1- Capitalism goes from one collapse to another

The capitalist-imperialist system has just experienced a collapse and is heading towards another. Between 2019 and 2023, capitalism suffered a collapse, a paralysis amidst the COVID-19 pandemic, and entered a recession. It overcame this collapse thanks to the largest bailout in history, a $30 trillion stimulus package (QE4) injected by the central banks of imperialist countries. However, QE4 unleashed global inflation and triggered several simultaneous crises: on the one hand, the development of stagflation (recession plus inflation); on the other hand, the crises of global corporations, the globalization regime, Japan, Germany, the EU, China, and cryptocurrencies.

The simultaneous development of these crises constitutes a true “perfect storm” that destroys millions of jobs, plunges billions into poverty, exacerbates global inequality, destroys nature, causes climate change, and sets the stage for future and greater crises with the collapse of corporations, banks, and countries, impacting the entire world and raising the prospect of a future collapse. The US-Iran war caused a rise in oil prices and intensified a crisis that has been ongoing for 26 years, since it began with the bursting of the dot-com bubble in 2000. At that time, imperialism attempted to reverse the crisis with the invasion of Iraq, but suffered a political and military defeat that triggered a cataclysmic peak, culminating in the massive bankruptcies of global corporations between 2008 and 2009.

From there began the bailouts and rescue operations, totaling over US$60 trillion, attempting to save the 1% oligarchy—the owners of corporations headquartered in the US, England, France, Germany, Switzerland, and Japan—which constitute global imperialism. These bailouts and rescue operations are a desperate measure seeking to counteract the collapse and prevent the end of the capitalist mode of production. But far from resolving the crisis, these bailouts exacerbate it by intensifying the overaccumulation of capital, which leads to highly dangerous speculative maneuvers known as “bubbles.”

Capitalism can only be pulled out of the crisis by carrying out a colossal burning of capital and destruction of productive forces in a single blow over a limited number of years, as in World War II or the Vietnam War. The fact that imperialism survives through a lifeline of bailouts and rescues expresses the historical, epochal, and civilizational character of the crisis, which is considered one of the most significant in human history. A real way out of the crisis for imperialism requires a defeat of the workers and the people on a global scale, but this is impossible today due to the existence of a mass insurrection and revolutionary victories that limit any attempt by the ruling classes.

2- The world revolution against capitalism achieves resounding victories

The triumph of the Iraqi people’s National Liberation Revolution opened a global revolutionary stage in 2009/10, combining the crisis of capitalism with a revolutionary mass upsurge. This global revolutionary situation has unfolded to this day through three global revolutionary waves: the first between 2010 and 2015, the second between 2016 and 2021, and the third, which we are currently experiencing from 2022 to the present, and which has witnessed remarkable revolutionary victories. These revolutionary victories include: 1) The victory of the Palestinian militias in Gaza: The battles fought by Palestinian militias and guerrillas defeated the Israeli army’s (IDF) attempt to seize control of Gaza. On October 9, 2025, the Palestinian guerrillas retook control of Gaza after defeating a vastly superior army. This was made possible because the urban guerrilla warfare was supported by a massive, powerful, and deeply moving global mobilization, similar to those seen in Vietnam and Iraq. The state of Israel was left isolated worldwide, facing the stark evidence of its war crimes against a significant portion of the unarmed and vulnerable Palestinian civilian population. Thus, the Third Intifada dealt a historic blow to the Israeli occupation army and is plunging the Zionist behemoth into an unprecedented economic, political, and social crisis.

2) The Triumph of the American People in Minnesota: On February 5, 2026, 700 federal agents from ICE (Immigration and Customs Enforcement) and CBP (Customs and Border Protection) were forced to withdraw from Minneapolis due to the defeat the people of Minnesota inflicted on the Trump administration’s immigration policy. This defeat was the culmination of a month-long struggle involving protests, a general strike, and the murders of two activists. Following Trump’s defeat in Minnesota and the collapse of his immigration policies, a wave of strikes has swept the nation, along with massive mobilizations by the “No Kings” movement. These actions have rendered Trump a political corpse, despised by vast segments of the population, whose electoral defeat in 2026 is considered a foregone conclusion.

3) The Collapse of the Capitalist Dictatorships of Venezuela and Cuba: In January 2026, dictator Nicolás Maduro was imprisoned, while the capitalist dictatorship of Venezuelan Chavismo reached an agreement with imperialism that left Delcy Rodríguez and Diosdado Cabello in power. Simultaneously, negotiations began between the Trump Administration and the capitalist dictatorship of Cuba. The agreements seek to chart a political solution for both Castro-Chavista dictatorships, cornered by the massive hatred of the population, mobilizations, and the economic and infrastructural collapse of these countries, which are capitalist, not “socialist.” The agreements aim to prevent the violent fall of the dictatorships through revolutions, but the masses demand justice, wages, and the restoration of rights, which is why the agreements are fragile and cannot prevent the fall of these regimes. The collapse of Castro-Chavismo deepens the Latin American revolution and is part of the process of global political revolution.

4) Iran’s Triumph Against US and Israeli Aggression: In April 2026, a ceasefire was declared between the US and Iran, and another between Lebanon and Israel, while negotiations began. The US-Israeli coalition attacked Iran with the complicity of the Arab bourgeoisies, but despite overwhelming military superiority, the imperialist coalition was unable to invade Iran. This was a result of the defeats suffered by imperialism, first in the Iraq War, then in the two Arab Spring uprisings, and later in the Third Intifada, which constitutes a revolutionary victory. This exacerbates the economic and political crisis of imperialism because the failure to gain control of the Strait of Hormuz caused a global rise in oil prices and led to a division within NATO.

5) The triumph of the Ukrainian militias against Putin’s dictatorship: In a dramatic turn of events, between April and May 2026, Ukrainian troops began advancing into the territories occupied by Putin after four years of invasion. Putin’s troops came within 20 kilometers of taking Kyiv, but despite overwhelming military, economic, and political superiority, they were defeated by the Ukrainian militias. The invasion was limited to the occupation of the Donbas region, which resulted in over 1,200,000 casualties, including dead and wounded—a heavy cost for the occupiers. This military failure plunged the regime of the capitalist oligarchs of the Russian Federation into a political, social, and economic crisis of historic proportions.

Imperialism and Trump have tried to force Ukraine’s capitulation to Putin, but the grassroots Ukrainian National Liberation Army is acting with increasing independence from NATO arms supplies. This independence stems from a revolution in drone production, spearheaded by armed partisan detachments and thousands of Ukrainian families, which is revolutionizing modern military science. The revolutions of the 21st century are directed against capitalism because the root of all contradictions and hardships lies in the private ownership of the means of production, concentrated in the hands of large Wall Street corporations. Regardless of the level of popular consciousness, these revolutions strike at capitalist states, their governments, dictatorships, bourgeois democracy, and their institutions, preventing the ruling classes from overcoming their crisis and bankruptcy. The revolutionary triumphs of the third wave are, to date, the high points of the global revolutionary stage. You can learn about the first and second waves by clicking on the following link.

3- The crisis of imperialism and the “World Counter-Revolutionary Front” worsens

Because the revolutionary upsurge is relentlessly striking them, and because the crisis of capitalism shows no sign of resolution, imperialism and the global counter-revolutionary front are in complete crisis. Imperialist governments are attempting to push through piecemeal agreements, but there is no global agreement or “world order” today that would provide a strategy for the ruling classes. On the contrary, there is chaos and utter disorder in the world situation. This is causing a leadership crisis within the global counter-revolutionary front, disarray among its leading cadres, and a crisis of its institutions, which are constantly caught off guard by events. The crisis is relentlessly impacting all the major imperialist political parties, amidst a process of decomposition of global institutions: the crisis of the Trump administration, the crisis of NATO, the crisis of Israel, the crisis of imperialist institutions—the UN, the G20, the G7, etc.—are all unfolding. The crisis is an expression of the decadence of the ruling classes who lack prestigious bourgeois leaders, nor an authoritative voice with political authority; on the contrary, the bourgeois leaders are complete mediocrity, repudiated and rejected worldwide.

Within the global counter-revolutionary front is the Progressive International (PI), whose main slogans are “Peace” and “Democracy,” defending the bourgeois democratic regime of the exploiters. The PI claims that “fascism or the right wing is coming,” asserting that we are living in “reactionary” times and that the balance of power is unfavorable to the revolution, attempting to confuse activists. But this is entirely false, because for “reactionary” times to occur, there must be a defeat of the working class and the people, which is not the case because it is not happening. The PI revives the policy of the old “front for peace and democracy,” which has been joined by 99% of the world’s left-wing groups. The “fascism is coming” campaign seeks to justify the policy of class collaboration and support for “progressive” capitalist and imperialist governments or coalitions led by Bernie Sanders, Ocasio Cortez, Jeremy Corbyn, Pedro Sanchez, Olaf Sholtz, Podemos, Syriza, Melenchon, Lula, Ramaphosa, López Obrador, Petro, Boric, Maduro, etc.

The Progressive International (PI) incorporates into its ranks the remnants of the Second International and Stalinism, and the latter, in its disintegration, joins capitalist coalitions and governments or degenerates into brutal capitalist dictatorships, as is the case in Cuba, China, and North Korea. The Progressive International (PI) also integrates trade union bureaucracies, former guerrillas, and 99% of the so-called global “left.” Faced with the revolutionary developments taking place in the world, the PI adopts a policy of trusting in bourgeois democracy to “vote for progressive coalitions” in electoral farces, or of “pacifism” when armed civil war erupts and peoples take up self-defense, as seen in the support for the UN-backed Sumud Global Flotilla for Palestine. We revolutionaries systematically denounce IP’s lies and farces, its deceptions and tricks, to defeat its treacherous and perfidious policies, fighting to ensure that the people and valuable activists of the world do not fall under the siren song of its deceptions.

4- The crisis of the “Decoupling Theory”

The “Decoupling Theory” is sinking into an irremediable crisis. This theory posits that the US and China are headed for World War III, but reality shows that its postulates are false: The summit between Donald Trump and Xi Jinping on May 15, 2026, in Beijing demonstrated that there is no prospect of confrontation or war between US imperialism and the Chinese capitalist oligarchy. On the contrary, there is an agreement between them against the workers and peoples of the world, because the understandings between Trump and Xi imply an exploitative offensive against the masses of China and the entire world, to pull capitalism out of the crisis. The massive presence of the 20 largest Wall Street executives at the summit ratifies this global agreement between the US and China.

This demonstrates that the notion of “decoupling” from the end of US hegemony, leading to the rise of new imperialisms like China and Russia that are “decoupling” from US imperialist domination, is false. Reality shows that there is no “decoupling” of China and Russia from the US; on the contrary, they are seeking agreements to defend the common interests of the exploiters. The crisis of “decoupling” is a matter of paramount contemporary relevance because it is the Wall Street theory upheld by global imperialism, analysts, financiers, political scientists, the media, the Vatican, journalists, sociologists, political parties, and 99% of the global left. The collapse of this theory implies the collapse of them all.

But while the crisis of “Decoupling Theory” deepens, the alternative theory is gaining strength: the theory of “The American Revolution of the 21st Century” (AR2C), championed by the Marx International. There are two theories, and only two, vying to explain what is happening in the world: “Decoupling” and the AR2C. Our theory posits that what is happening in the world is the existence of a global revolution against capitalism that began in the United States when imperialism was defeated in Iraq, a revolutionary process that is spreading throughout the world as capitalism finds itself under the control of Wall Street and US corporations. According to this theory, the world is not heading “towards World War III,” as “Decoupling Theory” claims, but rather we are in a world war between revolution and counter-revolution.

The dominance of US corporations is becoming increasingly categorical and brutal, which confirms the deepest laws of Marxism, such as the tendency toward the centralization and concentration of capital that gave rise to the 1% oligarchy. The theory of the 21st-century American revolution acts in defense of the Theory of Imperialism because “Decoupling” defines “Imperialism” as any minor oligarchy that has a strong military, multinational corporations, and oppresses other countries. By adopting this definition of “Imperialism,” leftist groups break with Marxism. We reaffirm Lenin’s definition of imperialism. For Lenin, imperialism consists of monopolies, that is, countries that dominate the world economy because their companies control branches of production—a definition that is relevant today with the dominance of global corporations and the 1% oligarchy that controls global capital flows. Neither China nor Russia has global corporations, which is why they are not imperialist countries, but rather sub-metropolises of imperialist capital. When speaking of a “multipolar” world, the leaders of left-wing groups confuse “sub-metropolises” like the BRICS with imperialism, and sow expectations in these minor oligarchies that demand their participation at the table of imperialism.

Furthermore, the notion of a “multipolar” world is divorced from reality, because the sub-metropolises, far from “contesting for global hegemony,” are sinking into a brutal crisis alongside imperialism. The reality of 21st-century revolutions and the deepening crisis of capitalism confirm at every turn the maturation of the objective conditions for revolution outlined by Trotsky, namely: an intractable crisis for global corporations and the leaders of the global counter-revolution, coupled with an unprecedented global revolutionary upsurge. What exists between the US and China is a “holy alliance” in defense of capitalism, and the frictions and contradictions that arise between them are the logical product of class struggle, in no way a dispute over the dominance of capitalism. The “Holy Alliance” launches counter-offensives that fail in their attempt because they produce the opposite effect to what they expected: The revolutionary situation does not recede, but becomes more violent, explosive and spreads.

5- The world political revolution deepens

Despite all the deceptions of the Progressive International, a veritable global political tsunami is crashing down upon all the old parties and leaderships of the mass movement. The people and activists of the world are turning their backs on the old currents, parties, and leaderships because they no longer believe in them and reject them. Social democracy in all its variants, classical Stalinism and its Maoist, Castroist, Guevarist, etc., variants; bourgeois nationalist movements such as the PRI, Peronism, APRA, Nasserism, former guerrilla groups like Sandinismo, Farabundo Martí, etc.—all leaderships that were once attractive to millions worldwide are now sinking into a profound crisis resulting from the rejection and repudiation they suffer for their betrayals. We call this global “earthquake” of the people’s rejection of all the old parties and leaderships a “political revolution.”

This concept was first formulated by Leon Trotsky in 1936, when he argued that to recover the “revolution betrayed” by the Stalinists, a revolution was needed to overthrow the Stalinist leadership that had seized control of the Soviet Union. This same concept was later updated by Nahuel Moreno starting in 1958, when he formulated that political revolution is a revolution against Stalinism, but one that also includes all counter-revolutionary apparatuses and leaderships worldwide. The process of global political revolution results in a weakening of bourgeois-democratic regimes based on these parties and leaderships, in which the masses no longer believe. This provokes a veritable political “earthquake,” plunging bourgeois-democratic regimes into crisis. Mass sectors abstain from voting and turn their backs on bourgeois elections, which is expressed in the “wave of abstention” sweeping the world.

People began to express their rejection of bourgeois democracy between the end of the second revolutionary wave and the beginning of the third, around 2021, when high percentages of the population either did not vote, cast invalid ballots, or submitted blank votes. These percentages increased in Venezuela, Italy, Brazil, Peru, Iraq, Chile, and other countries, as well as in the United States and Mexico, where abstention reached almost 50%. In some elections, such as the regional elections in France, abstention reached levels of 65.3%, historic highs since General Charles de Gaulle founded the Fifth Republic in 1958.

The collapse of political parties and organizations that led the mass movement for decades impacts bourgeois democracy because the bourgeois democratic regime rests on bourgeois and reformist political parties. If these pillars crumble, the entire political regime collapses. The fact that the world’s masses have begun to turn their backs on the propaganda of the bourgeoisie and reformist organizations is an advance in consciousness that throws the bourgeois democratic regime into crisis and strikes at all the political organizations that defend it, especially the reformist organizations. This crisis of bourgeois democracy leads to the emergence of very weak capitalist governments, elected by a very small percentage of the population, which must govern amidst a brutal crisis of capitalism, causing a constant stream of crises and government collapses.

In turn, the bourgeois policy of “democratic reaction” is entering a crisis because, under the blows of the political revolution, bourgeois democracy has become a Pandora’s box. Even under the iron grip of fraud and the anti-democratic bourgeois electoral mechanisms, it is possible for a “nobody” to win the elections, surpassing the traditional parties, as already happened with Beppe Grillo, Meloni, Milei, Bolsonaro, and others—figures or “outsiders” who were completely unknown two years before becoming president. In Spain, the election results triggered a political crisis, while in England, one of the countries with the most stable bourgeois democracies in history, there were three presidents in 2022 amidst a brutal economic crisis marked by strikes and workers’ mobilizations.

Political revolution also destroys dictatorial regimes. The crisis of Castro-Chavismo liquidated the dictatorships of Cuba and Venezuela, the Ukrainian revolution struck a blow against Putin’s sinister regime, and the Third Intifada was part of the Second Arab Spring, in which the masses confronted and broke with Islamic fundamentalism, as happened in Iran, where, amidst the war against the US, the masses rejected and repudiated the Ayatollah regime. There is also an enormous crisis in the Communist Party of China as the country’s crisis deepens, as part of the crisis of capitalism. Thus, “Political Revolution” is the struggle for change in the leadership of the world’s mass movements, a crucial process in the battle to resolve the crisis of revolutionary leadership. The fact that the peoples of the world began to turn their backs on bourgeois or reformist leaderships is an advance of consciousness that puts the regimes of capitalism in crisis, both bourgeois democratic and dictatorial, and strikes at all political organizations that defend capitalism.

6- A global process of Sovietization and self-determination of the masses

Revolutionary waves, as well as political revolution, trigger a process of self-determination and self-organization in the struggles and revolutions that spread throughout the world. The peoples of the world no longer wait for the call from leadership to take to the streets to fight against capitalist regimes and governments; on the contrary, they form new organizations and sometimes revolutionize old ones to impose the struggle for their demands. In turn, these emerging organizations, which promote self-organization and self-determination, lead peoples to develop self-defense and armament at different levels. Thus, these emerging organizations constitute a dual power; that is, they challenge the power of the institutions of the capitalist political regime and position themselves as an alternative power to the state, the armed forces, parliament, or the bourgeois justice system.

In the first revolutionary wave, the “plazas” emerged, where people gathered to vote on measures of struggle, such as Tahrir Square in Egypt, Puerta del Sol in Spain after the March 11 attacks, the Occupy movement that occupied hundreds of squares in the US, Independence Square, and the Maidan in Ukraine, which overthrew the Yanukovych dictatorship, to name a few examples. As the different revolutionary waves developed, the revolutions produced fractures and crises within the militaries. In Libya and Syria, the countries split, and their armed forces became embroiled in civil war between those who defended the dictatorship and those who supported the people.

Kurdish women took up arms and formed guerrilla groups to defeat ISIS; the Houthis built an army to confront the Saudi Arabian invasion. When capitalist governments launched repression against the people, “front lines” emerged—groups of young people who organized themselves with hoods, shields, and sticks to defend the right to protest, as in Chile, Colombia, Hong Kong, Ukraine, and the Black Lives Matter movement in the US, which elevated the alternative to the capitalist state to the status of a program, launching the slogan to “defund” the police. But when capitalist armies launched large-scale invasions or aggressions, deeper processes of mass armament emerged.

When Putin launched the invasion of Ukraine, and the imperialist countries abandoned the country, leaving it defenseless to facilitate Putin’s aggression, the Ukrainian people took up arms, and millions became partisans who expelled the invaders from the main cities. They then developed a clandestine drone industry among thousands of families to counter Putin’s bombing and complete the expulsion of the invaders from the occupied territories. On October 7, 2023, Palestinian militias defeated the Israeli army (IDF), and later, when the IDF invaded Gaza, they were expelled through a combination of urban guerrilla warfare and a massive global mobilization in support of Palestine.

We call these processes of self-organization and self-defense the process of “sovietization,” in analogy with the soviets that emerged in the Russian Revolution beginning in 1905. The soviets were organs of dual power that, although always led by reformist leadership, challenged the power of the bourgeois regime and state from their inception. The revolutions and revolutionary wars of the 21st century are constantly developing these movements, which do not always achieve stable, lasting, or permanent structures, but constitute a true process of global sovietization. In parallel with the collapse of dictatorial and bourgeois-democratic regimes, organizations are developing that challenge the power of the bourgeoisie, and thousands of activists worldwide are being forged in these processes. We Marxists support, encourage, and promote “sovietization”—that is, the development of these organs of self-determination and self-defense—regardless of the specific form these processes take in each circumstance.

7- The situation of activism and the global vanguard

The Sovietization process gave rise to thousands of activists worldwide who spearheaded revolutions. Democratic, trade union, feminist, LGBTQ, youth, Indigenous, and Black activism took to the streets to fight for their demands, challenging the ruling class and class society. But the political revolution brought about a fundamental shift in the position of activism and the global vanguard between the 20th and 21st centuries. In the 20th century, following the end of World War II, counter-revolutionary apparatuses emerged with great strength: Stalinism, social democracy, bourgeois nationalist movements, and so on. These organizations had millions of militants, leaders, activists, cadres, intellectuals, and trade unionists, and the best of the global vanguard was then found within them.

For most of the 20th century, the class struggle presented a highly contradictory reality: On the one hand, from an objective standpoint, there were great revolutions such as the defeat of the Nazis, the Yugoslav Revolution, the Chinese Revolution, the Korean War, and the Vietnamese Revolution. But on the other hand, there was a significant decline from a subjective standpoint, a decline in consciousness: The vast proletariat and the people placed their trust in treacherous leaderships. The French and Italian Communist Parties, and the Communist Parties around the world, were organizations with millions of members. Millions believed in Stalin, Mao, Khrushchev, Cárdenas, Gandhi, Perón, Nasser, and so on. This reality changed completely in the 21st century.

In the 21st century, the thousands of activists emerging across five continents belong neither to social democracy, nor to Stalinism, nor to bourgeois nationalist movements, nor to guerrilla movements, nor to anything else. They may have sympathies for some of these groups, but, with few exceptions, the vast majority of activists do not feel represented by any of them. As a result of the treacherous policies of the old guard and 99% of the global left, activism and the vanguard find these organizations unattractive, nor do they consider them a viable option for organizing. They remain independent and outside of all such organizations.

Since the 21st century is the century of political revolution, it is the century in which thousands of activists are developing outside the control of the old apparatuses, or even in opposition to them. Stalinism, social democracy, guerrilla movements, and bourgeois nationalists have become empty shells, deserted apparatuses. And the best activists who emerge are developing outside of these organizations. This necessitates a change in the orientation and politics of Trotskyists in the 21st century. During the 20th century, due to the strength of the counter-revolutionary apparatuses and the presence of thousands of activists within them, the Trotskyist movement engaged in intense debates about the best tactics for engaging with this activism and winning it over to Trotskyist positions. Hence, there was a constant debate among Trotskyist leaders during those years regarding all kinds of unity tactics: entryism, the united workers’ front, the electoral front, unity of action, demands on the leadership, the anti-imperialist united front, etc., were the Trotskyists’ preferred tactics in the 20th century. This was logical because, moreover, as a result of the counter-revolutionary policies of the leadership, leftist wings emerged within these organizations, forcing Trotskyist militants to intensely debate how best to connect with them in order to break away and attract them to Trotskyism.

