‍යාත්මක සාධක මගින් තහවුරු කරගෙන ඇත. එය පෘථිවි ඉතිහාසයේ වඩාත්ම විනාශකාරී අභාවයට තුඩු දුන් දේශගුණ ව්‍යසන මාලාව ලෙසද ඔවුන් හඳුන්වයි. එමගින් හරිතාගාර ආචරණය ලෙස හඳුන්වන පදාර්ථ සංයුතිය වන කාබන්ඩයොක්සයිඩ් (CO2) සහ මීතේන් (CH4) වායුගෝලයේ දැවැන්ත ලෙස ව්‍යාප්ත වීම හේතුවෙන් ගෝලීය උෂ්ණත්වය වේගවත් ලෙස වැඩි වීමක් එම කාලයේ සිදුව තිබේ.

සාගරවල දියවී යන කාබන්ඩයොක්සයිඩ් වැඩි වීම, PH අගය අඩුකර ජලය වඩාත් ආම්ලික කළේය. මෙම ආම්ලිකකරණය සාගර ජීවීන්ට, විශේෂයෙන් කැල්සියම් කාබනේට් කවච (උදා: කොරල්, බෙල්ලන්) ඇති ජීවීන්ට, ඔවුන්ගේ ඇටසැකිලි ගොඩනැගීමට සහ නඩත්තු කිරීමට ඇති හැකියාවට බාධාවක් ඇති වූ අතර, එමගින් එම ජීවීන්ගේ අභාවය පුළුල් විය.

උණුසුම් ජලය ඔක්සිජන් පදාර්ථ අඩුවෙන් රඳවා තබා ගන්නා අතර, කාබනික ද්‍රව්‍ය දිරාපත් වන විට ජීව විද්‍යාත්මක ක්‍රියාකාරකම් වැඩි වීම (උදා: ඇල්ගී පිපීම) හරහා ඔක්සිජන් පරිභෝජනය වැඩිවිය. මෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස සාගරවල ඔක්සිජන් ක්ෂය වීම සිදුවිය. බොහෝ සාගර ජීවීන්ගේ, විශේෂයෙන් ඉහළ ඔක්සිජන් මට්ටමක් අවශ්‍ය ජීවීන්ගේ හුස්ම හිර වූයේ එලෙසය.

මෙම සිදුවීම සියලුම සාගර විශේෂවලින් ආසන්න වශයෙන් 96%ක් පමණ සහ පෘෂ්ඨවංශික විශේෂවලින් 90%කට වැඩි ප්‍රමාණයකගේ අභාවයට හේතු වී ඇති බවට පොසිල සාධක මගින් හෙලිකර ගෙන ඇත. පැලියෝසොයික් යුගය ආරම්භයේ (වර්ෂ මිලියන 541 සිට 252 දක්වා) සිට වර්ෂ මිලියන 289ක ජීවීන්ගේ පැවැත්මකින් පසු සියලු ජීවීන්ගේ අභාවය සිදුවිය. මෙම ව්‍යසනයේ බලපෑම් කෙතරම් විනාශකාරීද යත්, ගොඩබිම ජීවය නැවත යථා තත්ත්වයට පත් වීමට ඊළඟ යුගය වන මෙසෝසොයික් යුගයේදී (Mesozoic Era) ජීවය ආරම්භ වීමට වර්ෂ මිලියන ගණනක් ගත වූ බව භූ-විද්‍යාඥයින්ගේ මතයයි.

 (2) මෙසෝසොයික් යුගය

මෙසෝසොයික් යුගය (Mesozoic Era) යනු පෘථිවියේ භූ-විද්‍යාත්මක සත්ව ජීවී ඉතිහාසයේ දෙවන යුගය වන අතර එය වසර මිලියන 252 සිට 66 දක්වා කාල පරාසයක් විහිදී ඇත. මෙසෝසොයික් යුගයේ ජීවීන්ගේ පරිණාමය ට්‍රයැසික් (Triassic), ජුරාසික් (Jurassic) සහ ක්‍රිටේසියස් (Cretaceous) යන කාල පරිච්ඡේද තුනකට බෙදා ඇත. එය ඩයිනෝසෝරයන් (dinosaurs), ආකෝසෝරියානු උරගයින් (Archosaurian reptiles), සයිකාඩ් (cycads), ගින්ගෝසී (ginkgoes) සහ අරුකේරියන් කේතුධර ශාක (araucaria conifers), ජිම්නාස්පර්ම් (gymnosperms) වැනි ජීවීන්ගේ පැවැත්ම වර්ෂ මිලියන 186ක් පැවතී තිබේ. මෙසෝසොයික් යුගය සාමාන්‍යයෙන් ඩයිනෝසෝරයන්ගේ යුගය ලෙස හඳුන්වනු ලබන්නේ එහි බහුතර ආධිපත්‍යයක් දැරූ සත්ව කාණ්ඩය ඩයිනෝසෝරයන් වූ බැවිනි. 

මෙසෝසොයික් යුගය සැලකිය යුතු භූගෝලීය, දේශගුණික සහ පරිණාමීය ක්‍රියාකාරකම් සිදු වූ කාල පරිච්ඡේදයකි. මෙසෝසොයික් යුගයෙහි දේශගුණය විවිධාකාර වූ අතර, උණුසුම් කාල පරිච්ඡේද සහ සිසිලස කාල පරිච්ඡේද අතර මාරුවක්ද සිදු වී තිබේ. කෙසේ වෙතත්, සමස්තයක් වශයෙන්, පෘථිවිය අදට වඩා උණුසුම් විය. එම කාලයේ සිටි ජීවීන්ගේ ඝන සමක් පිහිටීමටද එම උණුසුම බල පා ඇති බව සත්ව විද්‍යාඥයන්ගේ මතයයි.

සුපිරි මහාද්වීපය වූ පැන්ජියා (Pangaea) වෙනම භූ-තැටිවලට කැඩී යාමට පටන්ගත්තේ මෙසෝසොයික් යුගයේදීය. පැන්ජියා යනු පැලියෝසොයික් යුගයේ අගභාගයේ සහ මුල් මෙසොසොයික් යුගයේ පැවති විශාලම මහාද්වීපයයි. එය පැලියෝසොයික් යුගයේ වසර මිලියන 335කට පෙර කාබොනිෆරස් කාල පරිච්ඡේදයේදී ගොන්ඩ්වානා (Gondwana), යුරේමරිකා (Euramerica) සහ සයිබීරියාවේ මුල් මහාද්වීප ලෙස එකලස් වී, ඉන් පසුව වසර මිලියන 200කට පමණ පෙර, ට්‍රයැසික් කාල පරිච්ඡේදය අවසානයේ සහ ජුරාසික් කාල පරිච්ඡේදය ආරම්භයේදී වෙන් වීමට පටන්ගෙන තිබුණි. එලෙස මහාද්වීපවලට වෙන් වූ පසු වර්තමානයේ දෘශ්‍යමාන පෘථිවිය නිර්මාණය වූයේය.

ඩයිනෝසෝරයන් මුලින්ම ට්‍රයැසික්හි දර්ශනය වී ඇති අතර ජුරාසික් කාලපරිච්ඡේදයේදී ප්‍රමුඛ භූ-ගෝලීය පෘෂ්ඨවංශීන් බවට පත් වී ඇත. ක්‍රිටේසියස් අවසානය වන තෙක් ඔවුන්ගේ පැවැත්ම වසර මිලියන 150ක් හෝ 135ක් පමණ ආරක්ෂා කර ගත්තේය. පුරාණ පක්ෂීන් ජුරාසික් කාල පරිච්ඡේදයේ දර්ශනය වී ඇති අතර, තෙරපොඩ් ඩයිනෝසෝරයන්ගේ (Theropod dinosaurs) ශාඛාවකින් පරිණාමය වී, පසුව සැබෑ දත් නැති පක්ෂීන් ක්‍රිටේසියස් කාල පරිච්ඡේදය දක්වා පරිණාමය විය. මෙසෝසොයික් යුගයේදී පළමු ක්ෂීරපායින් දර්ශනය වූ නමුත් සෙනොසොයික් යුගය වන තෙක් කිලෝග්‍රෑම් 15ට (රාත්තල් 33) අඩු බර සත්වයෙකු ලෙස පැවතී ඇත. සපුෂ්ප ශාක මුල් ක්‍රිටේසියස් කාල පරිච්ඡේදයේ දර්ශනය වී ඇත අතර එම කාල පරිච්ඡේදය අවසාන් වන විට වේගයෙන් විවිධාංගීකරණය වූ කේතුධර ශාක (Coniferous plants) සහ අනෙකුත් ජිම්නාස්පර්ම් (Gymnosperms), ගින්ගෝලේස් (Gingolaceae), සයිකාඩ් (Cycads) සහ බෙනෙටිටේල්ස් (Bennetillales) යන ප්‍රමුඛ ශාක කාණ්ඩද ස්ථාපනය වී තිබේ. 

මෙසෝසොයික් යුගය අදින් වසර මිලියන 66කට පෙර අවසන් වූයේ දැවැන්ත ග්‍රහකයක් පෘථිවිය මතට කඩා වැටීම මෙනි. එම ගැටීමෙන් පසුව පෘථිවි පෘෂ්ඨයේ ඇති වූ ලැව්ගිනි, සුනාමි සහ සූර්යාලෝකය අවහිර කළ දූවිලි වලාවකින් මුලු පෘථිවියම වසා ගැනීම නිසා; ව්‍යසනකාරී දේශගුණයක් ගෝලීයව හට ගෙන තිබේ. මෙම ග්‍රාහක ඝට්ටනය මෙසෝසොයික් යුගයේ සිටි සියලු ජීවින්ගේ අභාවයට හේතු වූ අතර, කුරුළු නොවන ඩයිනෝසෝරයන් ඇතුළු විශේෂවලින් 95%ත් ‒ 98%ත් අතර ප්‍රමාණයක් අභාවයට ගොස් තිබේ. වර්තමාන මෙක්සිකෝවේ චික්සුලුබ් ආවාටය (Chicxulub crater) ග්‍රාහකය කඩා වැටුන ස්ථානය ලෙස හඳුනාගනී. එම ආවාටය කිලෝමීටර් 272ක් පළල ආවාටයකි. වර්ෂ මිලියන 186ක කාල පරායක් මෙසෝසොයික් යුගය පැවතී ඇති අතර ග්‍රාහකය ගැටීමෙන් ජීවයේ “දෙවන මහා අභාවය” සිදු වූ බව පොසිල සාදක තහවුරු කරයි.

 (3) සෙනොසොයික් යුගය

සෙනොසොයික් යුගය (Cenozoic era) {වචනාර්ථයෙන් ‘නව ජීවිතය’} යන පෘථිවියේ වත්මන් භූ-විද්‍යාත්මක යුගය වෙයි. එය මෙසෝසොයික් යුගය අවසානයේ වර්ෂ මිලියන 66ක සිට වර්තමානය දක්වා කාල පරාසය නියෝජනය කරයි. සෙනොසොයික් යුගයද කාල පරිච්ඡේද තුනකට: පැලියෝජීන් (Paleogene), නියෝජීන් (Neogene) සහ චතුර්ථක (Quaternary) යනුවෙන් බෙදා ඇත. මහාද්වීපවල වත්මන් පිහිටීම සහ සත්ව ජීවයේ පරිණාමීය පැවැත්මද මෙම කාල පරිච්ඡේද තුන නියෝජනය කරයි. එහිදී මැමල්ස්ගේ සිට පරිණාමය වූ හෝමෝ සේපියන්ගෙන් පැවත එන නූතන මානවයින් දක්වාද මෙම කාල පරිච්ඡේදයේ සිදු වූ සුවිශේෂී පරිණාමයකි. එය ක්ෂීරපායින්, කෘමීන්, පක්ෂීන් සහ මල් පිපෙන ශාක වැනි ජීවයේ නව ආරම්භයක් සනිටුහන් කළ වත්මන් යුගය නියෝජනය වෙයි. 

මුල් සෙනොසොයික් යුගයේ දේශගුණයට වඩා — වත්මන් දේශගුණය උණුසුම් වී තිබේ. බොහෝ භූ-විද්‍යාඥයන් හා කාලගුණ විදාඥයන් තර්ක කරන්නේ පෘථිවිය උණුසුම් වීම නිසා, ජීවයේ “තුන්වන මහා අභාවය” සිදු වෙමින් පවතින බවයි.

පෘථිවිය උණුසුම් වීමට හේතු වී ඇත්තේ කාර්මික විප්ලවයේ (1770) සිට වත්මන (2025) දක්වා කාබන්ඩයොක්සඩ් (CO2) ගිගා ටොන් 2,000කට (ගිගා ටොන් එකක් මෙට්‍රික් ටොන් බිලියනයකි) වඩා වැඩි ප‍්‍රමාණයක් වායුගෝලයට මුදා හැරීම නිසාය. සූර්ය තාපය රඳවා ගන්නා කාබන් පදාර්ථ වායුගෝලයට මුදා හරිනු ලැබූයේ පොසිල ඉන්දන ලෙස භාවිතටය ගන්නා ‒ ගල් අඟුරු දහනය ‒ ඉන්දන දහනය ‒ ගෑස් දහනය ‒ කෘෂි රසායන භාවිතය ‒ නාගරීකරණය – තවත් විශාල ක‍්‍රියාදාමයන් රාශියක් මගින් හරිතාගාර වායූන් වායුගෝලයේ වැඩි කිරීම හේතු කොට ගෙනය. 

එක් පැත්තකින් 2025වන විට ගෝලීයව වාහන බිලියන 1.7ක් ධාවන වෙයි. 2035වන විට එයට තවත් බිලියනයක් එකතු වෙයි. මේ සා විශාල ප්‍රවාහන පද්දතියෙන් අති විශාල කාබන් ප්‍රමාණයක් වායුගෝලයට නිකුත් කරන එක් සාධකයක් පමණි. ඒ වගේම සෑම රටකම ඉදිකර ඇති ගල් අගුරු බලාගාර 2500ක් සහ න්‍යෂ්ටික විදුලි බලාගාර 440ක් ලෝකය පුරා ඉදිකර ඇත. මේ බලාගාර මගින් නිකුත් කරන කාබන් ප්‍රමාණයද අධික ප්‍රතිශතයකි. ඒවගේම කාර්මික නිෂ්පාදන කර්මාන්ත ශාලා සංඛ්‍යාවක් පැවසිය නොහැකි තරම් ලෝකය පුරා ව්‍යාප්ත කර ඇත. එවාද කාබන් සහ අනෙකුත් විනාශකාරී වායූන් දැවැන්ත ප්‍රමාණයක් වායුගෝලයට මුදා හරියි. ලෝකයේ නිවාස බිලියන 2.3ක ගෑස් භාවිතයද අතිවිශාල කාබන් ප්‍රමාණයක් දිනකට වායුගෝලයට මුදා හරීයි. මේ මුදා හරින කාබන් “කෘත්‍රීම කාබන් විමෝචනය” (artificial carbon emissions) ලෙසද හඳුනාගනී.

