آسام1
مغربی بنگال2
کیرالہ3
تامل ناڈو4
پانڈیچیری5

ہندوستانی سیاست کا مختصر تعارف
آزادی کے بعد سے ہندوستانی سیاست کا مرکز قومی سطح پر سیکولر انڈین نیشنل
کانگریس پارٹی جبکہ مختلف ریاستوں میں سٹالنسٹ، اصلاح پسند اور قوم پرست
جماعتیں رہی ہیں۔ کمیونسٹ پارٹی آف انڈیا جیسی جماعتوں نے ہندوستان کے آئین کے
دائرے میں کام کیا اور مخلوط معیشت (سرکاری اور نجی شعبے دونوں) کی حمایت کی۔
ہندوستان کا سیاسی نظام، جمہوری ادارے اور سول ڈھانچہ مکمل طور پر برطانوی
نوآبادیاتی دور سے ورثے میں ملے تھے۔ تیزی سے بڑھتی ہوئی آبادی معاشی ترقی کی
سب سے بڑی رکاوٹوں میں سے ایک تھی۔ اس کے علاوہ نجی معیشت کی حدود اور
پاکستان اور چین کے ساتھ طویل تنازعات بھی اہم مسئلہ تھے۔ ان تنازعات نے ہتھیاروں
کی دوڑ کے ذریعے ہندوستان کے معاشی وسائل کا ایک بڑا حصہ کھا لیا۔ ہندوستان اور
پاکستان کے درمیان مرکزی تنازعہ کشمیر کا مسئلہ رہا ہے جسے دونوں ممالک اپنا حق
سمجھتے ہیں۔

برطانوی نوآبادیات سے پہلے برصغیر ان علاقوں پر مشتمل تھا جو آج بھارت، پاکستان،
بنگلہ دیش، نیپال، میانمار (برما) اور افغانستان کے کچھ علاقے ہیں۔ یہ علاقے متعدد
چھوٹی چھوٹی سلطنتوں اور ریاستوں میں تقسیم تھے جن کی اپنی زبان، ثقافت اور سیاسی
ڈھانچے تھے۔ برطانوی نوآبادیات نے ان تمام علاقوں کو ایک ہی انتظامی نظام کے تحت
متحد کیا اور بعد میں اُنہیں مختلف ممالک میں تقسیم کر دیا۔ موجودہ ہندوستان ایک متحدہ
ریاست کے طور پر برطانوی دور میں ہی وجود میں آیا۔
یہ تاریخی پس منظر یہ بھی بتاتا ہے کہ کیوں ہندوستان اور پاکستان دونوں میں علیحدگی
پسند تحاریک موجود ہیں اور نئی دہلی اور اسلام آباد ان کے خلاف ریاستی طاقت استعمال
کرتے ہیں۔
قومی سطح پر کانگریس پارٹی کئی دہائیوں تک حکومت میں رہی لیکن وہ عام لوگوں
کے حالات زندگی میں خاص بہتری لانے میں ناکام رہی۔ کئی ریاستوں میں کمیونسٹ اور
قوم پرست جماعتوں نے اثر و رسوخ حاصل کیا۔ مغربی بنگال میں کمیونسٹ پارٹی نے
تقریباً چونتیس سال تک مسلسل حکومت کی لیکن وہ معیشت یا سیاسی ڈھانچے پر
مزدوروں کا حقیقی کنٹرول قائم کرنے میں ناکام رہی۔
جب یہ سیکولر اور ریفارمسٹ جماعتیں بنیادی ساخت تبدیل کرنے میں ناکام رہیں تو
کانگریس پارٹی نے 1990 کی دہائی میں نو آزادانہ معاشی اصلاحات متعارف کروائیں
اور ہندوستان کو مخلوط معیشت سے سرمایہ دارانہ نظام کی طرف منتقل کر دیا۔ سرکاری
شعبے کی صنعتیں تیزی سے نجی ہاتھوں میں چلی گئیں۔ معیشت مجموعی طور پر تو
بڑھی لیکن زیادہ تر دولت نجی شعبے میں مرتکز رہی اور عام لوگوں کی مشکلات میں
شدت آتی گئی۔
اس صورتحال کا بخوبی استعمال انتہائی دائیں بازو کی مذہبی قوم پرست جماعت بھارتیہ
جنتا پارٹی (بی جے پی) نے کیا۔ دنیا بھر کی دائیں بازو کی انتہاء پسند تحاریک کی
طرح، بی جے پی نے مختلف مذاہب کے درمیان تقسیم اور دُشمنی کو فروغ دیا۔ پارٹی نے
ہندوستان کو سیکولر ازم سے مذہبی قوم پرستی کی طرف دھکیل دیا۔ اس کا نعرہ کہ “ہندو
راج ہی ہندوؤں کی خوشحالی یقینی بنائے گا” نے ہندوستان کے سماجی اور ثقافتی تانے
بانے کو گہرا مُتاثر کیا۔
حالیہ انتخابات

آسام.1

آسام میں بی جے پی کی قیادت والے این ڈی اے کے اتحادنے فتح حاصل کی۔ چونکہ بی
جے پی پہلے سے ہی ریاست کی حکمران جماعت تھی اس لیے اس نتیجے نے اُسے
اقتدار برقرار رکھنے کا موقع دیا۔