Leon Trotsky had already formulated the tactic of entryism in the 1930s to exploit the opportunities of the class struggle by taking advantage of crises and the emergence of left wings within social democratic parties. But in the 21st century, things have changed completely. Much of the old activism and vanguard of the 20th century has fractured and no longer believes in revolution; it is a social sector that today is the rearguard and is in the leadership of leftist groups. Its counterrevolutionary course is irreversible, so we can no longer expect anything from this sector. This necessitates a change in the definition of priority tactics; for example, entryism can no longer be a privileged tactic. We should not discard it, but it cannot be a priority given that the party apparatuses are empty, or filled only with opportunists and functionaries, meaning that a Trotskyist militant has practically no one within these organizations with whom to engage in dialogue. Unitary tactics are valid for mobilization, but even in the struggle, tactics of self-organization, self-defense, and self-determination are becoming increasingly important, allowing new leaders to develop more quickly and confront and overcome the old leaderships.

When it comes to tactics for building revolutionary parties, other tactics are becoming increasingly important, such as differentiation, delimitation, and the systematic and ongoing denunciation of the capitulationist policies of the traitorous leaderships and the 99% of the global left. In other words, the weariness and disillusionment of global activism with the old leaderships and the 99% of the global left requires the emergence of a clear alternative pole in defense of Marxism and its principles. Applying these tactics allows a revolutionary tool to become visible, offering a viable option for global activism.

8- The regrouping of the revolutionaries

A grave crisis is gripping all left-wing organizations worldwide. The leaders of 99% of left-wing groups have adopted a policy of integrating into, supporting, or calling for votes for capitalist governments and coalitions, including imperialist governments. The application of this policy of “class collaboration” or “popular frontism” signifies a break with the Marxist principle of class independence, which exacerbates the crisis of the global left to unprecedented levels. But in the 21st century, there is a new development: not only Stalinist and social-democratic groups are pursuing the policy of class collaboration, but also groups originating from Trotskyism. Groups that claim to be Trotskyist are rapidly adopting the same course, integrating into capitalist coalitions, supporting their policies, or calling for votes for them. With this policy of class collaboration, the leaders of groups originating from Trotskyism are joining the betrayal being carried out by 99% of the global left. This betrayal is causing a serious process of regression, with these groups transforming into reformist and social-democratic organizations. Thus, what remained of global Trotskyism is disappearing. The disappearance of Trotskyism is programmatic, political, and organizational. The break with the Marxist principle of class independence leads to a break with all principles. Ninety-nine percent of left-wing groups no longer support revolutions around the world; they refuse to support the liberation revolution of the Ukrainian people, objectively placing themselves on the side of Putin’s criminal invasion.

In Palestine, they refuse to support the military actions of the Palestinian militias, calling for “Peace,” and instead support the Sumud Global Flotilla, collaborating with imperialism. In this way, these groups have broken with the theory of permanent revolution, its methods, and the Transitional program. As the crisis of counter-revolutionary apparatuses and leaderships accelerates, a product of the tsunami of political revolution, the self-identified Trotskyist groups that collaborate with the old leaderships are struck by the tsunami. The political revolution ends up turning against them, destroying and disintegrating them, as they become increasingly associated with the old leaderships. Activists worldwide, who once found tools for struggle in the left, now find a constellation of groups in crisis that support dictatorships, some of the most horrific regimes in the world, such as those of the Communist Parties of China, Cuba, and North Korea, which collaborate with capitalist governments and whose only concern is electoral intervention.

This reality has unleashed a process of global disillusionment among activists worldwide with the left, including the existence of valuable cadres who break away from these currents in search of Marxism and a truly revolutionary leadership. To counter this global disillusionment and the process of disintegration and dispersion suffered by all these groups, they make a constant call for “leftist unity,” a call that grows stronger as elections approach. We categorically reject all these hypocritical calls for “unity” because they are a trap. They are not calls to support revolutions around the world, nor to fight for a workers’ government, but rather calls to join their policy of supporting capitalist governments.

We reject this call, which is constantly made in forums, meetings, congresses, debates, and so on, that abound around the world, because it is not this kind of “unity” that we need, but rather the “unity” of revolutionaries. In turn, as a result of the global disintegration of groups stemming from Treotskyism, the leaders of these groups, powerless to halt the crisis, desperately cling to business to survive. They build cooperatives in an unstoppable process of NGO-ization and become increasingly dependent on the capitalist state, which has transformed them into mere social-democratic groups desperate for elected office. These are groups that have existed for decades and have failed. With their disintegration, the moral, political, and social decay of their leaders advances.

But while this failed global left disintegrates and decays, thousands of valuable and honest comrades continue to seek answers in Marxism. For these honest comrades from diverse traditions, the task of the International Regroupment of Revolutionaries is imperative. It is the number one task, strategic and vital for waging the battle to resolve the crisis of revolutionary leadership. We need to establish a strategy based on an analysis of the global crisis of Trotskyism, in order to fight for the Reconstruction of the Fourth International. For this strategic battle, our diagnosis is that the crisis of the Fourth International is extremely serious; it has disappeared. Therefore, to move toward the reconstruction of the Fourth International, a prior step is necessary: ​​the Regroupment of Revolutionaries.

We need a base of militant cadres, groups, and organizations to form a platform and starting point for the reorganization of a Socialist International, which is currently nonexistent. This step is fundamental on the strategic path of Reconstructing the Fourth International. These steps we must take are crucial. We respect the different traditions from which our comrades come, but we are not lying about it. There is only one consistent revolutionary tradition, that of Nahuel Moreno; the others have not stood the test of history. We uphold “orthodox Trotskyism,” and those who approach our current, even if they agree with many aspects of our program, must know that Bolshevism and Trotskyism have a history, in which we were educated and formed. Nahuel Moreno’s lesson is that without the struggle against revisionism, there is neither Marxism nor Trotskyism.

Therefore, without a struggle against revisionism and without denouncing the treacherous leadership, there are no conditions for advancing in resolving the crisis of revolutionary leadership. We do not come together to spread Marxist propaganda, nor to establish Marxist universities, even though we offer many courses. And we do not come together to be mere activists, even though we promote mobilizations. We do not want to propagandize Marxism, but to apply it. For this reason, the battle of the Regroupment of Revolutionaries is the present task, without forgetting for a minute that, while the most important task of all, it is a tactic. The Regroupment of Revolutionaries is a tactical step on the path of our strategy to rebuild the Fourth International, to build Bolshevik parties for the struggle for power and workers’ government.

There are currents of thought that claim the Fourth International should not be rebuilt but rather “refounded,” or that the Fifth International should be established, or something else entirely. All these proposals are mistaken. We reaffirm the strategy of rebuilding the Fourth International not out of mere whim, but out of scientific conviction. As Nahuel Moreno explains: “…the founding of our International was the greatest achievement of Trotsky and of our world movement… It responds to a single need… to firmly unite all revolutionary Marxists around a program that synthesizes everything learned by the world Marxist movement… To defend these conquests of Marxism, synthesized in Trotskyism and its program…” (Nahuel Moreno – Update of the Transitional Program – 1980)

We do not propose rebuilding the Fourth International solely for programmatic reasons; we do so also for organizational ones. Regrouping is a tactic for building Bolshevik parties worldwide—that is, organizations based on cadre structures with democratic centralism, publications, and organizational discipline. Without this type of party, it is impossible to seriously fight for power. No organization with this method exists in the world today, which is why we need to rebuild the Bolshevik strategy. Therefore, the tasks of the Regrouping of Revolutionaries are tactics in service of the strategy for rebuilding the Fourth International. All the guidelines we pursue are aimed at building this regrouping pole, of which this document is a resource.

Greetings to the Second Congress of the New PST

Letter to the Second Congress of the New Socialist Workers’ Party To all comrades of the Second Congress of the New Socialist Workers’ Party (New PST): Argentina is experiencing a crisis of regime legitimacy brought about by “revolution, not reform.” The harsh reality of poverty, hunger, and unemployment is relentlessly exposing the lie of Milei’s capitalist government, which claims that an “export-oriented economy” will bring prosperity. This creates a historic opportunity for political revolution to defeat reformist positions. Therefore, a genuine socialist party will have the opportunity to openly expand its influence and gradually replace a government that has long been repudiated by the broad working masses of the country. Globalized capitalism constitutes an inseparable whole, and the relationship between Argentina and capitalist China demonstrates this conclusively: although Chinese investments and loans in Argentina’s infrastructure, mining, and energy sectors have objectively and partially contained hyperinflation, their fundamental function has been to line the pockets of the bourgeoisie and their supporters. Facing the false macroeconomic indicators are the sharp contraction of manufacturing output, the prolonged recession of the real economy, and, consequently, the situation in which the vast majority of the working masses find no way to earn a living. In China, too, there is a massive bureaucratic bourgeoisie, as well as serious crises of unemployment, poverty, unpaid wages, land dispossession, and a lack of social security. For this reason, the Chinese masses are also consciously abandoning their trust in local governments and the Beijing regime, and are beginning to unite and seek a way out on their own. Although the dictatorial regime is further tightening social control, which for the moment hinders the formation of direct political protests, internationalist solidarity among revolutionaries is far closer and more resilient than the union of the bourgeoisies of different countries based on corrupt interests. From here, we wish the Congress every success! The Chinese Marxist Revolutionary Greetings! September 4, 2026







All the guidelines we are carrying out are in service of building this regrouping pole of which this document is a material at the service of the task.
Revolutionary greetings from ASIA COMMUNE and the Southeast Asian Marx
Dear comrades, we send our warmest revolutionary greetings and internationalist solidarity to the delegates, workers, and youth gathered at the Congress of the Socialist Workers’ Party of Argentina. Your congress is being held at a crucial historical juncture. While the Argentine working class faces the brutal shock therapy of austerity, state repression, and imperialist dictates, your party’s interventions—both in the streets and through your congressional platform—serve as an inspiring example for revolutionary militants worldwide. The task before us is clear: we must build a powerful and independent political force of the working class. We must transform the anger of the oppressed into a conscious Marxist organization. There can be no compromises with the bosses or reformist illusions. We are confident that the political resolutions adopted at this congress will strengthen the anti-capitalist left and pave the way for a genuine workers’ rebellion. Together, we will defeat the far-right agenda and win a future free from exploitation. Activists worldwide, who once found tools for struggle on the left, now encounter a constellation of groups in crisis that support dictatorships—some of the most atrocious regimes in the world, such as the Communist Party of China, Cuba, or North Korea—and collaborate with capitalist governments. All they care about is electoral intervention. This reality has unleashed a process of global disillusionment with the left among activists worldwide, including the emergence of valuable cadres who are breaking away from these currents in search of Marxism and truly revolutionary leadership. To counter this global disillusionment and the disintegration and fragmentation affecting these groups, they make a constant call for left-wing unity, a call that grows stronger as elections approach. We categorically reject all these hypocritical calls for “unity” because they are a trap. They are not called upon to support the world’s revolutions or to fight for a workers’ government, but rather to join their policy of supporting capitalist governments. We reject this call, which they constantly make in forums, meetings, congresses, debates, etc., that abound around the world, because it is not this kind of “unity” that we need, but the “unity” of revolutionaries. Today, 99% of the global left-wing movement is mired in revisionism. Let us hope that this second Congress will be an impetus that defeats revisionism. Down with capitalist austerity and imperialism! Long live international unity! Onward with the socialist revolution! The Political Bureau – ASIAN COMMUNE and The Marx Southeast Asia
Greetings from Colombia to the delegates to the II Congress of the New PST of Argentina.
Argentina, a bastion and global stronghold of revolutionary Marxism or orthodox Trotskyism since the time of Nahuel Moreno, today, paradoxically, is witnessing the agony, decomposition, and disintegration of ex-Trotskyist organizations, most of them of Moreno’s lineage, which capitulate to Peronism, the bourgeoisie, and imperialism and their increasingly inefficient policies of democratic reaction. These organizations strive to bring the political revolution of the masses into the arena of bourgeois elections, profiting, through their NGO-ization, from the resources of the bourgeois state and with displays of political tourism, agitating and exhibiting their bourgeois “pacifism” and “humanitarianism,” with the UN’s Global Sumud flotilla and the Progressive International going against the current of the 3rd Global Intifada, frightening, like the boy who cried wolf, with the arrival of the wolf of fascism and the far right.
In these days when I commemorate my first year of militancy in the International Marxist Movement, I extend a fraternal and revolutionary greeting to the delegates to the Second Congress of the New PST, hoping that their deliberations will continue to deepen the accurate characterizations of the International Marxist Movement on the world and national situation, in order to continue regrouping the revolutionaries, the activists of the political revolution, and the bases of the counter-revolutionary apparatuses of Peronism and the ex-Trotskyists of the FITU and the LIT CI, and of the bureaucratic and employer-aligned CGT and the factions of the CTA, which are dead mules on the path to overthrowing the weak and crisis-ridden government of Milei, immersed in the collapse of capitalism and the agony of the repeatedly defeated and beaten down by the masses of North America and the world, the imperialism of Trump, and to a greater leap in class consciousness of the activists and the masses towards the proletarian revolution.
Long live revolutionary Marxism! Long live orthodox Trotskyism! Long live the Permanent Revolution! Fraternal and revolutionary greetings to your Second National Congress, comrades of the New PST.
Jorge Ramos, Marx Colombia
From Marx Venezuela, we congratulate our brother Socialist Workers’ Party (PST) of Argentina on its Second Congress, confident that it will provide the guidelines to further deepen the struggle against the local bourgeoisies, the treacherous and corrupt reformism in each of our countries, and against North American imperialism. Let us make our territory the trenches of struggle and the graveyard of North American imperialism and its lackeys! Long live proletarian internationalism! For a workers’ and people’s government! Long live Marxism-Leninism! Long live the dictatorship of the proletariat!
From Marx Brazil, we salute our comrades from the New Socialist Workers’ Party (PST) of Argentina who participated in their Second National Party Congress, held in Buenos Aires (May 9, 2026).
We support the construction of a vanguard party within the working class, one that will take a stand against the Milei government through struggle and organization, aiming to overthrow it and denounce traitors, bureaucrats, opportunists, and all those who betray the workers.
Currently, Brazil is experiencing an intense electoral campaign, utterly polarized between the base of the ruling coalition and republicanism, personified by Flávio Bolsonaro (son of former president Jair Bolsonaro, who is serving a prison sentence). This polarization demonstrates that the large agro-industrial bourgeoisie of the South American giant is willing to offer nothing but austerity measures, inflation, and the erosion of workers’ basic earnings.
While mainstream media promotes festivals, concerts in Rio de Janeiro, football, religion, and all manner of entertainment, the Trotskyist left is sinking into the sewer of the bourgeois-democratic regime, soliciting votes not to choose the “lesser evil”—that is, progressive capitalist governments like Lula’s PT.
Once again, we congratulate the New PST of Argentina for the progress made in winning over groups driven by opportunist currents like the FIT-U and its four parties, who are deeply offended by orthodox Marxism for openly vying for space within the regime’s institutions as their sole strategy for achieving power.

• Long live the reunion of two revolutionaries that is consolidating within the Marxist International and among its members on the five continents!
• Long live the New PST of Argentina! We are moving towards a socialist government with two workers on a global scale.

“Marx Brazil”, September 2026

The post World Situation Document for the Second PST Congress ! appeared first on Asia Commune.

වර්ෂ බිලියන 4.5කට පෙර තියා (Theia) ග්‍රාහකය (අඟහරු තරම් විශාල) පෘථිවිය සමග ගැටීමෙන් පසුව චන්ද්‍රයා බිහි වීම සිදු වූ බව භූ-විදාඥයන්ගේ මතයයි. එම ගැටුමෙන් පිටතට විසි වූ සුන්බුන් ඒකාබද්ධ වීමෙන් චන්ද්‍රයා බිහි වූ  බව ඔවුන් පෙන්වා දෙති. යෝධ-ගැටුම් කල්පිතය (The giant-impact hypothesis) ලෙස හෝ “තියා කල්පිතය” (Theia Impact) ලෙසද මෙම ග්‍රාහක ඝට්ටනය හඳුන්වනු ලබයි. මෙම ගැටුමෙන් පසුව පෘථිවි පෘෂ්ඨය වර්ෂ මිලියන ගණනාවකට පසු නැවත ප්‍රකෘර්ති තත්වයට පත් වූ අතර, එම ඝට්ටනය පෘථිවියේ භ්‍රමණයට සහ අක්ෂීය ඇලවීමට හේතු වූ බවද තවත් නිගමනයකි. චන්ද්‍රයාගේ උපත සම්බන්ධයෙන් 1883දී ප්‍රථමවරට මෙම කල්පිතය ඉදිරිපත් කරන ලද්දේ ජෝජ් ඩාවින් (1845-1912) විසිනි. ආසන්න වශයෙන් වසර බිලියන 4.5කට පෙර පෘථිවිය ආරම්භක යුගයේදීය, එනම් සෞරග්‍රහ මණ්ඩලය නිර්මාණය වී වර්ෂ මිලියන 100ක් ඇතුළත මෙම ඝට්ටනය සිදු වී ඇති බවට පසුකාලීන කළ නිගමනවලින්ද තහවුරු වී තිබේ. 

පෘථිවි භෞතිකය ආරම්භක කාලයේ සිට ජීවය දක්වා පරිණාමය වූ වර්ෂ බිලියන 4.5ක කාල පරිච්ඡේදය භූ-විද්‍යාඥයන් විසින් යුග 4කට බෙදා ඇත: වර්ෂ බිලියන 4.5- 3.8 දක්වා “හේඩියන් යුගය” (Hedean era) → වර්ෂ බිලියන 3.8-2.5 දක්වා “ආකියන් යුගය” (Archean era) → වර්ෂ බිලියන 2.5 සිට වර්ෂ මිලියන 541 දක්වා “ප්‍රොටරොසොයික් යුගය” (Proterozoic era) → වර්ෂ මිලියන 541 සිට වර්තමානය දක්වා “ජීවීන්ගේ යුගය” වන “ෆැනෙරොසොයික් යුගය” (Phanerozoic era) ලෙස නාමකරණය කර ඇත. සත්ව ජීවීන්ගේ යුගය වන ෆැනෙරොසොයික් යුගය” (Phanerozoic era) කාලපරිච්ඡේද තුනකට බෙදා ඇත: ඒ පැලියෝසොයික් යුගය (Palaeozoic Era) → මෙසෝසොයික් යුගය (Mesozoic Era) → සෙනොසොයික් යුගය (Cenozoic era) ලෙසය.

එහිදි පෘථිවි පෘෂ්ඨයේ ජලය බිහි වීම වර්ෂ බිලියන 4ක හේඩියන් යුගයේදී ආරම්භ වූ බව භූ-විද්‍යාඥයින් නිගමනය කරති. ඒ වගේම වර්ෂ බිලියන 3කට පෙර එනම් ආර්චියන් යුගයේදී අයිස් සෑදීම ඇරඹී තිබුණ බවද ඔවුන් හවුරු කරති. අකාබනික තත්වයක සිට, ඒවා සංකීර්ණ කාබනික අණු දක්වා හේඩියන් යුගයේ සිට ආචියන් යුගය දක්වා පරිණාමයක් සිදුවිය. ජීවය ආරම්භය සිදු වූයේ “සජීවී පදාර්ථ උත්පාදනය”  යන ස්වාභාවික ක්‍රියාවලියකිනි. එය හුදෙක් න්‍යායක් නොවේ; එය දශක ගණනාවක පරීක්ෂණ සහ නිරීක්ෂණ මගින් තහවුරු කරගත් පොසිල සාක්ෂි නිගමනයකි.

රසායනික හා පොසිල සාක්ෂි මත පදනම්ව, වසර බිලියන 3.8කට පසු ආර්චියන් යුගයේදී සයනොබැක්ටීරියා (cyanobacteria) පැවති බව පර්යේෂණ මගින් තහවුරු කර ගැනුනි. සයනොබැක්ටීරියා කාබන් (carbon) අවශෝෂණය කරගෙන කාබොහයිඩ්රේට් (carbohydrates) නිපදවාගෙන ඔක්සිජන් (Oxygen) පිට කිරීම නමැති ප්‍රභාසංස්ලේෂණ (Photosynthesis) ක්‍රියාවලිය ආරම්භ කළ අතර — මහා ඔක්සිජන්කරණ (great oxygenation) ලෙස හැඳින්වෙන මෙම ක්‍රියාවලිය හරහා — ස්වාභාවිකව ඔක්සිජන් නිපදවීමෙන් වායුගෝලය පරිවර්තනයකට බඳුන් කළේය. පෘථිවියේ ජීවය ආරම්භ වීමට පදාර්ථ සංයුතියේ පෙළ ගැස්ම සක්ස් වීමට එම කාල පරිච්ඡේද තුළ විශාල වැදගත්කමක් දැරීය. එහිදී කාබන් (C), හයිඩ්‍රජන් (H), ඔක්සිජන් (O), නයිට්‍රජන් (N), සල්ෆර් (S), පොස්පරස් (P) යන පදාර්ථ හය — ජීවයක් බිහි වීමට අත්‍යවශ්‍ය මූලද්‍රව්‍ය ලෙස — පෘථිවිය පුරා කාබනීකරණය මගින් රයිබොනියුක්ලික් අම්ලය (RNA)  බිහිවීම මගින් පෘථිවියේ ජෛවගෝලයක් ඇති වීමට මග පෑදූවේය. සමහර ප්‍රෝටෝ-සෛල (Proto-cells) ක්‍රියාකාරිත්වය වැඩි දියුණු කළ අනෙකුත් අණු — පෙප්ටයිඩ (Peptides) යන ඇමයිනෝ අම්ල ලෙස හඳුන්වන අණුවල දාමයන් වන අතර ඒවා “ප්‍රාථමික ප්‍රෝටීන” ලෙස — ඇතුළත් කිරීමට පටන්ගත්තේ නියුක්ලියෝටයිඩ දාමයක් (RNA) ලෙසය. අවසානයේදී, ඩිඔක්සිරයිබොනියුක්ලික් අම්ලය (DNA) වඩාත් ස්ථායී තොරතුරු වාහකයක් ලෙස පරිණාමය වූ අතර, ජාන කේතයේ දිගුකාලීන ගබඩා කිරීමේදී RNA ප්‍රතිස්ථාපනය කළේය.

වසර බිලියන 3.5කට පමණ පසු, න්‍යෂ්ටි නොමැති ඒක සෛල මතුවිය. මේවා ප්‍රොකැරියෝට්  (prokaryote) – බැක්ටීරියා (bacteria) සහ ආකියාවලට (Archaea) සමාන න්‍යෂ්ටි නොමැති සෛල විය. එම සෛල සාගරවල, උණුසුම් වාතාශ්‍රවල, නොගැඹුරු කලපුවල තම පැවැත්ම පවත්වා ගෙන ගියේය. එම සෛල සරල අණු මත පෝෂණය වූ අතර, හිරු එළිය අවශෝෂණය කර, වායු නිකුත් කළහ. සයනොබැක්ටීරියාවලින් තවත් තත්වයක් නියෝජනය කළ මෙම ක්ෂුද්‍ර ජීවීන්ගෙන් එක් කණ්ඩායමක් ප්‍රභාසංස්ලේෂණය සිදු කිරීමට පටන්ගෙන — කාබන්ඩයොක්සයිඩ් (CO2)  ඔක්සිජන් (O2) බවට පරිවර්තනය කිරීමට හිරු එළිය භාවිතා කළහ. එම ඔක්සිජන් පිට කිරීම මගින්, වසර මිලියන ගණනක් ගත වන විට පෘථිවියට වායුගෝලයක් නිර්මාණය  විය.