වත්මන වන විට බිලියන 8.3කට වැඩි ජනතාවක් ලෝකය පුරා ජීවත් වෙති. ඒ වගේම 2030වන විට ගෝලීය ජනතාව බිලියන 9ය දක්වා ඉහළ යනු ඇත. වත්මනේද බිලියන 8ක ජනතාවගෙන් 75%ක් (බිලියන 6ක්) ජීවත් වන්නේ පන් ලක්ෂයට වැඩි ජනතාවක් ජීවත්වන මහා ප්‍රමාණයේ නගරවල හා මධ්‍යම ප්‍රමාණයේ නගරවල හා කුඩා ප්‍රමාණයේ නගරවලය. ඉතිරි 25% (බිලියන 2ක්) ජනතාව ග්‍රාමීයව ජීවත් වෙති. එවිට නාගරීකරණය යනු ගෝලීය විකෘතියකින් සැදුම් ලත් කොන්ක‍්‍රීට් වනාන්තරකරණයකි.

ඒ වගේම මෙසෙල අහස උසට කොන්ක‍්‍රීට් වනාන්තර ගොඩනැගීම තුළින් පෘථිවියේ පැවති භෞතික සමතුළිතතාවය කඩා වැටෙමින් පවතී. මන්ද, භූ-තැටිවලින් නිර්මාණය වී ඇති පෘථිවියේ මතුපිට ඇති, ස්වාභාවික මූලද්‍රව්‍ය තවත් තැටියක නගර ලෙස ගොඩ ගැසීම මගින් නාගරීකරණය හෝ නිවාසකරණය මගින් භූ-තැටි අතර පැවති සමතුළිතතාවය අහෝසි වෙමින් තිබේ. මේ අහෝසි වෙමින් පවතින්නේ පෘථිවි භූ-තැටි අතර සිදු වන ඝට්ටනයෙනි. එය භූමිකම්පා ලෙස අර්ථකථනය කළත් 2025 වසරේ පමණක් ලොව පුරා රික්ටර් මාපකය 4.0 අඩු හෝ ඊට වැඩි විශාලත්වයකින් යුත් භූමිකම්පා 17,628ක් සිදු වූ අතර, එයට ප‍්‍රධාන භූමිකම්පා 16ක් අතර රික්ටර් මාපකය 7.0 සහිත භූමිකම්පා සහ අතිශය බලවත් රික්ටර් මාපකය 8.8ක් සහිත් භූමිකම්පාවක්ද මේ සිදුවීමට ඇතුළත්ය. මෙම භූමිකම්පා හේතුවෙන් ආසන්න වශයෙන් 8,000ක් මිය ගිය බව වාර්තා විය. ඒවගේම ගෝලීය වශයෙන් ගිණි කඳු සක්‍රීය වීම් 26ක් වාර්තා වුණි. ගිණි කඳු සක‍්‍රීය වීමෙන් නිකුත්වන කාබන් විමෝචනය ගෝලීයව අතිවිශාල බලපෑමක් ඇති කර තිබේ.

අනෙක් පසින් ගෝලීය උණුසුම දිනෙන් දින ඉහළ යාම ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන් වර්ෂ බිලියන 3ක් පැරණි අයිස් යුගය දියවන බව සොයාගත්තේ 1978-79 වසරවලදීය. එදා සිට වත්මන දක්වා දියවී ඇති ග්ලැසියර් ප්‍රමාණය උත්තරාර්ධ ධ්‍රවයේ 60%කි. දක්ෂිණාර්ධ ධ්‍රවයේ 20%කි. වර්ෂ බිලියන තුනක් පැවත ආ අයිස් යුගය අවුරුදු 50ට ආසන්න කාලයකදී දියකර හැරීමට ගෝලීය උණුසුම ප්‍රධානතම සාධකය වී ඇත.

2020වන විට ගෝලීයව ස්වාභාවික වනාන්තර භූමි ප‍්‍රමාණය ආසන්න වශයෙන් හෙක්ටයාර බිලියන 4.14ක් වන අතර පෘථිවියේ භූමි ප‍්‍රමාණයෙන් එය 31%ක අගයකි. 1800 සිට බැලුව කළ වනාන්තර ප‍්‍රමාණය 3/2ක් අඩුකර ඇති අතර, කොන්ක‍්‍රීට් වනාන්තර සහ කොන්ක‍්‍රීට් නිවාස පිහිටි භූමි ප‍්‍රමාණය දිනෙන් දින වැඩි කරමින් පවතී.

ඒ වගේම 2030වන විට උණුසුම් වායු ධාරා (heat waves) සෙල්සියස් අංශක 50C දක්වා වර්ධනය වන බව විද්‍යාඥයන්ගේ මතයයි. එවැනි උෂ්ණත්වයක් කිසිම ජීවියෙකුට දැරිය නොහැකි නිසා සියලු ජීවීන්ගේ අභාවය ළඟා වෙමින් පවතී. අනෙක් පසින් පෘථිවියේ සමතුලිතතාවය බිඳ වැටී ඇත්තේද ගෝලීය දේශගුණ විපර්යාස නිසාය. මතුපිට උෂ්ණත්වය ඉහළ යාම නිසා පෘථිවි අභ්‍යන්තර උෂ්ණත්වය අතර සමතුළිතතාවය බිඳ වැටී ඇත. එහිදී ගෝලීය පරිමාණව භූමීකම්පා සක්‍රීය වීම, ගිණි කඳු සක්‍රීය වීම, අධික වැසි කුණාටු සක්‍රීය වීම, වියලි කලාප වර්ධනය වීම සහ අධික සුළං ප්‍රවාහයන් වර්ධන වීම වැනි “ටොනාඩෝ ව්‍යසනයක්” දක්වා පෘථිවිය ගමන් කරමින් පවතින බව දෘශ්‍යමාන සාධකයන්ය. එහිදී 2026 ග්‍රීස්ම සෘතුවේ (summer) යුරොපයට බලපෑ උණුසුම් වායු ධාරා (heat waves) නිසා මියගිය සංඛාව 5000ක් ලෙස සටහන් වුවත්, එම සංඛ්‍යාවෙන් පසුව තොරතුරු වසං කිරීමට ගෝලීය ධනපති ආණ්ඩු කටයුතු කළේය. එමනිසා සැබෑ ලෙසම මිය ගිය සංඛාව ලෝකයටම දැනගැනීමට අවස්ථාව මග හැරියේ ගෝලීය ධනේශ්වර දත්ත වසන් කිරීමේ නරුමත්වය යොදාගෙනය. ඒ වගේම නේපාලයේ අයිස් තට්ටු කඩා වැටීමෙන් බලපෑ ගංවතුර තත්වයද ගෝලීය උෂ්ණත්වය වැඩි වීම නිසා ඇති වූ ඛේදවාචකයකි. ඒ වගේම ලංකාවේ දිස්ත්‍රික්ක 8කට බලපා ඇති එල්-නිනෝ සංසිද්ධියද තව මාස කීපයක් පවතින බව ස්ථීරය. එනිසා, ඉදිරියේදී සැලකිය යුතු ජන සංඛ්‍යාවක් මිය යාමට ලක්විය හැකි බව උපකල්පන සත්‍යයකි.

කාර්මික විප්ලවයෙන් පසු ධනේශ්වර ක්‍රියාකාරකම් හේතුවෙන් වාර්තාගත පෘෂ්ඨවංශික සත්ව විශේෂ 322කට වඩා වඳ වී ගොස් ඇති බව සඳහන් වේ, ඉන් බහුතරයක් 1900න් පසු වඳ වීමට ගොදුරු වී ඇති බවද සත්ව විද්‍යාඥයින් තහවුරු කරයි. නමුත් වඳ වී යන සත්ව විශේෂ කාර්මික විප්ලවයෙන් පසුව සමාජ ක්‍රමයන් බවට පත් වූ කාර්මික ධනවාදය, රාජ්‍ය ධනවාදය, නව ලිබරල්වාදය සහ ගෝලීය ධනවාදය යන කාල පරාසයන්  තුළ වීමද විශේෂත්වයකි.

ජීවය අභාවයට ගිය ඉහත අවස්ථා දෙක මෙන් නොව, තුන්වැනි මහා අභාවය ප්‍රධාන වශයෙන් ධනේශ්වර ක්‍රියාකාරකම් මගින් මෙහෙයවනු ලැබූ බව පැහැදිලි කළ සාක්ෂි සහිතය. ඒ වත්මන් සත්ව ජීවීන් අභාවයට යාමේ අනුපාත 100 සිට 1,000 ගුණයකින් වැඩි වී ඇතැයි ගණන් බලා ඇත. විධිමත් ලෙස තක්සේරු කර ඇති සියලුම විශේෂවලින් 28%ක් නියෝජනය කරන රතු ලැයිස්තුවට අනුව සත්ව ජීවී විශේෂ 48,600කට වඩා වඳ වීමේ තර්ජනයට වත්මන වන විට ලක්ව ඇත.

මෙහිදී බැලිය යුතු තව පැත්තක් තිබේ; ඒ කාර්මික විප්ලවය ඇති වීමට පෙර වායුගෝලයේ පදාර්ථ මිලියනයක කාබන් අංශු 260ppm ප‍්‍රමාණයක පැවතුනි. එම සාමාන්‍ය අගය මගින් සෙනොසොයික් යුගයේ ආරම්භයේ සිට වැඩවසම් සමාජ ක්‍රමය අවසානය දක්වා සෙල්සියස් අංශක 14C අඩු උෂ්ණත්වයක් සහිත දේශගුණයක් පවත්වා ගැනීමට හැකියාව පැවතුනි. 1770 ඇරඹි කාර්මික විප්ලවයෙන් පසුව 2025වන විට අවුරුදු 255 කාලයක් කාබන් පදාර්ථ අගය 480ppm දක්වා ධනපති ක්‍රමය විසින් වායුගෝලයේ වැඩි කර තිබේ. එවිට වත්මන් උෂ්ණත්වය සෙල්සියස් අංශක 2C වැඩි අගයක ගෝලීයව ඉහළ යාමට හේතු වී තිබේ. පසුගිය දශකය තුළ (2015-2025) වාර්තාගත උණුසුම්ම වසර දහය ලෙස සැලෙකෙන අතර එය ගෝලීය උණුසුම වේගවත් වන වේගය ඉස්මතු වෙන කාල පරිච්ඡේයකි. තව දුරටත් මෙලෙසම ධනපති ක‍්‍රමය ඉදිරියට ගිය හොත් 2040දී වායුගෝලයේ කාබන් පරමාණු ප‍්‍රමාණය 600ppm දක්වා වැඩි වනු ඇත. එය 2100දී 1400ppm දක්වා වැඩිවනු ඇත. 2100වන විට එම අගය වැළඳ ගන්නේ නම්, පෘථිවියේ ජීවත්වන සියලු ජීවින්ගේ පැවැත්ම අහෝසි වනු ඇත්තේ; ජීවයේ තුන්වන මහා අභාවයෙනි.

පෘථිවියේ මුල් ජීවය පැලියෝසොයික් යුගය වර්ෂ මිලියන 289ක් ගත කර කාබන් පදාර්ථ වැඩි වීම නිසා අභාවයට ගියේය. දෙවන යුගය වූ මෙසෝසොයික් යුගය වර්ෂ මිලියන 186කින් ග්‍රාහක ඝට්ටනය නිසා අභාවය තින්දු විය. මීළඟ යුගය වන අප ජීවත් වන සෙනොසොයික් යුගය වර්ෂ මිලියන 66ක් වැනි ඉතා කෙටි කලකින් කාබන් පදාර්ථ වැඩි කිරීම නිසා අභාවය ස්ථීර වී තිබේ. සෙනොසොයික් යුගයේ මානවයා යනු ඉහත යුගවලට වඩා විශාල බුද්ධිමය පරිමාවක් අත් කරගත් දැනට සිටින සහ පැරණි ජීවීන් අතරින් එකම බුද්ධිමත් ජීවී ප්‍රජාවයි. පළමු යුග දෙකේදී මොළය තිබුණට බුද්ධිය නොමැති ජීවයට වඩා — බුද්ධියෙන් අනූන නූතන මානවයා තම පැවැත්ම අහෝසි කරගෙන ඇත්තේ: වර්ෂ මිලියන 66ක් යන කෙටි කාල පරාසයකිනි. එයට හේතුව වී ඇත්තේ වර්ෂ 255ක් පවතින ධනේශ්වර පැවැත්මට මානවයා අනුගත වෙමින්, පුද්ගලිකත්වය වර්ධනය කරමින්, විකෘති ජීවිත පැවැත්ම ධනේශ්වර කුමය තුළ ගෙවීම නිසා — ජීවයේ “තුන්වන මාහා අභාවය” තමන් විසින්ම ස්ථීර කර ගැනීමය. පෘථිවියේ සියලු ජීවීන් අවසන් වී නැවත පෘථීවිය යථා තත්වයට පත් වූ පසු නැවතත් අලුත් ජීවයක් ආරම්භ වේවි. ධනේශ්වර ක්‍රමය රැකගෙන මානව පැවැත්ම අභාවයට යනවාද? නැත්නම් ධනේශ්වර ක්‍රමය අවසන් කර මානව පැවැත්ම රැකගන්නවාද? යන්න සමාජීය ලෙස තීන්දු කළ යුතු ප්‍රශ්න පත්තරයක් ගෝලීය සමාජයට වත්මනේ ඉතිරි වී තිබේ.  