مغربی بنگال2
مغربی بنگال جس کی آبادی تقریباً 10 کروڑ 60 لاکھ ہے یہ ریاست ہندوستان میں
انتہائی سیاسی اہمیت رکھتی ہے۔ یہ ریاست کبھی سی پی آئی کا بڑا گڑھ تھی جہاں اس
نے چونتیس سال تک مسلسل حکومت کی۔ تاہم 2011 میں سی پی آئی کی حکومت کو
سیکولر آل انڈیا ترنمول کانگریس (ٹی ایم سی) نے شکست دی جو ریاست میں کمیونسٹ
تحریک کے لیے ایک بڑا دھچکا تھا۔
اس کے بعد سے ٹی ایم سی اقتدار میں تھی جبکہ سی پی آئی نے سیاسی طور پر مسلسل
اپنی نشستیں کھوتی رہی۔ 2026 کے حالیہ انتخابات میں جس ریاست کو کبھی سی پی
آئی کا سیاسی گڑھ سمجھا جاتا تھا وہاں سے سی پی آئی محض ایک نشست حاصل کر
سکی۔
ریکارڈ 93.71 فیصد ووٹنگ ہوئی۔ بی جے پی جو پہلے سے ہی قومی سطح پر اقتدار
میں تھی اُس نے بنگال جیتنے پر پوری توجہ مرکوز کر دی۔ ناقدین کے مطابق پارٹی
نے اپنی معمول کی حکمت عملی یعنی فرقہ وارانہ تقسیم کو فروغ دینے کا سہارا لیااور
خاص طور پر مسلمانوں کو نشانہ بنایا۔ ہندوستانی الیکشن کمیشن نے 10 ملین ووٹرز کو
فہرست سے خارج کر دیا جن میں 27 لاکھ ووٹرز کی نااہلی کے خلاف چیلنج کو بھی
بغیر سماعت کے خارج کر دیا گیا۔
ساتھ ہی بی جے پی نے ایک انتہائی مُنظم اور ٹارگٹڈ انتخابی مہم چلائی جس میں اس نے
ٹی ایم سی کی کمزوریوں کو پہچانا اور ان کا مؤثر استعمال کیا۔ نتیجتاً ایک ریاست جو
کبھی بائیں بازو کی سیاست سے وابستہ تھی وہ فیصلہ کن طور پر بی جے پی کی طرف
جُھک گئی۔ یہ واضح طور پر اصلاح پسندکمیونسٹ سیاست کو مُسترد کرنے کی عکاسی
کرتا ہے اور یہ ظاہر کرتا ہے کہ بنیادی ساخت میں تبدیلی کے بغیر اصلاح پسندی سیاسی
طور پراپنے آپ کو خود سے برقرار نہیں رکھ سکتا۔
انتخابی فتح کے بعد مسلمانوں پر حملوں کی اطلاعات بھی موصول ہوئیں۔

کیرالہ3
کیرالہ طویل عرصے سے لیفٹ ڈیموکریٹک فرنٹ (ایل ڈی ایف) کے تحت کمیونسٹ
سیاست کا ایک اور مضبوط گڑھ تھا جس میں سی پی آئی اور سی پی ایم دونوں شامل
تھیں۔ تین دہائیوں سے زیادہ عرصے تک یہ کیرالہ میں ہندوستان کی آخری بڑی
کمیونسٹ زیر قیادت ریاست رہی۔
تاہم حالیہ انتخابات میں سیکولر یونائیٹڈ ڈیموکریٹک فرنٹ (یو ڈی ایف) نے ایل ڈی ایف
کو فیصلہ کُن شکست دی۔ یو ڈی ایف نے 102 نشستیں حاصل کیں جبکہ ایل ڈی ایف
صرف 35 نشستیں ہی حاصل کر سکی۔

تامل ناڈو4
تامل ناڈو میں ٹی وی کے نام سے ایک نئی لبرل سینٹرسٹ پارٹی ایک بڑی سیاسی قوت
کے طور پر اُبھری ہے۔ یہ پارٹی صرف دو سال قبل مشہور اداکار جوزف وجے نے قائم
کی تھی۔
کُل 234 میں سے ٹی وی کے نے 108 نشستیں جیتیں جبکہ ڈراویڈا منیترا کاژگم (ڈی
ایم کے) نے 73 نشستیں حاصل کیں۔ ڈی ایم کے تقریباً پچیس سالوں سے ریاست کی
حکمران جماعت تھی۔

پانڈیچیری5
پانڈیچیری میں ووٹر ٹرن آؤٹ ریکارڈ 89.87 فیصد رہا۔ بی جے پی کی قیادت والے این
ڈی اے اتحاد نے انتخابات جیتے اور ریاست پر اپنا کنٹرول برقرار رکھا۔
انتخابات کا تجزیہ
آج ہندوستان میں ایک بھی ایسی ریاست موجود نہیں ہے جہاں کمیونسٹ پارٹیوں کی
حکومت ہو۔ یہ ہندوستانی سیاست میں ایک بڑی تبدیلی ہے اور ہندوستان کے مختلف
حصوں میں تقریباً پچاس سالہ کمیونسٹ دور کا خاتمہ ہے۔ مرکزی سوال یہ ہے کہ ایسا
کیوں ہوا ہے؟
موجودہ تجزیے کے مطابق ایک بڑی وجہ ان پارٹیوں کا سوویت یونین کے زوال اور
چین کے سرمایہ داری کی طرف منتقلی کے عمل پر تنقیدی نظرثانی کرنے میں ناکامی

ہے۔ اگر ان پیش رفتوں کو حقیقت پسندانہ طور پر سمجھا اور سیاسی طور پر حل کیا جاتا
تو شاید ہندوستان میں کمیونسٹ جماعتوں کا اثر و رسُوخ کا تقریباً مکمل خاتمہ نہیں ہوتا۔
سوویت یونین میں سٹالنسٹ ناکامی نے آخر کار سرمایہ داری کی راہ ہموار کی۔
بیوروکریٹک کنٹرول کو ختم کرنے اور مزدوروں کو طاقت منتقل کرنے کی بجائے پارٹی
کے بہت سے اشرافیہ طبقے نے ریاستی صنعتوں پر ذاتی کنٹرول حاصل کیا اور بعد میں
ان کی نجکاری سے فائدہ اٹھایا۔ اسی طرح کے واقعات چین اور دیگر جگہوں پر بھی
پیش آئے۔
پچھلے پینتیس سالوں میں ہندوستان کی کمیونسٹ پارٹیوں نے انتخابی اتحادوں اور سرمایہ
دار اور دائیں بازو کی جماعتوں کے ساتھ اقتدار کی شراکت داری پر توجہ مرکوز کی۔ وہ
انقلابی اصلاحات کے لیے زور دینے یا حکومت اور معیشت میں مزدوروں کا حقیقی
کنٹرول قائم کرنے میں ناکام رہیں۔
فیصلہ سازی بھی پارٹی قیادت کے اندر ہی مرکوز رہی اور عام حامیوں اور ووٹرز کو
بامعنی شرکت سے خارج کر دیا گیا۔ بنیادی ساخت میں تبدیلی کے بغیر عوام میں
مایوسی بڑھتی گئی اور بہت سے ووٹرز بالآخر انتہائی دائیں بازو کی سیاست کی طرف
مُڑ گئے۔ یہ تبدیلی بتاتی ہے کہ کئی دہائیوں کی کمیونسٹ حکمرانی بھی عوام کے سیاسی
شعور میں بنیادی تبدیلی لانے میں ناکام رہی ہے۔
یہ نہ صرف سٹالنسٹ نظریے کی ناکامی ہے بلکہ عالمی سطح پر اصلاح پسندی کے
وسیع تر خاتمے کی علامت ہے۔ اس نُقطہ نظر کے مطابق بائیں بازو کو اب متروک
سیاسی طریقوں کو ترک کر کے نئی انقلابی حکمت عملی تیار کرنی ہوگی جو کام کی
جگہوں، سیاسی جماعتوں اور سرکاری اداروں میں مزدوروں کے جمہوری کنٹرول کو
یقینی بنائے۔ ورنہ نہ ہندوستان میں اور نہ ہی دنیا میں کسی بھی قسم کی اصلاح پسندی
کے لیے کوئی گنجائش باقی رہے گی۔

Vaqar Fayyaz
Media Coordinator of ASIA COMMUNE

The post ہندوستان میں سٹالنسٹ اور اصلاح پسندبائیں بازو کی جماعتوں کامکمل زوالہندوستانی انتخابات (اپریل تا مئی 2026) appeared first on Asia Commune.