වායුගෝලය ඔක්සිකරණය කළ පසු සියලුම සංකීර්ණ ජෛව වේදිකාවට මග පෑදුවේය. මෙම වෙනස් වීම නිසා, පෘථිවිය එතැන් සිට ක්ෂුද්‍රජීවී ලෝකයක් ලෙස පවතින්නට හැකියාව අත් කර ගැනුනි. ඕසෝන් ස්ථරය සෑදීම මගින් — ඉහළ වායුගෝලයේ ඕසෝන් වියන නිර්මාණය වීම ඇරඹීමත් සමග, පෘථිවිය මතුපිට හානිකර පාරජම්බුල කිරණවලින් (ultraviolet) ආරක්ෂා කරන හැකියාව ඕසෝන් වියන සෑදීමෙන් ලබා දුන්නේය. 

“මහා ඔක්සිජන් ක්‍රියාවලිය” බොහෝ නිර්වායු ජීවීන් විනාශ කළ නමුත් ඔක්සිජන් බලයෙන් පැවැත්ම ශක්තිමත් වූ නව ජීවයක් සඳහා දොර විවෘත කළේය. එමගින් සංකීර්ණ බහු සෛල ජීවීන් සඳහා අඩිතාලම ගොඩනැගුනි. වසර බිලියන ගණනක් යන තුරු ඔවුන්ගේ පැවැත්ම අන්වීක්ෂයකින් පරික්ෂා කරන තත්වයේ පමණක් පැවතුනි. නමුත් සෛල පරිණාමය ඉවසිලිවන්තව අසංඛ්‍යාත තේරීම හරහා සෛල ඒකාබද්ධව සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම ඇරඹීමත් සමග පෙර පැවති තත්වය සම්පූර්ණයෙන් වෙනස් විය. සමහර සෛල බෙදීමෙන් පසු එකට ඇලී සෛල ජනපද සෑදූ අතර — ඒවා විශේෂීකරණය වීමට පටන්ගත් අතර — එක් සෛල ජනපදයක් චලනය සඳහාද, තවත් එකක් ජීර්ණය සඳහාද, තවත් එකක් ප්‍රජනනය සඳහාද විශේෂිකරණය විය. බහු සෛල ජීවයේ උපත එලෙස සිදුවිය. 

බහු සෛලීය ජීවියෙක්, ඒක සෛලික ජීවීන් මෙන් නොව, සෛල වර්ග කීපයකින් උපත ලබන ජීවියෙකි. බොහෝ දිලීර බහු සෛල වන අතර බොහෝ ඇල්ගීද බහු සෛල වෙයි. නිශ්චිත කාර්යයන් ඉටු කිරීම සඳහා විවිධ සෛල විශේෂීකරණය කිරීමේ ක්‍රියාවලිය ඉන් පසුව සැකසුනි. ඒක සෛල මුතුන් මිත්තන්ගෙන් බොහෝ සෛලවලින් සමන්විත ජීවීන්ගේ පරිණාමය ජීව ඉතිහාසයේ ප්‍රධාන සංක්‍රාන්තියක් ලෙස පවතින අතර පෘථිවියේ ජෛව විවිධත්වය මූලික වශයෙන් එතැන් සිට පැවත එයි. 

බැක්ටීරියා ප්‍රොකැරියෝට් වන අතර, ශාක හා සතුන් යුකැරියෝටික් සහ බහු සෛල වේ. මුල් බැක්ටීරියාවලින් ජීවය විවිධාංගීකරණය වී ඇත්තේ: ආර්කියා, බැක්ටීරියා සහ යුකැරියා යන සෛල ව්‍යුහයයි. ශාක හා සතුන් බොහෝ කලකට පසුව සංකීර්ණ යුකැරියෝටික් මුතුන් මිත්තන්ගෙන් පරිණාමය විය, එසේ සිදුවූයේ සෘජුවම බැක්ටීරියාවලින් නොවේ. නිදසුනක් වශයෙන්, සයනොබැක්ටීරියා ඔක්සිජන් නිෂ්පාදනයට දායක වූ අතර ප්‍රභාසංස්ලේෂක යුකැරියෝට් පරිණාමය ප්‍රධාන විය, එය අවසානයේ ශාක ඇති කළේය. සතුන් පරිණාමය වූයේ ඒක සෛලික යුකැරියෝට්වලින් වන අතර, බොහෝ විට ප්‍රෝටිස්ට්වලට සම්බන්ධ විය. මේ අනුව, නූතන ශාක හා සතුන් බැක්ටීරියා සමග දුරස්ථ පරිණාමය බෙදා ගැනීම සිදු වූ නමුත් සෘජු පරිණාමයක් සිදු නොවීය.

වර්ෂ මිලියන 720ත් 635ත් අතර කාලයකට පෙර ප්‍රොටෙරෝසොයික් යුගයේදී අයිස්වලින් පෘථිවිය සම්පූර්ණයෙන්ම වැසීමකට ලක්විය. ඔක්සිජන් වැඩි වීම නිසා ‘හිමබෝල පෘථිවිය’ (snowball earth) ලෙස හැඳින්වෙන මෙම කාල පරිච්ඡේදය පෘථිවි ඉතිහාසයේ ඝන අයිස් තට්ටු ධ්‍රැවවල සිට සමකය දක්වා විහිදී ගොස් තිබුණි. මෙම ග්ලැසියරයේ අවසානය “ෆැනෙරොසොයික් යුගයේ” (Phanerozoic era) වේගවත් වෙනස්කම් ඇති වීමට හේතු වූ බව භූ-විද්‍යාඥයන් විශ්වාස කරති. “හිමබෝල පෘථිවිය” කල්පිතය නිවර්තන කලාපවල දක්නට ලැබෙන ග්ලැසියර්වල පාෂාණ කොටස් අධ්‍යයනය කිරීමෙන් මෙම කල්පිය ඉදිරිපත් කර ඇත.

බහු සෛලීය ජීවීන් විවිධ ආකාරවලින් පැන නැගුණද, සෛල බෙදීම හෝ බොහෝ තනි සෛල එකතු වීම මගින්ද හට ගැනුණි. ඒ වගේම ඔක්සිජන් ආශ්වාස කරන සත්වමය බහු සෛල ජීවය වර්ෂ මිලියන 600කට පෙර, ස්පොන්ජ් (sponges), ජෙලිෆිෂ් (jellyfish) සහ කුඩා පණුවන් (small worms) ප්‍රොටරොසොයික් යුගයේ අවසාන කාල පරිච්ඡේදයේදී මුහුද හරහා පිහිනා ගියේය. එම සත්ව ජීවය පරිණාමයත් සමග වර්ෂ මිලියන 541න් පසුව ඇස්, දෑත්, පාද, දත්, මොළයක් සහිත ශරීරයක් හිමි ජීවීන්ගේ යුගය වූ “ෆැනෙරොසොයික් යුගය” ට (Phanerozoic era) ප්‍රවිෂ්ට වුණි. සැබෑ සත්ව ජීවීන්ගේ යුගයේ ආරම්භක කාල පරිච්ඡේදය පැලියෝසොයික් යුගය (Palaeozoic Era) ලෙස හඳුනාගනියි. 

 (1) පැලියෝසොයික් යුගය

බහු සෛලික ජීවය එලෙස ආරම්භ වුවත්, සත්ව ජීවය පැලියෝසොයික් යුගයේදී (Palaeozoic Era) වර්ෂ මිලියන 541න් ආරම්භ වී වර්ෂ මිලියන 252න් අවසානය සනිටුහන් වුණි. මෙම යුගය භූ-විද්‍යාත්මකව වර්ෂ මිලියන 289ක් යන කාල වකවානුව සත්ව ජීවයේ පරිණාමය යන කරුණු පදනම් කරගෙන කාල රාමු හයකට බෙදනු ලබයි: “කේම්බ්‍රියානු (Cambrian), ඕර්ඩොවිසියානු (Ordovician), සිලුරියන් (Silurian), ඩෙවෝනියානු (Devonian), කාබොනිෆරස් (Carboniferous) සහ පර්මියන් (Permian)” යන කාලවකවානු ලෙසය. 

පෘථිවි ඉතිහාසයේ ජීවය වේගවත්ම සහ පුළුල් ලෙසම විවිධාංගීකරණය වූ කාල පරිච්ඡේදය ලෙස පැලියෝසොයික් යුගය හඳුනාගනියි. එහිදී ආත්‍රපෝඩාවන් (Arthropods), මොලුස්කාවන් (mollusks), මාළු (fish), උභයජීවීන් (amphibians), උරගයින් (reptiles) සහ උපාගමිකයන් (synapses) පැලියෝසොයික් යුගයේදී පරිණාමය වූ ජීවී විශේෂ කිහිපයකි. ජීවය සාගරයෙන් ආරම්භ වූ නමුත් අවසානයේ ගොඩබිමට සංක්‍රමණය වූ අතර, පැලියෝසොයික් යුගයේ මැද භාගය වන විට, ප්‍රාථමික ශාක මහාද්වීප සියල්ල ආවරණය කළ අතර, එවා ගල් අඟුරු නිදි ලෙස වර්තමානයේදී හමුවෙයි. කේම්බ්‍රියානු කාල පරිච්ඡේදය අවසාන් වන විට, බිත්තර දමන පෘෂ්ඨවංශී ජීවී කාණ්ඩද බිහි වූ අතර, කේතුධර ශාක පැවති බවට පාෂාණ කොටස් මගින් තහවුරු කරගෙන තිබේ.

පැලියෝසොයික් යුගයේ භූ-විද්‍යාත්මක ක්‍රියාවලීන් සහ ජීව-විද්‍යාත්මක පරිණාමය යන දෙකම සැලකිය යුතු උච්චාවචනයන්ට භාජනය වීම හේතු කොට ගෙන එකල දේශගුණය ස්ථිතික නොවීය. කේම්බ්‍රියන් සහ ඕර්ඩොවිසියානු කාලවලදී, ගෝලීය උෂ්ණත්වය සාපේක්ෂව උණුසුම් වූ අතර, ජෛව විවිධත්වයට හිතකර පුළුල් නොගැඹුරු සාගර කලාපද නිර්මාණය වෙමින්ද පැවතුනි.

පැලියෝසොයික් යුගයේ අවසාන කාල පරිච්ඡේදය සැලකිය යුතු අස්ථාවරත්වයක් සහිත කාලයක් විය. බෝල්ටිකා සහ ලෝරෙන්ටියා යන භූ-තැටි මන්දගාමී ලෙස ඒකාබද්ධ වීම සහ ගොන්ඩ්වානාවේ භූ-තැටි කැබලි වී උතුරු දෙසට ගමන් කිරීම නිසා නොගැඹුරු මුහුදු කලාප රාශියක් නිර්මාණය විය. 

කෙසේ වෙතත්, පැලියෝසොයික් යුගයේ අග භාගයට පැමිණෙන විට, විශේෂයෙන් කාබොනිෆරස් සහ පර්මියන් කාලවලදී, දේශගුණික තත්ත්වයන් දරුණු ලෙස වෙනසකට භාජනය විය. ඒ කාබොනිෆරස් කාල පරිච්ඡේදයේදී අඩු උෂ්ණත්වය සහිත හා තෙතමනය සහිත දේශගුණයක් වර්ධනය වූ අතර, එය සශ්‍රීක වෘක්ෂලතා වර්ධනයට හේතුවිය. පැලියෝසොයික් යුගෙයේ අවසාන කාල පරිච්ඡේදය වන පර්මියන්හිදී ජලජ ජීවීන්ගේ ඝනත්වය අධික ලෙස වැඩිවිය. එම හේතුවෙන් ඔක්සිජන් මට්ටම අඩු වීම භූ-රසායන විද්‍යාවට අනුව ජෛවගෝලය සැලකිය යුතු බලපෑමකට ලක්විය. සමබරව පැවති වායුගෝලය ඔක්සිකාරක (oxidizing) අඩු වීම හේතු කොට ගෙන දුර්වල වායුගෝලයකට මාරුවීමද එමගින් සිදුවිය. 

ජීවයේ “පළමුවන මහා අභාවය” (first great death) නොහොත් පර්මියන්-ට්‍රයැසික් වඳවීම (Permian-Triassic extinction) ආසන්න වශයෙන් වසර මිලියන 252කට පෙර පැලියෝසොයික් යුගයේදී සිදුවිය. ජීවයේ “පළමුවන මහා අභාවය” වායුගෝලයේ හරිතාගාර වායු නිර්මාණය වීමත් — එවිට පෘථිවි අභ්‍යන්තරය උෂ්ණත්වය සෙල්සියස් අංශක 4000C සහ මතුපිටද උෂ්ණ දේශගුණයක් පැවතීමත් නිසා සමතුළිතතාවය බිඳ වැටීමත් සිදුවිය. පෘථිවියේ අභ්‍යන්තර ක්‍රියාකාරිත්වය විසින් අති වූ ගිනිකදු පිපිරීම් විශාල ලෙස ඇති වීම ප්‍රධාන හේතුව වූ බව භූ-විද්‍යාඥයින්ගේ මතයයි. එම කාලයේ සයිබීරියාවේ දැවැන්ත ගිනිකඳු පිපිරීම් ඇති වූ බවට භූ-විද්‍යාත්මක සාධක මගින් තහවුරු කරගෙන ඇත. එය පෘථිවි ඉතිහාසයේ වඩාත්ම විනාශකාරී අභාවයට තුඩු දුන් දේශගුණ ව්‍යසන මාලාව ලෙසද ඔවුන් හඳුන්වයි. එමගින් හරිතාගාර ආචරණය ලෙස හඳුන්වන පදාර්ථ සංයුතිය වන කාබන්ඩයොක්සයිඩ් (CO2) සහ මීතේන් (CH4) වායුගෝලයේ දැවැන්ත ලෙස ව්‍යාප්ත වීම හේතුවෙන් ගෝලීය උෂ්ණත්වය වේගවත් ලෙස වැඩි වීමක් එම කාලයේ සිදුව තිබේ.

සාගරවල දියවී යන කාබන්ඩයොක්සයිඩ් වැඩි වීම, PH අගය අඩුකර ජලය වඩාත් ආම්ලික කළේය. මෙම ආම්ලිකකරණය සාගර ජීවීන්ට, විශේෂයෙන් කැල්සියම් කාබනේට් කවච (උදා: කොරල්, බෙල්ලන්) ඇති ජීවීන්ට, ඔවුන්ගේ ඇටසැකිලි ගොඩනැගීමට සහ නඩත්තු කිරීමට ඇති හැකියාවට බාධාවක් ඇති වූ අතර, එමගින් එම ජීවීන්ගේ අභාවය පුළුල් විය.

උණුසුම් ජලය ඔක්සිජන් පදාර්ථ අඩුවෙන් රඳවා තබා ගන්නා අතර, කාබනික ද්‍රව්‍ය දිරාපත් වන විට ජීව විද්‍යාත්මක ක්‍රියාකාරකම් වැඩි වීම (උදා: ඇල්ගී පිපීම) හරහා ඔක්සිජන් පරිභෝජනය වැඩිවිය. මෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස සාගරවල ඔක්සිජන් ක්ෂය වීම සිදුවිය. බොහෝ සාගර ජීවීන්ගේ, විශේෂයෙන් ඉහළ ඔක්සිජන් මට්ටමක් අවශ්‍ය ජීවීන්ගේ හුස්ම හිර වූයේ එලෙසය.

මෙම සිදුවීම සියලුම සාගර විශේෂවලින් ආසන්න වශයෙන් 96%ක් පමණ සහ පෘෂ්ඨවංශික විශේෂවලින් 90%කට වැඩි ප්‍රමාණයකගේ අභාවයට හේතු වී ඇති බවට පොසිල සාධක මගින් හෙලිකර ගෙන ඇත. පැලියෝසොයික් යුගය ආරම්භයේ (වර්ෂ මිලියන 541 සිට 252 දක්වා) සිට වර්ෂ මිලියන 289ක ජීවීන්ගේ පැවැත්මකින් පසු සියලු ජීවීන්ගේ අභාවය සිදුවිය. මෙම ව්‍යසනයේ බලපෑම් කෙතරම් විනාශකාරීද යත්, ගොඩබිම ජීවය නැවත යථා තත්ත්වයට පත් වීමට ඊළඟ යුගය වන මෙසෝසොයික් යුගයේදී (Mesozoic Era) ජීවය ආරම්භ වීමට වර්ෂ මිලියන ගණනක් ගත වූ බව භූ-විද්‍යාඥයින්ගේ මතයයි.

 (2) මෙසෝසොයික් යුගය

මෙසෝසොයික් යුගය (Mesozoic Era) යනු පෘථිවියේ භූ-විද්‍යාත්මක සත්ව ජීවී ඉතිහාසයේ දෙවන යුගය වන අතර එය වසර මිලියන 252 සිට 66 දක්වා කාල පරාසයක් විහිදී ඇත. මෙසෝසොයික් යුගයේ ජීවීන්ගේ පරිණාමය ට්‍රයැසික් (Triassic), ජුරාසික් (Jurassic) සහ ක්‍රිටේසියස් (Cretaceous) යන කාල පරිච්ඡේද තුනකට බෙදා ඇත. එය ඩයිනෝසෝරයන් (dinosaurs), ආකෝසෝරියානු උරගයින් (Archosaurian reptiles), සයිකාඩ් (cycads), ගින්ගෝසී (ginkgoes) සහ අරුකේරියන් කේතුධර ශාක (araucaria conifers), ජිම්නාස්පර්ම් (gymnosperms) වැනි ජීවීන්ගේ පැවැත්ම වර්ෂ මිලියන 186ක් පැවතී තිබේ. මෙසෝසොයික් යුගය සාමාන්‍යයෙන් ඩයිනෝසෝරයන්ගේ යුගය ලෙස හඳුන්වනු ලබන්නේ එහි බහුතර ආධිපත්‍යයක් දැරූ සත්ව කාණ්ඩය ඩයිනෝසෝරයන් වූ බැවිනි. 

මෙසෝසොයික් යුගය සැලකිය යුතු භූගෝලීය, දේශගුණික සහ පරිණාමීය ක්‍රියාකාරකම් සිදු වූ කාල පරිච්ඡේදයකි. මෙසෝසොයික් යුගයෙහි දේශගුණය විවිධාකාර වූ අතර, උණුසුම් කාල පරිච්ඡේද සහ සිසිලස කාල පරිච්ඡේද අතර මාරුවක්ද සිදු වී තිබේ. කෙසේ වෙතත්, සමස්තයක් වශයෙන්, පෘථිවිය අදට වඩා උණුසුම් විය. එම කාලයේ සිටි ජීවීන්ගේ ඝන සමක් පිහිටීමටද එම උණුසුම බල පා ඇති බව සත්ව විද්‍යාඥයන්ගේ මතයයි.

සුපිරි මහාද්වීපය වූ පැන්ජියා (Pangaea) වෙනම භූ-තැටිවලට කැඩී යාමට පටන්ගත්තේ මෙසෝසොයික් යුගයේදීය. පැන්ජියා යනු පැලියෝසොයික් යුගයේ අගභාගයේ සහ මුල් මෙසොසොයික් යුගයේ පැවති විශාලම මහාද්වීපයයි. එය පැලියෝසොයික් යුගයේ වසර මිලියන 335කට පෙර කාබොනිෆරස් කාල පරිච්ඡේදයේදී ගොන්ඩ්වානා (Gondwana), යුරේමරිකා (Euramerica) සහ සයිබීරියාවේ මුල් මහාද්වීප ලෙස එකලස් වී, ඉන් පසුව වසර මිලියන 200කට පමණ පෙර, ට්‍රයැසික් කාල පරිච්ඡේදය අවසානයේ සහ ජුරාසික් කාල පරිච්ඡේදය ආරම්භයේදී වෙන් වීමට පටන්ගෙන තිබුණි. එලෙස මහාද්වීපවලට වෙන් වූ පසු වර්තමානයේ දෘශ්‍යමාන පෘථිවිය නිර්මාණය වූයේය.

ඩයිනෝසෝරයන් මුලින්ම ට්‍රයැසික්හි දර්ශනය වී ඇති අතර ජුරාසික් කාලපරිච්ඡේදයේදී ප්‍රමුඛ භූ-ගෝලීය පෘෂ්ඨවංශීන් බවට පත් වී ඇත. ක්‍රිටේසියස් අවසානය වන තෙක් ඔවුන්ගේ පැවැත්ම වසර මිලියන 150ක් හෝ 135ක් පමණ ආරක්ෂා කර ගත්තේය. පුරාණ පක්ෂීන් ජුරාසික් කාල පරිච්ඡේදයේ දර්ශනය වී ඇති අතර, තෙරපොඩ් ඩයිනෝසෝරයන්ගේ (Theropod dinosaurs) ශාඛාවකින් පරිණාමය වී, පසුව සැබෑ දත් නැති පක්ෂීන් ක්‍රිටේසියස් කාල පරිච්ඡේදය දක්වා පරිණාමය විය. මෙසෝසොයික් යුගයේදී පළමු ක්ෂීරපායින් දර්ශනය වූ නමුත් සෙනොසොයික් යුගය වන තෙක් කිලෝග්‍රෑම් 15ට (රාත්තල් 33) අඩු බර සත්වයෙකු ලෙස පැවතී ඇත. සපුෂ්ප ශාක මුල් ක්‍රිටේසියස් කාල පරිච්ඡේදයේ දර්ශනය වී ඇත අතර එම කාල පරිච්ඡේදය අවසාන් වන විට වේගයෙන් විවිධාංගීකරණය වූ කේතුධර ශාක (Coniferous plants) සහ අනෙකුත් ජිම්නාස්පර්ම් (Gymnosperms), ගින්ගෝලේස් (Gingolaceae), සයිකාඩ් (Cycads) සහ බෙනෙටිටේල්ස් (Bennetillales) යන ප්‍රමුඛ ශාක කාණ්ඩද ස්ථාපනය වී තිබේ. 

මෙසෝසොයික් යුගය අදින් වසර මිලියන 66කට පෙර අවසන් වූයේ දැවැන්ත ග්‍රහකයක් පෘථිවිය මතට කඩා වැටීම මෙනි. එම ගැටීමෙන් පසුව පෘථිවි පෘෂ්ඨයේ ඇති වූ ලැව්ගිනි, සුනාමි සහ සූර්යාලෝකය අවහිර කළ දූවිලි වලාවකින් මුලු පෘථිවියම වසා ගැනීම නිසා; ව්‍යසනකාරී දේශගුණයක් ගෝලීයව හට ගෙන තිබේ. මෙම ග්‍රාහක ඝට්ටනය මෙසෝසොයික් යුගයේ සිටි සියලු ජීවින්ගේ අභාවයට හේතු වූ අතර, කුරුළු නොවන ඩයිනෝසෝරයන් ඇතුළු විශේෂවලින් 95%ත් ‒ 98%ත් අතර ප්‍රමාණයක් අභාවයට ගොස් තිබේ. වර්තමාන මෙක්සිකෝවේ චික්සුලුබ් ආවාටය (Chicxulub crater) ග්‍රාහකය කඩා වැටුන ස්ථානය ලෙස හඳුනාගනී. එම ආවාටය කිලෝමීටර් 272ක් පළල ආවාටයකි. වර්ෂ මිලියන 186ක කාල පරායක් මෙසෝසොයික් යුගය පැවතී ඇති අතර ග්‍රාහකය ගැටීමෙන් ජීවයේ “දෙවන මහා අභාවය” සිදු වූ බව පොසිල සාදක තහවුරු කරයි.