මෙම ධනේශ්වර ව්‍යසනයෙන් ගැලවීමට නම් විකෘති ධනේශ්වර ක්‍රමය ගෝලීය පරිමාණවම පෙරලා දැමිය යුතුය. ඒ ස්වාභාවික භෞතිකවාදී වැඩ පිළිවෙලක් ගෝලීය පරිමාණව ක්‍රියාත්මක කිරීම සඳහාය. එය කෙටියෙන් පැවසුව හොත්; ස්වාභාවික භෞතිකය මත පදනම් වුණ → සොබාදහම සමග මුසු වූ සැලසුම් සහගත සමාජ ‒ ආර්ථික ‒ දේශපාලන වැඩපිළිවෙක් මගින් → ගෝලීයව “කාබන් පදාර්ථ නිෂේධනයකට” ගොස් → ජෛව විවිධත්වයේ පැවැත්ම ආරක්ෂා කරගෙන → ගෝලීය මානව පැවැත්මද සහතික කරගැනීම සඳහාය. එය ගෝලීය සමාජයේ සාමූහික ප්‍රයත්නයකි. කෙටියෙන් පැවසුවහොත්; “හරිත සමාජවාදය” (eco socialism) ලෙස එම සමාජ ක්‍රමය නාමකරණය කළ හැකිය. 

චමිල් ජයනෙත්ති.

The post ජීවයේ “තුන්වන මහා අභාවය” appeared first on Asia Commune.

දාර්ශනිකයන් ලෝකය විවිධ ආකාරවලින් අර්ථකථනය කර ඇත, නමුත් වැදගත් වන්නේ එය වෙනස් කිරීමයි. *****

සමාජ සංසිද්ධීන් පිළිබඳ කතිකාවලට සහ විචාරවලට පමණක් සීමා වීම ප්‍රමාණවත් නොවේ. අප ලබාගත් න්‍යායික අවබෝධය ප්‍රායෝගික ක්‍රියාකාරීත්වයක් බවට පරිවර්තනය කරමින්, පවතින සමාජ ක්‍රමවේදයන් වෙනස් කිරීමේ අරගලයට අවතීර්ණ වීම අත්‍යවශ්‍යය.

සමාජය ගැන කතා කරමින්, විග්‍රහ කරමින්, තවත් තවත් පොත් කියවමින් සිටීමෙන් පමණක් සමාජය වෙනස් වන්නේ නැත. අපි තේරුම් ගත් දේ සමාජය තුළ භාවිතාවට ගෙන යා යුතුය. ජනතාව අතරට ගොස්, ඔවුන්ගේ සැබෑ ගැටලු සමඟ වැඩ කරමින්, ඔවුන් සංවිධානය කරමින්, ඒ භාවිතාව තුළින්ම අපගේ අවබෝධයද වර්ධනය කරගත යුතුය.

විප්ලවය ගැන ඉගෙනගෙන, සියල්ල අවසන් වූ පසු විප්ලවය කිරීමට යා හැකි යැයි සිතීම වැරදිය. විප්ලවය ඉගෙනගත යුත්තේද විප්ලවීය භාවිතාව තුළමය. අපි දන්නා දේ භාවිතාවට ගෙන යන විට එහි සීමාවන් හෙළි වේ. ජනතාව සමඟ වැඩ කරන විට අලුත් ප්‍රශ්න මතු වේ. ඒ ප්‍රශ්න හමුවේ අපගේ අවබෝධය නැවත පරීක්ෂා කරගැනීමට සිදුවේ. ඒ ආකාරයට ඉගෙනීමත් භාවිතාවත් එකිනෙකින් වෙන් කළ නොහැකි එකම ක්‍රියාවලියක් බවට පත්වේ.

ඒ නිසා ප්‍රශ්නය 

ඉගෙනගෙන ඉවර වෙලා වැඩ කරන්නේ කවදාද?

යන්න නොවේ. 

ප්‍රශ්නය වන්නේ 

ඉගෙනීමත් භාවිතාවත් එකිනෙකින් වෙන් නොකර, අද සිටම සමාජය තුළ අපි කරන්නේ කුමක්ද?  යන්නයි.

න්‍යාය භාවිතාවෙන් වෙන් වූ විට එය පොතක් තුළ සිර වූ දැනුමක් පමණි. භාවිතාව න්‍යායික අවබෝධයෙන් වෙන් වූ විට එය දිශානතියක් නැති ක්‍රියාකාරීත්වයක් බවට පත්විය හැකිය. එබැවින් න්‍යායත් භාවිතාවත් එකිනෙක පෝෂණය කරමින්, ජනතාවගේ සැබෑ අරගල තුළින් සංවිධානය ගොඩනැගීම අත්‍යවශ්‍යය.

ලෝකය අර්ථකථනය කිරීම පමණක් ප්‍රමාණවත් නොවේ. එය වෙනස් කිරීමේ වැදගත්ම කාර්යය පැවරී ඇත්තේ අපටය. ඒ සඳහා ඉගෙනීමත් භාවිතාවත් එකට ගෙන, ජනතාව අතර සංවිධානය ගොඩනඟමු.

වජිර ප්‍රියශාන්ත විසිනි

The post වැඩ කරමින් ඉගෙන ගන්නවා – ඉගෙන ගනිමින් වැඩ කරනවා ! appeared first on Asia Commune.

බටහිර රටවල “අනුකූල වම” බිහිවීම පිළිබඳ ගේබ්‍රියෙල් රොක්හිල්ගේ කෘතිය

The Left Chapter | ලියෝ ෂ්වාර්ස් | Junge Welt
2026 අගෝස්තු 31

පොත් විචාරය

Gabriel Rockhill, Who Paid the Pipers of Western Marxism?
New York: Monthly Review Press, 2025 — පිටු 416

හැඳින්වීම

“බටහිර මාක්ස්වාදය” ලෙස හඳුන්වනු ලබන බුද්ධිමය ප්‍රවාහයන්ගේ වර්ධනය, ඒවායේ දේශපාලන භූමිකාව සහ එක්සත් ජනපද අධිරාජ්‍යවාදී බලවේග සමඟ ඒවා ගොඩනඟා ගත් සම්බන්ධතා පිළිබඳව ගේබ්‍රියෙල් රොක්හිල්ගේ නව කෘතිය දැඩි විවාදයකට තුඩු දී තිබේ.

මෙම කෘතියෙන් ඔහු උත්සාහ කරන්නේ “බටහිර මාක්ස්වාදය” CIA විසින් නිර්මාණය කරන ලද දෙයක් බව සරලව ප්‍රකාශ කිරීම නොවේ. ඒ වෙනුවට, දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු සමාජවාදයට සහ කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරයට එරෙහිව ගෙන ගිය පුළුල් බුද්ධිමය හා මතවාදී යුද්ධය තුළ එම බුද්ධිමය ප්‍රවාහයන් ඒකාබද්ධ වූ ආකාරය ඔහු විමර්ශනය කරයි.

මාර්කූසේ සහ බාහ්රෝ

හර්බට් මාර්කූසේ මිය යාමට ටික කලකට පෙර, නැගෙනහිර ජර්මනියේ විරුද්ධවාදී බුද්ධිමතෙකු වූ රුඩොල්ෆ් බාහ්රෝගේ The Alternative in Eastern Europe කෘතිය පිළිබඳ ලිපියක් ලිවීය.

එහිදී මාර්කූසේ, “සැබවින්ම පවතින සමාජවාදය” පිළිබඳ බාහ්රෝගේ විවේචනය, දශක ගණනාවක් පුරා මාක්ස්වාදී න්‍යායට සහ භාවිතයට ලැබුණු “වඩාත් වැදගත් දායකත්වයක්” ලෙස ප්‍රශංසා කළේය.

1977 සිට 1979–80 දක්වා කාලය තුළ බටහිර ලෝකයේ ප්‍රධාන මාධ්‍ය ඔස්සේ බාහ්රෝගේ කෘතිය පිළිබඳ සිදු වූ පුළුල් ප්‍රචාරක ව්‍යාපාරය තුළ මෙම ප්‍රකාශයද වැදගත් ස්ථානයක් ගත්තේය.

අද අපට දැනගත හැකි පරිදි, මෙම ව්‍යාපාරයට සම්බන්ධ වූ ප්‍රධාන පුද්ගලයන්ගෙන් සැලකිය යුතු පිරිසක් පශ්චාත් යුද සමයේදී CIA සමඟ සෘජුව හෝ වක්‍රව සම්බන්ධ වූ විවිධ ආයතන හා සංවිධාන සමඟ සම්බන්ධතා පවත්වා තිබුණි.

සමහර ආයතන CIA විසින් පාලනය කරන ලද අතර, තවත් සමහරකට එය අරමුදල් සපයා තිබුණි. තවත් සමහර ආයතන එක්සත් ජනපද රාජ්‍ය බලවේග විසින් “හිතවත්” හෝ ප්‍රයෝජනවත් ආයතන ලෙස සලකනු ලැබීය.

“අධිරාජ්‍යවාදී න්‍යාය කර්මාන්තය”

ගේබ්‍රියෙල් රොක්හිල් සිය වෙළුම් තුනකින් යුත් පර්යේෂණ ව්‍යාපෘතියේ පළමු වෙළුමෙන්, 1945න් පසු සමාජවාදයට එරෙහිව ගොඩනැගුණු “බුද්ධිමය ලෝක යුද්ධය” පිළිබඳ පුළුල් ප්‍රතිනිර්මාණයක් ඉදිරිපත් කරයි.

ඔහු විශේෂ අවධානයක් යොමු කරන්නේ 1945න් පසු වර්ධනය වූ “අධිරාජ්‍යවාදී න්‍යාය කර්මාන්තය” තුළ පැවති ජාලයන්ට සහ ඒවායේ නිශ්චිත භූමිකාවන්ටය.

විශේෂයෙන්ම ෆ්‍රැන්ක්ෆර්ට් පාසල සහ බටහිර රටවල වර්ධනය වූ විවිධ ශාස්ත්‍රීය “මාක්ස්වාදයන්” ඔහුගේ විමර්ශනයේ මධ්‍යයේ පවතී. මෙම ප්‍රවාහයන් සාමාන්‍යයෙන් “බටහිර මාක්ස්වාදය” යන පුළුල් නාමය යටතේ හඳුන්වනු ලැබේ.

රොක්හිල් මෙම ඉතිහාසය හුදෙක් පුද්ගලයන්ගේ අදහස් හෝ දාර්ශනික මතවාදයන්ගේ ඉතිහාසයක් ලෙස නොසලකයි. ඔහු එය ඒවා බිහි වූ ද්‍රව්‍යමය, ආර්ථික සහ දේශපාලන පසුබිම තුළ ස්ථානගත කරයි.

“කොමියුනිස්ට් විරෝධී මාක්ස්වාදය”

රොක්හිල්ගේ කෘතියේ වඩාත් මතභේදාත්මක තර්කයක් වන්නේ “බටහිර මාක්ස්වාදය” ලෙස හඳුන්වන බුද්ධිමය ප්‍රවාහයන්, වොෂිංටනය විසින් ගෙන ගිය සමාජවාදයට එරෙහි බුද්ධිමය අරගලය තුළට ඇතුළත් වූ ආකාරය පිළිබඳ ඔහුගේ විග්‍රහයයි.

කෙසේ වෙතත්, රොක්හිල් කිසිසේත්ම කියා සිටින්නේ “බටහිර මාක්ස්වාදය CIA විසින් නිර්මාණය කරන ලද්දක්” බව නොවේ.

ඔහු පෙන්වා දෙන්නේ එම න්‍යායාත්මක නිෂ්පාදනය සමාජවාදයට එරෙහි “බුද්ධිමය ලෝක යුද්ධය” තුළට ඇතුළත් කරගත් ආකාරයයි.

විශේෂයෙන්ම ඇතැම් බටහිර මාක්ස්වාදීන් අධිරාජ්‍යවාදය විවේචනය කිරීම වෙනුවට, අවම වශයෙන් ඇතැම් අවස්ථාවලදී, එය පිළිගත හැකි හෝ සාධාරණීකරණය කළ හැකි තත්ත්වයක් බවට පත් කිරීමට දායක වූ බව ඔහු පෙන්වා දෙයි.

රොක්හිල්ගේ තර්කය අනුව, මෙහිදී බටහිර මාක්ස්වාදයේ විශේෂිත ආකාරයක් වර්ධනය විය. ඔහු එය “අධිරාජ්‍යවාදී මාක්ස්වාදය” ලෙස හඳුන්වයි.

එහි මූලික ලක්ෂණ කිහිපයක් මෙසේය:

• මාක්ස්වාදී–ලෙනින්වාදී විප්ලවීය ආකෘතිය ප්‍රතික්ෂේප කිරීම;
• පන්ති අරගලය පිළිබඳ සංකල්පය අවතක්සේරු කිරීම හෝ ප්‍රතික්ෂේප කිරීම;
• සංවිධානාත්මක පන්ති දේශපාලනය වෙනුවට “කැරලි” සහ පුද්ගල ප්‍රතිරෝධයන් පිළිබඳ අපැහැදිලි අනුකම්පාවක් ඉදිරිපත් කිරීම;
• භෞතිකවාදී සමාජ විග්‍රහයට වඩා පුද්ගල ආත්මීයත්වය හා සවිඥානකත්වය අවධාරණය කිරීම;
• ප්‍රායෝගික දේශපාලන ක්‍රියාකාරීත්වයෙන් ඉවත්ව න්‍යාය සහ සංස්කෘතික විග්‍රහය වෙත වැඩි අවධානය යොමු කිරීම;
• සමාජයේ ආර්ථික “පදනම” සහ දේශපාලන–සංස්කෘතික “අධිව්‍යුහය” අතර සම්බන්ධය වෙනස් ලෙස අර්ථකථනය කිරීම;
• බුද්ධිමතුන් සහ සංස්කෘතිය සමාජ පරිවර්තනයේ ප්‍රධාන බලවේග ලෙස ඉදිරිපත් කිරීම;
• සමාජවාදී පරිවර්තනය සඳහා රාජ්‍ය බලය අත්පත් කරගැනීම හා සංවිධානාත්මක පන්ති බලය පිළිබඳ ප්‍රශ්නය ප්‍රතික්ෂේප කිරීම.

ලෝකය වෙනස් කිරීම වෙනුවට එය අර්ථකථනය කිරීම

රොක්හිල්ගේ විග්‍රහයේදී “බටහිර මාක්ස්වාදයේ” තවත් වැදගත් ලක්ෂණයක් වන්නේ ලෝකය වෙනස් කිරීමට වඩා එය අර්ථකථනය කිරීම කෙරෙහි ඇති නැඹුරුවයි.

සැබෑ සමාජ බලවේග, පන්ති සම්බන්ධතා සහ ආර්ථික ව්‍යුහයන් සමඟ සෘජුව ගනුදෙනු කිරීම වෙනුවට, පාඨ, සංස්කෘතික නිෂ්පාදන සහ පුද්ගල සවිඥානකත්වය කේන්ද්‍ර කරගැනීම මෙහිදී ප්‍රමුඛ වේ.