ඉන්දියාවේ මෑත කාලීන මැතිවරණ පැවැත්වුණේ ලොව විශාලතම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ ප්‍රාන්ත පහ තුලය. මෙම ප්‍රාන්තවලින් සමහරක් රටේ වඩාත්ම ජනාකීර්ණ හා දේශපාලනික වශයෙන් වැදගත් කලාප වේ.

මෙම ප්‍රාන්ත වන්නේ:

1. ඇසෑම්

2. බටහිර බෙංගාලය

3. කේරළය

4. තමිල්නාඩුව

5. පොන්ඩිචෙරි

ඉන්දීය දේශපාලනයේ කෙටි හැඳින්වීමක්

නිදහස ලැබීමෙන් පසු, ඉන්දියානු දේශපාලනය බොහෝ දුරට භ්‍රමණය වී ඇත්තේ ජාතික මට්ටමින් ලෞකික ඉන්දීය ජාතික කොංග්‍රසය සහ විවිධ ප්‍රාන්තවල විවිධ ස්ටැලින්වාදී, ප්‍රතිසංස්කරණවාදී සහ ජාතිකවාදී පක්ෂ වටා ය. ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය වැනි පක්ෂ ඉන්දීය ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ රාමුව තුළ ක්‍රියාත්මක වූ අතර රාජ්‍ය හා පෞද්ගලික අංශ දෙකෙන්ම සමන්විත මිශ්‍ර ආර්ථික පද්ධතියකට සහාය දැක්වීය.

ඉන්දියාවේ දේශපාලන ක්‍රමය, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ආයතන සහ සිවිල් ව්‍යුහය බොහෝ දුරට බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිත පාලනයෙන් උරුම වූ රාමුව දිගටම කරගෙන ගියේය. පුද්ගලික අංශයේ ආර්ථිකය විසින් පනවා ඇති සීමාවන් සහ පකිස්ථානය සහ චීනය සමඟ දිගුකාලීන ගැටුම් සමඟ වේගවත් ජනගහන වර්ධනය ආර්ථික ප්‍රගතියට ඇති ප්‍රධාන බාධාවක් බවට පත්විය. මෙම ගැටුම් අඛණ්ඩ අවි තරඟයක් හරහා ඉන්දියාවේ ආර්ථික සම්පත්වලින් සැලකිය යුතු කොටසක් පරිභෝජනය කළේය. ඉන්දියාව සහ පකිස්ථානය අතර මධ්‍යම ආරවුල කාශ්මීර ගැටලුව ලෙස පැවතුන අතර රටවල් දෙකම කලාපය තමන්ගේ යැයි කියා සිටියේය.

බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිතකරණයට පෙර, ඉන්දියානු උප මහද්වීපය දැන් ඉන්දියාව, පකිස්ථානය, බංග්ලාදේශය, නේපාලය, මියන්මාරය (බුරුමය) සහ ඇෆ්ගනිස්ථානයේ කොටස් ඇතුළත් භූමි ප්‍රදේශ වලින් සමන්විත විය. මෙම කලාප බොහෝ කුඩා රාජධානි සහ ප්‍රාන්තවලට බෙදා තිබූ අතර, ඒ සෑම එකක්ම තමන්ගේම භාෂාව, සංස්කෘතිය සහ දේශපාලන ව්‍යුහය ඇත. බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිතවාදය මෙම ප්‍රදේශ එක් පරිපාලනයක් යටතේ ඒකාබද්ධ කළ අතර පසුව ඒවා වෙනම රටවලට බෙදා ඇත. නූතන ඉන්දියාව, එක්සත් රාජ්‍යයක් ලෙස, බ්‍රිතාන්‍ය පාලනය අතරතුර මතු විය.

මෙම ඓතිහාසික පසුබිම ඉන්දියාවේ සහ පකිස්ථානයේ බෙදුම්වාදී ව්‍යාපාර දිගටම පවතින්නේ මන්දැයි පැහැදිලි කරයි, නවදිල්ලිය සහ ඉස්ලාමාබාද් බොහෝ විට රාජ්‍ය බලය භාවිතා කිරීම හරහා ප්‍රතිචාර දක්වයි.

ජාතික මට්ටමින්, කොංග්‍රස් පක්ෂය දශක ගණනාවක් තිස්සේ ආධිපත්‍යය දැරූ නමුත් සාමාන්‍ය ජනතාවගේ ජීවන තත්ත්වය සැලකිය යුතු ලෙස වැඩිදියුණු කිරීමට අපොහොසත් විය. ප්‍රාන්ත කිහිපයක කොමියුනිස්ට් සහ ජාතිකවාදී පක්ෂ බලපෑම ලබා ගත්හ. බටහිර බෙංගාලයේ, කොමියුනිස්ට් පක්ෂය අඛණ්ඩව වසර තිස් හතරකට ආසන්න කාලයක් පාලනය කළ නමුත් ආර්ථිකය හෝ දේශපාලන ව්‍යුහය කෙරෙහි අර්ථවත් කම්කරු පන්ති පාලනයක් ස්ථාපිත කිරීමට අපොහොසත් විය.

මෙම ලෞකික සහ ප්‍රතිසංස්කරණවාදී පක්ෂ ව්‍යුහාත්මක වෙනසක් ගෙන ඒමට අපොහොසත් වූ විට, කොංග්‍රස් පක්ෂය 1990 ගණන්වල නව ලිබරල් ආර්ථික ප්‍රතිසංස්කරණ හඳුන්වා දුන් අතර, ඉන්දියාව මිශ්‍ර ආර්ථිකයකින් වෙළඳපොළ නැඹුරු ධනේශ්වර ක්‍රමයක් දෙසට මාරු කළේය. රාජ්‍ය අංශයේ කර්මාන්ත වැඩි වැඩියෙන් පෞද්ගලික අතට මාරු විය. සමස්තයක් ලෙස ආර්ථිකය වර්ධනය වුවද, ධනයෙන් වැඩි කොටසක් පෞද්ගලික අංශයේ සංකේන්ද්‍රණය වී ඇති අතර, සාමාන්‍ය ජනතාව මුහුණ දෙන දුෂ්කරතා තීව්‍ර විය.