 (3) සෙනොසොයික් යුගය

සෙනොසොයික් යුගය (Cenozoic era) {වචනාර්ථයෙන් ‘නව ජීවිතය’} යන පෘථිවියේ වත්මන් භූ-විද්‍යාත්මක යුගය වෙයි. එය මෙසෝසොයික් යුගය අවසානයේ වර්ෂ මිලියන 66ක සිට වර්තමානය දක්වා කාල පරාසය නියෝජනය කරයි. සෙනොසොයික් යුගයද කාල පරිච්ඡේද තුනකට: පැලියෝජීන් (Paleogene), නියෝජීන් (Neogene) සහ චතුර්ථක (Quaternary) යනුවෙන් බෙදා ඇත. මහාද්වීපවල වත්මන් පිහිටීම සහ සත්ව ජීවයේ පරිණාමීය පැවැත්මද මෙම කාල පරිච්ඡේද තුන නියෝජනය කරයි. එහිදී මැමල්ස්ගේ සිට පරිණාමය වූ හෝමෝ සේපියන්ගෙන් පැවත එන නූතන මානවයින් දක්වාද මෙම කාල පරිච්ඡේදයේ සිදු වූ සුවිශේෂී පරිණාමයකි. එය ක්ෂීරපායින්, කෘමීන්, පක්ෂීන් සහ මල් පිපෙන ශාක වැනි ජීවයේ නව ආරම්භයක් සනිටුහන් කළ වත්මන් යුගය නියෝජනය වෙයි. 

මුල් සෙනොසොයික් යුගයේ දේශගුණයට වඩා — වත්මන් දේශගුණය උණුසුම් වී තිබේ. බොහෝ භූ-විද්‍යාඥයන් හා කාලගුණ විදාඥයන් තර්ක කරන්නේ පෘථිවිය උණුසුම් වීම නිසා, ජීවයේ “තුන්වන මහා අභාවය” සිදු වෙමින් පවතින බවයි.

පෘථිවිය උණුසුම් වීමට හේතු වී ඇත්තේ කාර්මික විප්ලවයේ (1770) සිට වත්මන (2025) දක්වා කාබන්ඩයොක්සඩ් (CO2) ගිගා ටොන් 2,000කට (ගිගා ටොන් එකක් මෙට්‍රික් ටොන් බිලියනයකි) වඩා වැඩි ප‍්‍රමාණයක් වායුගෝලයට මුදා හැරීම නිසාය. සූර්ය තාපය රඳවා ගන්නා කාබන් පදාර්ථ වායුගෝලයට මුදා හරිනු ලැබූයේ පොසිල ඉන්දන ලෙස භාවිතටය ගන්නා ‒ ගල් අඟුරු දහනය ‒ ඉන්දන දහනය ‒ ගෑස් දහනය ‒ කෘෂි රසායන භාවිතය ‒ නාගරීකරණය – තවත් විශාල ක‍්‍රියාදාමයන් රාශියක් මගින් හරිතාගාර වායූන් වායුගෝලයේ වැඩි කිරීම හේතු කොට ගෙනය. 

එක් පැත්තකින් 2025වන විට ගෝලීයව වාහන බිලියන 1.7ක් ධාවන වෙයි. 2035වන විට එයට තවත් බිලියනයක් එකතු වෙයි. මේ සා විශාල ප්‍රවාහන පද්දතියෙන් අති විශාල කාබන් ප්‍රමාණයක් වායුගෝලයට නිකුත් කරන එක් සාධකයක් පමණි. ඒ වගේම සෑම රටකම ඉදිකර ඇති ගල් අගුරු බලාගාර 2500ක් සහ න්‍යෂ්ටික විදුලි බලාගාර 440ක් ලෝකය පුරා ඉදිකර ඇත. මේ බලාගාර මගින් නිකුත් කරන කාබන් ප්‍රමාණයද අධික ප්‍රතිශතයකි. ඒවගේම කාර්මික නිෂ්පාදන කර්මාන්ත ශාලා සංඛ්‍යාවක් පැවසිය නොහැකි තරම් ලෝකය පුරා ව්‍යාප්ත කර ඇත. එවාද කාබන් සහ අනෙකුත් විනාශකාරී වායූන් දැවැන්ත ප්‍රමාණයක් වායුගෝලයට මුදා හරියි. ලෝකයේ නිවාස බිලියන 2.3ක ගෑස් භාවිතයද අතිවිශාල කාබන් ප්‍රමාණයක් දිනකට වායුගෝලයට මුදා හරීයි. මේ මුදා හරින කාබන් “කෘත්‍රීම කාබන් විමෝචනය” (artificial carbon emissions) ලෙසද හඳුනාගනී.

වත්මන වන විට බිලියන 8.3කට වැඩි ජනතාවක් ලෝකය පුරා ජීවත් වෙති. ඒ වගේම 2030වන විට ගෝලීය ජනතාව බිලියන 9ය දක්වා ඉහළ යනු ඇත. වත්මනේද බිලියන 8ක ජනතාවගෙන් 75%ක් (බිලියන 6ක්) ජීවත් වන්නේ පන් ලක්ෂයට වැඩි ජනතාවක් ජීවත්වන මහා ප්‍රමාණයේ නගරවල හා මධ්‍යම ප්‍රමාණයේ නගරවල හා කුඩා ප්‍රමාණයේ නගරවලය. ඉතිරි 25% (බිලියන 2ක්) ජනතාව ග්‍රාමීයව ජීවත් වෙති. එවිට නාගරීකරණය යනු ගෝලීය විකෘතියකින් සැදුම් ලත් කොන්ක‍්‍රීට් වනාන්තරකරණයකි.

ඒ වගේම මෙසෙල අහස උසට කොන්ක‍්‍රීට් වනාන්තර ගොඩනැගීම තුළින් පෘථිවියේ පැවති භෞතික සමතුළිතතාවය කඩා වැටෙමින් පවතී. මන්ද, භූ-තැටිවලින් නිර්මාණය වී ඇති පෘථිවියේ මතුපිට ඇති, ස්වාභාවික මූලද්‍රව්‍ය තවත් තැටියක නගර ලෙස ගොඩ ගැසීම මගින් නාගරීකරණය හෝ නිවාසකරණය මගින් භූ-තැටි අතර පැවති සමතුළිතතාවය අහෝසි වෙමින් තිබේ. මේ අහෝසි වෙමින් පවතින්නේ පෘථිවි භූ-තැටි අතර සිදු වන ඝට්ටනයෙනි. එය භූමිකම්පා ලෙස අර්ථකථනය කළත් 2025 වසරේ පමණක් ලොව පුරා රික්ටර් මාපකය 4.0 අඩු හෝ ඊට වැඩි විශාලත්වයකින් යුත් භූමිකම්පා 17,628ක් සිදු වූ අතර, එයට ප‍්‍රධාන භූමිකම්පා 16ක් අතර රික්ටර් මාපකය 7.0 සහිත භූමිකම්පා සහ අතිශය බලවත් රික්ටර් මාපකය 8.8ක් සහිත් භූමිකම්පාවක්ද මේ සිදුවීමට ඇතුළත්ය. මෙම භූමිකම්පා හේතුවෙන් ආසන්න වශයෙන් 8,000ක් මිය ගිය බව වාර්තා විය. ඒවගේම ගෝලීය වශයෙන් ගිණි කඳු සක්‍රීය වීම් 26ක් වාර්තා වුණි. ගිණි කඳු සක‍්‍රීය වීමෙන් නිකුත්වන කාබන් විමෝචනය ගෝලීයව අතිවිශාල බලපෑමක් ඇති කර තිබේ.

අනෙක් පසින් ගෝලීය උණුසුම දිනෙන් දින ඉහළ යාම ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන් වර්ෂ බිලියන 3ක් පැරණි අයිස් යුගය දියවන බව සොයාගත්තේ 1978-79 වසරවලදීය. එදා සිට වත්මන දක්වා දියවී ඇති ග්ලැසියර් ප්‍රමාණය උත්තරාර්ධ ධ්‍රවයේ 60%කි. දක්ෂිණාර්ධ ධ්‍රවයේ 20%කි. වර්ෂ බිලියන තුනක් පැවත ආ අයිස් යුගය අවුරුදු 50ට ආසන්න කාලයකදී දියකර හැරීමට ගෝලීය උණුසුම ප්‍රධානතම සාධකය වී ඇත.

2020වන විට ගෝලීයව ස්වාභාවික වනාන්තර භූමි ප‍්‍රමාණය ආසන්න වශයෙන් හෙක්ටයාර බිලියන 4.14ක් වන අතර පෘථිවියේ භූමි ප‍්‍රමාණයෙන් එය 31%ක අගයකි. 1800 සිට බැලුව කළ වනාන්තර ප‍්‍රමාණය 3/2ක් අඩුකර ඇති අතර, කොන්ක‍්‍රීට් වනාන්තර සහ කොන්ක‍්‍රීට් නිවාස පිහිටි භූමි ප‍්‍රමාණය දිනෙන් දින වැඩි කරමින් පවතී.

ඒ වගේම 2030වන විට උණුසුම් වායු ධාරා (heat waves) සෙල්සියස් අංශක 50C දක්වා වර්ධනය වන බව විද්‍යාඥයන්ගේ මතයයි. එවැනි උෂ්ණත්වයක් කිසිම ජීවියෙකුට දැරිය නොහැකි නිසා සියලු ජීවීන්ගේ අභාවය ළඟා වෙමින් පවතී. අනෙක් පසින් පෘථිවියේ සමතුලිතතාවය බිඳ වැටී ඇත්තේද ගෝලීය දේශගුණ විපර්යාස නිසාය. මතුපිට උෂ්ණත්වය ඉහළ යාම නිසා පෘථිවි අභ්‍යන්තර උෂ්ණත්වය අතර සමතුළිතතාවය බිඳ වැටී ඇත. එහිදී ගෝලීය පරිමාණව භූමීකම්පා සක්‍රීය වීම, ගිණි කඳු සක්‍රීය වීම, අධික වැසි කුණාටු සක්‍රීය වීම, වියලි කලාප වර්ධනය වීම සහ අධික සුළං ප්‍රවාහයන් වර්ධන වීම වැනි “ටොනාඩෝ ව්‍යසනයක්” දක්වා පෘථිවිය ගමන් කරමින් පවතින බව දෘශ්‍යමාන සාධකයන්ය. එහිදී 2026 ග්‍රීස්ම සෘතුවේ (summer) යුරොපයට බලපෑ උණුසුම් වායු ධාරා (heat waves) නිසා මියගිය සංඛාව 5000ක් ලෙස සටහන් වුවත්, එම සංඛ්‍යාවෙන් පසුව තොරතුරු වසං කිරීමට ගෝලීය ධනපති ආණ්ඩු කටයුතු කළේය. එමනිසා සැබෑ ලෙසම මිය ගිය සංඛාව ලෝකයටම දැනගැනීමට අවස්ථාව මග හැරියේ ගෝලීය ධනේශ්වර දත්ත වසන් කිරීමේ නරුමත්වය යොදාගෙනය. ඒ වගේම නේපාලයේ අයිස් තට්ටු කඩා වැටීමෙන් බලපෑ ගංවතුර තත්වයද ගෝලීය උෂ්ණත්වය වැඩි වීම නිසා ඇති වූ ඛේදවාචකයකි. ඒ වගේම ලංකාවේ දිස්ත්‍රික්ක 8කට බලපා ඇති එල්-නිනෝ සංසිද්ධියද තව මාස කීපයක් පවතින බව ස්ථීරය. එනිසා, ඉදිරියේදී සැලකිය යුතු ජන සංඛ්‍යාවක් මිය යාමට ලක්විය හැකි බව උපකල්පන සත්‍යයකි.

කාර්මික විප්ලවයෙන් පසු ධනේශ්වර ක්‍රියාකාරකම් හේතුවෙන් වාර්තාගත පෘෂ්ඨවංශික සත්ව විශේෂ 322කට වඩා වඳ වී ගොස් ඇති බව සඳහන් වේ, ඉන් බහුතරයක් 1900න් පසු වඳ වීමට ගොදුරු වී ඇති බවද සත්ව විද්‍යාඥයින් තහවුරු කරයි. නමුත් වඳ වී යන සත්ව විශේෂ කාර්මික විප්ලවයෙන් පසුව සමාජ ක්‍රමයන් බවට පත් වූ කාර්මික ධනවාදය, රාජ්‍ය ධනවාදය, නව ලිබරල්වාදය සහ ගෝලීය ධනවාදය යන කාල පරාසයන්  තුළ වීමද විශේෂත්වයකි.

ජීවය අභාවයට ගිය ඉහත අවස්ථා දෙක මෙන් නොව, තුන්වැනි මහා අභාවය ප්‍රධාන වශයෙන් ධනේශ්වර ක්‍රියාකාරකම් මගින් මෙහෙයවනු ලැබූ බව පැහැදිලි කළ සාක්ෂි සහිතය. ඒ වත්මන් සත්ව ජීවීන් අභාවයට යාමේ අනුපාත 100 සිට 1,000 ගුණයකින් වැඩි වී ඇතැයි ගණන් බලා ඇත. විධිමත් ලෙස තක්සේරු කර ඇති සියලුම විශේෂවලින් 28%ක් නියෝජනය කරන රතු ලැයිස්තුවට අනුව සත්ව ජීවී විශේෂ 48,600කට වඩා වඳ වීමේ තර්ජනයට වත්මන වන විට ලක්ව ඇත.

මෙහිදී බැලිය යුතු තව පැත්තක් තිබේ; ඒ කාර්මික විප්ලවය ඇති වීමට පෙර වායුගෝලයේ පදාර්ථ මිලියනයක කාබන් අංශු 260ppm ප‍්‍රමාණයක පැවතුනි. එම සාමාන්‍ය අගය මගින් සෙනොසොයික් යුගයේ ආරම්භයේ සිට වැඩවසම් සමාජ ක්‍රමය අවසානය දක්වා සෙල්සියස් අංශක 14C අඩු උෂ්ණත්වයක් සහිත දේශගුණයක් පවත්වා ගැනීමට හැකියාව පැවතුනි. 1770 ඇරඹි කාර්මික විප්ලවයෙන් පසුව 2025වන විට අවුරුදු 255 කාලයක් කාබන් පදාර්ථ අගය 480ppm දක්වා ධනපති ක්‍රමය විසින් වායුගෝලයේ වැඩි කර තිබේ. එවිට වත්මන් උෂ්ණත්වය සෙල්සියස් අංශක 2C වැඩි අගයක ගෝලීයව ඉහළ යාමට හේතු වී තිබේ. පසුගිය දශකය තුළ (2015-2025) වාර්තාගත උණුසුම්ම වසර දහය ලෙස සැලෙකෙන අතර එය ගෝලීය උණුසුම වේගවත් වන වේගය ඉස්මතු වෙන කාල පරිච්ඡේයකි. තව දුරටත් මෙලෙසම ධනපති ක‍්‍රමය ඉදිරියට ගිය හොත් 2040දී වායුගෝලයේ කාබන් පරමාණු ප‍්‍රමාණය 600ppm දක්වා වැඩි වනු ඇත. එය 2100දී 1400ppm දක්වා වැඩිවනු ඇත. 2100වන විට එම අගය වැළඳ ගන්නේ නම්, පෘථිවියේ ජීවත්වන සියලු ජීවින්ගේ පැවැත්ම අහෝසි වනු ඇත්තේ; ජීවයේ තුන්වන මහා අභාවයෙනි.

පෘථිවියේ මුල් ජීවය පැලියෝසොයික් යුගය වර්ෂ මිලියන 289ක් ගත කර කාබන් පදාර්ථ වැඩි වීම නිසා අභාවයට ගියේය. දෙවන යුගය වූ මෙසෝසොයික් යුගය වර්ෂ මිලියන 186කින් ග්‍රාහක ඝට්ටනය නිසා අභාවය තින්දු විය. මීළඟ යුගය වන අප ජීවත් වන සෙනොසොයික් යුගය වර්ෂ මිලියන 66ක් වැනි ඉතා කෙටි කලකින් කාබන් පදාර්ථ වැඩි කිරීම නිසා අභාවය ස්ථීර වී තිබේ. සෙනොසොයික් යුගයේ මානවයා යනු ඉහත යුගවලට වඩා විශාල බුද්ධිමය පරිමාවක් අත් කරගත් දැනට සිටින සහ පැරණි ජීවීන් අතරින් එකම බුද්ධිමත් ජීවී ප්‍රජාවයි. පළමු යුග දෙකේදී මොළය තිබුණට බුද්ධිය නොමැති ජීවයට වඩා — බුද්ධියෙන් අනූන නූතන මානවයා තම පැවැත්ම අහෝසි කරගෙන ඇත්තේ: වර්ෂ මිලියන 66ක් යන කෙටි කාල පරාසයකිනි. එයට හේතුව වී ඇත්තේ වර්ෂ 255ක් පවතින ධනේශ්වර පැවැත්මට මානවයා අනුගත වෙමින්, පුද්ගලිකත්වය වර්ධනය කරමින්, විකෘති ජීවිත පැවැත්ම ධනේශ්වර කුමය තුළ ගෙවීම නිසා — ජීවයේ “තුන්වන මාහා අභාවය” තමන් විසින්ම ස්ථීර කර ගැනීමය. පෘථිවියේ සියලු ජීවීන් අවසන් වී නැවත පෘථීවිය යථා තත්වයට පත් වූ පසු නැවතත් අලුත් ජීවයක් ආරම්භ වේවි. ධනේශ්වර ක්‍රමය රැකගෙන මානව පැවැත්ම අභාවයට යනවාද? නැත්නම් ධනේශ්වර ක්‍රමය අවසන් කර මානව පැවැත්ම රැකගන්නවාද? යන්න සමාජීය ලෙස තීන්දු කළ යුතු ප්‍රශ්න පත්තරයක් ගෝලීය සමාජයට වත්මනේ ඉතිරි වී තිබේ.  

මෙම ධනේශ්වර ව්‍යසනයෙන් ගැලවීමට නම් විකෘති ධනේශ්වර ක්‍රමය ගෝලීය පරිමාණවම පෙරලා දැමිය යුතුය. ඒ ස්වාභාවික භෞතිකවාදී වැඩ පිළිවෙලක් ගෝලීය පරිමාණව ක්‍රියාත්මක කිරීම සඳහාය. එය කෙටියෙන් පැවසුව හොත්; ස්වාභාවික භෞතිකය මත පදනම් වුණ → සොබාදහම සමග මුසු වූ සැලසුම් සහගත සමාජ ‒ ආර්ථික ‒ දේශපාලන වැඩපිළිවෙක් මගින් → ගෝලීයව “කාබන් පදාර්ථ නිෂේධනයකට” ගොස් → ජෛව විවිධත්වයේ පැවැත්ම ආරක්ෂා කරගෙන → ගෝලීය මානව පැවැත්මද සහතික කරගැනීම සඳහාය. එය ගෝලීය සමාජයේ සාමූහික ප්‍රයත්නයකි. කෙටියෙන් පැවසුවහොත්; “හරිත සමාජවාදය” (eco socialism) ලෙස එම සමාජ ක්‍රමය නාමකරණය කළ හැකිය. 

චමිල් ජයනෙත්ති.

The post ජීවයේ “තුන්වන මහා අභාවය” appeared first on Asia Commune.

දාර්ශනිකයන් ලෝකය විවිධ ආකාරවලින් අර්ථකථනය කර ඇත, නමුත් වැදගත් වන්නේ එය වෙනස් කිරීමයි. *****

සමාජ සංසිද්ධීන් පිළිබඳ කතිකාවලට සහ විචාරවලට පමණක් සීමා වීම ප්‍රමාණවත් නොවේ. අප ලබාගත් න්‍යායික අවබෝධය ප්‍රායෝගික ක්‍රියාකාරීත්වයක් බවට පරිවර්තනය කරමින්, පවතින සමාජ ක්‍රමවේදයන් වෙනස් කිරීමේ අරගලයට අවතීර්ණ වීම අත්‍යවශ්‍යය.

සමාජය ගැන කතා කරමින්, විග්‍රහ කරමින්, තවත් තවත් පොත් කියවමින් සිටීමෙන් පමණක් සමාජය වෙනස් වන්නේ නැත. අපි තේරුම් ගත් දේ සමාජය තුළ භාවිතාවට ගෙන යා යුතුය. ජනතාව අතරට ගොස්, ඔවුන්ගේ සැබෑ ගැටලු සමඟ වැඩ කරමින්, ඔවුන් සංවිධානය කරමින්, ඒ භාවිතාව තුළින්ම අපගේ අවබෝධයද වර්ධනය කරගත යුතුය.

විප්ලවය ගැන ඉගෙනගෙන, සියල්ල අවසන් වූ පසු විප්ලවය කිරීමට යා හැකි යැයි සිතීම වැරදිය. විප්ලවය ඉගෙනගත යුත්තේද විප්ලවීය භාවිතාව තුළමය. අපි දන්නා දේ භාවිතාවට ගෙන යන විට එහි සීමාවන් හෙළි වේ. ජනතාව සමඟ වැඩ කරන විට අලුත් ප්‍රශ්න මතු වේ. ඒ ප්‍රශ්න හමුවේ අපගේ අවබෝධය නැවත පරීක්ෂා කරගැනීමට සිදුවේ. ඒ ආකාරයට ඉගෙනීමත් භාවිතාවත් එකිනෙකින් වෙන් කළ නොහැකි එකම ක්‍රියාවලියක් බවට පත්වේ.

ඒ නිසා ප්‍රශ්නය 

ඉගෙනගෙන ඉවර වෙලා වැඩ කරන්නේ කවදාද?

යන්න නොවේ. 

ප්‍රශ්නය වන්නේ 

ඉගෙනීමත් භාවිතාවත් එකිනෙකින් වෙන් නොකර, අද සිටම සමාජය තුළ අපි කරන්නේ කුමක්ද?  යන්නයි.

න්‍යාය භාවිතාවෙන් වෙන් වූ විට එය පොතක් තුළ සිර වූ දැනුමක් පමණි. භාවිතාව න්‍යායික අවබෝධයෙන් වෙන් වූ විට එය දිශානතියක් නැති ක්‍රියාකාරීත්වයක් බවට පත්විය හැකිය. එබැවින් න්‍යායත් භාවිතාවත් එකිනෙක පෝෂණය කරමින්, ජනතාවගේ සැබෑ අරගල තුළින් සංවිධානය ගොඩනැගීම අත්‍යවශ්‍යය.

ලෝකය අර්ථකථනය කිරීම පමණක් ප්‍රමාණවත් නොවේ. එය වෙනස් කිරීමේ වැදගත්ම කාර්යය පැවරී ඇත්තේ අපටය. ඒ සඳහා ඉගෙනීමත් භාවිතාවත් එකට ගෙන, ජනතාව අතර සංවිධානය ගොඩනඟමු.

වජිර ප්‍රියශාන්ත විසිනි

The post වැඩ කරමින් ඉගෙන ගන්නවා – ඉගෙන ගනිමින් වැඩ කරනවා ! appeared first on Asia Commune.