මෙම නැඹුරුව සමඟ බුද්ධිමය “වෙළඳනාම කළමනාකරණය” ද සම්බන්ධ වේ.

විශේෂිත පාරිභාෂික වචන භාවිතය, න්‍යායාත්මක අපැහැදිලිභාවය සහ බටහිර ධනේශ්වර සංස්කෘතියේ විශාල බුද්ධිමය උරුමයන් සමඟ සම්බන්ධතාවය එහි කොටස් වේ.

මාර්කූසේගේ සමාජවාදය පිළිබඳ අදහස් මෙයට නිදසුනකි. ඔහු සමාජවාදය ප්‍රධාන වශයෙන් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සහ සංස්කෘතික අධිව්‍යුහාත්මක සංසිද්ධියක් ලෙස සලකන අතර, එය පවතින සමාජ–ආර්ථික පදනම ප්‍රතිසංවිධානය කිරීමේ ප්‍රශ්නයක් ලෙස ප්‍රමාණවත් ලෙස සලකා නොබලයි.

බාහ්රෝ පිළිබඳ මාර්කූසේගේ රචනය විග්‍රහ කරමින් රොක්හිල් පෙන්වා දෙන්නේ, අධිරාජ්‍යවාදී ප්‍රහාරයට ලක්වන රටක් තම රාජ්‍ය බලය වහාම දුර්වල කර හෝ අහෝසි කර සියලු බලය ජනතාවට ලබා දිය යුතුය යන අදහස, එම රටේ පරාජයට වෛෂයික කොන්දේසි නිර්මාණය කිරීමක් විය හැකි බවයි.

රොක්හිල්ගේ තක්සේරුව අනුව, එවැනි තර්කයක් සමාජවාදී විප්ලවයේ දෘෂ්ටිකෝණයකින් බැලූ විට ගැටලු සහගතය.

මතවාදී යුද්ධය

මෙය හුදෙක් පදනම් විරහිත චෝදනාවක් නොවන බව රොක්හිල් පෙන්වා දෙයි.

දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු එක්සත් ජනපදය විසින් ආරම්භ කළ “ජනතාවගේ හදවත් හා මනස් දිනා ගැනීමේ” අරගලයේ විශාලත්වය පිළිබඳව පශ්චාත් යුද ඉතිහාසය සම්බන්ධ විවාදවලදී තවමත් ප්‍රමාණවත් අවධානයක් නොමැත.

සෝවියට් සංගමය සමඟ පැවති ගැටුමේ පසුබිම තුළ, එක්සත් ජනපදය ප්‍රචාරණය හා මතවාදී බලපෑම සඳහා නව ක්‍රමවේදයක් වර්ධනය කළේය.

රොක්හිල්ගේ විග්‍රහය අනුව, මෙම නව අධිරාජ්‍යවාදී ප්‍රචාරණය තමන්ගේම අධිරාජ්‍යවාදී ස්වභාවය සඟවා ගැනීමේ විශේෂ සම්ප්‍රදායක් නිර්මාණය කළේය.

එය “අධිරාජ්‍යය ප්‍රතික්ෂේප කිරීම” (empire denial) ලෙස හැඳින්විය හැකිය.

එක්සත් ජනපදය ගෝලීය මට්ටමින් තමන්ව ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය, නිදහස සහ මානව හිමිකම් ආරක්ෂා කරන බලවේගයක් ලෙස ඉදිරිපත් කළ අතර, තම අධිරාජ්‍යවාදී බලය විවිධ ආකාරවලින් සඟවා තැබීය.

එහෙත් එවැනි ව්‍යාපෘතියක් සාර්ථක කරගැනීම සඳහා සමස්ත මතවාදී ලෝක දැක්ම කෙරෙහි යම් මට්ටමක බලපෑමක් ඇති කිරීම අවශ්‍ය විය.

ඒ සඳහා ඉතා විශාල සංස්කෘතික සහ බුද්ධිමය උපකරණයක් ගොඩනැගුණි.

රොක්හිල් එය මානව ඉතිහාසයේ බලවත්ම හා වඩාත් මධ්‍යගත සංස්කෘතික උපකරණයන්ගෙන් එකක් ලෙස සලකයි.

මෙම මතවාදී යුද්ධයේ ඉලක්ක අතර වෘත්තීය බුද්ධිමතුන්, විශ්වවිද්‍යාල, ලේඛකයන්, කලාකරුවන් සහ මතවාද ගොඩනඟන කණ්ඩායම්ද ඇතුළත් විය.

Psychological Strategy Board සහ “මාක්ස්වාදී පාරිභාෂික වචන”

මෙම අදහස එක්සත් ජනපදයේ ජාතික ආරක්ෂක යාන්ත්‍රණය තුළ ඉතා මුල් අවධියේදීම වර්ධනය විය.

Psychological Strategy Board (PSB) නම් ආයතනය හරහා සෝවියට් සංගමයට සහ ලෝක කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරයට එරෙහි සටන, සෘජු හා “දෘඩ” කොමියුනිස්ට් විරෝධී ප්‍රචාරණයෙන් පමණක් ජයගත නොහැකි බවට අවබෝධයක් වර්ධනය විය.

ඒ වෙනුවට බුද්ධිමතුන්, විද්වතුන් සහ මතවාද ගොඩනඟන කණ්ඩායම් ආකර්ෂණය කරගන්නා දිගුකාලීන බුද්ධිමය ව්‍යාපාරයක් අවශ්‍ය විය.

1952දී සකස් කරන ලද PSB ලේඛනයක මෙම උපායමාර්ගය ඉතා පැහැදිලිව ප්‍රකාශ කර ඇත.

එහි “මාක්ස්වාදී පාරිභාෂික වචන භාවිත කරමින් කොමියුනිස්ට්වාදී මතවාදයට ප්‍රහාර එල්ල කිරීම” මෙන්ම “මාක්ස්වාදී පාරිභාෂික වචන භාවිත කරමින් බටහිර සමාජය ආරක්ෂා කිරීම” ද නිර්දේශ කර තිබුණි.

මෙහි වැදගත්කම පැහැදිලිය.

කොමියුනිස්ට්වාදයට එරෙහිව සෘජු ප්‍රතිමාක්ස්වාදී භාෂාවක් භාවිත කිරීම වෙනුවට, මාක්ස්වාදයේම භාෂාව සහ පාරිභාෂික වචන භාවිත කරමින් කොමියුනිස්ට්වාදය විවේචනය කිරීම වඩාත් ප්‍රතිඵලදායක විය හැකි බව එක්සත් ජනපද මතවාදී සැලසුම්කරුවන් හඳුනාගෙන තිබුණි.

එම ලේඛනයේ අදහස වූයේ, එවැනි සාහිත්‍ය දැනටමත් පවතින බැවින් එය විවේචනය කර ජනප්‍රිය කර පුළුල් ලෙස බෙදාහැරීමෙන් ආරම්භ කළ යුතු බවයි.

ඉන්පසුව එවැනි සාහිත්‍ය තවදුරටත් නිෂ්පාදනය කිරීම දිරිමත් කළ යුතු විය.

මෙහිදී විදේශීය බුද්ධිමතුන් සහ කතුවරුන් පවා එවැනි කෘති නිර්මාණය කිරීමට දිරිගැන්වීම සඳහා අවශ්‍ය “මාධ්‍යයන්” පවතින බව එම ලේඛනය සඳහන් කරයි.

කොමියුනිස්ට්වාදයට එරෙහි “මෘදු විකිණීමේ” ව්‍යාපාරය

රොක්හිල් මෙම උපායමාර්ගය “කොමියුනිස්ට්වාදයට එරෙහි මෘදු ප්‍රචාරක ව්‍යාපාරයක්” (soft-sell campaign against communism) ලෙස හඳුන්වයි.

මෙහිදී හර්බට් මාර්කූසේට විශේෂ ස්ථානයක් හිමි වේ.

රොක්හිල්ගේ තර්කය අනුව, මාර්කූසේ මෙම මතවාදී ව්‍යාපාරයෙන් ප්‍රතිලාභ ලැබූ බුද්ධිමතෙකු පමණක් නොව, ඇතැම් අවස්ථාවලදී එය වර්ධනය කිරීමටද සෘජුවම සම්බන්ධ වූ අයෙකි.

එක්සත් ජනපද රාජ්‍ය දෙපාර්තමේන්තුවේ Committee on World Communism හි ප්‍රධානියා ලෙස මාර්කූසේ PSB සමඟ සෘජුවම කටයුතු කළ බව රොක්හිල් පෙන්වා දෙයි.

කෙසේ වෙතත්, රොක්හිල්ගේ කෘතියේ අරමුණ මාර්කූසේ හෝ වෙනත් පුද්ගලයන්ගේ සෘජු සම්බන්ධතා පමණක් හෙළිදරව් කිරීම නොවේ.

මාර්කූසේ වෙනත් බටහිර මාක්ස්වාදීන්ට සාපේක්ෂව ඇතැම් කරුණු සම්බන්ධයෙන් වඩාත් වාමාංශික ස්ථාවරයන් දැරූ බවද ඔහු අවධාරණය කරයි.

ප්‍රශ්නය වන්නේ පුද්ගලයන්ගේ දේශපාලන “පිරිසිදුකම” හෝ “අපිරිසිදුකම” පමණක් නොවේ.

වඩා වැදගත් වන්නේ බුද්ධිමය නිෂ්පාදනය, රාජ්‍ය බලය, මූල්‍ය බලය සහ පාලක පන්තියේ අවශ්‍යතා අතර ගොඩනැගුණු සම්බන්ධතාවයයි.

රාජ්‍ය–මූල්‍ය–බුද්ධිමය සම්බන්ධතාවය

රොක්හිල් සිය කෘතියේදී “රාජ්‍ය–මූල්‍ය–බුද්ධිමය සම්බන්ධතාවය” (state-financial-intellectual nexus) යන සංකල්පය හරහා මෙම ගැටලුව විග්‍රහ කරයි.

මෙහිදී ඔහු පෙන්වා දෙන්නේ න්‍යාය සහ බුද්ධිමය නිෂ්පාදනය සමාජයෙන් වෙන්ව පවතින ස්වාධීන ක්ෂේත්‍රයක් නොවන බවයි.

ඒවාට රාජ්‍ය ආයතන, මූල්‍ය ප්‍රතිපාදන, පර්යේෂණ ආයතන, විශ්වවිද්‍යාල, පදනම් සහ ධනවාදී පාලක පන්තියේ අවශ්‍යතා බලපෑම් කළ හැකිය.

මේ සඳහා ෆ්‍රැන්ක්ෆර්ට් පාසලද වැදගත් උදාහරණයක් ලෙස ඔහු ගෙන එයි.

විශේෂයෙන්ම පර්යේෂණ ආයතන, අරමුදල් සහ එක්සත් ජනපද බලවේග අතර පැවති සම්බන්ධතා පිළිබඳ ඔහු විස්තරාත්මකව සාකච්ඡා කරයි.

උදාහරණයක් ලෙස, පර්යේෂණ ආයතනයක් නැවත ජර්මනියට පැමිණීම සඳහා එක්සත් ජනපදය විසින් එවකට විශාල මුදලක් වූ ජර්මානු මාර්ක් 440,300ක සහනාධාරයක් ලබා දී තිබූ බව රොක්හිල් සඳහන් කරයි.

මෙවැනි උදාහරණ ඔහුට වැදගත් වන්නේ “CIA මුදල් ලබා දුන් නිසා එම සියලු බුද්ධිමතුන් CIA නියෝජිතයන් වූහ” යන සරල නිගමනයකට පැමිණීම සඳහා නොවේ.

ඒ වෙනුවට, බුද්ධිමය නිෂ්පාදනය කුමන ද්‍රව්‍යමය හා ආයතනික පරිසරයක් තුළ සිදු වූයේද යන්න තේරුම් ගැනීම සඳහාය.

ඉතිහාසය නැවත කියවීමේ අවශ්‍යතාව

රොක්හිල්ගේ කෘතියේ වඩාත් වැදගත් දායකත්වයක් වන්නේ පශ්චාත් යුද සමයේ බුද්ධිමය ඉතිහාසය පුද්ගලයන්ගේ අදහස්වල ඉතිහාසයක් ලෙස පමණක් නොව, බලය, මුදල්, රාජ්‍යය සහ මතවාදය අතර සම්බන්ධතා පිළිබඳ ඉතිහාසයක් ලෙස නැවත කියවීමට කරන ආරාධනයයි.

“බටහිර මාක්ස්වාදය” පිළිබඳ විවේචනයේදී ප්‍රධාන ප්‍රශ්නය වන්නේ එහි සියලුම නියෝජිතයන් CIA නියෝජිතයන් වූවාද යන්න නොවේ.

ප්‍රශ්නය වන්නේ, කොමියුනිස්ට්වාදයට සහ සැබවින්ම පවතින සමාජවාදයට එරෙහි ගෝලීය මතවාදී අරගලයක් ගොඩනැගෙමින් තිබූ අවස්ථාවක, ඇතැම් “මාක්ස්වාදී” අදහස් බටහිර ධනවාදී ලෝකයේ ආයතනික හා මූල්‍ය ව්‍යුහයන් තුළ මෙතරම් පහසුවෙන් පිළිගැනීමට ලක් වූයේ ඇයිද යන්නයි.

මෙම ප්‍රශ්නයට පිළිතුරු සෙවීමේදී රොක්හිල්ගේ කෘතිය වැදගත් පර්යේෂණයක් ඉදිරිපත් කරයි.

එය පශ්චාත් යුද සමයේ බුද්ධිමය ජීවිතය දෙස විවේචනාත්මකව නැවත බැලීමටත්, “මාක්ස්වාදී” යන නාමය භාවිත කිරීම සහ සැබෑ විප්ලවීය මාක්ස්වාදී දේශපාලනය අතර ඇති වෙනස පිළිබඳව නැවත සිතා බැලීමටත් අපට බල කරයි.

අවසානයේදී, මෙහි මූලික ප්‍රශ්නය වන්නේ එක් එක් බුද්ධිමතෙකුගේ පුද්ගලික අභිප්‍රාය පමණක් නොවේ.

එය බුද්ධිමය නිෂ්පාදනය සහ පන්ති බලය අතර සම්බන්ධතාවය පිළිබඳ ප්‍රශ්නයකි.