මෙම තත්වය අන්ත දක්ෂිණාංශික ආගමික ජාතිකවාදී භාරතීය ජනතා පක්ෂය (BJP) විසින් ඵලදායී ලෙස ප්‍රයෝජනයට ගන්නා ලදී. ලොව පුරා බොහෝ දක්ෂිණාංශික ජනප්‍රියවාදී ව්‍යාපාර මෙන්, BJP ද ආගමික ප්‍රජාවන් අතර බෙදීම් සහ සතුරුකම ප්‍රවර්ධනය කළේය. පක්ෂය වැඩි වැඩියෙන් ඉන්දියාව ලෞකිකත්වයෙන් ආගමික ජාතිකවාදය දෙසට තල්ලු කළේය. “හින්දු පාලනය හින්දු භක්තිකයන්ගේ සමෘද්ධිය සහතික කරනු ඇත” යන එහි සටන් පාඨය ඉන්දියාවේ සමාජ හා සංස්කෘතික ව්‍යුහයට බෙහෙවින් බලපෑවේය.

මෑත මැතිවරණ

1. ඇසෑම්

ඇසෑම්හි, BJP නායකත්වයෙන් යුත් NDA සන්ධානය ජයග්‍රාහී ලෙස ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී. BJP දැනටමත් ප්‍රාන්තය පාලනය කරමින් සිටි බැවින්, මැතිවරණ ප්‍රතිඵලය පක්ෂයට බලය රඳවා ගැනීමට ඉඩ සැලසීය.

2. බටහිර බෙංගාලය

මිලියන 106 කට ආසන්න ජනගහනයක් සිටින බටහිර බෙංගාලය, ඉන්දියාවේ අතිමහත් දේශපාලන වැදගත්කමක් දරයි. ප්‍රාන්තය වරක් CPI හි ප්‍රධාන බලකොටුවක් වූ අතර එය වසර තිස් හතරක් අඛණ්ඩව පාලනය කළේය. කෙසේ වෙතත්, 2011 දී, CPI රජය සමස්ත ඉන්දීය ත්‍රිනාමූල් කොංග්‍රසය (TMC) විසින් පරාජය කරන ලද අතර එය ප්‍රාන්තයේ කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරයට විශාල පසුබෑමක් සනිටුහන් කළේය.

2011 සිට, TMC බලයේ රැඳී සිටින අතර, CPI දේශපාලනික වශයෙන් අඛණ්ඩව පරාජයට පත්ව ඇත. 2026 මැතිවරණවලදී, CPI එහි දේශපාලනික හදවත ලෙස සැලකූ ස්ථානයේ   එක් ආසනයක් පමණක් ලබා ගැනීමට සමත් විය. 93.71% ක වාර්තාගත ඡන්ද ප්‍රතිශතයක් වාර්තා විය. ජාතික මට්ටමින් දැනටමත් බලයේ සිටින භාරතීය ජනතා පක්ෂය, බෙංගාලය ජයග්‍රහණය කිරීම කෙරෙහි දැඩි අවධානයක් යොමු කළේය. විචාරකයින්ට අනුව, පක්ෂය විශේෂයෙන් මුස්ලිම්වරුන් ඉලක්ක කර ගනිමින් වාර්ගික බෙදීම් ප්‍රවර්ධනය කිරීමේ සුපුරුදු උපාය මාර්ගය මත විශ්වාසය තැබීය. ඉන්දීය මැතිවරණ කොමිසම ඡන්දදායකයින් මිලියන 10 ක් ලැයිස්තුවෙන් ඉවත් කළ අතර, ඔවුන්ගේ නුසුදුසුකමට අභියෝග කළ ඡන්දදායකයින් මිලියන 2.7 ක් කොමිසමට ඇසුණේවත් නැත.

ඒ සමඟම, භාරතීය ජනතා පක්ෂය අතිශයින් සංවිධානාත්මක හා ඉලක්කගත මැතිවරණ ව්‍යාපාරයක් දියත් කළ අතර, TMC තුළ දුර්වලතා හඳුනාගෙන ඒවා ඵලදායී ලෙස සූරාකෑවේය. එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස, වරක් වාමාංශික දේශපාලනයට සම්බන්ධ වූ රාජ්‍යයක් තීරණාත්මක ලෙස භාරතීය ජනතා පක්ෂය දෙසට මාරු විය. මෙය පැහැදිලිවම ප්‍රතිසංස්කරණවාදී කොමියුනිස්ට් දේශපාලනය ප්‍රතික්ෂේප කිරීමක් පිළිබිඹු කරන අතර ව්‍යුහාත්මක පරිවර්තනයකින් තොරව ප්‍රතිසංස්කරණවාදයට දේශපාලනිකව පවත්වා ගත නොහැකි බව පෙන්නුම් කරයි.

මැතිවරණ ජයග්‍රහණයෙන් පසු, මුස්ලිම් ප්‍රජාවන්ට එරෙහි ප්‍රහාර පිළිබඳ වාර්තා ද වාර්තා විය.

3. කේරළය

CPI සහ CPM යන දෙකම ඇතුළත් වාම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පෙරමුණ (LDF) යටතේ කේරළය දිගු කලක් කොමියුනිස්ට් දේශපාලනයේ තවත් බලකොටුවක් විය. දශක තුනකට වැඩි කාලයක්, කේරළය ඉන්දියාවේ අවසාන ප්‍රධාන කොමියුනිස්ට් නායකත්වයෙන් යුත් රාජ්‍යය ලෙස පැවතුනි.

කෙසේ වෙතත්, මෑත මැතිවරණවලදී, එක්සත් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පෙරමුණ (UDF) LDF තීරණාත්මක ලෙස පරාජය කළේය. UDF ආසන 102 ක් දිනා ගත් අතර LDF ආසන 35 ක් පමණක් ලබා ගත්තේය.

4. තමිල්නාඩුව

තමිල්නාඩුවේ, ප්‍රධාන දේශපාලන බලවේගයක් ලෙස TVK නමින් නව වාම-මධ්‍යස්ථ පක්ෂයක් මතු විය. මෙම පක්ෂය වසර දෙකකට පෙර ජනප්‍රිය නළු ජෝසප් විජේ විසින් ආරම්භ කරන ලදී.