The post To the Delegates of the Second Congress of the PST (Socialist Workers Party- Argentina) appeared first on Asia Commune.

The Chinese Marx (To read the original on The Chinese Marx website, click here)

Following the arrest of billionaire oligarch Xu Jiayin, the Chinese Communist Party regime has attempted to cover up his involvement in the Evergrande Group fraud case. However, this article will explore the connection between Zhu Rongji and Xu Jiayin. Zhu Rongji was Premier of China from 1998 to 2003, leading the country’s reform and opening-up policy under General Secretary Jiang Zemin—a crucial period that paved the way for the rise of Xu Jiayin’s Evergrande Group. Zhu Rongji’s death a few days ago was presented by the CCP as the passing of a great man, deliberately downplaying the deep ties between Zhu Rongji and Xu Jiayin.

During the reform and opening-up period, Zhu Rongji pushed for reform of the fiscal and tax system, which centralized a large amount of financial power in the central government, resulting in huge fiscal deficits for local governments.

To raise funds for development, local governments turned to selling land use rights to property developers, thus laying the foundation for a “land finance” model that relies heavily on land sales.

Zhu Rongji’s push for China’s accession to the World Trade Organization (WTO) greatly boosted China’s economic growth and urbanization, unleashing a huge demand for housing.

The combination of local governments’ reliance on revenue from land sales and increased market demand has created an unprecedented space for aggressive growth in the real estate sector.

Xu Jiayin took advantage of the booming real estate market during this period, profiting from the rule that allowed agreements to be signed without paying the full price of the land upfront, acquiring land with extremely low initial payments and obtaining loans from financial institutions.

Evergrande expanded rapidly based on a cyclical model of “buying land with extremely low down payments, bank loans, recovering funds through pre-sale of off-plan properties and continuing to buy land”, thus meeting the local government’s demand for land supply.

Evergrande had a desperate need for long-term funds and began borrowing at high interest rates at any cost (including high-interest dollar bonds, high-interest employee loans, and illegal P2P self-financing).

Xu Jiayin blindly pursued expansion, manipulated financial statements, expanded its asset portfolios, and cultivated a political image, creating the illusion that it was “too big to fail,” which allowed it to continue borrowing heavily and distributing high dividends.

The dependence of local governments on land sales, a legacy of Zhu Rongji’s reforms, eventually led to a real estate crisis that severely stifled the real economy and accumulated enormous risks.

When China implemented strict regulations on the real estate sector and its financial chains, Evergrande’s cash flow, maintained by taking out new loans to pay off old debts, instantly collapsed, triggering a severe debt crisis. This culminated in Evergrande’s bankruptcy and Xu Jiayin’s life sentence. Xu Jiayin’s imprisonment symbolizes the decline of the regime and the rise of capitalist China. From The Marx China, we condemn the CCP regime’s

deception of the people and strive to build a truly socialist China, free from oligarchs and capitalists.

THE MARX CHINA

The post The imprisonment of Xu Jiayin is a symbol of the decline of the regime and of capitalist China. appeared first on Asia Commune.

The post Local Governmentin South Africa appeared first on Asia Commune.

හේගල්ගේ ‘තමන්-තුළම-පැවැත්ම’ (being-in-itself) යන සංකල්පය එම කෘතියේ දක්නට ලැබෙන ප්‍රධාන ප්‍රස්තූතයකි. එය බාහිර මැදිහත්වීමකින් ස්වයං-අන්තර්ගතය (self-contained), ක්ෂණික පැවැත්මකින් වෙන් කර හඳුනාගන්නා ඥානයේ අවධියක් බව පෙන්වා දෙයි. එම මතය හේගල්ගේ අපෝහක විඥානවාදී දර්ශනයේ ප්‍රධානම සංඝටකය වෙයි. එහිදී තමන්-තුළම-පැවැත්ම (being-in-itself) නිෂේධනය සහ පරාවර්තනය හරහා ස්වයං-විඥානය (self-consciousness) බවට පරිණාමය වන්නේ ආත්මීය සම්බන්ධයක් තුළින් බව පවසයි. මෙම පද වියුක්තභාවයේ සිට ස්වයං-විඥානය දක්වා සිදු වන සංක්‍රමණික ක්‍රියාවලියක් දක්වන වචන පෙළකි. ‘තමන්-තුළම-පැවැත්ම’ (being-in-itself) යන මෙම අදහස හේගල්ගේ සත්භාව විචාරය සහ ඥානවිද්‍යාවේ කේන්ද්‍රීය සාදකය වන්නේ; දිව්‍යමය ආත්මවාදයයි. එවිට ‘ආත්මයේ සංසිද්ධි විද්‍යාව’ කෘතියේ වස්තූන්ගේ ස්වයං-අන්තර්ගතය සහ සම්පූර්ණයෙන්ම අවබෝධ කරගත් පැවැත්ම දෙවියන් වහන්සේගේ ආත්මීය සම්බන්ධයයි.

“තමන්-තුළම-පැවැත්ම” (being-in-itself) යන යෙදුම වස්තූන්ගේ ස්වයං-සංයුක්ත සහ සම්පූර්ණයෙන්ම අවබෝධ කරගත් පැවැත්ම හේගල් පැහැදිලි කරන්නේ එම වචන තුන මගිනි. විශේෂයෙන් 19වැනි සියවසේ මුල් භාගයේ විඥානවාදී දාර්ශනික සන්දර්භය තුළ, විශේෂයෙන් එය සංජානනයෙන් ස්වාධීනව පවතින ආයතන (ස්වර්ගය), සංජානනය හෝ ස්වයං-විඥානය හරහා ආත්මීය සාරය මගින් මනසට ලැබෙන ආකාරය ගැන අර්ථ දක්වා ඇත. හේගල්ගේ දර්ශනයේ, “තමා-තුළම-පැවැත්ම” (being-in-itself) “තමන්-සඳහා-පැවැත්ම” (being-for-itself) සමග වෙනස් වන අතර එය කෙනෙකුගේ පැවැත්ම පිළිබඳව දැනුවත් තේරීමක් සඳහා ධාරිතාවක් ඇති සවිඥානික දේව ආයතනය වන ස්වර්ගයට ඇති සම්බන්ධය ගැනද අර්ථ දක්වයි.

තමන්-තුළම-පැවැත්ම (being-in-itself) යන්නෙන් අදහස් කරන්නේ විඥානයෙන් ස්වාධීනව පවතින, සංජානනය හෝ ස්වයං-දැනුවත්භාවය (self-awareness) වෙනුවට ඒවායේ ස්ථාවර සාරය මගින් අර්ථ දක්වා ඇති ආත්මීය ආයතනය වන ස්වර්ගය ගැනයි. එය ස්වයං-අන්තර්ගතය මගින් වෙනස් නොවන අතර, එහි ආත්මීය පැවැත්ම සඳහා සාධාරණීකරණයක් අවශ්‍ය නොවේ. තමන්-සඳහා-පැවැත්ම (being-for-itself) විඥානය මෙන් නොව, එය තමා පිළිබඳ දැනුවත්භාවයක් නොමැති අතර එහි ස්වභාවය වෙනස් කළ හැකි වන්නේ දේව මැදිහත් වීම මගිනි. හේගල්ගේ විඥානවාදී දර්ශනයේ කේන්ද්‍රීයම සංකල්පය වන මෙම සංකල්පය, වස්තූන්ගේ ස්ථිතික යථාර්ථය මිනිස් විඥානයේ ගතිකය, ස්වයං-පරාවර්තක (self-reflective) ආත්මීය ස්වභාවය සමගද තවදුරටත් සම්බන්ධ කරයි.

හේගල් තමන්-තුළම-පැවැත්ම  (being-in-itself) යන පැවැත්ම පරාවර්තනය නොවන අවධියක් ලෙස විස්තර කර ඇති අතර, ස්වයං-විඥානය තමන්ගේම වස්තුවක් බවට පත් වන විට මතු වන්නේ ඉහළ අවධියකට ගමන් කිරීමකින් බවද පෙන්වා දෙයි. එනම්, දේව කැමැත්ත “තමන්-තුළම” (in-itself) සිට “තමන්-සඳහා” (for-itself)   දෙයක් බවට පත් කරන්නේ ආත්මීය සාධකය විසිනි.

හේගල්ගේ අපෝහක ක්‍රමයේ සම්බන්ධතාවය ක්‍රියාත්මක වන ආකාරය මෙන්න:

1. තමන්-තුළම-පැවැත්ම (being-in-itself)

තමන්-තුළම-පැවැත්ම (being-in-Itself) යනු දෙයක් පිළිබඳව ක්ෂණිකව සලකා බලන ආකාරයයි, මන්ද එය අනෙකෙකු සමග ඇති ඕනෑම සම්බන්ධතාවයකින් වෙන්ව පවතී. “තමන්-තුළම” (in-itself) ඇති දෙයක සාරය, දැනුවත්භාවය හෝ පරාවර්තනයකින් තොරව එහි ආත්මීය ස්වභාවය තුළ සම්බන්ධ වෙයි. ‘ආත්මයේ සංසිද්ධි විද්‍යාව’ කෘතියේ එම කරුණ ගැන සඳහන් වන්නේ විඥානයේ ආරම්භක ලක්ෂ්‍යය ලෙසයි: “ඉන්ද්‍රියක නිශ්චිතභාවය සංජානනය වස්තූන් “තමන්-තුළම” (in-itself) යැයි කියනු ලබන අතර, විෂයයෙන් ස්වාධීනව ආත්මයෙන් විඥානය මනසට ග්‍රහණය කර ගන්නා ආකාරය” යි යනුවෙන්ද සඳහන් වෙයි.

2. තමන්-සඳහා-පැවැත්ම (being-for-itself) 

යමක් අනෙ‍ෙකක් ප්‍රතික්ෂේප කිරීම හරහා තමන් සම්බන්ධ වන විට මතුවන ආකාරය “තමන්-සඳහා” (for-itself) ජීවත් වන ජීවියෙකුට ආත්මීය-සම්බන්ධතාවයක් (soul-relationship) ඇත. එය ද්‍රව්‍යක් නොවන දෙයකින් (විඥානය) හඳුනාගන්නා අතර, එසේ කිරීමෙන්, තමන් දෙවියන් සමග ආත්මීයව සෘජුව සම්බන්ධ වේ. ‘ආත්මයේ සංසිද්ධි විද්‍යාව’ කෘතියේදී මෙය ස්වයං-විඥානයේ අවධියට අනුරූප කළත්, එහිදී යම් වස්තුවක් විශ්වයට බිහි කරන්නේ දේව සංකල්පයකිනි. එවිට දේව සංකල්පයෙන් පිටස්තර දෙයක් විශ්වයේ නොමැත. 

3. අපෝහක විඥානවාදය

හේගල් අපෝහකය විස්තර කරන්නේ මෙසේය: “විඥානය එහි වස්තුව තමන්-සඳහා (for-itself) බාහිර දෙය අපෝහකයයි.” 

දෘශ්‍යමානය තුළින්, ස්වාධීන වස්තුවක් ලෙස පෙනෙන දෙයකින් ආත්මීයව එහි විඥානයට (මනසට) ඇති සම්බන්ධතාවයෙන් සෑදී ඇති බව පෙන්වා දෙයි. එම වස්තුව “තමන්-තුළම” (in-itself) අවශ්‍යතාවයක් බවට පත් වූ පසු විඥානය බවට පත්වේ. මෙම අවබෝධය තුළින් විෂය සහ වස්තුව අතර පරතරය බිඳ දමයි: විඥානය වස්තුව තුළ තමන්ව හඳුනාගන්නා අතර එවිට වස්තුව සහ තමන් අතර ස්වයං-විඥානයේ මොහොත බවට පත් වෙයි.

මෙම අවස්ථාවේදී, “තමන්-තුළම” (in-itself) විඥානය අභ්‍යන්තරීකරණය සිදුවේ. ස්වයං-විඥානය යනු තමන්-තුළම (in-itself) සිටිමේ සත්‍යයයි — එවිට යථාර්ථය තමන්-තුළම (in-itself) පවතින දෙයක් නොව ස්වර්ගයේ අධිෂ්ඨානයයි. විෂයයෙන් ස්වාධීනව තමන්-තුළම (in-itself) වස්තුවේ විඥානය (ඉන්ද්‍රිය-නිශ්චිතභාවය, සංජානනය සහ අවබෝධය) යන්නයි.

වස්තුව නිෂේධනය කිරීම හරහා ස්වයං-සම්බන්ධතාවයක් ලෙස තමන්-සඳහා (for-itself) විෂය ස්වයං-විඥානය (ආශාව, පිළිගැනීම, ස්වාමිත්වය හා බන්ධනය) විෂය සහ වස්තුවේ එකමුතුව තමන්-සඳහා (for-itself); ස්වයං-නිර්ණය කිරීමේ සංකල්පය ලෙස යථාර්ථය හේතුව ලෙස ආත්මය හරහා මනසට සම්බන්ධ කරයි.

එබැවින් තමන්-තුළම-පැවැත්ම (being-in-itself) යනු ස්වයං-විඥානයේ පූර්ව නියමයයි: ස්වයං-විඥානය තමන්-තුළම-පැවැත්ම (being-in-itself) අතහැර නොයන නමුත් එය ආත්මයට යටත් කරන්නේ ස්වර්ගය විසිනි — එහිදී ක්ෂණිකභාවය අවලංගු කර ආත්මීය පැවැත්ම ස්තීර කරයි — එහිදී පැවැත්මේ අන්තර්ගතය ආරක්ෂා කරයි, සහ එය උසස් ස්වයං-දැනුවත් (self-conscious) ස්වරූපයකට උසස් කරන්නේ දේව කැමැත්තෙනුයි. “තමන්-තුළම” (in-itself) සිට “තමන්-සදහාම” (for-itself) පැවැත්ම ආත්මීයව අභ්‍යන්තර මොහොතක් බවට පත් වන්නේ දේව කැමැත්තෙනි.

හේගල්ගේ අපෝහකයේ, “තමන්-තුළම-පැවැත්ම” (being-in-itself) යන සංකල්පයේ ආරම්භක ලක්ෂ්‍යය හෝ ක්ෂණික අවධියකි. එය යමක් තුළ සාරය ලෙස නියෝජනය කරයි — එය දෙයක් නොවන දේ සමග සම්බන්ධතාවලට ඇතුළු වීමට පෙර ආත්මීයත්වයකි.

හේගල්ගේ අපෝහක විඥානවාදයේදී, ගයිස්ට් (Geist) {ආත්මය සම්බන්ධවන මනස} කේන්ද්‍රීය, සංවිධානාත්මක භූමිකාව ඉටු කරන බව පවසයි — එය සමස්ත අපෝහක ක්‍රියාවලියේ විෂය සහ භාවිතාව යන දෙකම ආත්මයට සම්බන්ධ බවද පවසයි.

ගයිස්ට් ක්‍රියා කරන ආකාරය මෙන්න:

ධාවක බලය: ආත්මය යථාර්ථයේ නිෂ්ක්‍රීය නිරීක්ෂකයෙකු නොවේ; එය ක්‍රියාකාරීව අපෝහකය ඉදිරියට ගෙන යයි. හේගල්ට ඉතිහාසය යනු ස්වයං දැනුවත්භාවය සහ නිදහස වැඩි කිරීමේ අවධීන් හරහා ගමන් කරන විට ආත්මීය ක්‍රියාකාරීත්වය ප්‍රගතිශීලී ස්වයං අවබෝධය (self-awareness) ලෙස පවතියි. සෑම ප්‍රතිවිරෝධතාවක්ම (නිබන්ධනයට එදිරිව ප්‍රතිවිරෝධය) පැන නගින්නේ ආත්මය සම්පූර්ණයෙන් සාක්ෂාත් කර ගෙන නොමැති නිසා වන අතර, සෑම සංස්ලේෂණයක්ම එහි ඉහළ, වඩාත් සම්පූර්ණ ප්‍රකාශනයක් එහි නියෝජනය කරන නිසාය.

අවසාන ඉලක්කය: අපෝහක ක්‍රියාවලියේ අවසාන ලක්ෂ්‍යය ආත්මය සම්බන්ධය සම්පූර්ණ වූ  විෂය (ආත්මය) සහ වස්තුව (ලෝකය) එකක් බව ආත්මීයව අවබෝධ කර ගැනීම ස්වයං-දැනුමයි. මෙය හේගල් පරම (absolute) ලෙස හඳුන්වයි. වෙනත් වචනවලින් කිවහොත්, ආත්මය වියුක්ත, ව්‍යංග විභවයක් ලෙස ආරම්භ වන අතර ඉතිහාසය, දර්ශනය, කලාව, ආගම සහ රාජ්‍යය හරහා පැහැදිලිවම මේවා ගමන් කරන්නේ දේව කැමැත්තෙන් බවද පවසයි.

නිත්‍ය තර්කනය: ආත්මය ක්‍රියාත්මක වන්නේ නිත්‍ය තර්කනයක් හරහාය — ප්‍රතිවිරෝධතා පිටතින් (දේව කැමැත්තෙන්) පනවනු නොලැබේ, නමුත් සංවර්ධනයේ සෑම අදියරකින්ම ප්‍රතිවිරෝධතා මතුවේ. ආත්මය විසින් තමන්-තුළම  ((in-itself) ප්‍රතිවිරෝධතා ජනනය කර අතර දේව කැමැත්තෙන් ඒවා විසඳනු ලබයි. එවිට අපෝහකය යාන්ත්‍රික එකක් වෙනුවට ස්වයං-ධාවනය (self-driving) වන, තාර්කික ක්‍රියාවලියක් බවට පත් වෙන බවද හේගල් පවසයි.

ඓතිහාසික සහ පුද්ගල මානයන්: සාර්ව පරිමාණයකින්, ආත්මය ලෝක ඉතිහාසය හරහා දිග හැරේ (උදා: පෙරදිග ඒකාධිපතිවාදයේ සිට ග්‍රීක ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය දක්වා සහ නූතන ව්‍යවස්ථාපිත රාජාණ්ඩුව දක්වා) විහිදෙන්නේ ආත්මීය සම්බන්ධයක් තුළිනි. ක්ෂුද්‍ර පරිමාණයකින්, එය ආත්මයේ සංසිද්ධි විද්‍යාව හරහා පුද්ගල විඥානය තුළ දිග හැරේ, එහිදී විඥානයේ සෑම හැඩයක්ම (සංවේදනය, නිශ්චිතභාවය, සංජානනය, අවබෝධය, ස්වයං-විඥානය සහ හේතුව) ආත්මීය ගමනේ අවධින්ය.

කෙටියෙන් කිවහොත්, ආත්මය විසින් හේගල්වත් අපෝහක විඥානවාදියෙක් බවට පත් කරන්නේ: යථාර්ථයේ චලනය ‒ චින්තනයේ චලනය ආත්මීය දැනුමෙන් අවසන් වන චින්තනය, ස්වයං-නිර්ණය කිරීම, ස්වයං-සාක්ෂාත් කිරීමේ මූලධර්මය සඳහා නාමකරණයන් සකස් කළ නිසාය.

අපෝහක චලනය තුළ මනස ක්‍රියාත්මක වන ආකාරය මෙන්න:

තමා-තුළම-පැවැත්ම (being-in-itself) යනු ආරම්භක, වියුක්ත අධිෂ්ඨානයයි. උදාහරණයක් ලෙස, ආත්මයේ සංසිද්ධි විද්‍යාවේදී, ඉන්ද්‍රිය-නිශ්චිතතාවය මනස තුළ හටගන්නේ විඥානය ලෙසයි: එම විෂය මගින් වස්තුව මැදිහත් වන බව තමන් නොදැන, එම වස්තුව තුළ “ඇත්තේ කුමක්ද” ලෙස චලනය වටහාගැනීම අපෝහකය ලෙස හඳුන්වයි.

නිෂේධනය ජනනය (generate negativity) – තමා-තුළම-පැවැත්ම (being-in-itself) වියුක්ත සහ අසම්පූර්ණ බැවින්, එය අනිවාර්යයෙන්ම එහි ප්‍රතිවිරුද්ධයට ගමන් කරයි: අනෙකා-සඳහා-පැවැත්ම (other-for-itself) හෝ තමා-සඳහා-පැවැත්ම (being-for-itself) “තමා-තුළම” (in-itself)  අභ්‍යන්තරය ප්‍රමාණවත් නොවීම අපෝහක ප්‍රතිවිරෝධතාවය ඉදිරියට ගෙන එයි.

උපනිශ්‍රය (subjunctive) – බලවත් හේතුව, තමා-තුළම-සිටීම (being-in-itself) ඉවත දමන්නේ නැති නමුත් ඉහළ එකමුතුවකින් සංරක්ෂණය කර උසස් කරනු ලැබේ. දෙයක් සත්‍යය නම් එය තමන්-තුළම (in-itself)  සහ තමන්-සඳහාම  (for-Itself) යන දෙකම වන අතර එය චලනය හරහා වර්ධනය වේ.

තර්ක සංයුක්තය (logical compound) – පැවැත්ම යනු තමන්-තුළම-පැවැත්ම (being-in-itself) පිරිසිදුම ස්වරූපයයි — සම්පූර්ණයෙන්ම අවිනිශ්චිත — ක්ෂණික පැවැත්ම තහවුරු වන්නේ දේව කැමැත්තෙනි. නමුත් මෙම අවිනිශ්චිතතාවය කිසිවකින් වෙන් කර හඳුනාගත නොහැකිය. එය අපෝහක වීමට අපෝහක චලනයට බල කරන්නේ දේව කැමැත්තයි. මේ අනුව තමන්-තුළම-පැවැත්ම (being-in-itself) තමන්ගේම හිස් බව යටතේ බිඳ වැටෙන අතර ඊළඟ අදියරක් එවිට අවශ්‍ය වේ.

කෙටියෙන් පැවසුවහොත්, තමන්-තුළම-පැවැත්ම (being-in-itself) යනු අවශ්‍යතාවයක ආරම්භක ලක්ෂ්‍යයයි – සංකල්ප අඩංගු බීජය ගුප්ත ස්වරූපයෙන් නම්, එහි අසම්පූර්ණකම සංයුක්ත මැදිහත් වූ යථාර්ථයට දිග හැරෙන විට සමස්ත ක්‍රියාවලියම අපෝහකය ජනනය කරයි.

හේගල්ගේ අපෝහක විඥානවාදය යන දර්ශනය මගින් ඉදිරිපත් කරන්නේ යථාර්ථය හැඩගස්වා ඇති නිබන්ධනය (thesis), ප්‍රතිවිරුද්ධය (antithesis) සහ සංස්ලේෂණය (synthesis) යන ගතික ක්‍රියාවලියක් හරහා ආත්මය දිග හැරෙන බවයි. අපෝහක චලිත ක්‍රියාවලිය මෙන් නොව, හේගල් අදහස් මළ පදාර්ථය (dead matter) හෝ පදාර්ථ නැත (no matters) යන ප්‍රස්තූත මගින් පදාර්ථ ක්‍රියාවලිය (භෞතික ක්‍රියාවලිය) ප්‍රතික්ෂේප කරමින් — ඓතිහාසික දේව කැමැත මත ගොඩනගන ගාමක බලවේගය විසින් දේවල් නිර්මාණය කරන බවද පවසයි. 