එබැවින් පශ්චාත් යුද බටහිර ලෝකයේ බුද්ධිමය ඉතිහාසය පිළිබඳ ගැඹුරු විවේචනාත්මක සාකච්ඡාවක් සඳහා මෙම කෘතිය වැදගත් ආරම්භක ලක්ෂ්‍යයක් විය හැකිය.

කර්තෘ හා මූලාශ්‍රය

ලියෝ ෂ්වාර්ස් (Leo Schwarz)
Junge Welt, 2026 අගෝස්තු 31
පරිවර්තනය: Helmut-Harry Loewen

පොත් විචාරයට ලක් කළ කෘතිය:
Gabriel Rockhill, Who Paid the Pipers of Western Marxism?
Monthly Review Press, New York, 2025.
පිටු 416.

මුල් ජර්මානු ලිපියේ මාතෘකාව:
Ideologieproduktion – Der Ruhm und sein Schatten. »Angriffe auf die kommunistische Ideologie in marxistischer Terminologie«: Gabriel Rockhills Buch über die Entstehung der »kompatiblen« intellektuellen Linken in den westlichen Ländern.

Asia Commune කතුවැකි සටහන

මෙම ලිපිය ඉදිරිපත් කරන්නේ බටහිර මාක්ස්වාදය, ෆ්‍රැන්ක්ෆර්ට් පාසල, CIA සහ පශ්චාත් යුද එක්සත් ජනපද මතවාදී යුද්ධය අතර සම්බන්ධතා පිළිබඳ විවේචනාත්මක දේශපාලන සාකච්ඡාවක් සඳහාය.

මෙහි ඉදිරිපත් වන ගේබ්‍රියෙල් රොක්හිල්ගේ තර්ක සහ විග්‍රහයන්, ඒවාට එකඟ වීම හෝ නොවීම නොසලකා, වර්තමාන වාමාංශික දේශපාලනයට වැදගත් ප්‍රශ්නයක් මතු කරයි:

ධනවාදී හා අධිරාජ්‍යවාදී බල ව්‍යුහයන්ට අභියෝග කරන බව පවසන බුද්ධිමය ප්‍රවාහයක්, එම බල ව්‍යුහයන් විසින්ම ආයතනිකව, මූල්‍යමයව හෝ සංස්කෘතිකව පිළිගනු ලබන්නේ කෙසේද?

මෙම ප්‍රශ්නය පිළිබඳ විවෘත හා සාක්ෂිමය සාකච්ඡාවක් අවශ්‍යය.

The post “මාක්ස්වාදී පාරිභාෂික වචන භාවිතයෙන් කොමියුනිස්ට් මතවාදයට ප්‍රහාර” appeared first on Asia Commune.

The post To the Delegates of the Second Congress of the PST (Socialist Workers Party- Argentina) appeared first on Asia Commune.

ඊට ප්‍රතිවිරුද්ධව, පොදු සම්පත් වටලාගෙන පෞද්ගලික කරගැනීම (Enclosures of the Commons) පාරිසරික අර්බුදයේත්, දරිද්‍රතාවය සහ සාගින්න, අයිතිවාසිකම් අහිමිවීම සහ ජනතාව අවතැන් වීම යන අර්බුදයන්ගේත් මූලික හේතුව වේ. නිස්සාරණවාදය (Extractivism) විසින් ජීවය සමස්තයක් ලෙස පවත්වාගෙන යාම සඳහා පොදුවේ හිමිව ඇති දේ ලාභය සඳහා වෙළඳ භාණ්ඩ බවට පත් කරයි.

— Vandana Shiva

පාලක පන්තිය අපෙන් සියල්ලම, අපගේ අනාගතය පවා උදුරා ගැනීමට උත්සාහ කරමින් සිටී. පාරිසරික ආරක්ෂාවන්ට සහ රාජ්‍ය නියාමනයන්ට එරෙහිව Donald Trump පරිපාලනය දියත් කළ විනාශකාරී ප්‍රහාර මාලාවේ සිට, අපගේ ජලය සහ විදුලිය ගිල දමමින් ව්‍යාප්ත වන අතිවිශාල දත්ත මධ්‍යස්ථාන (data centers) දක්වා, අන්ත දක්ෂිණාංශික ආණ්ඩු සහ බලවත් කෘත්‍රිම බුද්ධි (AI) සමාගම් විසින් තමන්ගේ ධනය වැඩි කරගැනීම සඳහා ජීවිතය පවත්වාගෙන යාමේ මූලික සම්පත් තමන් අතට ගනිමින් සිටිති.

අප සැමගේ ජීවිතය පවත්වාගෙන යන ජීවිතයේ ද්‍රව්‍යමය පදනම (material of life) සුපිරි ධනවතුන් කිහිපදෙනෙකුගේ අතට පමණක් සංකේන්ද්‍රණය වෙමින් පවතිනවා පමණක් නොවේ; එය එකවර විනාශයටද පත් කරමින් තිබේ. තවද, මෙම ක්‍රියාවලීන් දෙක එකම කාලයේ සිදුවනවා පමණක් නොව, එකිනෙකට අන්තර්සම්බන්ධිතද වේ.

2021 වසරේ YES! Magazine සඳහා ලියමින්, පාරිසරික ස්ත්‍රීවාදී ක්‍රියාකාරිනියක වන Vandana Shiva පැහැදිලි කළේ, පෞද්ගලීකරණය සහ නිස්සාරණය (extraction) යනු පෘථිවිය විනාශයට පත් කරන ප්‍රධාන බලවේගයන් බවයි. ඇය පෙන්වා දුන්නේ එයට විසඳුම ඇත්තේ “පොදුකරණය” (commoning) තුළ බවයි — එනම්, සියලු ජීවීන්ට පෘථිවිය ලබා දෙන ජීවිතදායක දායාද භුක්ති විඳීමට ඇති අයිතිය ආරක්ෂා කරන සමාජීය ක්‍රියාකාරකම් සහ භාවිතයන් තුළය.

පාරිසරික ශිෂ්ටාචාරයක් කරා යන මාවත සකස් වන්නේ පොදු සම්පත් (commons) නැවත අත්පත් කරගැනීමෙනි — එනම්, අපගේ පොදු නිවහන වන පෘථිවියත්, අප එහි අංගයක් වන පෘථිවි පවුලේ පොදු සම්පත් නැවත ලබාගැනීමෙනි. පොදු සම්පත් නැවත අත්පත් කරගැනීම හරහා අපගේ පොදු අනාගතය සඳහා නව හැකියාවන් ගැන සිතීමට අපට හැකි වේ. එමෙන්ම “පොදුකරණය” (commoning) තුළින් සමෘද්ධියේ සහ බහුලත්වයේ බීජ වපුරා ලීමටද අපට හැකි වේ.

පොදු සම්පත් (Commons) තුළ අපි පෘථිවිය වෙනුවෙන්ද, එකිනෙකා වෙනුවෙන්ද සැලකිලිමත් වෙමින් බෙදාහදා ගනිමු. ස්වභාවධර්මයේ පාරිසරික සීමාවන් පිළිබඳ අපි සවිඥානික වෙමු. එම සීමාවන් මඟින් ස්වභාවධර්මය නිර්මාණය කරන දායාදවලින් ඇයට හිමි කොටස නැවත ඇය වෙතම ලැබී, ජෛව විවිධත්වය සහ පරිසර පද්ධති පවත්වාගෙන යාම සහතික කරයි. සියලු මිනිසුන්ට වාතය, ජලය සහ ආහාර සඳහා අයිතියක් ඇති බව අපි දනිමු. එමෙන්ම අනාගත පරම්පරාවන්ගේ අයිතිවාසිකම් සම්බන්ධයෙන් අපට වගකීමක් ඇති බවද අපි අවබෝධ කර ගනිමු.

ඊට ප්‍රතිවිරුද්ධව, පොදු සම්පත් වටලාගෙන පෞද්ගලික කරගැනීම (Enclosures of the Commons) පාරිසරික අර්බුදයේත්, දරිද්‍රතාවය සහ සාගින්න, දේපළ හා ජීවනෝපායන් අහිමිවීම සහ ජනතාව අවතැන් වීම යන අර්බුදයන්ගේත් මූලික හේතුව වේ. නිස්සාරණවාදය (Extractivism) සමස්ත ජීවිතය පවත්වාගෙන යාම සඳහා පොදුවේ පවත්නා දේවල් ලාභය සඳහා වෙළඳ භාණ්ඩ බවට පරිවර්තනය කරයි.

පොදු සම්පත් (Commons) යනු කුමක්ද?

වාතය පොදු සම්පතකි.

අප හුස්ම ගන්නා වාතය, ශාක සහ ගස් ඇතුළු සියලු ජීවී විශේෂ සමඟ අපි බෙදා ගනිමු. ප්‍රභාසංස්ලේෂණය (Photosynthesis) මඟින් ශාක වායුගෝලයේ ඇති කාබන් ඩයොක්සයිඩ් අවශෝෂණය කර අපට ඔක්සිජන් සපයයි. “මට හුස්ම ගන්න බැහැ” යන හඬ, වසර මිලියන 600ක් පුරා ෆොසිලීකරණය වී ඇති කාබන් කැණීම හා දහනය කිරීම හරහා වාතය නම් පොදු සම්පත වටලාගෙන අත්පත් කරගැනීමේ (enclosure) ප්‍රතිඵලයක් ලෙස නැඟෙන විලාපයයි.

ජලය පොදු සම්පතකි.

පෘථිවියෙන් සියයට 70ක් ජලයෙන් ආවරණය වී ඇත. අපගේ ශරීරවලද සියයට 70ක් පමණ ජලය අඩංගු වේ. ජලය සියලු ජීවයේ පාරිසරික පදනම වන අතර, පොදු සම්පත් පද්ධතිය තුළ සංරක්ෂණය මඟින් බහුලත්වය නිර්මාණය කරයි. පළමුව, නිස්සාරණවාදය (extractivism) සඳහා ජලය පෞද්ගලීකරණය කිරීමෙන්ද; දෙවනුව, එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ඇතිවන ප්ලාස්ටික් දූෂණය මඟින් ගොඩබිම සහ සාගර විනාශ කිරීමෙන්ද, ප්ලාස්ටික් ජල බෝතලය යනු පොදු සම්පත් වටලාගෙන අත්පත් කරගැනීමේ සංකේතයකි.

ආහාරය පොදු සම්පතකි.

ආහාරය යනු ජීවිතයේ මුදල් ඒකකය (currency of life) වේ. එය පස තුළ පවතින ආහාර ජාලයේ (soil food web) සිට, ශාක හා සතුන්ගේ ජෛව විවිධත්වය දක්වාත්, කෘමීන් හා ක්ෂුද්‍රජීවීන් දක්වාත්, අපගේ ආන්ත්‍රික ක්ෂුද්‍රජීවී පද්ධතියේ (gut microbiome) ජීවත්වන ට්‍රිලියන ගණනක් ජීවීන් දක්වාත් විහිදී පවතී. සාගින්න යනු ෆොසිල ඉන්ධන මත පදනම් වූ, අධික රසායනික භාවිතයෙන් යුත් කාර්මික කෘෂිකර්මාන්තය මඟින් ආහාර නම් පොදු සම්පත වටලාගෙන අත්පත් කරගැනීමේ ප්‍රතිඵලයකි.

වටලාගෙන අත්පත් කරගැනීමේ (Enclosure) ඉතිහාසයක්

පොදු සම්පත් වටලාගෙන පෞද්ගලික අයිතියට පත් කිරීමේ පරිවර්තනය සැබෑ වශයෙන් ආරම්භ වූයේ 16 වන සියවසේදීය. කාර්මිකයන්, වෙළෙන්දන් සහ බැංකුකරුවන්ගේ සහාය ලැබූ ධනවත් හා බලවත් ඉඩම් හිමියන්ට ලාභ සඳහා අසීමිත කෑදරකමක් තිබිණි. ඔවුන්ගේ එම කෑදරකම, භූමියෙන් සහ ගොවීන්ගෙන් වටිනාකම් උදුරා ගැනීමේ ක්‍රියාවලියක් ලෙස කාර්මිකවාදය (industrialism) ඉදිරියට ගෙන ගියේය.

උපනිවේශවාදය යනු ගෝලීය පරිමාණයෙන් පොදු සම්පත් වටලාගෙන අත්පත් කරගැනීමයි.

18 වන සියවසේ මැද භාගයේදී British East India Company ඉන්දියාවේ ප්‍රායෝගික පාලනය ආරම්භ කළ විට, ඔවුන් අපගේ ඉඩම් හා වනාන්තර, ආහාර හා ජලය, එපමණක් නොව මුහුදෙන් ලබාගන්නා ලුණු පවා තමන්ගේ පාලනයට නතු කරගත්හ. වසර 200ක කාලයක් තුළ, අපගේ ගොවි ආර්ථිකයන් උපනිවේශික වශයෙන් වටලාගෙන අත්පත් කරගැනීම හරහා බ්‍රිතාන්‍යය ඉන්දියාවෙන් ඇස්තමේන්තුගත ඩොලර් ට්‍රිලියන 45ක ධනයක් උදුරා ගත්තේය. එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ගොවීන් මිලියන දහයකට ආසන්න ගණනක් සාගින්නට හා කුසගින්නෙන් මරණයට ඇද වැටුණහ.

“අපි අපේ බීජ ලබා ගන්නේ ස්වභාවධර්මයෙන් සහ අපේ මුතුන් මිත්තන්ගෙන්. ඒවා සුරැකීමට සහ බෙදා ගැනීමටත්, ඒවායේ පොහොසත්කම, අඛණ්ඩතාව සහ විවිධත්වය තුළින් අනාගත පරම්පරාවන්ට භාර දීමටත් අපට යුතුකමක් තිබෙනවා.”

අපගේ නිදහස් අරගලය, 1800 දශකයේ මැද භාගයේ සිට 1900 දශකයේ මැද භාගය දක්වා, ඇත්ත වශයෙන්ම පොදු සම්පත් (commons) නැවත අත්පත් කරගැනීම සඳහා වූ ව්‍යාපාරයකි. 1930දී බ්‍රිතාන්‍යය ලුණු නීති (salt laws) මඟින් ලුණු ඒකාධිකාරයක් ස්ථාපිත කරමින් ඉන්දියානුවන්ට ලුණු නිෂ්පාදනය කිරීම නීති විරෝධී කළ විට, Mahatma Gandhi ලුණු නීතිවලට එරෙහි සිවිල් අකීකරුතා ව්‍යාපාරය වූ ලුණු සත්‍යග්‍රහය (Salt Satyagraha) ආරම්භ කළේය.