ආසන 234 න් TVK ආසන 108 ක් දිනා ගත් අතර, ද්‍රවිඩ මුන්නේත්‍ර කසාගම් (DMK) ආසන 73 ක් දිනා ගත්තේය. DMK වසර විසිපහකට ආසන්න කාලයක් ප්‍රාන්තය පාලනය කළේය.

5. පොන්ඩිචෙරි

පොන්ඩිචෙරි හි, ඡන්දදායකයින්ගේ ඡන්දය ප්‍රකාශ කිරීමේ ප්‍රතිශතය වාර්තාගත 89.87% ක් විය. භාරතීය ජනතා පක්ෂය ප්‍රමුඛ NDA සන්ධානය මැතිවරණ ජයග්‍රහණය කර එම ප්‍රදේශයේ පාලනය රඳවා ගත්තේය.

නිගමනය

අද වන විට, කොමියුනිස්ට් පක්ෂ විසින් පාලනය කරනු ලබන තනි ඉන්දියානු රාජ්‍යයක් තවදුරටත් නොමැත. මෙය ඉන්දියානු දේශපාලනයේ ප්‍රධාන වෙනසක් සනිටුහන් කරන අතර ඉන්දියාවේ විවිධ ප්‍රදේශවල වසර පනහකට ආසන්න කොමියුනිස්ට් පාලනය ඵලදායී ලෙස අවසන් කරයි. කේන්ද්‍රීය ප්‍රශ්නය නම්: මෙය සිදු වූයේ ඇයි?

මෙම විශ්ලේෂණයට අනුව, එක් ප්‍රධාන හේතුවක් වන්නේ සෝවියට් සංගමයේ බිඳවැටීම සහ චීනය ධනවාදය දෙසට මාරුවීම විවේචනාත්මකව පරීක්ෂා කිරීමට මෙම පක්ෂ අසමත් වීමයි. මෙම වර්ධනයන් යථාර්ථවාදීව තේරුම් ගෙන දේශපාලනිකව ආමන්ත්‍රණය කර ඇත්නම්, ප්‍රතිඵලය ඉන්දියාවේ කොමියුනිස්ට් බලපෑම සම්පූර්ණයෙන්ම පාහේ බිඳ වැටීමට හේතු නොවන්නට ඇත.

සෝවියට් සංගමය තුළ ස්ටැලින්වාදයේ අසාර්ථකත්වය අවසානයේ ධනවාදයට මග පෑදීය. නිලධාරිවාදී පාලනය විසුරුවා හැර කම්කරුවන්ට බලය පැවරීම වෙනුවට, බොහෝ පක්ෂ ප්‍රභූන් රාජ්‍යයට අයත් කර්මාන්ත කෙරෙහි පුද්ගලික පාලනයක් සොයමින් පසුව ඒවායේ පෞද්ගලීකරණයෙන් ප්‍රතිලාභ ලබා ගත්හ. චීනයේ සහ වෙනත් තැන්වල සමාන වර්ධනයන් සිදු විය.

පසුගිය වසර තිස්පහ තුළ, ඉන්දියාවේ කොමියුනිස්ට් පක්ෂ ධනේශ්වර සහ දක්ෂිණාංශික පක්ෂ සමඟ මැතිවරණ සන්ධාන සහ බලය බෙදා ගැනීමේ විධිවිධාන කෙරෙහි වැඩි වැඩියෙන් අවධානය යොමු කළහ. කතුවරයාගේ මතය අනුව, ඔවුන් විප්ලවීය ප්‍රතිසංස්කරණ සඳහා තල්ලු කිරීමට හෝ පාලනයේ හෝ ආර්ථිකයේ සැබෑ කම්කරු පාලනය ස්ථාපිත කිරීමට අසමත් විය.

තීරණ ගැනීම ද පක්ෂ නායකත්වයන් තුළ මධ්‍යගතව පැවති අතර, සාමාන්‍ය ආධාරකරුවන් සහ ඡන්දදායකයින් අර්ථවත් සහභාගීත්වයෙන් බැහැර කරන ලදී. ව්‍යුහාත්මක පරිවර්තනයකින් තොරව, මහජන කලකිරීම වර්ධනය වූ අතර, බොහෝ ඡන්දදායකයින් අවසානයේ අන්ත දක්ෂිණාංශික දේශපාලනය දෙසට යොමු විය. මෙම මාරුවෙන් පෙන්නුම් කරන්නේ දශක ගණනාවක කොමියුනිස්ට් පාලනය මහජන මට්ටමින් දේශපාලන විඥානය මූලික වශයෙන් පරිවර්තනය කිරීමට අසමත් වූ බවයි.

මෙය ස්ටැලින්වාදී දෘෂ්ටිවාදයේ අසාර්ථකත්වය පමණක් නොව, ගෝලීය පරිමාණයෙන් ප්‍රතිසංස්කරණවාදයේ පුළුල් බිඳවැටීමක් ද නියෝජනය කරයි. මෙම ඉදිරි දර්ශනයට අනුව, වාමාංශිකයින් දැන් යල් පැන ගිය දේශපාලන ක්‍රම අතහැර දමා සේවා ස්ථාන, දේශපාලන පක්ෂ සහ රජයේ ආයතනවල ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සේවක පාලනය සහතික කරන නව විප්ලවවාදී උපාය මාර්ග වර්ධනය කළ යුතුය.

…………………………………………………………………………………………………………

The post ඉන්දියාව පුරා ස්ටැලින්වාදී සහ ප්‍රතිසංස්කරණවාදී වාමාංශික පක්ෂ සම්පූර්ණ බිඳවැටේ- මැතිවරණ (2026 අප්‍රේල්–මැයි) appeared first on Asia Commune.

The post The complete Collapse of Stalinists & Reformist left parties from all over India appeared first on Asia Commune.