හේගල්ගේ ‘මළ පදාර්ථය’ පිළිබඳ සංකල්පය ඔහුගේ දර්ශනයේ කේන්ද්‍රීය මූලධර්මයකි. එය ඔහුගේ පුළුල් අපෝහක රාමුව සමග සමපාත වේ, එහිදී පදාර්ථය නොමැති දෙයක් හෝ මළ දෙයකි. දෙවියන් ආත්මය මගින් දිග හැරීම ආරම්භ කරන්නේ කිසිම දෙයක් නොමැතිවය. හේගල්ට අනුව විශ්වයට පදාර්ථ සම්බන්ධයක් නැත; එය අර්ථය ලබා ගන්නේ ඉතිහාසයේ සහ මනසෙහි ක්‍රියාවලිය තුළ ආත්මීය පරිවර්තනයන් හරහා පමණි. මේ අනුව, ‘මළ පදාර්ථය’ සංකේතවත් කරන්නේ ප්‍රතිවිරෝධතා සහ සංස්ලේෂණය හරහා ඉහළ ආකාරයේ ආත්මයකින් නිදහසක් කරා පරිණාමය වන යථාර්ථයේ ආරම්භක ලක්ෂ්‍යය ලෙසයි.

දෙවියන්ගේ ක්‍රමය ප්‍රතිවිරෝධතා ප්‍රගතියේ එන්ජිම ලෙස හේගල් අවධාරණය කරයි. එහිදී සෑම අදියරක්ම ඉහළ එකමුතුවක් ඇති කිරීම සඳහා අභ්‍යන්තර ආතතීන්ද දෙවියන්වහන්සේ විසඳයි. හේගල්ගේ තාර්කිකත්වය සහ පරමත්වය තුළ ප්‍රතිවිරුද්ධ දේ ප්‍රතිසංවිධානය කිරීමට උත්සාහ කරන්නේ, සත්‍ය ඉතිහාසය සහ චින්තන ගැටුම දේවකැමැත්තෙන් මතු වන නිසා බවද ප්‍රකාශ කරමින්ය. 

‘හේගල්ගේ අපෝහක විඥානවාදය’ නැමති මේ ලිපිය — හේගල්ගේ ‘ආත්මයේ සංසිද්ධි විද්‍යාව’ (1807) කෘතිය ගැන කළ සම්පිණ්ඩනයකි. 

චමිල් ජයනෙත්ති

The post හේගල්ගේ අපෝහක විඥානවාදය appeared first on Asia Commune.

Argentina’s football team raising the flag “The Malvinas belong to Argentina” 

From New Socialist Workers Party of Argentina 

During and after the World Cup, social media was flooded with campaigns portraying Argentina as the villain. “Argentina is racist,” “Argentina is favored by the referees,” “Argentina is Zionist,” “Argentina cheats,” “Trump supports Argentina”: social media was filled with all sorts of slogans accompanied by conspiracy theories claiming that the team had the support of the CIA, Trump, Israel, or that the World Cup was predetermined to end up in Argentina’s hands.

The situation became even more confusing when new, even more outlandish, explanations about the origin of these campaigns began to proliferate. Some claimed that “the campaigns are by Putin and the Russians”; others asserted that they came from “Israel and Zionism,” adding even more absurd explanations to those already circulating.

Soon after, theories also began to emerge from within Argentina itself. “The final was lost because Argentina was punished for the Falklands flag,” some claimed, along with a long series of conspiracy theories irresponsibly disseminated by political leaders, social figures, and journalists. These cross-accusations and all sorts of outlandish claims serve one purpose: to obscure the reality behind the phenomenon.

The reality is that behind these campaigns there is a fierce dispute between large business groups for control of the multi-billion dollar football business, a fight that also includes control of the Argentine National Team.

In this article, we will explain the nature of this dispute and why it is the real reason behind so many campaigns and theories about Argentina. To do so, we will begin by analyzing how the Argentine national team transformed into a gigantic money-making machine by becoming one of the most popular national teams in the world.

From a Marxist perspective, we maintain that this explanation cannot be offered by those who defend capitalism, whether from Peronism, La Libertad Avanza, or PRO, because they all share the defense of the same system whose decay gives rise to such campaigns of hatred and violence. Nor can the reformist currents of the FIT-U, increasingly focused on electoralism and the struggle for positions within the regime, offer it.

We will analyze this struggle between businesspeople, bankers, and political sectors to seize control of the enormous profits generated by the world’s most popular sport. We will begin by examining how this dispute plays out in Argentina and then see how it manifests itself on the global capitalist stage.

A dispute over control of the multi-million dollar businesses of the world’s most popular national team

Influencers, Hollywood actors, sports journalists from every continent, political leaders, pundits, and all kinds of public figures have weighed in on Argentina because any content related to the national team guarantees thousands of clicks, views, and interactions, regardless of its quality. This is because the Argentine national team is currently one of the most popular national teams in the world, with millions of followers spread across seven continents—a level of recognition that very few teams have achieved and that even surpasses that of historical powerhouses like Brazil or Germany.

A single statistic illustrates the scale of this phenomenon: more than a third of the world’s population lives in China and India, and in both countries, Argentina is the most popular foreign team. The same is true in populous Asian countries like Bangladesh, Sri Lanka, and Indonesia, where the national team enjoys massive support. It also occurs in numerous countries in Africa, Latin America, Europe, and even North America, where Argentine merchandise far surpasses that of other national teams.

What accounts for such popularity? Undoubtedly, the consolidation of the “Scaloneta” (a nickname for the team) and the presence of who many consider the greatest footballer of all time, Lionel Messi, were key factors. However, attributing this phenomenon solely to Messi would be a mistake.

The reality is that in the last fifty years, Argentina has played in six of the thirteen World Cup finals, meaning they reached the final in almost half of the tournaments held during that period. Adding to this remarkable sporting feat is the fact that the national team has become the most successful in the Copa América. In countries like Bangladesh, Scotland, India, and Ireland, Argentina’s popularity stretches back more than four decades, to the era of Diego Maradona and the “Hand of God” goal in their historic victory at the 1986 World Cup in Mexico. It is the accumulation of sporting successes over decades that has allowed Argentina to occupy a privileged place in world football and boast two of the three greatest footballers in history: Maradona and Messi.

How did Argentina come to occupy that position? Herein lies one of the most striking aspects of the phenomenon. Argentina did not achieve this status by being an economic powerhouse, nor by having large investments or multinational corporations behind its football development. On the contrary, it is a developing capitalist country, with a large part of its population living in poverty and an economy of little relative weight on the world stage. From the perspective of capitalism, nothing would indicate that it could become one of the most powerful sports brands on the planet.

What explains the Argentine phenomenon is another reality. For decades, millions of children and young people from working-class and poor neighborhoods have been playing soccer on makeshift pitches and humble fields. From this enormous breeding ground emerge thousands of exceptionally talented soccer players who later shine in the world’s top leagues and, in many cases, are transferred for millions of dollars.

Argentina also produces coaches, physical trainers, specialized journalists, and a vast football-related industry. At the same time, it boasts a vibrant football culture with fans who create internationally recognized songs, flags, and chants. Ultimately, Argentina’s global standing can only be understood through the grassroots drive of a poor population that invests every last penny so their children can compete in this sport. This is the true material foundation upon which Argentina’s rise in world football was built.

As a result of this location, the Argentine Football Association (AFA) earns well over $100 to $150 million annually, a figure that increases during years when major international competitions are held. The AFA has signed more than fifty commercial agreements in Asia, Europe, the Middle East, and the Americas with companies such as Adidas and various international brands in technology, food, cryptocurrencies, and betting, generating between $70 and $80 million per season.

International tournaments also contribute between two and four million dollars per matchday from ticket sales alone. In addition, there are approximately three million dollars for each friendly match, plus prize money earned in major international competitions: 33 million dollars for the 2026 World Cup runner-up finish, 16 million for the 2024 Copa América, and 42 million for winning the Qatar World Cup.

The enormous amount of money generated by the Argentine national team has unleashed a fierce dispute for control of that business, a fight that in itself reflects the decay of Argentina’s ruling classes. The corruption cases involving political and football officials are merely a symptom of this process.

In that context, another conspiracy theory emerged: that Argentina was deliberately wronged in the final. However, the national team displayed a lower level of performance during the World Cup than they had shown in the qualifiers. They arrived at the tournament with numerous players in poor physical condition. Although these are millionaire footballers, they are also subjected to intense pressure by major European clubs, and many arrived at the championship with injuries or significant physical exhaustion.

Argentina suffered the consequences of that situation throughout the tournament. At the highest competitive level, competing in a World Cup with an injured squad means conceding enormous disadvantages. In the final, they also lost both of their central defenders, and several players performed well below their physical peak. The defeat against Spain was the logical outcome of that process. The result was clear, and there was no conspiracy.

So, where does the campaign claiming that Argentina lost the final due to threats or political pressure come from? It’s a campaign driven by a sector of Peronism to divert attention from the shady dealings involving the AFA leadership, deliberately conflating the sporting result with the investigations into alleged illegal activities affecting that institution, a matter we will analyze below

A Peronist campaign to hide business dealings with Milei and the PRO party

To understand the meaning of this campaign, it is helpful to ask a simple question: where does all the money generated by the Argentine National Team go?

That enormous amount of resources doesn’t reach the clubs that make up the AFA, nor the thousands of children who play soccer, nor their families, nor the neighborhood clubs. The exact opposite is happening. While the clubs are going through serious financial difficulties—many of them practically bankrupt—the neighborhood institutions survive with enormous effort, and families must make ever-greater sacrifices to support their children’s participation in sports, a small group of leaders concentrates the profits of the business.

That enormous amount of money generated by the Argentine National Team ends up in the hands of a group of unscrupulous AFA leaders linked to Peronism, headed by its president, Claudio “Chiqui” Tapia , and by treasurer Pablo Toviggino , along with a circle of officials who used those resources to accumulate millionaire fortunes.

The AFA’s business dealings are closely linked to the growth of sports betting through agreements with companies such as Betsson, Betano, BetWarrior, Bplay and Codere, which sponsor tournaments organized by the association and maintain sponsorship contracts for jerseys, stadium advertising and digital campaigns.

These agreements also involve businessmen historically linked to the gambling business in Argentina, such as Daniel “Tano” Angelici , a leading figure in the PRO party with a strong presence in the bingo and casino sector, and Martín Insaurralde , a Peronist leader associated with another important segment of casinos, racetracks and gambling halls.

Furthermore, AFA officials maintain ties with the financial firm Sur Finanzas , an institutional sponsor of various tournaments and clubs. This situation creates a system where the AFA organizes championships, appoints referees, and enforces disciplinary procedures, but simultaneously receives millions of dollars from companies whose revenues depend directly on the results and actions generated during matches. This situation has fueled growing suspicions about the transparency of certain refereeing decisions and sporting outcomes.

Sur Finanzas ceased to be solely a financial institution, expanding into activities related to mining, construction, currency exchange services, cryptocurrencies, and providing loans to soccer clubs. Part of its accumulated capital allowed it to develop a network of exchange houses registered with the Central Bank, which, during the last Peronist administration, allegedly exploited the SIRA system to simulate import operations. This mechanism supposedly allowed them to access dollars at the official exchange rate and then resell them on the parallel market, obtaining extraordinary profits. All of this occurred during Sergio Massa’s tenure as Minister of Economy, within the framework of the currency controls.

These illicit maneuvers by companies linked to the AFA allowed a small elite to amass a fortune by reselling dollars. All of this occurred while the population’s purchasing power was being eroded by semi-hyperinflation that was pushing millions into poverty. While hospitals, universities, businesses, and citizens faced enormous difficulties accessing foreign currency to import supplies and equipment, certain exchange houses linked to Sur Finanzas obtained privileged access to the official market by simulating imports and paying bribes ranging from 10% to 20% to intermediaries and officials, intended to expedite or guarantee the approval of SIRA permits.

Thus, the businesses that linked AFA leaders with the “czars” of gambling, related to both Peronism and PRO, along with sectors of the Milei government and officials of the Judiciary, allowed the accelerated enrichment of the AFA leaders, their front men and part of the country’s political leadership.

Over time, various allegations began to surface regarding the assets of officials linked to the AFA (Argentine Football Association). These included luxury properties in Pilar, such as a gigantic country house with a helipad, a collection of more than 100 high-end vehicles, and other assets inconsistent with their officially declared income, in a country where more than half the population lives below the poverty line.

Other incidents also gained public attention, such as the appearance of Martín Insaurralde—a Peronist leader and political ally of Máximo Kirchner—on a luxury yacht in the Mediterranean with a model, or the release of images showing his ex-wife, Jésica Cirio, displaying millions of dollars stored in closet drawers. These events fueled suspicions of illicit enrichment schemes and brought into the spotlight operators, intermediaries, and alleged front men such as Elías Piccirillo, Francisco Auque, Víctor Donadía, and Juan de Jesús, among others.

But while these businesses are primarily controlled by Peronism, the shady dealings are not limited to this old, decaying bourgeois party. The PRO and La Libertad Avanza parties also appear to be linked to various aspects of this scheme.

An example of this is the appointment of Juan Bautista Mahiques as Minister of Justice in Javier Milei’s government. Mahiques had previously been appointed by Claudio Tapia as Vice-Rector of the AFA University. Furthermore, his family maintains a strong presence within the Judiciary, and Esteban Mahiques , the minister’s brother, served on the AFA’s Disciplinary Tribunal.

These appointments are part of a web of agreements between sectors of the ruling party, the leadership of the Argentine Football Association (AFA), and a faction of Peronism, aimed at guaranteeing varying levels of political and judicial protection. With Mahiques’ appointment, the ruling party hopes to reach an agreement with the AFA leadership and a sector of Peronism: it’s about securing impunity for Milei’s corruption cases in exchange for impunity for Tapia and Toviggino. The corruption allegations should therefore be understood as an expression of the struggle between different factions of the ruling classes for control of the enormous profits generated by the Argentine national team.

Milei’s appointment of Diego Santilli as Chief of Staff following Manuel Adorni ‘s departure follows this same logic. Santilli is a PRO party leader closely linked to Cristian Ritondo —both of whom can hardly explain their fortunes and properties—and both are deeply involved in the world of football and are also members of the party of former president Mauricio Macri , who also holds positions at FIFA.

International tours and friendly matches generate such substantial revenue that the Argentine Football Association (AFA) promoted the creation of a US-based company, TourProdEnter LLC , managed by businessman Javier Faroni . According to various investigations, this company managed contracts worth approximately $450 million, with the funds being deposited in US banks and on Wall Street.

This caught the attention of the FBI and US judges who began investigating the multi-million dollar contracts of TourProdEnter LLC on suspicion of money laundering, in which AFA officials were allegedly involved along with political leaders, journalists, models, and lawyers.

The campaign by sectors of Peronism claiming that “Argentina was wronged” seeks to obscure this plot, which exposes the dispute between political factions of the Argentine ruling class for control of the lucrative revenue stream that the Argentine National Team represents. The corrupt, predatory, and depraved nature of the Argentine bourgeoisie explains the conspiracy theories emanating from our country regarding the Argentine National Team.

A battle between FIFA and UEFA for control of the multi-billion dollar business of world football

The dispute over the millions of dollars generated by the Argentine national team is child’s play compared to the battle for control of the global football business. It is in this latter arena that another set of “anti-Argentina” campaigns, which are circulating strongly around the world, originated.

In the midst of the global crisis of capitalism ( which you can read about by clicking here ), with the gigantic global corporations that control it bankrupt and bailed out by the central banks of imperialist countries, football consolidated itself as one of the most profitable industries on the planet. It is estimated that the global business generates more than $200 billion a year, a figure comparable to the Gross Domestic Product of several countries. The global business of the International Federation of Association Football (FIFA) has become one of the most powerful and profitable entertainment industries on the planet.

The deepening capitalist crisis intensified competition among large economic groups to seize new sources of profit. The struggle for control of international football must be understood within this context.

The confrontation between capitalist groups based in the United States and Europe began to acquire a decisive dimension a decade ago, when the scandal known as FIFAgate broke out .

At the request of the US Justice Department, Swiss police raided the Baur au Lac hotel in Zurich and arrested several high-ranking FIFA officials just days before the re-election of its then-president, Joseph Blatter. The investigations revealed a bribery scheme in which companies paid tens of millions of dollars to FIFA officials and representatives of various national federations to secure commercial rights and contracts related to major international tournaments.

The scandal erupted shortly after Qatar was chosen to host the World Cup, a decision the United States considered an affront because they had hoped to host the tournament. From that moment on, Washington increased its intervention in FIFA and partially displaced the European groups that had previously held a dominant position within the organization.

The U.S. Department of Justice and the FBI led the investigation because a large portion of the financial transactions under investigation were conducted through banks based in the United States. The court cases described a scheme involving money laundering, wire fraud, and bribery aimed at influencing the selection of World Cup host countries, which for years involved soccer officials and executives from sports marketing companies.

More than forty officials and institutions were charged, with fines and asset forfeitures exceeding $200 million. Joseph Blatter resigned as FIFA president after being suspended by the Ethics Committee, while Michel Platini , then president of UEFA, was banned. This was compounded by the downfall of numerous national federation presidents and businesspeople who pleaded guilty in exchange for plea bargains with U.S. authorities.

Following FIFAgate, Gianni Infantino assumed the presidency of FIFA, consolidating a new balance of power that partially displaced the economic groups of European imperialist countries, grouped in the Union of European Football Association (UEFA) , from control of the business .

This same process must include various strategic decisions within the business of football, such as the arrival of Lionel Messi, Luis Suárez and other international figures to Major League Soccer (MLS) , strengthening the position of the United States within the dispute to control the business of the global football industry.

From this perspective, the Argentine national team became embroiled in an international dispute that extends far beyond sports. Much of the campaign portraying Argentina as a “racist,” “Zionist,” “referee-favored,” or “cheating” country originated from UEFA, sectors of European imperialism, and the Progressive International, insofar as they identified the Argentine Football Association (AFA) as an ally of the bloc led by Gianni Infantino within FIFA.

These campaigns sought to create a negative image of the Argentine National Team, portraying it as reactionary, discriminatory, and deceitful, positioning it in the role of “villain,” attempting to erode the popularity that Argentina had built up over decades in the world.

The reality is that major European corporations continue to control the most profitable core of the football business. The continent’s top five leagues—the English Premier League, the Spanish La Liga, the Italian Serie A, the German Bundesliga, and the French Ligue 1—generate between $35 billion and $40 billion annually.

The leagues also control millions of dollars in television rights, sponsorships, ticket sales and hospitality, fan travel, hotel bookings, spending in restaurants and bars on match days, as well as video game licenses—such as the EA Sports FC series—and digital content rights. Europe remains the heart and main center of the global football business.

For this reason, major European sports corporations need the continent’s national teams—such as England, Germany, France, Spain, and the Netherlands—to maintain their commercial leadership in strategic Asian and African markets. The growing popularity of the Argentine national team in these markets poses an obstacle to these economic interests.

Consequently, the Argentine team ended up being a victim of the dispute between FIFA and UEFA.

The international campaign, waged primarily through social media, reached a high level of aggression. It was this climate that gave rise to Lionel Messi’s now-famous pep talk to the team: ” Let’s go out and play and ignore what’s being said outside ,” a phrase that, paradoxically, also ended up fueling new conspiracy theories.

However, as the tournament progressed, many of those campaigns began to lose momentum in the face of unfolding events. Added to this was another element that permeated the 2026 World Cup in the United States: the eruption of political and social conflicts that reflected, in a distorted way, the international crisis and the class struggle.

The class struggle reared its head in “the World Cup of missiles”

The reality is that, amidst the cross-campaigns, the class struggle ended up erupting even in the 2026 World Cup in the United States. The crisis of capitalism not only intensifies the competition between different economic groups for control of big business, but also projects—in a distorted way—onto major sporting events, many of the revolutionary processes that are sweeping the world and confronting capitalism.

While the tournament was being played, the United States resumed bombing Iran, amid a revolutionary war that they are losing along with Israel, whose aggression against the Middle Eastern country has been a failure.

That conflict also left its mark on the World Cup. One of the most scandalous episodes was the treatment of the Iranian national team. US authorities prevented them from establishing themselves in the United States on equal terms with the other delegations, forcing them to undertake extensive travel during the competition—an unsportsmanlike and discriminatory act. Similarly, Donald Trump’s public intervention to try to alleviate the sanction imposed on US soccer player Folarin Balogun was controversial .

The seating arrangements of the presidents of Mexico and Canada were utterly shameful, pro-imperialist, and a complete display of subservience to US imperialism. But the class struggle also reared its ugly head when the Searching Mothers of Mexico seized upon the international attention surrounding the World Cup to mobilize in front of Azteca Stadium and denounce the forced disappearances and impunity policies of the capitalist government of Morena and Claudia Sheinbaum , which brutally repressed the demonstration. ( We have reported on the mobilization with some of its courageous mothers in Marxist Focus, which you can see by clicking here .)

The struggle of the Palestinian people and the Third Intifada also manifested itself during the tournament. Among these was the public statement by the Egyptian coach in support of the Palestinian cause. In contrast, there was a shameful display of the Israeli flag by some Argentine supporters. However, the class struggle unexpectedly resurfaced, creating a situation that posed difficulties for both the World Cup organizers and the governments of the United States and Israel.

In the semifinals, the match pairings set up another edition of the classic Argentina-England rivalry. With the aim of preventing any anti-imperialist demonstrations linked to the claim to the Falkland Islands, FIFA—under Trump’s administration and in conjunction with the governments and delegations of England and Argentina—agreed to prohibit the entry of flags or symbols related to that claim. The Argentine government readily accepted this measure, an attitude consistent with the pro-imperialist orientation of Javier Milei’s government.

However, at the end of the match, an unexpected event occurred: after Argentina’s victory, the players themselves unfurled a banner made from a hotel sheet with the inscription “The Falklands are Argentine ,” which had been smuggled in by Argentine fans. The images circulated around the world within minutes and provoked protests from the authorities and the English delegation.

That episode represented a major setback for imperialist governments, NATO, Trump, and FIFA itself. It was also a significant blow to Milei’s government. Campaigns claiming that “Trump supports Argentina” or portraying the national team as a tool of Zionism were utterly discredited after this incident.

The reality is that the Falklands flag raised by the Argentine players once again expressed the irruption of the class struggle into the World Cup, by championing a cause linked to the anti-imperialist struggle and the national liberation processes that have several epicenters around the world, such as Palestine, the Basque Country, Catalonia, Ukraine, the Houthis, Kashmir, etc. At the same time, the final result itself weakened another of the most widespread conspiracy theories: the idea that the World Cup was organized to favor the Argentine team.

Once the tournament was over, practically the only campaign that retained any semblance of relevance was the one that labeled Argentina a “racist” country. This characterization stems from a profound ignorance of the country’s history.

Argentina has never had a system of racial segregation as a political system, unlike the United States or South Africa. On the contrary, it has historically been a country that receives immigrants, welcoming millions of European workers displaced by wars and poverty, and continues to receive millions of immigrants from all over Latin America who have access to free public healthcare and world-renowned public universities.