ඔහු දහස් ගණනක් ජනතාව සමඟ මුහුද වෙත ගමන් කර මුහුදෙන් ලුණු ලබාගනිමින් මෙසේ පැවසීය: “ස්වභාවධර්මය එය නොමිලේ ලබා දෙයි; අපගේ ජීවිතය පවත්වාගෙන යාම සඳහා එය අපට අවශ්‍යය; අපි ලුණු නිෂ්පාදනය දිගටම කරගෙන යන්නෙමු; ඔබේ නීතිවලට අපි කීකරු නොවන්නෙමු.”

වටලාගෙන අත්පත් කරගැනීම් (Enclosures) පුළුල් වීම

පොදු සම්පත් වටලාගෙන පෞද්ගලික අයිතියට පත් කිරීම ආරම්භ වූයේ භූමිය සමඟ වුවද, අද වන විට එම ක්‍රියාවලිය ජීව ආකෘති (lifeforms) සහ ජෛව විවිධත්වය, අපගේ සාමුහික දැනුම, සහ මානව සම්බන්ධතා පවා ආවරණය කරන තරමට පුළුල් වී ඇත. අද වටලාගෙන අත්පත් කරගනිමින් පවතින පොදු සම්පත් වන්නේ අපගේ බීජ සහ ජෛව විවිධත්වය, තොරතුරු, සෞඛ්‍යය සහ අධ්‍යාපනය, බලශක්තිය, සමාජය සහ ප්‍රජාව, එසේම සමස්ත පෘථිවියමය.

රසායනික කර්මාන්තය “බුද්ධිමය දේපළ අයිතිවාසිකම්” (Intellectual Property Rights) හරහා අපගේ බීජ සහ ජෛව විවිධත්වය නම් පොදු සම්පත් වටලාගෙන අත්පත් කරගනිමින් සිටී. 1980 දශකයේදී Monsanto (දැන් Bayer සමාගමට අයත්) මෙම ක්‍රියාවලියට නායකත්වය දුන්නේය. අපගේ ජෛව විවිධත්වය, ජෛව තාක්ෂණ කර්මාන්තය සඳහා “අමුද්‍රව්‍යයක්” ලෙස ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී. එමඟින් “බුද්ධිමය දේපළ” නිර්මාණය කරමින්, පේටන්ට් බලපත්‍ර හරහා අපගේ බීජ අයිතිකර ගැනීමටත්, බීජ පොදු සම්පත පවත්වාගෙන ගිය ගොවීන්ගෙන් කුලී සහ රාජකීය ගෙවීම් (royalties) අය කිරීමටත් උත්සාහ කරන ලදී.

අපගේ බීජ පොදු සම්පත නැවත අත්පත් කරගැනීම 1987 සිට මගේ ජීවිත කාර්යය වී ඇත. Mahatma Gandhi ගෙන් ආභාෂය ලබාගෙන, අපි බීජ සත්‍යග්‍රහයක් (Seed Satyagraha) සමඟ Navdanya ව්‍යාපාරය ආරම්භ කළෙමු. අපි මෙසේ ප්‍රකාශ කළෙමු:

“අපගේ බීජ, අපගේ ජෛව විවිධත්වය සහ අපගේ දේශීය දැනුම යනු අපගේ පොදු උරුමයයි. අපි අපගේ බීජ ස්වභාවධර්මයෙන් සහ අපගේ මුතුන්මිත්තන්ගෙන් උරුම කරගනිමු. ඒවා සුරක්ෂිත කර බෙදාහදා ගැනීමටත්, ඒවායේ පොහොසත්කම, අඛණ්ඩතාව සහ විවිධත්වය සමඟ අනාගත පරම්පරාවන්ට භාර දීමටත් අපට වගකීමක් ඇත. එබැවින් අපගේ බීජ සුරැකීම සහ බෙදාගැනීම නීති විරෝධී කරන ඕනෑම නීතියකට අකීකරු වීම අපගේ යුතුකම වේ.”

2005දී ඉන්දියාවේ පේටන්ට් නීතියට 3(j) වගන්තිය ඇතුළත් කිරීම සඳහා මම අපගේ පාර්ලිමේන්තුව සමඟ කටයුතු කළෙමි. එම වගන්තිය මඟින් ශාක, සතුන් සහ බීජ යනු මිනිසාගේ සොයාගැනීම් නොවන බැවින් ඒවාට පේටන්ට් බලපත්‍ර ලබා දිය නොහැකි බව පිළිගනු ලැබේ.

එතැන් සිට, Navdanya ව්‍යාපාරය බීජ පොදු සම්පත නැවත අත්පත් කරගැනීමේ අරමුණින් ප්‍රජා බීජ බැංකු 150ක් ස්ථාපිත කර ඇත. එමෙන්ම නීම් (neem), තිරිඟු (wheat) සහ බාස්මතී (basmati) සම්බන්ධ ජෛව කොල්ලකෑම් (biopiracy) වලට එරෙහිව අප විසින් ගෙන ගිය නීතිමය අභියෝග, ජෛව විවිධත්වය සහ දේශීය දැනුම යන පොදු සම්පත් නැවත අත්පත් කරගැනීම සඳහා වැදගත් දායකත්වයක් ලබා දී ඇත.

හවුල්කාරිත්වය මිස අයිතිකාරිත්වය නොවේ

ජලය සම්බන්ධයෙන්ද එය එසේමය. 2002දී ප්‍රංශ ජල හා අපද්‍රව්‍ය කළමනාකරණ සමාගමක් වන Suez විසින් ගංගා නදිය පෞද්ගලීකරණය කිරීමට උත්සාහ කළ විට, අපි ගංගාව අපගේ පොදු සම්පතක් ලෙස නැවත අත්පත් කරගැනීම සඳහා ජල ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ව්‍යාපාරයක් ගොඩනැගුවෙමු. 2001දී Coca-Cola සමාගමට එරෙහි සත්‍යග්‍රහයක් හරහා, කේරළයේ ප්ලාචිමාඩා (Plachimada) ප්‍රදේශයේ මගේ සහෝදරියන් කොකා-කෝලා කර්මාන්තශාලාව වසා දැමීමට සමත් වූ අතර, ජලය නැවතත් පොදු සම්පතක් ලෙස අත්පත් කරගත්හ.

පාරිසරික ශිෂ්ටාචාරය පදනම් වී ඇත්තේ, අප පෘථිවියේ කොටසක් බවත්, අප ඇයගේ (පෘථිවියේ) ස්වාමිවරුන් හෝ ජයග්‍රාහකයන් හෝ හිමිකරුවන් හෝ නොවන බවත් පිළිබඳ සවිඥානිකත්වය මතය. අප හුස්ම ගන්නා වාතයේ සිට, අප පානය කරන ජලය සහ අප අනුභව කරන ආහාරය දක්වා, අප සියලු ජීවිත සමඟ අන්තර්සම්බන්ධිත බවත්, අපගේ ජීවිතය අනෙකුත් ජීවීන් සහ ස්වභාවධර්මය මත රඳා පවතින බවත් එය පිළිගැනීම මතය.

සියලු ජීවීන්ට ජීවත් වීමේ අයිතියක් ඇත. ඒ නිසාම “මව් පෘථිවියේ අයිතිවාසිකම් පිළිබඳ ප්‍රකාශනය” (Declaration of the Rights of Mother Earth) සඳහා වන කෙටුම්පත සකස් කිරීමේ කාර්යයට මම දායක වී සිටිමි. සියලු ජීවීන්ගේ ජීවත් වීමේ අයිතිය පදනම් වී ඇත්තේ මෙම අන්තර්සම්බන්ධතාවය මතය.

ජීවිතයේ අන්තර්සම්බන්ධතාවය සහ මව් පෘථිවියේ අයිතිවාසිකම්—එසේම සියලු මිනිසුන් ඇතුළු සියලු ජීවීන්ගේ අයිතිවාසිකම්—යනු පොදු සම්පත් සහ සැලකිල්ල සහ බෙදාහදා ගැනීම මත පදනම් වූ ආර්ථික පද්ධතිවල පාරිසරික පදනමයි.

පොදු සම්පත් නැවත අත්පත් කරගැනීම සහ පාරිසරික ශිෂ්ටාචාරයක් ගොඩනැගීම එකිනෙකට වෙන් කළ නොහැකි ලෙස එකට ගමන් කරයි.

සිංහල පරිවර්තනය: AI ආධාරයෙන් සිංහලට පරිවර්තනය කරන ලද මෙම ලිපිය අප විසින් නැවත කියවා සකස් කරන ලදී.

මූලාශ්‍රය: https://www.yesmagazine.org/issue/ecological-civilization/2021/02/16/vandana-shiva-reclaiming-commons

Vandana Shiva ජෛව විවිධත්වය ආරක්ෂා කිරීම සහ සංගත ගෝලීයකරණයට (corporate globalization) එරෙහි අරගලය වෙනුවෙන් ලොව පුරා ප්‍රසිද්ධියට පත් ක්‍රියාකාරිනියකි. ඇය Stolen Harvest: The Hijacking of the Global Food Supply, Earth Democracy: Justice, Sustainability, and Peace, Soil Not Oil, සහ Staying Alive ඇතුළු ග්‍රන්ථ කිහිපයක කතුවරිය ද වේ. ඇය YES! Magazine හි දායක කර්තෘවරියක් (contributing editor) ලෙසද කටයුතු කරයි.

The post නිස්සාරණවාදයට (Extractivism) එරෙහිව ප්‍රතිරෝධය සහ නව පොදු සම්පත් ලෝකයක් (New Commons) ගොඩනැගීම appeared first on Asia Commune.

The capitalist-imperialist system has just experienced a collapse and is heading towards another. Between 2019 and 2023, capitalism suffered a collapse, a paralysis amidst the COVID-19 pandemic, and entered a recession. It overcame this collapse thanks to the largest bailout in history, a $30 trillion stimulus package (QE4) injected by the central banks of imperialist countries. However, QE4 unleashed global inflation and triggered several simultaneous crises: on the one hand, the development of stagflation (recession plus inflation); on the other hand, the crises of global corporations, the globalization regime, Japan, Germany, the EU, China, and cryptocurrencies.

The simultaneous development of these crises constitutes a true “perfect storm” that destroys millions of jobs, plunges billions into poverty, exacerbates global inequality, destroys nature, causes climate change, and sets the stage for future and greater crises with the collapse of corporations, banks, and countries, impacting the entire world and raising the prospect of a future collapse. The US-Iran war caused a rise in oil prices and intensified a crisis that has been ongoing for 26 years, since it began with the bursting of the dot-com bubble in 2000. At that time, imperialism attempted to reverse the crisis with the invasion of Iraq, but suffered a political and military defeat that triggered a cataclysmic peak, culminating in the massive bankruptcies of global corporations between 2008 and 2009.

From there began the bailouts and rescue operations, totaling over US$60 trillion, attempting to save the 1% oligarchy—the owners of corporations headquartered in the US, England, France, Germany, Switzerland, and Japan—which constitute global imperialism. These bailouts and rescue operations are a desperate measure seeking to counteract the collapse and prevent the end of the capitalist mode of production. But far from resolving the crisis, these bailouts exacerbate it by intensifying the overaccumulation of capital, which leads to highly dangerous speculative maneuvers known as “bubbles.”

Capitalism can only be pulled out of the crisis by carrying out a colossal burning of capital and destruction of productive forces in a single blow over a limited number of years, as in World War II or the Vietnam War. The fact that imperialism survives through a lifeline of bailouts and rescues expresses the historical, epochal, and civilizational character of the crisis, which is considered one of the most significant in human history. A real way out of the crisis for imperialism requires a defeat of the workers and the people on a global scale, but this is impossible today due to the existence of a mass insurrection and revolutionary victories that limit any attempt by the ruling classes.

2- The world revolution against capitalism achieves resounding victories

The triumph of the Iraqi people’s National Liberation Revolution opened a global revolutionary stage in 2009/10, combining the crisis of capitalism with a revolutionary mass upsurge. This global revolutionary situation has unfolded to this day through three global revolutionary waves: the first between 2010 and 2015, the second between 2016 and 2021, and the third, which we are currently experiencing from 2022 to the present, and which has witnessed remarkable revolutionary victories. These revolutionary victories include: 1) The victory of the Palestinian militias in Gaza: The battles fought by Palestinian militias and guerrillas defeated the Israeli army’s (IDF) attempt to seize control of Gaza. On October 9, 2025, the Palestinian guerrillas retook control of Gaza after defeating a vastly superior army. This was made possible because the urban guerrilla warfare was supported by a massive, powerful, and deeply moving global mobilization, similar to those seen in Vietnam and Iraq. The state of Israel was left isolated worldwide, facing the stark evidence of its war crimes against a significant portion of the unarmed and vulnerable Palestinian civilian population. Thus, the Third Intifada dealt a historic blow to the Israeli occupation army and is plunging the Zionist behemoth into an unprecedented economic, political, and social crisis.

2) The Triumph of the American People in Minnesota: On February 5, 2026, 700 federal agents from ICE (Immigration and Customs Enforcement) and CBP (Customs and Border Protection) were forced to withdraw from Minneapolis due to the defeat the people of Minnesota inflicted on the Trump administration’s immigration policy. This defeat was the culmination of a month-long struggle involving protests, a general strike, and the murders of two activists. Following Trump’s defeat in Minnesota and the collapse of his immigration policies, a wave of strikes has swept the nation, along with massive mobilizations by the “No Kings” movement. These actions have rendered Trump a political corpse, despised by vast segments of the population, whose electoral defeat in 2026 is considered a foregone conclusion.

3) The Collapse of the Capitalist Dictatorships of Venezuela and Cuba: In January 2026, dictator Nicolás Maduro was imprisoned, while the capitalist dictatorship of Venezuelan Chavismo reached an agreement with imperialism that left Delcy Rodríguez and Diosdado Cabello in power. Simultaneously, negotiations began between the Trump Administration and the capitalist dictatorship of Cuba. The agreements seek to chart a political solution for both Castro-Chavista dictatorships, cornered by the massive hatred of the population, mobilizations, and the economic and infrastructural collapse of these countries, which are capitalist, not “socialist.” The agreements aim to prevent the violent fall of the dictatorships through revolutions, but the masses demand justice, wages, and the restoration of rights, which is why the agreements are fragile and cannot prevent the fall of these regimes. The collapse of Castro-Chavismo deepens the Latin American revolution and is part of the process of global political revolution.