କମ୍ରେଡ୍ କାର୍ଲ ମାର୍କ୍ସ ଏମିତି ଜଣେ ମହାନ ଦାର୍ଶନିକ ଥିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ଚିନ୍ତାଧାରା କେବଳ ଦାର୍ଶନିକତାର ଦିଗକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିନଥିଲା, ବରଂ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀର ସାମାଜିକ-ରାଜନୈତିକ ଇତିହାସକୁ ପ୍ରଭାବିତ କରିଥିଲା। ତାଙ୍କ ଦାର୍ଶନିକ ଚିନ୍ତାଧାରାକୁ “ମାର୍କ୍ସବାଦ” ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଯାହା ଆଜି ମଧ୍ୟ ସାହିତ୍ୟ, ସମାଜଶାସ୍ତ୍ର ଏବଂ ଅର୍ଥଶାସ୍ତ୍ରର ସମାଲୋଚନାତ୍ମକ ଅଧ୍ୟୟନ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ସଠିକ ବୈଜ୍ଞାନିକ ମାନଦଣ୍ଡ ଭାବେ ଗଣ୍ୟ ହୁଏ।

ଏହି ଅବସରରେ ତାଙ୍କର ବିଚାରଧାରାର ଘନିଷ୍ଠ ସାଥୀ ଓ ସହଚିନ୍ତକ କମ୍ରେଡ୍ ଫ୍ରେଡ୍ରିକ ଏଙ୍ଗେଲସ ଏବଂ କାର୍ଲ ମାର୍କସଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ଜେନିଙ୍କ ନାମ ଉଲ୍ଲେଖ କରିବା ମଧ୍ୟ ଉଚିତ, ଯାହାଙ୍କ ସହଯୋଗରେ ସେ ବିଶ୍ୱସ୍ତରୀୟ ସାହିତ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି କରିପାରିଥିଲେ।

ମାର୍କ୍ସଙ୍କ ଏହି ପ୍ରସିଦ୍ଧ କଥନ ଆଜି ମଧ୍ୟ ପ୍ରତ୍ୟେକ ମାନବୀୟ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ପଥପ୍ରଦର୍ଶନ କରେ:

“ଦାର୍ଶନିକମାନେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରରେ ପୃଥିବୀକୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଛନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ମୂଳ କାମ ହେଉଛି ଏହାକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିବା।”

       କାର୍ଲ ମାର୍କ୍ସଙ୍କ ପିତା ଜଣେ ଆଇନଜୀବୀ ଥିଲେ ଏବଂ ସେ ଚାହୁଁଥିଲେ ଯେ ତାଙ୍କ ପୁଅ ମଧ୍ୟ ଆଇନ ପଢ଼ୁନ୍ତୁ। ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ମାର୍କ୍ସଙ୍କୁ ବନ୍ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରେ ଭର୍ତ୍ତି କରାଯାଇଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କ ଜିଜ୍ଞାସୁ ମନ ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିପାରିଲା ନାହିଁ। ସେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ଚିଠି ଲେଖି ବର୍ଲିନ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟକୁ ଯିବା ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କଲେ, କାରଣ ସେ ଭାବିଲେ ଯେ ଜୀବନ ଓ ସମାଜ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ମୂଳ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର କେବଳ ଦାର୍ଶନିକତାର ଗଭୀର ଅଧ୍ୟୟନରେ ମିଳିପାରିବ। ସେ ଜୋର ଦେଇ କହିଥିଲେ ଯେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଲୋକଙ୍କୁ ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ଦାର୍ଶନିକତା ପଢ଼ିବା ଉଚିତ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ସେ ଜୀବନ ପ୍ରତି ଏକ ତାର୍କିକ ଓ ବୈଜ୍ଞାନିକ ଭାବଧାରା ଗଢ଼ିପାରିବ।

     ବର୍ଲିନ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ସମୟରେ ସେଠାରେ ମହାନ ଦାର୍ଶନିକ ହେଗେଲଙ୍କ ଚିନ୍ତାଧାରାର ପ୍ରଭାବ ଥିଲା। ମାର୍କ୍ସ ଆରମ୍ଭରେ ‘ୟଙ୍ଗ ହେଗେଲିୟନ୍ସ’ ସଂଗଠନର ସଦସ୍ୟ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ବିଶିଷ୍ଟ ବୁଦ୍ଧି ଶୀଘ୍ର ହେଗେଲଙ୍କ ଦାର୍ଶନିକତାର ସୀମାକୁ ଚିହ୍ନଟ କରିଦେଲା। ହେଗେଲଙ୍କ ଦାର୍ଶନିକତା ‘ଆଦର୍ଶବାଦୀ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱାତ୍ମକତା’ ଉପରେ ଆଧାରିତ ଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ଭାବନାର ନିରନ୍ତର ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ (ବାଦ, ପ୍ରତିବାଦ, ସମ୍ବାଦ)କୁ ଉନ୍ନତିର ଆଧାର ଭାଵେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଇଥିଲା। ମାର୍କ୍ସ ଏହାକୁ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କରି ପ୍ରମାଣ କଲେ ଯେ ଭାବନା ଦ୍ରବ୍ୟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଦ୍ରବ୍ୟ ଭାବନାରୁ ନୁହେଁ।

   ଦାର୍ଶନିକତାରେ ବିପ୍ଳବ: ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱାତ୍ମକ ବସ୍ତୁବାଦ:

ମାର୍କ୍ସ ତାଙ୍କ ପିଏଚଡି ‘ଏପିକ୍ୟୁରସଙ୍କ ଦାର୍ଶନିକତା’ ଉପରେ ସମାପ୍ତ କଲେ। ସେ ହେଗେଲଠାରୁ ‘ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱାତ୍ମକ ପଦ୍ଧତି’ ଏବଂ ଲୁଡ଼ଭିଗ ଫାୟରବାଖଙ୍କ ଠାରୁ ‘ଵସ୍ତୁବାଦ’ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଏହାଙ୍କ ସମନ୍ୱୟରେ ସେ “ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱାତ୍ମକ ଵସ୍ତୁବାଦ”ର ଭିତ୍ତି ରଖିଲେ। ସେ କହିଥିଲେ ଯେ ହେଗେଲଙ୍କ ଦାର୍ଶନିକତା ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଦଉଡୁଥିଲା, ଯାହାକୁ ସେ ପାଦ ଉପରେ ଦଉଡାଇଦେଲେ। ତାଙ୍କ ମତାନୁସାରେ ଦ୍ରବ୍ୟ ପ୍ରାଥମିକ ଏବଂ ଭାବନା ଦ୍ୱିତୀୟ; ଦ୍ରବ୍ୟ ଭାବନାକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥାଏ ଏବଂ ପରେ ସେହି ଭାବନା ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱାତ୍ମକ ଭାବରେ ଭୌତିକ ଜଗତକୁ ପ୍ରଭାବିତ କରେ। ଏହି ଆଧାରରେ ସେ କହିଥିଲେ:

“ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତର ସମସ୍ତ ସମାଜର ଇତିହାସ ବର୍ଗ ବା ଶ୍ରେଣୀ ସଂଘର୍ଷର ଇତିହାସ ଅଟେ।”