Although Argentina received less Afro-descendant immigration than other countries on the continent, it began the process of abolishing slavery very early: in 1812, the arrival of ships carrying slaves was prohibited; in 1813, the “freedom of wombs” law was approved—by the Assembly of the Year XIII—whereby the children of enslaved women were born free; in 1853, the National Constitution declared that there were no longer any slaves in the country; and finally, in 1860, the National Constitution was adopted throughout the territory. This process was remarkably progressive for its time, as it protected the rights of African Americans 53 years before the United States (1865) and 76 years before Brazil (1888).

This is why it’s absurd to define Argentina as a racist country. Furthermore, it’s one of the few countries where professional football hasn’t been privatized. Where clubs have been transformed into private companies—as in Mexico, Chile, and Brazil—national teams have lost prominence and collapsed. The owners of these corporate-run clubs have no interest in contributing players or making significant efforts to support their national teams.

But in Argentina, football is not privatized. In our country, the defense of the civil association system was not the product of the will of bourgeois politicians—Peronists, Radicals, Libertarians, PRO members, etc.—who are undermining and corrupting it, nor of the corrupt leadership of the AFA, but rather of the resistance and mobilization developed by broad sectors of the population who also defend other public and social institutions, such as universities, healthcare, and public education.

Capitalism has nothing left to offer except “anti-Argentine” campaigns, the product of a fierce dispute between predatory capitalist groups capable of inventing all kinds of dirty tricks, based on hatred, lies, and violence, to defend their profits. This economic system destroys everything it touches; just look at what it did to an athlete like Diego Maradona ( as you can read by clicking here ).

These reactionary campaigns highlight the decay of the capitalist system itself. Incapable of offering humanity a way out, it only produces more hatred, more oppression, and more misery. To preserve the privileges of the wealthiest 1%, it fosters division among workers and peoples of different nations, while condemning the remaining 99% to a growing deterioration of their living conditions.

The bourgeoisie, the social class that sustains the capitalist system and drives campaigns like the one waged against Argentina, is undergoing a profound process of decay. That is why we maintain that, both in our country and throughout the world, the only way forward is to abolish capitalism in order to end poverty, exploitation, and all forms of oppression. This is the objective we propose from the New Socialist Workers’ Party.

BY THE MARX INTERNATIONAL

The post Where do anti- Argentina campaigns come from? appeared first on Asia Commune.

“අවතාරය” යනු භූතයක් යන්නෙන් නොව, පැරණි සමාජ ක්‍රමය අභියෝගයට ලක් කරන නව ඓතිහාසික බලවේගයක සංකේතයක් වූ බැවින්, කම්යුනිස්ට් ප්‍රකාශනය ආරම්භ කරමින් ඔවුන් සඳහන් කළේ ** යුරෝපය පුරා අවතාරයක් හොල්මන් කරයි – ඒ කොමියුනිස්ට්වාදයේ අවතාරයයි.** යනුවෙනි. ඊට පසු ඔවුන් “පැරණි යුරෝපයේ සියලු බලවේග මෙම ‘අවතාරය’ පලවා හැරීමට එකමුතු වී ඇත.” ලෙස පෙන්වා දුන්නේ කොමියුනිස්ට්වාදය සමාජයේ සැබෑ බලයක් බවට පත්ව ඇති නිසා පාලක පන්තිය ඊට එරෙහිව එකතු වී ඇති බවයි. එබැවින් මෙම ලිපියේ භාවිතයද එම මුල් අර්ථයට ගැළපෙන පරිදි, “අවතාරය” යන්නෙන් අදහස් කරන්නේ සමාජයේ පවතින ප්‍රතිවිරෝධතා නිසා මතුවන, පවතින බල ව්‍යුහයන්ට අභියෝග කරන මතවාදී සහ දේශපාලන බලවේගයක සංකේතය ලෙසය.

අද ශ්‍රී ලංකාවේද වෙනස් ඓතිහාසික පසුබිමක සිට මෙම උපමාව හරහා වර්තමාන සමාජ ආර්ථික හා දේශපාලන ප්‍රතිවිරෝධතා මැනවින් පැහැදිලි කළ හැකිය. ලංකාව පුරා මතුවන මෙම “අවතාරය” හදිසියෙන් පහළ වූවක් නොවේ. එය දිගු කාලයක් තිස්සේ ගැඹුරු වූ ආර්ථික විෂමතාවයන්, සම්පත් බෙදී යාමේ අසමානතාව, ජනතාවගේ ජීවන පීඩනය සහ බලය අතළොස්සක් අතර සංකේන්ද්‍රණය වීම පිළිබඳව මතුවන ප්‍රශ්න කිරීම් තුළින් ගොඩනැගෙන අදහසකි.

එක් පැත්තකින් ආර්ථික හා දේශපාලන බලය සීමිත කණ්ඩායම් අතර රැඳී තිබෙන අතර, අනෙක් පැත්තෙන් බහුතර ජනතාව ජීවන වියදම,විරකියාව, ණය බර, රැකියා අස්ථාවරතාව සහ මූලික අවශ්‍යතා සපුරා ගැනීමේ දෛනික අරගලයක නිරත වෙති. මෙම පරස්පරතාව නිසා පවතින ක්‍රමය පිළිබඳ විවේචන සහ දේශපාලන ගැටුම් සමාජය තුළ දිනෙන් දින වර්ධනය වෙමින් පවතී.

ශ්‍රී ලංකාවේ දේශපාලන ඉතිහාසය තුළ දිගු කාලයක් බලය හුවමාරු වූයේ ප්‍රධාන ධාරාවේ සාම්ප්‍රදායික බලවේග අතරය. නමුත් ආර්ථික අර්බුද, දූෂණය සහ ජනතා විශ්වාසය බිඳ වැටීම හේතුවෙන් එම ව්‍යුහයන් දැඩි විවේචනයට ලක් වූ අතර, ජනතාව වෙනසක් අපේක්ෂාවෙන් නව දේශපාලන බලවේග වෙත යොමු වූහ. එහෙත්, පාලන බලය වෙනස් වීම පමණක් ජනතාව අපේක්ෂා කළ ගැඹුරු සමාජ ආර්ථික පරිවර්තනයක් බවට පත් නොවූ තැන, තමන්ගේ ආර්ථික අවශ්‍යතා සහ සැබෑ නියෝජනය පිළිබඳ ගැඹුරු ප්‍රශ්න කිරීම් ජනතාව අතර යළිත් මතුවන්නට විය.

සමාජයේ පවතින මෙම අර්බුද හමුවේ වාමාංශික, සමාජවාදී සහ පන්තිමය දේශපාලන අදහස් පිළිබඳ සංවාදය නැවතත් ඉදිරියට පැමිණ තිබේ. ඒ සමඟම එම අදහස්වලට එරෙහි මතවාදී ප්‍රතිචාරද විවිධ සමාජ මාධ්‍ය ලිපි සහ සාකච්ඡා තුළ වර්ධනය වෙමින් පවතින අතර, සමාජවාදී රටවල ඓතිහාසික අත්දැකීම් සහ එම අදහස් පිළිබඳ විවිධ විවේචනාත්මක විග්‍රහයන්ද ඒ අතර වෙයි. මෙම මතවාදී ගැටුම් හදිසියේ මතුවන දේවල් නොව, ඒවා සමාජයේ පවතින බල සම්බන්ධතා සහ ආර්ථික ප්‍රතිවිරෝධතා සමඟ මතුවන සංවාදයන්ය.

2022 ශ්‍රී ලංකාවේ ඇති වූ ජනතා අරගලය හුදෙක් ආණ්ඩු වෙනසක් සඳහා වූ ඉල්ලීමක් පමණක් නොව, දිගු කලක් තිස්සේ ගොඩනැගුණු ආර්ථික පීඩනය සහ අසමානතාවට එරෙහි ප්‍රකාශනයක් විය. එම අර්බුදයෙන් පසුවද ජනතාව මුහුණ දෙන මූලික ගැටලු සම්පූර්ණයෙන් විසඳී නොමැති බැවින්, ආර්ථික ක්‍රමය සහ බලය තීරණය වන ආකාරය පිළිබඳ ප්‍රශ්න කිරීම් පවතී. මාක්ස්වාදී විග්‍රහයකින් බලන විට, මෙවැනි තත්ත්වයන් ශ්‍රමය මත ජීවත් වන බහුතරය සහ ආර්ථික බලය හිමි කණ්ඩායම් අතර පවතින පන්තිමය ප්‍රතිවිරෝධතා මනාව පෙන්නුම් කරයි.

අද කොමියුනිස්ට්වාදය සහ සමාජවාදය පිළිබඳ සංවාදය හුදෙක් වම සහ දකුණ අතර දේශපාලන තර්කයකට සීමා වන්නේ නැත. එය සම්පත් බෙදී යාම, ආර්ථික බලය හිමිවන්නේ කාටද සහ ශ්‍රමයේ වටිනාකම තීරණය වන්නේ කෙසේද යන්න වටා ගොඩනැගෙන පන්තිමය ප්‍රශ්නයකි. කෙසේ වෙතත්, “අවතාරය” උපත ලබන්නේ සමාජයේ පවතින ප්‍රතිවිරෝධතා තුළින් වුවද, එයට දේශපාලන ස්වරූපයක් සහ සංවිධානාත්මක බලයක් ලබා ගැනීමට පැහැදිලි දැක්මක් සහ නායකත්වයක් අත්‍යවශ්‍ය වේ.

වර්තමාන ශ්‍රී ලංකාව තුළ දිග හැරෙමින් පවතින්නේ හුදෙක් මැතිවරණ දේශපාලනයක් පමණක් නොව, සමාජයේ කුමන පන්තියේ අවශ්‍යතා දේශපාලන තීරණ තුළ ප්‍රමුඛත්වය ලබන්නේද, බලය ක්‍රියාත්මක වන්නේ කාගේ අවශ්‍යතා අනුවද යන්න පිළිබඳ මූලික සංවාදයකි. මෙම තත්ත්වය තුළ දේශපාලන රේඛා වඩාත් පැහැදිලි වෙමින් පවතින අතර, තමන් වාමාංශික යැයි හඳුන්වා ගන්නා සියලු බලවේග සැබවින්ම කුමන පන්තියේ අවශ්‍යතා නියෝජනය කරන්නේද යන්න ප්‍රායෝගික දේශපාලනය තුළ වඩාත් පැහැදිලිව හෙළිදරව් වනු ඇත. එසේම, ධනේශ්වර බලවේග සහ ඒවාට අනුගත වන ප්‍රවණතාද එම ක්‍රියාවලිය තුළ වඩාත් පැහැදිලිව වෙන්කර හඳුනාගත හැකි වනු ඇත.

අද “කොමියුනිස්ට්වාදයේ අවතාරය” යනු හුදෙක් එක් දේශපාලන පක්ෂයක හෝ මතවාදයක නාමයක් පමණක් නොව, සමාජයේ පවතින අසාධාරණතා, ආර්ථික විෂමතා සහ ජනතාවගේ අයිතිවාසිකම් පිළිබඳ මතුවන ප්‍රශ්න කිරීම්වලින් ගොඩනැගෙන දේශපාලන සංවාදයකි. එය ශ්‍රී ලංකාවට පමණක් සීමා නොවී, ලෝකය පුරා පවතින සමාජ හා ආර්ථික ප්‍රතිවිරෝධතා තුළින් නැවත නැවත මතුවන සංවාදයකි.

“යුරෝපය පුරා අවතාරයක් හොල්මන් කරයි – ඒ කොමියුනිස්ට්වාදයේ අවතාරයයි.”

— කාල් මාක්ස් සහ ෆ්‍රෙඩ්රික් එංගල්ස්, කොමියුනිස්ට් ප්‍රකාශනය (1848)

BY WAGIRA PRIYASHANTHA

The post ලංකාව පුරා අවතාරයක් හොල්මන් කරයි… appeared first on Asia Commune.

 ආර්ථික හා සමාජීය කරුණු පිළිබඳ විශේෂඥයෙකු නොවන අයෙකු සමාජවාදය විෂය පිළිබඳ අදහස් ප‍්‍රකාශ කිරීම සුදුසුද? හේතු ගණනාවක් නිසා එය එසේ කිරීමට සුදුසු බව මම විශ්වාස කරමි.

 විද්‍යාත්මක දැනුමේ දෘෂ්ටි කෝණයෙන් අපි මුලින්ම ‘සමාජවාදය ඇයි?’ (Why Socialism?) ප‍්‍රශ්නය සලකා බලමු. තාරකා විද්‍යාව සහ ආර්ථික විද්‍යාව අතර අත්‍යවශ්‍ය ක‍්‍රමවේද වෙනස්කම් නොමැති බව ඔබට පෙනෙන්නට පුළුවනි: එම ක්ෂේත‍්‍ර දෙකෙහිම විද්‍යාඥයින් මෙම සංසිද්ධිවල අන්තර් සම්බන්ධතාවය හැකිතාක් පැහැදිලිව තේරුම්ගත හැකි වන පරිදි සීමිත සංසිද්ධි සමූහයක් සඳහා පොදු පිළිගැනීමේ නීති සොයාගැනීමට උත්සාහ කරයි. නමුත් යථාර්ථයේදී එවැනි ක‍්‍රමවේදවල විශාල වෙනස්කම් පවතී. ආර්ථික විද්‍යා ක්ෂේත‍්‍රයේ සාමාන්‍ය නීති සොයාගැනීම දුෂ්කර වන්නේ නිරීක්ෂණය කරන ලද ආර්ථික සංසිද්ධි බොහෝ විට වෙන වෙනම ඇගයීමට අපහසු බොහෝ සාධක මගින් බලපානු ලබන තත්වයන් මගිනි. ඊට අමතරව, මානව ඉතිහාසයේ ඊනියා ශිෂ්ටාචාර යුගයේ ආරම්භයේ සිට රැස්කර ගෙන ඇති අත්දැකීම් — හොඳින් දන්නා පරිදි — බොහෝ දුරට බලපෑම් කර සීමා කර ඇත්තේ කිසිසේත්ම ආර්ථික ස්වභාවයක් නොමැති හේතුවලිනි. නිදසුනක් වශයෙන්, ඉතිහාසයේ ප‍්‍රධාන රාජ්‍යයන් බොහොමයක් ඔවුන්ගේ පැවැත්මට යටත් කර ගැනීමට ණයගැති විය. ජයග‍්‍රාහී ජනයා නීත්‍යානුකූලව සහ ආර්ථික වශයෙන්, යටත් කරගත් රටේ වරප‍්‍රසාද ලත් පංතිය ලෙස තමන්ව ස්ථාපිත කර ගත්හ. ඔවුන් ඉඩම් අයිතියේ ඒකාධිකාරයක් තමන් වෙනුවෙන් අල්ලා ගත් අතර ඔවුන්ගේම නිලයන් අතරින් පූජකත්වයක් පත් කර ගත්තේය. සමස්ත අධ්‍යාපනය පාලනය කළ පූජකවරු, සමාජයේ පංති බෙදීම ස්ථිර ආයතනයක් බවට පත් කළ අතර, එතැන් සිට, බොහෝ දුරට නොදැනුවත්වම, ඔවුන්ගේ සමාජ හැසිරීම්වලදී ජනතාව මෙහෙයවන වටිනාකම් පද්ධතියක් ඔවුන් නිර්මාණය කළහ.

 නමුත් ඓතිහාසික සම්ප‍්‍රදාය, එසේ පැවසුවහොත්, ඊයේ; තෝර්ස්ටයින් වෙබ්ලන්ගේ (1857-1929) මානව සංවර්ධනයේ ”කොල්ලකාරී අවධිය” ලෙස හැඳින්වූ දේ අපි කොතැනකවත් ජයගෙන නැත. නිරීක්ෂණය කළ හැකි ආර්ථික කරුණු එම අවධියට අයත් වන අතර අපට ඒවායින් ලබා ගත හැකි නීති පවා වෙනත් අවධීන්ට අදාළ නොවේ. සමාජවාදයේ සැබෑ අරමුණ මානව සංවර්ධනයේ කොල්ලකාරී අවධිය ජය ගැනීම සහ ඉන් ඔබ්බට යාම බැවින්, එහි වර්තමාන තත්වයේ ආර්ථික විද්‍යාවට අනාගත සමාජවාදී සමාජය කෙරෙහි ආලෝකයක් ලබා දිය හැකිය.

 දෙවනුව, සමාජවාදය සමාජ-ආචාරධර්මික අවසානයක් කරා යොමු කෙරේ. කෙසේ වෙතත්, විද්‍යාවට අරමුණු නිර්මාණය කළ නොහැකි අතර, ඊටත් වඩා අඩුවෙන්, ඒවා මිනිසුන් තුළට ඇතුල් කළ නොහැක; විද්‍යාවට, උපරිම වශයෙන්, යම් යම් අරමුණු සාක්ෂාත් කර ගැනීම සඳහා මාධ්‍යයන් තිබිය හැකිය. නමුත් අරමුණු තමන් විසින්ම සංකල්පනය කරනු ලබන්නේ උසස් සදාචාරාත්මක පුරුෂාර්ථ (ethical ideals) ඇති පෞරුෂයන් විසින් වන අතර — මෙම අරමුණු නොනැසී ඉපදී නොමැති නමුත් වැදගත් හා ජවසම්පන්න නම් — සමාජයේ මන්දගාමී පරිණාමය අඩක් නොදැනුවත්වම තීරණය කරන බොහෝ මිනිසුන් විසින් අනුගමනය කර ඉදිරියට ගෙන යනු ලැබේ.

 මෙම හේතූන් නිසා, මානව ගැටළු පිළිබඳ ප‍්‍රශ්නයක් වන විට විද්‍යාව සහ විද්‍යාත්මක ක‍්‍රම අධිතක්සේරු නොකිරීමට අප පරෙස්සම් විය යුතුය; සමාජයේ සංවිධානයට බලපාන ප‍්‍රශ්න සම්බන්ධයෙන් අදහස් ප‍්‍රකාශ කිරීමට අයිතිය ඇත්තේ විශේෂඥයින්ට පමණක් යැයි අපි උපකල්පනය නොකළ යුතුය.

 මානව සමාජය අර්බුදයක් හරහා ගමන් කරන බවත්, එහි ස්ථාවරත්වය බරපතල ලෙස බිඳ වැටී ඇති බවත් ගණන් කළ නොහැකි පිරිසක් කාලයක් තිස්සේ ප‍්‍රකාශ කර ඇත. එවැනි තත්වයක එක් ලක්ෂණයක් වන්නේ පුද්ගලයන් තමන් අයත් වන කුඩා හෝ විශාල කණ්ඩායමක් කෙරෙහි උදාසීන හෝ සතුරු හැඟීමක් ඇති කර ගැනීමයි. මගේ අර්ථය පැහැදිලි කිරීම සඳහා, මම මෙහි පෞද්ගලික අත්දැකීමක් සටහන් කරමි. මෑතකදී මම බුද්ධිමත් හා යහපත් ආකල්පයක් ඇති මිනිසෙකු සමග තවත් යුද්ධයක තර්ජනය ගැන සාකච්ඡා කළ අතර, එය මගේ මතය අනුව මානව වර්ගයාගේ පැවැත්මට බරපතල අනතුරක් වනු ඇති අතර, එම අනතුරෙන් ආරක්ෂාව ලබා දිය හැක්කේ අධි-ජාතික සංවිධානයක් (supra-national organization) පමණක් බව මම සඳහන් කළෙමි. එවිට මගේ අමුත්තා ඉතා සන්සුන්ව හා සිසිල්ව මට මෙසේ පැවසීය: ”මිනිස් වර්ගයාගේ අතුරුදහන් වීමට ඔබ මෙතරම් ගැඹුරින් විරුද්ධ වන්නේ ඇයි?”

 සියවසකට පමණ පෙර කිසිවෙකු මෙවැනි ප‍්‍රකාශයක් එතරම් සැහැල්ලූවෙන් නොකරනු ඇතැයි මට විශ්වාසයි. එය තමා තුළ සමතුලිතතාවයක් ඇති කර ගැනීමට නිෂ්ඵල උත්සාහයක් දැරූ සහ සාර්ථක වීමේ බලාපොරොත්තුව අඩු කරගත් මිනිසෙකුගේ ප‍්‍රකාශයකි. එය මේ දිනවල බොහෝ දෙනෙකු දුක් විඳින වේදනාකාරී තනිකමේ සහ හුදකලාවේ ප‍්‍රකාශනයකි. හේතුව කුමක්ද? එයින් මිදීමට මාර්ගයක් තිබේද?

 එවැනි ප‍්‍රශ්න මතු කිරීම පහසුය, නමුත් කිසිදු සහතිකයකින් ඒවාට පිළිතුරු දීම දුෂ්කරය. කෙසේ වෙතත්, අපගේ හැඟීම් සහ උත්සාහයන් බොහෝ විට පරස්පර විරෝධී සහ අපැහැදිලි බවත් ඒවා පහසු සහ සරල සූත‍්‍රවලින් ප‍්‍රකාශ කළ නොහැකි බවත් මම හොඳින් දැනුවත්ව සිටියද, මට හැකි උපරිමයෙන් උත්සාහ කළ යුතුය.

 මිනිසා එකවරම හුදකලා ජීවියෙකු සහ සමාජීය ජීවියෙකි. හුදකලා ජීවියෙකු ලෙස, ඔහු උත්සාහ කරන්නේ තමාගේ සහ තමාට සමීපතමයන්ගේ පැවැත්ම ආරක්ෂා කර ගැනීමට, ඔහුගේ පෞද්ගලික ආශාවන් තෘප්තිමත් කර ගැනීමට සහ ඔහුගේ සහජ හැකියාවන් වර්ධනය කර ගැනීමටය. සමාජීය ජීවියෙකු ලෙස, ඔහු තම සෙසු මිනිසුන්ගේ පිළිගැනීම සහ සෙනෙහස ලබා ගැනීමට, ඔවුන්ගේ සතුට බෙදා ගැනීමට, ඔවුන්ගේ දුකේදී ඔවුන්ව සනසාලීමට සහ ඔවුන්ගේ ජීවන තත්වයන් වැඩිදියුණු කිරීමට උත්සාහ දරයි. මෙම විවිධාකාර, නිතර ගැටුම්කාරී, උත්සාහයන්හි පැවැත්ම පමණක් මිනිසෙකුගේ විශේෂ චරිතයට හේතු වන අතර, ඒවායේ නිශ්චිත සංයෝජනය පුද්ගලයෙකුට අභ්‍යන්තර සමතුලිතතාවයක් ලබා ගත හැකි සහ සමාජයේ යහපැවැත්මට දායක විය හැකි ප‍්‍රමාණය තීරණය කරයි. මෙම ධාවන දෙකෙහි සාපේක්ෂ ශක්තිය (relative strength), ප‍්‍රධාන වශයෙන්, උරුමය මගින් ස්ථාවර වී ඇති බව බොහෝ දුරට පැහැදිලිය. නමුත් අවසානයේ මතුවන පෞරුෂය බොහෝ දුරට සෑදී ඇත්තේ මිනිසෙකු තම සංවර්ධනය අතරතුර තමා සොයාගන්නා පරිසරය, ඔහු වැඩෙන සමාජයේ ව්‍යුහය, එම සමාජයේ සම්ප‍්‍රදාය සහ විශේෂිත හැසිරීම් වර්ග තක්සේරු කිරීමෙනි. ”සමාජය” යන වියුක්ත සංකල්පය තනි මිනිසාට අදහස් කරන්නේ ඔහුගේ සමකාලීනයන් සහ පෙර පරම්පරාවල සියලූම ජනතාව සමග ඔහුගේ සෘජු හා වක‍්‍ර සබඳතාවල එකතුවයි. පුද්ගලයාට තනිවම සිතීමට, දැනීමට, උත්සාහ කිරීමට සහ වැඩ කිරීමට හැකියාව ඇත; නමුත් ඔහු සමාජය මත කොතරම් රඳා පවතීද යත් ” ඔහුගේ භෞතික (physical), බුද්ධිමය (intellectual) සහ චිත්තවේගීය පැවැත්ම (emotional existence) තුළ ” සමාජ රාමුවෙන් පිටතින් ඔහු ගැන සිතීමට හෝ තේරුම් ගැනීමට නොහැකිය. මිනිසාට ආහාර, ඇඳුම් පැළඳුම්, නිවසක්, වැඩ කිරීමේ මෙවලම්, භාෂාව, චින්තන ආකාර සහ චින්තනයේ අන්තර්ගතයෙන් වැඩි කොටසක් සපයන්නේ ”සමාජය” යි; ඔහුගේ ජීවිතය තුළ කළ හැක්කේ ”සමාජය” යන කුඩා වචනය පිටුපස සැඟවී සිටින මිලියන සංඛ්‍යාත අතීතයේ සහ වර්තමානයේ ජනතාවගේ ශ‍්‍රමය සහ ජයග‍්‍රහණයන් හරහා පමණි.