4) Iran’s Triumph Against US and Israeli Aggression: In April 2026, a ceasefire was declared between the US and Iran, and another between Lebanon and Israel, while negotiations began. The US-Israeli coalition attacked Iran with the complicity of the Arab bourgeoisies, but despite overwhelming military superiority, the imperialist coalition was unable to invade Iran. This was a result of the defeats suffered by imperialism, first in the Iraq War, then in the two Arab Spring uprisings, and later in the Third Intifada, which constitutes a revolutionary victory. This exacerbates the economic and political crisis of imperialism because the failure to gain control of the Strait of Hormuz caused a global rise in oil prices and led to a division within NATO.

5) The triumph of the Ukrainian militias against Putin’s dictatorship: In a dramatic turn of events, between April and May 2026, Ukrainian troops began advancing into the territories occupied by Putin after four years of invasion. Putin’s troops came within 20 kilometers of taking Kyiv, but despite overwhelming military, economic, and political superiority, they were defeated by the Ukrainian militias. The invasion was limited to the occupation of the Donbas region, which resulted in over 1,200,000 casualties, including dead and wounded—a heavy cost for the occupiers. This military failure plunged the regime of the capitalist oligarchs of the Russian Federation into a political, social, and economic crisis of historic proportions.

Imperialism and Trump have tried to force Ukraine’s capitulation to Putin, but the grassroots Ukrainian National Liberation Army is acting with increasing independence from NATO arms supplies. This independence stems from a revolution in drone production, spearheaded by armed partisan detachments and thousands of Ukrainian families, which is revolutionizing modern military science. The revolutions of the 21st century are directed against capitalism because the root of all contradictions and hardships lies in the private ownership of the means of production, concentrated in the hands of large Wall Street corporations. Regardless of the level of popular consciousness, these revolutions strike at capitalist states, their governments, dictatorships, bourgeois democracy, and their institutions, preventing the ruling classes from overcoming their crisis and bankruptcy. The revolutionary triumphs of the third wave are, to date, the high points of the global revolutionary stage. You can learn about the first and second waves by clicking on the following link.

3- The crisis of imperialism and the “World Counter-Revolutionary Front” worsens

Because the revolutionary upsurge is relentlessly striking them, and because the crisis of capitalism shows no sign of resolution, imperialism and the global counter-revolutionary front are in complete crisis. Imperialist governments are attempting to push through piecemeal agreements, but there is no global agreement or “world order” today that would provide a strategy for the ruling classes. On the contrary, there is chaos and utter disorder in the world situation. This is causing a leadership crisis within the global counter-revolutionary front, disarray among its leading cadres, and a crisis of its institutions, which are constantly caught off guard by events. The crisis is relentlessly impacting all the major imperialist political parties, amidst a process of decomposition of global institutions: the crisis of the Trump administration, the crisis of NATO, the crisis of Israel, the crisis of imperialist institutions—the UN, the G20, the G7, etc.—are all unfolding. The crisis is an expression of the decadence of the ruling classes who lack prestigious bourgeois leaders, nor an authoritative voice with political authority; on the contrary, the bourgeois leaders are complete mediocrity, repudiated and rejected worldwide.

Within the global counter-revolutionary front is the Progressive International (PI), whose main slogans are “Peace” and “Democracy,” defending the bourgeois democratic regime of the exploiters. The PI claims that “fascism or the right wing is coming,” asserting that we are living in “reactionary” times and that the balance of power is unfavorable to the revolution, attempting to confuse activists. But this is entirely false, because for “reactionary” times to occur, there must be a defeat of the working class and the people, which is not the case because it is not happening. The PI revives the policy of the old “front for peace and democracy,” which has been joined by 99% of the world’s left-wing groups. The “fascism is coming” campaign seeks to justify the policy of class collaboration and support for “progressive” capitalist and imperialist governments or coalitions led by Bernie Sanders, Ocasio Cortez, Jeremy Corbyn, Pedro Sanchez, Olaf Sholtz, Podemos, Syriza, Melenchon, Lula, Ramaphosa, López Obrador, Petro, Boric, Maduro, etc.

The Progressive International (PI) incorporates into its ranks the remnants of the Second International and Stalinism, and the latter, in its disintegration, joins capitalist coalitions and governments or degenerates into brutal capitalist dictatorships, as is the case in Cuba, China, and North Korea. The Progressive International (PI) also integrates trade union bureaucracies, former guerrillas, and 99% of the so-called global “left.” Faced with the revolutionary developments taking place in the world, the PI adopts a policy of trusting in bourgeois democracy to “vote for progressive coalitions” in electoral farces, or of “pacifism” when armed civil war erupts and peoples take up self-defense, as seen in the support for the UN-backed Sumud Global Flotilla for Palestine. We revolutionaries systematically denounce IP’s lies and farces, its deceptions and tricks, to defeat its treacherous and perfidious policies, fighting to ensure that the people and valuable activists of the world do not fall under the siren song of its deceptions.

4- The crisis of the “Decoupling Theory”

The “Decoupling Theory” is sinking into an irremediable crisis. This theory posits that the US and China are headed for World War III, but reality shows that its postulates are false: The summit between Donald Trump and Xi Jinping on May 15, 2026, in Beijing demonstrated that there is no prospect of confrontation or war between US imperialism and the Chinese capitalist oligarchy. On the contrary, there is an agreement between them against the workers and peoples of the world, because the understandings between Trump and Xi imply an exploitative offensive against the masses of China and the entire world, to pull capitalism out of the crisis. The massive presence of the 20 largest Wall Street executives at the summit ratifies this global agreement between the US and China.

This demonstrates that the notion of “decoupling” from the end of US hegemony, leading to the rise of new imperialisms like China and Russia that are “decoupling” from US imperialist domination, is false. Reality shows that there is no “decoupling” of China and Russia from the US; on the contrary, they are seeking agreements to defend the common interests of the exploiters. The crisis of “decoupling” is a matter of paramount contemporary relevance because it is the Wall Street theory upheld by global imperialism, analysts, financiers, political scientists, the media, the Vatican, journalists, sociologists, political parties, and 99% of the global left. The collapse of this theory implies the collapse of them all.

But while the crisis of “Decoupling Theory” deepens, the alternative theory is gaining strength: the theory of “The American Revolution of the 21st Century” (AR2C), championed by the Marx International. There are two theories, and only two, vying to explain what is happening in the world: “Decoupling” and the AR2C. Our theory posits that what is happening in the world is the existence of a global revolution against capitalism that began in the United States when imperialism was defeated in Iraq, a revolutionary process that is spreading throughout the world as capitalism finds itself under the control of Wall Street and US corporations. According to this theory, the world is not heading “towards World War III,” as “Decoupling Theory” claims, but rather we are in a world war between revolution and counter-revolution.

The dominance of US corporations is becoming increasingly categorical and brutal, which confirms the deepest laws of Marxism, such as the tendency toward the centralization and concentration of capital that gave rise to the 1% oligarchy. The theory of the 21st-century American revolution acts in defense of the Theory of Imperialism because “Decoupling” defines “Imperialism” as any minor oligarchy that has a strong military, multinational corporations, and oppresses other countries. By adopting this definition of “Imperialism,” leftist groups break with Marxism. We reaffirm Lenin’s definition of imperialism. For Lenin, imperialism consists of monopolies, that is, countries that dominate the world economy because their companies control branches of production—a definition that is relevant today with the dominance of global corporations and the 1% oligarchy that controls global capital flows. Neither China nor Russia has global corporations, which is why they are not imperialist countries, but rather sub-metropolises of imperialist capital. When speaking of a “multipolar” world, the leaders of left-wing groups confuse “sub-metropolises” like the BRICS with imperialism, and sow expectations in these minor oligarchies that demand their participation at the table of imperialism.

Furthermore, the notion of a “multipolar” world is divorced from reality, because the sub-metropolises, far from “contesting for global hegemony,” are sinking into a brutal crisis alongside imperialism. The reality of 21st-century revolutions and the deepening crisis of capitalism confirm at every turn the maturation of the objective conditions for revolution outlined by Trotsky, namely: an intractable crisis for global corporations and the leaders of the global counter-revolution, coupled with an unprecedented global revolutionary upsurge. What exists between the US and China is a “holy alliance” in defense of capitalism, and the frictions and contradictions that arise between them are the logical product of class struggle, in no way a dispute over the dominance of capitalism. The “Holy Alliance” launches counter-offensives that fail in their attempt because they produce the opposite effect to what they expected: The revolutionary situation does not recede, but becomes more violent, explosive and spreads.

5- The world political revolution deepens

Despite all the deceptions of the Progressive International, a veritable global political tsunami is crashing down upon all the old parties and leaderships of the mass movement. The people and activists of the world are turning their backs on the old currents, parties, and leaderships because they no longer believe in them and reject them. Social democracy in all its variants, classical Stalinism and its Maoist, Castroist, Guevarist, etc., variants; bourgeois nationalist movements such as the PRI, Peronism, APRA, Nasserism, former guerrilla groups like Sandinismo, Farabundo Martí, etc.—all leaderships that were once attractive to millions worldwide are now sinking into a profound crisis resulting from the rejection and repudiation they suffer for their betrayals. We call this global “earthquake” of the people’s rejection of all the old parties and leaderships a “political revolution.”

This concept was first formulated by Leon Trotsky in 1936, when he argued that to recover the “revolution betrayed” by the Stalinists, a revolution was needed to overthrow the Stalinist leadership that had seized control of the Soviet Union. This same concept was later updated by Nahuel Moreno starting in 1958, when he formulated that political revolution is a revolution against Stalinism, but one that also includes all counter-revolutionary apparatuses and leaderships worldwide. The process of global political revolution results in a weakening of bourgeois-democratic regimes based on these parties and leaderships, in which the masses no longer believe. This provokes a veritable political “earthquake,” plunging bourgeois-democratic regimes into crisis. Mass sectors abstain from voting and turn their backs on bourgeois elections, which is expressed in the “wave of abstention” sweeping the world.

People began to express their rejection of bourgeois democracy between the end of the second revolutionary wave and the beginning of the third, around 2021, when high percentages of the population either did not vote, cast invalid ballots, or submitted blank votes. These percentages increased in Venezuela, Italy, Brazil, Peru, Iraq, Chile, and other countries, as well as in the United States and Mexico, where abstention reached almost 50%. In some elections, such as the regional elections in France, abstention reached levels of 65.3%, historic highs since General Charles de Gaulle founded the Fifth Republic in 1958.

The collapse of political parties and organizations that led the mass movement for decades impacts bourgeois democracy because the bourgeois democratic regime rests on bourgeois and reformist political parties. If these pillars crumble, the entire political regime collapses. The fact that the world’s masses have begun to turn their backs on the propaganda of the bourgeoisie and reformist organizations is an advance in consciousness that throws the bourgeois democratic regime into crisis and strikes at all the political organizations that defend it, especially the reformist organizations. This crisis of bourgeois democracy leads to the emergence of very weak capitalist governments, elected by a very small percentage of the population, which must govern amidst a brutal crisis of capitalism, causing a constant stream of crises and government collapses.

In turn, the bourgeois policy of “democratic reaction” is entering a crisis because, under the blows of the political revolution, bourgeois democracy has become a Pandora’s box. Even under the iron grip of fraud and the anti-democratic bourgeois electoral mechanisms, it is possible for a “nobody” to win the elections, surpassing the traditional parties, as already happened with Beppe Grillo, Meloni, Milei, Bolsonaro, and others—figures or “outsiders” who were completely unknown two years before becoming president. In Spain, the election results triggered a political crisis, while in England, one of the countries with the most stable bourgeois democracies in history, there were three presidents in 2022 amidst a brutal economic crisis marked by strikes and workers’ mobilizations.

Political revolution also destroys dictatorial regimes. The crisis of Castro-Chavismo liquidated the dictatorships of Cuba and Venezuela, the Ukrainian revolution struck a blow against Putin’s sinister regime, and the Third Intifada was part of the Second Arab Spring, in which the masses confronted and broke with Islamic fundamentalism, as happened in Iran, where, amidst the war against the US, the masses rejected and repudiated the Ayatollah regime. There is also an enormous crisis in the Communist Party of China as the country’s crisis deepens, as part of the crisis of capitalism. Thus, “Political Revolution” is the struggle for change in the leadership of the world’s mass movements, a crucial process in the battle to resolve the crisis of revolutionary leadership. The fact that the peoples of the world began to turn their backs on bourgeois or reformist leaderships is an advance of consciousness that puts the regimes of capitalism in crisis, both bourgeois democratic and dictatorial, and strikes at all political organizations that defend capitalism.

6- A global process of Sovietization and self-determination of the masses

Revolutionary waves, as well as political revolution, trigger a process of self-determination and self-organization in the struggles and revolutions that spread throughout the world. The peoples of the world no longer wait for the call from leadership to take to the streets to fight against capitalist regimes and governments; on the contrary, they form new organizations and sometimes revolutionize old ones to impose the struggle for their demands. In turn, these emerging organizations, which promote self-organization and self-determination, lead peoples to develop self-defense and armament at different levels. Thus, these emerging organizations constitute a dual power; that is, they challenge the power of the institutions of the capitalist political regime and position themselves as an alternative power to the state, the armed forces, parliament, or the bourgeois justice system.

In the first revolutionary wave, the “plazas” emerged, where people gathered to vote on measures of struggle, such as Tahrir Square in Egypt, Puerta del Sol in Spain after the March 11 attacks, the Occupy movement that occupied hundreds of squares in the US, Independence Square, and the Maidan in Ukraine, which overthrew the Yanukovych dictatorship, to name a few examples. As the different revolutionary waves developed, the revolutions produced fractures and crises within the militaries. In Libya and Syria, the countries split, and their armed forces became embroiled in civil war between those who defended the dictatorship and those who supported the people.

Kurdish women took up arms and formed guerrilla groups to defeat ISIS; the Houthis built an army to confront the Saudi Arabian invasion. When capitalist governments launched repression against the people, “front lines” emerged—groups of young people who organized themselves with hoods, shields, and sticks to defend the right to protest, as in Chile, Colombia, Hong Kong, Ukraine, and the Black Lives Matter movement in the US, which elevated the alternative to the capitalist state to the status of a program, launching the slogan to “defund” the police. But when capitalist armies launched large-scale invasions or aggressions, deeper processes of mass armament emerged.