 ଅର୍ଥନୀତିରେ ନୂତନ ଦିଗ: ଅତିରିକ୍ତ ଶ୍ରମ ଓ ଅତିରିକ୍ତ ମୂଲ୍ୟ ସିଦ୍ଧାନ୍ତ:

    ମାର୍କ୍ସଙ୍କ ଦ୍ୱିତୀୟ ବଡ଼ ବିପ୍ଳବ ଅର୍ଥନୀତିରେ ଥିଲା। ତାଙ୍କ ପୂର୍ବରୁ ମୂଲ୍ୟ ସୃଷ୍ଟିରେ ଶ୍ରମର ଯଥାର୍ଥ ଭୂମିକାକୁ ବୈଜ୍ଞାନିକ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦିଆଯାଇନଥିଲା। ମାର୍କ୍ସ ପ୍ରମାଣ କଲେ ଯେ ‘ମାନବ ଶ୍ରମଶକ୍ତି’ ହିଁ ଏକମାତ୍ର ‘ପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ’ ସମ୍ପଦ ଯାହା ନିଜ ମୂଲ୍ୟଠାରୁ ଅଧିକ ମୂଲ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି କରିପାରେ। କଞ୍ଚା ମାଲ, ଯନ୍ତ୍ର ଓ ଜମି ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ ଅଂଶ। ଏହିପରି ସେ “ଅତିରିକ୍ତ ଶ୍ରମ ଓ ଅତିରିକ୍ତ ମୂଲ୍ୟ ସିଦ୍ଧାନ୍ତ” ଦେଲେ। ଏହା ବୈଜ୍ଞାନିକ ଭାବରେ ବୁଝାଏ ଯେ କିପରି ପୁଞ୍ଜିପତିମାନେ ଶ୍ରମିକଙ୍କ ଶ୍ରମକୁ ଶୋଷଣ କରି ପୁଞ୍ଜି ଠୁଳ କରନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ଶ୍ରମଜୀବୀ ଶ୍ରେଣୀ ଶୋଷଣରେ ଗରିବ ହୋଇଯାଏ। ଏହି ଆବିଷ୍କାର ଅର୍ଥନୈତିକ ଚିନ୍ତାଧାରାକୁ ମୂଳରୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିଦେଲା।

    ବୈଜ୍ଞାନିକ ସାମ୍ୟବାଦ ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟତ ସମାଜ:

ମାର୍କ୍ସ “ବୈଜ୍ଞାନିକ ସାମ୍ୟବାଦ” ର ଧାରଣା ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ। ପୂର୍ବତନ ଚିନ୍ତକମାନେ କେବଳ ଆଦର୍ଶ ସମାଜ କଳ୍ପନା କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ମାର୍କ୍ସ ଏହାକୁ ଭୌତିକ ଓ ଅର୍ଥନୈତିକ ଆଧାରରେ ସ୍ଥାପିତ କଲେ। ସେ କହିଥିଲେ ଯେ ପୁଞ୍ଜିବାଦ ତାହାର ଚରମ ସ୍ଥିତିରେ ନିଜ ନାଶର ବୀଜ ବପନ କରିଦିଏ। ସେ ଏକ ବର୍ଗହୀନ ଓ ଶୋଷଣମୁକ୍ତ ସମାଜର କଳ୍ପନା କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରଯୁକ୍ତି ଅତ୍ୟାଧୁନିକ ହେବ ଏବଂ ଉତ୍ପାଦନ ପ୍ରଚୁର ହେବ।

ମାର୍କ୍ସଙ୍କ ଅନୁସାରେ ସାମ୍ୟବାଦୀ ସମାଜରେ ମଣିଷ କାମ କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେବେ ନାହିଁ, ବରଂ ସେହି କାମ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ୱାଭାବିକ ଆବଶ୍ୟକତା ଓ ଆନନ୍ଦ ହେବ। ମଜଦୁରୀ ଦାସତ୍ୱର ଶେଷ ହେବ ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ନିଜର ସାଂସ୍କୃତିକ ଓ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଉନ୍ନତି ପାଇଁ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ “ମୁକ୍ତ ସମୟ” ମିଳିବ। ସେଠାରେ ଏହି ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ଚାଲିବ:

“ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ତାଙ୍କ କ୍ଷମତା ଅନୁଯାୟୀ ଶ୍ରମ, ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଆବଶ୍ୟକତା ଅନୁଯାୟୀ ଫଳ।”

      ବର୍ତ୍ତମାନ ସମୟ ଏବଂ ମାର୍କ୍ସବାଦର ପ୍ରାସଙ୍ଗିକତା

ଆଜି ବିଶ୍ୱସ୍ତରରେ ପୁଞ୍ଜିବାଦୀ ସଂକଟ ଗଭୀର ହେଉଥିବା ସମୟରେ—ବେରୋଜଗାରୀ ବଢ଼ୁଛି, ଲୋକମାନଙ୍କର କ୍ରୟଶକ୍ତି କମୁଛି ଏବଂ ଅର୍ଥନୈତିକ ଅସମାନତା ବଢ଼ୁଛି—ମାର୍କ୍ସଙ୍କ ଚିନ୍ତାଧାରା ଅଧିକ ପ୍ରାସଙ୍ଗିକ ହେଉଛି। ସେ ସତର୍କ କରିଥିଲେ ଯେ ପୁଞ୍ଜିବାଦ ଲାଭ ପାଇଁ ଦେଶମାନଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ ମଧ୍ଯକୁ ଠେଲିଦିଏ। ତାଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ କୃତିଗୁଡ଼ିକ ହେଲା — “Das Kapital” , 

  “The Communist Manifesto” , 

“The Poverty of Philosophy” , 

“Wage Labour and Capital” ସହିତ ତାଙ୍କର ଅନେକ ଲେଖା ଓ ପତ୍ର ଆଜି ମଧ୍ୟ ମାନବତା ପାଇଁ ପଥପ୍ରଦର୍ଶକ ଭାବେ ରହିଛି।