 එබැවින්, පුද්ගලයා සමාජය මත යැපීම අහෝසි කළ නොහැකි ස්වභාවධර්මයේ කරුණක් බව පැහැදිලිය — කුහුඹුවන් සහ මී මැස්සන් සම්බන්ධයෙන්ද එළෙසයි. කෙසේ වෙතත්, කුහුඹුවන් සහ මී මැස්සන්ගේ මුළු ජීවන ක‍්‍රියාවලියම දැඩි, පාරම්පරික සහජ බුද්ධියෙන් (instincts) කුඩාම විස්තර දක්වා සවි කර ඇති අතර, මිනිසුන්ගේ සමාජ රටාව සහ අන්තර් සම්බන්ධතා ඉතා විචල්‍ය වන අතර වෙනස් වීමට ගොදුරු බවට පත්වේ. මතකය, නව සංයෝජන ඇති කිරීමේ හැකියාව, වාචික සන්නිවේදනයේ (oral communication) ත්‍යාගය, ජීව විද්‍යාත්මක අවශ්‍යතා මගින් නියම නොකරන ලද මිනිසා අතර වර්ධනයන් ඇති කර තිබේ. එවැනි වර්ධන සම්ප‍්‍රදායන්, ආයතන සහ සංවිධානවල; සාහිත්‍යයේ; විද්‍යාත්මක හා ඉංජිනේරු ජයග‍්‍රහණවල; කලා කෘතිවලද ඇතුළත්ය. යම් අර්ථයකින්, මිනිසාට තමාගේම හැසිරීම තුළින් තම ජීවිතයට බලපෑම් කළ හැකි ආකාරය සහ මෙම ක‍්‍රියාවලියේදී සවිඥානික චින්තනය (conscious thinking) සහ අවශ්‍යතාවය භූමිකාවක් ඉටු කළ හැකි ආකාරය මෙයින් පැහැදිලි වේ.

 මිනිසා උපතේදීම, පරම්පරාව හරහා, ජීව විද්‍යාත්මක ව්‍යවස්ථාවක් ලබා ගන්නා අතර, එය අප ස්ථාවර හා වෙනස් කළ නොහැකි ලෙස සැලකිය යුතු අතර, එයට මිනිස් විශේෂයේ ලක්ෂණයක් වන ස්වාභාවික ආශාවන්ද ඇතුළත් වේ. ඊට අමතරව, ඔහුගේ ජීවිත කාලය තුළ, සන්නිවේදනය සහ වෙනත් බොහෝ ආකාරයේ බලපෑම් හරහා ඔහු සමාජයෙන් ලබා ගන්නා සංස්කෘතික ව්‍යවස්ථාවක් ඔහු ලබා ගනී. කාලයත් සමග වෙනස් වීමට යටත් වන අතර පුද්ගලයා සහ සමාජය අතර සම්බන්ධතාවය ඉතා විශාල වශයෙන් තීරණය කරන්නේ මෙම සංස්කෘතික ව්‍යවස්ථාවයි. ඊනියා ප‍්‍රාථමික සංස්කෘතීන් පිළිබඳ සංසන්දනාත්මක විමර්ශනය හරහා නූතන මානව විද්‍යාව අපට උගන්වා ඇත්තේ, පවතින සංස්කෘතික රටා සහ සමාජයේ ආධිපත්‍යය දරන සංවිධාන වර්ග මත පදනම්ව, මිනිසුන්ගේ සමාජ හැසිරීම බෙහෙවින් වෙනස් විය හැකි බවයි. මිනිසාගේ කොටස වැඩිදියුණු කිරීමට උත්සාහ කරන අයට ඔවුන්ගේ බලාපොරොත්තු පදනම් විය හැක්කේ මේ මතය: මිනිසුන් ඔවුන්ගේ ජීව විද්‍යාත්මක ව්‍යවස්ථාව නිසා, එකිනෙකා විනාශ කිරීමට හෝ කුරිරු, ස්වයං-දඬුවම් පැමිණ වූ ඉරණමක අනුකම්පාවෙන් සිටීමට හෙළා නොදකිනු ලැබේ.

 මිනිස් ජීවිතය හැකිතාක් තෘප්තිමත් කිරීම සඳහා සමාජයේ ව්‍යුහය සහ මිනිසාගේ සංස්කෘතික ආකල්පය වෙනස් කළ යුතු ආකාරය අප අපෙන්ම අසා ගන්නේ නම්, අපට වෙනස් කළ නොහැකි ඇතැම් කොන්දේසි ඇති බව අප නිරන්තරයෙන් දැනුවත් විය යුතුය. පෙර සඳහන් කළ පරිදි, මිනිසාගේ ජීව විද්‍යාත්මක ස්වභාවය, සියලූ ප‍්‍රායෝගික අරමුණු සඳහා, වෙනස් වීමට යටත් නොවේ. තවද, පසුගිය සියවස් කිහිපයක් තුළ තාක්ෂණික හා ජන විකාශන වර්ධනයන් මෙලොව රැඳී සිටීමට කොන්දේසි නිර්මාණය කර ඇත. ඔවුන්ගේ අඛණ්ඩ පැවැත්මට අත්‍යවශ්‍ය භාණ්ඩ සහිත සාපේක්ෂව ඝන ලෙස ජනාවාස වූ ජනගහනයක, ආන්තික ශ‍්‍රම විභජනයක් සහ ඉහළ මධ්‍යගත නිෂ්පාදන උපකරණයක් අත්‍යවශ්‍ය වේ. ආපසු හැරී බලන විට, පුද්ගලයන් හෝ සාපේක්ෂව කුඩා කණ්ඩායම් සම්පූර්ණයෙන්ම ස්වයංපෝෂිත විය හැකි කාලය — සදහටම නැති වී ගොස් ඇත. මානව වර්ගයා දැන් පවා නිෂ්පාදනයේ සහ පරිභෝජනයේ වෙනත් ග‍්‍රහලෝක ප‍්‍රජාවක් ලෙස සමන්විත වන බව පැවසීම සුළු අතිශයෝක්ති කතාවක් පමණි.

 අපේ කාලයේ අර්බුදයේ සාරය කුමක්දැයි මට කෙටියෙන් දැක්විය හැකි ස්ථානයට මම දැන් පැමිණ සිටිමි. එය පුද්ගලයා සමාජයට ඇති සම්බන්ධතාවය ගැන සැලකිලිමත් වේ. සමාජය මත යැපීම පිළිබඳව පුද්ගලයා කවරදාටත් වඩා දැනුවත් වී ඇත. නමුත් ඔහු මෙම යැපීම සමාජීය වත්කමක් ලෙස, කාබනික බැඳීමක් ලෙස, ආරක්ෂක බලවේගයක් ලෙස අත්විඳින්නේ නැත. ඒ වෙනුවට ඔහුගේ ස්වාභාවික අයිතිවාසිකම්වලට හෝ ඔහුගේ ආර්ථික පැවැත්මට පවා තර්ජනයක් ලෙස අත්විඳියි. එපමණක් නොව, සමාජයේ ඔහුගේ ස්ථානය සැකසීමේදී ආත්මාර්ථකාමී ධාවනයක නිරන්තරයෙන් උද්දීපනය කරන අතර, ස්වභාවයෙන්ම දුර්වල වන ඔහුගේ සමාජ ධාවනය ක‍්‍රමයෙන් පිරිහෙයි. සමාජයේ ඔහුගේ ස්ථානය කුමක් වුවත්, සියලූම මිනිසුන් මෙම පිරිහීමේ ක‍්‍රියාවලියෙන් පීඩා විඳිති. නොදැනුවත්වම තමන්ගේම ආත්මාර්ථකාමිත්වයේ සිරකරුවන් වුවද, ඔවුන්ට අනාරක්ෂිත බවක්, තනිකමක් දැනෙන අතර ජීවිතයේ අහිංසක, සරල හා සංකීර්ණ නොවන සතුටද අහිමි වේ. මිනිසාට ජීවිතයේ අර්ථය සොයාගත හැක්කේ කෙටි හා භයානක වුවත්, සමාජයට කැපවීමෙන් පමණි.

 අද පවතින ධනේශ්වර සමාජයේ ආර්ථික අරාජිකත්වය, මගේ මතය අනුව, නපුරේ සැබෑ මූලාශ‍්‍රයයි. අප ඉදිරියේ අප දකින්නේ විශාල නිෂ්පාදන ප‍්‍රජාවක් වන අතර, එහි සාමාජිකයින් ඔවුන්ගේ සාමූහික ශ‍්‍රමයේ ඵල එකිනෙකාට අහිමි කිරීමට නිරන්තරයෙන් උත්සාහ කරති ” බලහත්කාරයෙන් නොව, සමස්තයක් වශයෙන් නීත්‍යානුකූලව ස්ථාපිත නීතිරීතිවලට විශ්වාසවන්තව අනුකූල වීමෙනි. මේ සම්බන්ධයෙන්, නිෂ්පාදන මාධ්‍යයන් — එනම්, පාරිභෝගික භාණ්ඩ මෙන්ම අතිරේක ප‍්‍රාග්ධන භාණ්ඩ නිෂ්පාදනය කිරීම සඳහා අවශ්‍ය සමස්ත නිෂ්පාදන ධාරිතාව — නීත්‍යානුකූලව පුද්ගලයන්ගේ පෞද්ගලික දේපළ විය හැකි බවත්, බොහෝ දුරට පුද්ගලයන්ගේ පෞද්ගලික දේපළ බවත් වටහාගැනීම වැදගත්ය.

 සරල බව සඳහා, පහත සාකච්ඡාවේදී නිෂ්පාදන මාධ්‍යයන්ගේ හිමිකාරිත්වය බෙදා නොගන්නා සියල්ලන්ම මම ”කම්කරුවන්” ලෙස හඳුන්වමි — මෙම යෙදුමේ සාමාන්‍ය භාවිතයට බෙහෙවින් අනුරූප නොවේ. නිෂ්පාදන මාධ්‍යයන්ගේ හිමිකරුට සේවකයාගේ ශ‍්‍රම ශක්තිය මිලදී ගැනීමට හැකි වේ. නිෂ්පාදන මාධ්‍යයන් භාවිතා කිරීමෙන්, සේවකයා ධනපතියාගේ දේපළ බවට පත්වන නව භාණ්ඩ නිෂ්පාදනය කරයි. මෙම ක‍්‍රියාවලිය පිළිබඳ අත්‍යවශ්‍ය කරුණ වන්නේ සේවකයා නිෂ්පාදනය කරන දේ සහ ඔහුට ගෙවනු ලබන දේ අතර සම්බන්ධතාවයයි, දෙකම සැබෑ වටිනාකම අනුව මනිනු ලැබේ. කම්කරු කොන්ත‍්‍රාත්තුව ”නොමිලේ” වන තාක් දුරට, සේවකයාට ලැබෙන දේ තීරණය වන්නේ ඔහු නිෂ්පාදනය කරන භාණ්ඩවල සැබෑ වටිනාකමෙන් නොව, ඔහුගේ අවම අවශ්‍යතා සහ රැකියා සඳහා තරඟ කරන කම්කරුවන් සංඛ්‍යාවට සාපේක්ෂව ශ‍්‍රම බලය සඳහා ධනපතියන්ගේ අවශ්‍යතා මගිනි. න්‍යායාත්මකව පවා සේවකයාගේ ගෙවීම ඔහුගේ නිෂ්පාදනයේ වටිනාකම අනුව තීරණය නොවන බව තේරුම් ගැනීම වැදගත්ය.

 පෞද්ගලික ප‍්‍රාග්ධනය ස්වල්ප දෙනෙකු අත සංකේන්ද්‍රණය වීමට නැඹුරු වන්නේ, ධනපතියන් අතර තරඟකාරිත්වය සහ තාක්ෂණික සංවර්ධනය සහ වැඩි වන ශ‍්‍රම බෙදීම කුඩා නිෂ්පාදන ඒකකවල වියදමින් විශාල නිෂ්පාදන ඒකක ගොඩනැගීමට දිරිගැන් වීම නිසාය. මෙම වර්ධනයන්හි ප‍්‍රතිඵලය වන්නේ පෞද්ගලික ප‍්‍රාග්ධනයේ කතිපයාධිකාරය (oligarchy of private capital) වන අතර එහි දැවැන්ත බලය ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදීව සංවිධිත දේශපාලන සමාජයකට පවා ඵලදායී ලෙස පාලනය කළ නොහැක. ව්‍යවස්ථාදායක ආයතනවල සාමාජිකයින් තෝරා ගනු ලබන්නේ දේශපාලන පක්ෂ විසිනි, බොහෝ දුරට අරමුදල් සපයනු ලැබේ හෝ වෙනත් ආකාරයකින් පෞද්ගලික ධනපතියන් විසින් බලපෑමට ලක් කරනු ලැබේ, ඔවුන් සියලූ ප‍්‍රායෝගික අරමුණු සඳහා ඡන්දදායකයින් ව්‍යවස්ථාදායක සභාවෙන් වෙන් කරයි. එහි ප‍්‍රතිවිපාකය වන්නේ ජනතාවගේ නියෝජිතයන් ජනගහනයේ අඩු වරප‍්‍රසාද ලත් කොටස්වල අවශ්‍යතා ප‍්‍රමාණවත් ලෙස ආරක්ෂා නොකිරීමයි. එපමණක් නොව, පවතින තත්වයන් යටතේ, පෞද්ගලික ධනපතියන් අනිවාර්යයෙන්ම ප‍්‍රධාන තොරතුරු මූලාශ‍්‍ර (පුවත්පත්, ගුවන්විදුලිය සහ අධ්‍යාපනය) සෘජුව හෝ වක‍්‍රව පාලනය කරයි. එබැවින් තනි පුරවැසියෙකුට බාහිර නිගමනවලට පැමිණීම සහ ඔහුගේ දේශපාලන අයිතිවාසිකම් බුද්ධිමත්ව භාවිතා කිරීම අතිශයින් දුෂ්කර වන අතර බොහෝ අවස්ථාවලදී කළ නොහැකි දෙයක් බවට පත් කරයි.

 ප‍්‍රාග්ධනයේ පෞද්ගලික අයිතිය මත පදනම් වූ ආර්ථිකයක පවතින තත්ත්වය ප‍්‍රධාන මූලධර්ම දෙකකින් වෙන් කර හඳුනාගන්නා ආකාර වේ: පළමුව, නිෂ්පාදන මාධ්‍යයන් (ප‍්‍රාග්ධනය) පුද්ගලික අයිතියට අයත් වන අතර හිමිකරුවන් ඒවා තමන්ට සුදුසු යැයි පෙනෙන පරිදි බැහැර කරයි; දෙවනුව, කම්කරු කොන්ත‍්‍රාත්තුව නොමිලේය. ඇත්ත වශයෙන්ම, මෙම අර්ථයෙන් පිරිසිදු ධනේශ්වර සමාජයක් නොමැත. විශේෂයෙන්, දිගු හා කටුක දේශපාලන අරගල හරහා, ඇතැම් කම්කරු කාණ්ඩ සඳහා ”නිදහස් කම්කරු කොන්ත‍්‍රාත්තුවේ” තරමක් වැඩිදියුණු කළ ආකාරයක් ලබා ගැනීමට කම්කරුවන් සමත් වී ඇති බව සැලකිල්ලට ගත යුතුය. නමුත් සමස්තයක් ලෙස ගත් කල, වර්තමාන ආර්ථිකය ”පිරිසිදු” ධනවාදයෙන් එතරම් වෙනස් නොවේ.

 නිෂ්පාදනය සිදු කරනු ලබන්නේ ලාභය සඳහා මිස භාවිතය සඳහා නොවේ. වැඩ කිරීමට හැකියාව ඇති සහ කැමති සියලූ දෙනා සැමවිටම රැකියාවක් සොයාගත හැකි බවට විධිවිධානයක් නොමැත; ”රැකියා විරහිත හමුදාවක්” සෑම විටම පාහේ සිටිති. කම්කරුවා නිරන්තරයෙන් තම රැකියාව අහිමි වීමේ බියෙන් සිටිති. රැකියා විරහිත සහ දුර්වල වැටුප් ලබන කම්කරුවන් ලාභදායී වෙළඳපොළක් ලබා නොදෙන බැවින්, පාරිභෝගික භාණ්ඩ නිෂ්පාදනය සීමා කර ඇති අතර, එහි ප‍්‍රතිවිපාකය වන්නේ විශාල දුෂ්කරතාය. තාක්ෂණික ප‍්‍රගතිය බොහෝ විට සියල්ලන්ටම වැඩ කිරීමේ බර ලිහිල් කිරීමට වඩා වැඩි විරැකියාවක් ඇති කරයි. ධනපතියන් අතර තරඟකාරිත්වය සමග ඒකාබද්ධව ලාභ ලැබීමේ චේතනාව, ප‍්‍රාග්ධනය සමුච්චය කිරීමේ සහ භාවිතයේ අස්ථාවරත්වයට වගකිව යුතු අතර එය වඩ වඩාත් දරුණු අවපාතවලට තුඩු දෙයි. අසීමිත තරඟකාරිත්වය විශාල ශ‍්‍රම නාස්තියකට සහ මා කලින් සඳහන් කළ පරිදි පුද්ගලයන්ගේ සමාජ දැනුවත්භාවය (social consciousness) අඩපණ කිරීමටද හේතු වේ.

 පුද්ගලයන්ගේ මෙම ආබාධිතභාවය ධනවාදයේ නරකම නපුර ලෙස මම සලකමි. අපගේ මුළු අධ්‍යාපන ක‍්‍රමයම මෙම ආබාධයෙන් පීඩා විඳිති. තම අනාගත වෘත්තිය සඳහා සූදානමක් ලෙස අත්පත් කර ගැනීමේ සාර්ථකත්වය වන්දනා කිරීමට පුහුණු කරන ලද ශිෂ්‍යයා තුළ අතිශයෝක්තියෙන් යුත් තරඟකාරී ආකල්පයක් ඇති කර ඇත.

 මෙම බරපතල නපුර තුරන් කිරීමට ඇත්තේ එක් ක‍්‍රියාමාර්ගයකින් පමණක් බව මට ඒත්තු ගොස් ඇත, එනම් සමාජවාදී ආර්ථිකයක් ස්ථාපිත කිරීම හරහා සහ සමාජ ඉලක්ක වෙත නැඹුරු වන අධ්‍යාපන ක‍්‍රමයක් හරහා ගමන් කිරීම මගිනි. එවැනි ආර්ථිකයක් තුළ, නිෂ්පාදන මාධ්‍යයන් සමාජය විසින්ම හිමිකර ගන්නා අතර සැලසුම් සහගත ආකාරයකින් භාවිතා කරනු ලැබේ. ප‍්‍රජාවේ අවශ්‍යතාවලට අනුව නිෂ්පාදනය සකස් කරන සැලසුම්ගත ආර්ථිකයක්, වැඩ කිරීමට හැකි සියලු දෙනා අතර කළ යුතු කාර්යය බෙදා හරින අතර සෑම පිරිමියෙකුටම, කාන්තාවකටම සහ දරුවෙකුටම ජීවනෝපායක් සහතික කරනු ඇත. පුද්ගලයාගේ අධ්‍යාපනය, ඔහුගේම සහජ හැකියාවන් ප‍්‍රවර්ධනය කිරීමට අමතරව, අපගේ වර්තමාන සමාජයේ බලය උත්කර්ෂයට නැංවීම සහ සාර්ථකත්වය වෙනුවට ඔහුගේ සෙසු මිනිසුන් කෙරෙහි වගකීම පිළිබඳ හැඟීමක් ඔහු තුළ වර්ධනය කිරීමට උත්සාහ කරනු ඇත.

 කෙසේ වෙතත්, සැලසුම් කළ ආර්ථිකයක් තවමත් සමාජවාදයක් නොවන බව මතක තබා ගැනීමද අවශ්‍ය වේ. සැලසුම් කළ ආර්ථිකයක් පුද්ගලයාගේ සම්පූර්ණ වහල්භාවය සමගද ඇතිවිය හැකිය. සමාජවාදය සාක්ෂාත් කර ගැනීම සඳහා අතිශය දුෂ්කර සමාජ-දේශපාලන ගැටළු කිහිපයක් විසඳීම අවශ්‍ය වේ: දේශපාලන හා ආර්ථික බලයේ දුරදිග යන මධ්‍යගතකරණය සැලකිල්ලට ගෙන, නිලධාරිවාදය සර්වබලධාරී සහ අධික ලෙස ක‍්‍රියා කිරීම වැළැක්වීමට හැකි වන්නේ කෙසේද? පුද්ගලයාගේ අයිතිවාසිකම් ආරක්ෂා කරගත හැක්කේ කෙසේද සහ එමඟින් නිලධාරිවාදයේ බලයට ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී ප‍්‍රතිවිරෝධයක් සහතික කළ හැක්කේ කෙසේද? යන්න වැදගත්ය.

 අපගේ සංක‍්‍රාන්ති යුගයේ සමාජවාදයේ අරමුණු සහ ගැටළු පිළිබඳ පැහැදිලිකම ඉතා වැදගත් වේ. වර්තමාන තත්වයන් යටතේ, මෙම ගැටළු පිළිබඳ නිදහස් හා බාධාවකින් තොරව සාකච්ඡා කිරීම බලගතු තහනමකට ලක්ව ඇති බැවින්, මෙම ‘මාසික සමාලෝචනය’ සඟරාව වැදගත් මහජන සේවයක් කරන බව, මම සලකමි.

ඇල්බට් අයින්ස්ටයින් විසින් ලියන ලද පහත සඳහන් ලිපිය ඇමරිකාවේ ප‍්‍රකාශයට පත් කළ ‘මාසික සමාලෝචනය’ නැමති සඟරාවේ 1949 මැයි මාසයේ පළ කරන ලදී. අයිස්ටයින් ලේඛනාගාරය 1954, 151-158.

පරිවර්තනය: චමිල් ජයනෙත්ති.

The post appeared first on Asia Commune.