When Putin launched the invasion of Ukraine, and the imperialist countries abandoned the country, leaving it defenseless to facilitate Putin’s aggression, the Ukrainian people took up arms, and millions became partisans who expelled the invaders from the main cities. They then developed a clandestine drone industry among thousands of families to counter Putin’s bombing and complete the expulsion of the invaders from the occupied territories. On October 7, 2023, Palestinian militias defeated the Israeli army (IDF), and later, when the IDF invaded Gaza, they were expelled through a combination of urban guerrilla warfare and a massive global mobilization in support of Palestine.

We call these processes of self-organization and self-defense the process of “sovietization,” in analogy with the soviets that emerged in the Russian Revolution beginning in 1905. The soviets were organs of dual power that, although always led by reformist leadership, challenged the power of the bourgeois regime and state from their inception. The revolutions and revolutionary wars of the 21st century are constantly developing these movements, which constitute a true process of global sovietization. In this process, parallel to the collapse of dictatorial and bourgeois-democratic regimes, organizations are developing that challenge the power of the bourgeoisie, and thousands of activists worldwide are being forged in this process. We Marxists support, encourage, and promote “sovietization”—that is, the development of these organs of self-determination and self-defense—regardless of the specific form these processes take in each circumstance.

7- The situation of activism and the global vanguard

The Sovietization process gave rise to thousands of activists worldwide who spearheaded revolutions. Democratic, trade union, feminist, LGBTQ, youth, Indigenous, and Black activism took to the streets to fight for their demands, challenging the ruling class and class society. But the political revolution brought about a fundamental shift in the position of activism and the global vanguard between the 20th and 21st centuries. In the 20th century, following the end of World War II, counter-revolutionary apparatuses emerged with great strength: Stalinism, social democracy, bourgeois nationalist movements, and so on. These organizations had millions of militants, leaders, activists, cadres, intellectuals, and trade unionists, and the best of the global vanguard was then found within them.

For most of the 20th century, the class struggle presented a highly contradictory reality: On the one hand, from an objective standpoint, there were great revolutions such as the defeat of the Nazis, the Yugoslav Revolution, the Chinese Revolution, the Korean War, and the Vietnamese Revolution. But on the other hand, there was a significant decline from a subjective standpoint, a decline in consciousness: The vast proletariat and the people placed their trust in treacherous leaderships. The French and Italian Communist Parties, and the Communist Parties around the world, were organizations with millions of members. Millions believed in Stalin, Mao, Khrushchev, Cárdenas, Gandhi, Perón, Nasser, and so on. This reality changed completely in the 21st century.

In the 21st century, the thousands of activists emerging across five continents belong neither to social democracy, nor to Stalinism, nor to bourgeois nationalist movements, nor to guerrilla movements, nor to anything else. They may have sympathies for some of these groups, but, with few exceptions, the vast majority of activists do not feel represented by any of them. As a result of the treacherous policies of the old guard and 99% of the global left, activism and the vanguard find these organizations unattractive, nor do they consider them a viable option for organizing. They remain independent and outside of all such organizations.

Since the 21st century is the century of political revolution, it is the century in which thousands of activists are developing outside the control of the old apparatuses, or even in opposition to them. Stalinism, social democracy, guerrilla movements, and bourgeois nationalists have become empty shells, deserted apparatuses. And the best activists who emerge are developing outside of these organizations. This necessitates a change in the orientation and politics of Trotskyists in the 21st century. During the 20th century, due to the strength of the counter-revolutionary apparatuses and the presence of thousands of activists within them, the Trotskyist movement engaged in intense debates about the best tactics for engaging with this activism and winning it over to Trotskyist positions. Hence, there was a constant debate among Trotskyist leaders during those years regarding all kinds of unity tactics: entryism, the united workers’ front, the electoral front, unity of action, demands on the leadership, the anti-imperialist united front, etc., were the Trotskyists’ preferred tactics in the 20th century. This was logical because, moreover, as a result of the counter-revolutionary policies of the leadership, leftist wings emerged within these organizations, forcing Trotskyist militants to intensely debate how best to connect with them in order to break away and attract them to Trotskyism.

Leon Trotsky had already formulated the tactic of entryism in the 1930s to exploit the opportunities of the class struggle by taking advantage of crises and the emergence of left wings within social democratic parties. But in the 21st century, things have changed completely. Much of the old activism and vanguard of the 20th century has fractured and no longer believes in revolution; it is a social sector that today is the rearguard and is in the leadership of leftist groups. Its counterrevolutionary course is irreversible, so we can no longer expect anything from this sector. This necessitates a change in the definition of priority tactics; for example, entryism can no longer be a privileged tactic. We should not discard it, but it cannot be a priority given that the party apparatuses are empty, or filled only with opportunists and functionaries, meaning that a Trotskyist militant has practically no one within these organizations with whom to engage in dialogue. Unitary tactics are valid for mobilization, but even in the struggle, tactics of self-organization, self-defense, and self-determination are becoming increasingly important, allowing new leaders to develop more quickly and confront and overcome the old leaderships.

When it comes to tactics for building revolutionary parties, other tactics are becoming increasingly important, such as differentiation, delimitation, and the systematic and ongoing denunciation of the capitulationist policies of the traitorous leaderships and the 99% of the global left. In other words, the weariness and disillusionment of global activism with the old leaderships and the 99% of the global left requires the emergence of a clear alternative pole in defense of Marxism and its principles. Applying these tactics allows a revolutionary tool to become visible, offering a viable option for global activism.

8- The regrouping of the revolutionaries

A grave crisis is gripping all left-wing organizations worldwide. The leaders of 99% of left-wing groups have adopted a policy of integrating into, supporting, or calling for votes for capitalist governments and coalitions, including imperialist governments. The application of this policy of “class collaboration” or “popular frontism” signifies a break with the Marxist principle of class independence, which exacerbates the crisis of the global left to unprecedented levels. But in the 21st century, there is a new development: not only Stalinist and social-democratic groups are pursuing the policy of class collaboration, but also groups originating from Trotskyism. Groups that claim to be Trotskyist are rapidly adopting the same course, integrating into capitalist coalitions, supporting their policies, or calling for votes for them. With this policy of class collaboration, the leaders of groups originating from Trotskyism are joining the betrayal being carried out by 99% of the global left. This betrayal is causing a serious process of regression, with these groups transforming into reformist and social-democratic organizations. Thus, what remained of global Trotskyism is disappearing. The disappearance of Trotskyism is programmatic, political, and organizational. The break with the Marxist principle of class independence leads to a break with all principles. Ninety-nine percent of left-wing groups no longer support revolutions around the world; they refuse to support the liberation revolution of the Ukrainian people, objectively placing themselves on the side of Putin’s criminal invasion.

In Palestine, they refuse to support the military actions of the Palestinian militias, calling for “Peace,” and instead support the Sumud Global Flotilla, collaborating with imperialism. In this way, these groups have broken with the theory of permanent revolution, its methods, and the Transitional program. As the crisis of counter-revolutionary apparatuses and leaderships accelerates, a product of the tsunami of political revolution, the self-identified Trotskyist groups that collaborate with the old leaderships are struck by the tsunami. The political revolution ends up turning against them, destroying and disintegrating them, as they become increasingly associated with the old leaderships. Activists worldwide, who once found tools for struggle in the left, now find a constellation of groups in crisis that support dictatorships, some of the most horrific regimes in the world, such as those of the Communist Parties of China, Cuba, and North Korea, which collaborate with capitalist governments and whose only concern is electoral intervention.

This reality has unleashed a process of global disillusionment among activists worldwide with the left, including the existence of valuable cadres who break away from these currents in search of Marxism and a truly revolutionary leadership. To counter this global disillusionment and the process of disintegration and dispersion suffered by all these groups, they make a constant call for “leftist unity,” a call that grows stronger as elections approach. We categorically reject all these hypocritical calls for “unity” because they are a trap. They are not calls to support revolutions around the world, nor to fight for a workers’ government, but rather calls to join their policy of supporting capitalist governments.

We reject this call, which is constantly made in forums, meetings, congresses, debates, and so on, that abound around the world, because it is not this kind of “unity” that we need, but rather the “unity” of revolutionaries. In turn, as a result of the global disintegration of groups stemming from Treotskyism, the leaders of these groups, powerless to halt the crisis, desperately cling to business to survive. They build cooperatives in an unstoppable process of NGO-ization and become increasingly dependent on the capitalist state, which has transformed them into mere social-democratic groups desperate for elected office. These are groups that have existed for decades and have failed. With their disintegration, the moral, political, and social decay of their leaders advances.

But while this failed global left disintegrates and decays, thousands of valuable and honest comrades continue to seek answers in Marxism. For these honest comrades from diverse traditions, the task of the International Regroupment of Revolutionaries is imperative. It is the number one task, strategic and vital for waging the battle to resolve the crisis of revolutionary leadership. We need to establish a strategy based on an analysis of the global crisis of Trotskyism, in order to fight for the Reconstruction of the Fourth International. For this strategic battle, our diagnosis is that the crisis of the Fourth International is extremely serious; it has disappeared. Therefore, to move toward the reconstruction of the Fourth International, a prior step is necessary: ​​the Regroupment of Revolutionaries.

We need a base of militant cadres, groups, and organizations to form a platform and starting point for the reorganization of a Socialist International, which is currently nonexistent. This step is fundamental on the strategic path of Reconstructing the Fourth International. These steps we must take are crucial. We respect the different traditions from which our comrades come, but we are not lying about it. There is only one consistent revolutionary tradition, that of Nahuel Moreno; the others have not stood the test of history. We uphold “orthodox Trotskyism,” and those who approach our current, even if they agree with many aspects of our program, must know that Bolshevism and Trotskyism have a history, in which we were educated and formed. Nahuel Moreno’s lesson is that without the struggle against revisionism, there is neither Marxism nor Trotskyism.

Therefore, without a struggle against revisionism and without denouncing the treacherous leadership, there are no conditions for advancing in resolving the crisis of revolutionary leadership. We do not come together to spread Marxist propaganda, nor to establish Marxist universities, even though we offer many courses. And we do not come together to be mere activists, even though we promote mobilizations. We do not want to propagandize Marxism, but to apply it. For this reason, the battle of the Regroupment of Revolutionaries is the present task, without forgetting for a minute that, while the most important task of all, it is a tactic. The Regroupment of Revolutionaries is a tactical step on the path of our strategy to rebuild the Fourth International, to build Bolshevik parties for the struggle for power and workers’ government.

There are currents of thought that claim the Fourth International should not be rebuilt but rather “refounded,” or that the Fifth International should be established, or something else entirely. All these proposals are mistaken. We reaffirm the strategy of rebuilding the Fourth International not out of mere whim, but out of scientific conviction. As Nahuel Moreno explains: “…the founding of our International was the greatest achievement of Trotsky and of our world movement… It responds to a single need… to firmly unite all revolutionary Marxists around a program that synthesizes everything learned by the world Marxist movement… To defend these conquests of Marxism, synthesized in Trotskyism and its program…” (Nahuel Moreno – Update of the Transitional Program – 1980)

We do not propose rebuilding the Fourth International solely for programmatic reasons; we do so also for organizational ones. Regrouping is a tactic for building Bolshevik parties worldwide—that is, organizations based on cadre structures with democratic centralism, publications, and organizational discipline. Without this type of party, it is impossible to seriously fight for power. No organization with this method exists in the world today, which is why we need to rebuild the Bolshevik strategy. Therefore, the tasks of the Regrouping of Revolutionaries are tactics in service of the strategy for rebuilding the Fourth International. All the guidelines we pursue are aimed at building this regrouping pole, of which this document is a resource. 

Republished From: https://www.nuevopst.com/l/world-situation-document-for-the-second-pst-congress/

The post World Situation Document for the Second PST Congress appeared first on Asia Commune.

The Chinese Marx (To read the original on The Chinese Marx website, click here)

Following the arrest of billionaire oligarch Xu Jiayin, the Chinese Communist Party regime has attempted to cover up his involvement in the Evergrande Group fraud case. However, this article will explore the connection between Zhu Rongji and Xu Jiayin. Zhu Rongji was Premier of China from 1998 to 2003, leading the country’s reform and opening-up policy under General Secretary Jiang Zemin—a crucial period that paved the way for the rise of Xu Jiayin’s Evergrande Group. Zhu Rongji’s death a few days ago was presented by the CCP as the passing of a great man, deliberately downplaying the deep ties between Zhu Rongji and Xu Jiayin.

During the reform and opening-up period, Zhu Rongji pushed for reform of the fiscal and tax system, which centralized a large amount of financial power in the central government, resulting in huge fiscal deficits for local governments.

To raise funds for development, local governments turned to selling land use rights to property developers, thus laying the foundation for a “land finance” model that relies heavily on land sales.

Zhu Rongji’s push for China’s accession to the World Trade Organization (WTO) greatly boosted China’s economic growth and urbanization, unleashing a huge demand for housing.

The combination of local governments’ reliance on revenue from land sales and increased market demand has created an unprecedented space for aggressive growth in the real estate sector.

Xu Jiayin took advantage of the booming real estate market during this period, profiting from the rule that allowed agreements to be signed without paying the full price of the land upfront, acquiring land with extremely low initial payments and obtaining loans from financial institutions.

Evergrande expanded rapidly based on a cyclical model of “buying land with extremely low down payments, bank loans, recovering funds through pre-sale of off-plan properties and continuing to buy land”, thus meeting the local government’s demand for land supply.

Evergrande had a desperate need for long-term funds and began borrowing at high interest rates at any cost (including high-interest dollar bonds, high-interest employee loans, and illegal P2P self-financing).

Xu Jiayin blindly pursued expansion, manipulated financial statements, expanded its asset portfolios, and cultivated a political image, creating the illusion that it was “too big to fail,” which allowed it to continue borrowing heavily and distributing high dividends.

The dependence of local governments on land sales, a legacy of Zhu Rongji’s reforms, eventually led to a real estate crisis that severely stifled the real economy and accumulated enormous risks.

When China implemented strict regulations on the real estate sector and its financial chains, Evergrande’s cash flow, maintained by taking out new loans to pay off old debts, instantly collapsed, triggering a severe debt crisis. This culminated in Evergrande’s bankruptcy and Xu Jiayin’s life sentence. Xu Jiayin’s imprisonment symbolizes the decline of the regime and the rise of capitalist China. From The Marx China, we condemn the CCP regime’s

deception of the people and strive to build a truly socialist China, free from oligarchs and capitalists.

THE MARX CHINA

The post The imprisonment of Xu Jiayin is a symbol of the decline of the regime and of capitalist China. appeared first on Asia Commune.