ମାର୍କ୍ସଙ୍କ ବିପ୍ଳବୀ ସ୍ଲୋଗାନ—“ସର୍ଵହରାଙ୍କ ପାଖରେ ହରାଇବାକୁ କିଛି ନାହିଁ, ପାଇବାକୁ ଅଛି ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ”—ଆଜି ମଧ୍ୟ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱରେ ବେରୋଜଗାର ଓ ପରିତ୍ୟକ୍ତ ଯୁବମାନଙ୍କୁ ଏକତ୍ରିତ ହେବାକୁ ପ୍ରେରଣା ଦେଉଛି। ମାର୍କ୍ସ କେବଳ ଏକ ଦାର୍ଶନିକ ତତ୍ତ୍ଵ ଦେଇନଥିଲେ, ବରଂ ପୃଥିବୀକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିବାକୁ ଏକ ଅଜୟ ବୈଜ୍ଞାନିକ ଓ ବୌଦ୍ଧିକ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଇଥିଲେ। କମ୍ରେଡ୍ କାର୍ଲ ମାର୍କ୍ସ ଏମିତି ଜଣେ ମହାନ ଦାର୍ଶନିକ ଥିଲେ, ଯିଏ ପୃଥିବୀକୁ ବୈଜ୍ଞାନିକ ଭାବରେ ଅଧ୍ୟୟନ କରି ମାନବତାକୁ ଅନ୍ଧକାରରୁ ଆଲୋକ ଦିଗରେ ନେବାର ପଥ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଥିଲେ।

      ତାଙ୍କର ଵସ୍ତୁବାଦୀ ବୈଜ୍ଞାନିକ ଦାର୍ଶନିକତାକୁ ଅଧ୍ୟୟନ ଓ ଆହରଣ କରି ଏବଂ ପ୍ରୟୋଗ କରି ସମାଜକୁ ଅଧିକ ଉନ୍ନତ ଓ ସମତାମୂଳକ ଦିଗକୁ ନେବା ପାଇଁ ଅବଦାନ ହିଁ ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ପ୍ରକୃତ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶ୍ରଦ୍ଧାଞ୍ଜଳି ହେବ।

*ବିଶ୍ଵର ମହାନ ସମାଜ ବିଜ୍ଞାନ ଚିନ୍ତା ନାୟକ ଅଦ୍ଵିତୀୟ ଦାର୍ଶନିକ କାର୍ଲ ମାର୍କସ୍ ଜିନ୍ଦାବାଦ! 

*ମାର୍କସବାଦ ଜିନ୍ଦାବାଦ!

*ଦୁନିଆର ମଜଦୂର ଏକ ହୁଅ !

By JAYANTHA DAS(ODISHA-INDIA)

The post ବିଶ୍ଵର ମହାନ ବିପ୍ଳବୀ ଚିନ୍ତା ନାୟକ ଓ ଦାର୍ଶନିକ କମ୍ରେଡ୍ କାର୍ଲ ମାର୍କ୍ସଙ୍କ ୨୦୮ତମ ଜୟନ୍ତୀ ଅବସରରେ ବୈପ୍ଳବିକ ଶ୍ରଦ୍ଧାଞ୍ଜଳି ଅର୍ପଣ କରୁଅଛୁ। appeared first on Asia Commune.

अक्टूबर क्रांति द्वारा दुनिया में पहली बार  लुटेरों की राजसत्ता उखाड़ फेंकी गई। शासन मजदूर किसान और आम मेहनतकाशों के घर पहुंचा था। जार के राज के भूखे, नंगे देश को मजदूरों के राज ने भुखमरी, बेरोजगारी, शोषण और लूट से मुक्त कर दिया।
अक्टूबर क्रांति के बाद मजदूर राज ने  बडे-बडे और आश्चर्यजनक काम किए। मजदूरों के राज में सबसे पहले सभी प्राकृतिक संसाधनों जैसे कि जंगलों, खदानों, जल मार्गो आदि का राष्ट्रीयकरण कर दिया गया, दूसरा हर परिवार को (‘जमीन किसकी, जोते उसकी’ नारे को लागू करते हुए) उतनी जमीन दी गई जितनी वह जोत सकता था, तीसरा मजदूर राज की रक्षा करने के लिए एक विशाल लाल सैन का गठन किया, चौथा, पूर्व की सरकारों द्वारा की गई समस्त गुप्त और जन विरोधी संधियो को कूड़ेदान में फेंक दिया। पांचवा, सभी तरह के विदेशी कर्ज को जब्त कर लिये। छठा, सोवियत रूस को विश्व की महाशक्ति बना दिया। सातवा, दुनिया के सभी गुलाम देशो और विश्व की संघर्षरत मेहनतकश जनता को वास्तविक आजादी के लिए सभी तरह का समर्थन दिया। आंठवा, साम्राज्यवादी गुलामी से मुक्त होने के लिए तथा इन देशों को आत्मनिर्भर बनाने के लिए हर संभव मदद की।  रूसी क्रांति या अक्टूबर क्रांति के अनुभव से सीख कर चीन के मजदूर व किसानों ने 1949 में क्रांति कर देश का कायाकल्प कर दिया। इसी क्रम में अन्य उत्पीड़ित राष्ट्रों में भी क्रांतियां सफल हुई। अन्य देशों जैसे जर्मनी में महान क्रांति फैलायी और राजाओं का सिंहासन खींच लिया। मजदूर राज ने सैंकडों-हजारों स्कूल, पुस्तकालय, मजदूरों के लिए नाट्यशाला, अखबार और डाकघर खोले और कारखाने, दुकान और खदाने आदि मजदूरों को सौंप दी।

हमारे देश में मजदूर, किसान, युवा, विद्यार्थी और कर्मचारी पीढ़ियों से अपने हकों के लिए लड़ रहे हैं। हम अपने बच्चों की शिक्षा, चिकित्सा,  रोजगार और मजदूरी बढ़ाने की लड़ाई जारी रखे हुए हैं। संघर्ष और हड़तालों से हमने यह सीखा है कि इस व्यवस्था में हमारी कहीं भी सुनवाई नहीं हो रही है। ऐसे में अक्टूबर क्रांति मजदूरों के सत्ता में काबिज होने और कदम ब कदम ऊंची से ऊंची मंजिल की तरफ बढ़ने की घटना हमें भी रास्ता दिखाती है.

आज संपूर्ण दुनिया के मेहनतकश यह समझ गए हैं कि कोई भी मजदूर अकेला-अकेला अपनी समस्याओं से मुक्ति नहीं पा सकता है। उसे एकताबद्ध होकर ही अपने मुक्ति के लिए संघर्ष तेज करना पड़ेगा।  मजदूर वर्ग यह भी समझ गया है कि अक्टूबर क्रांति के रास्ते पर चलकर ही विश्व के मजदूरों की मुक्ति हो सकती है। इसलिए पूरे विश्व के साथ ही भारत के समस्त मेहनतकाश अक्टूबर क्रांति दिवस मनाते हैं, अंतरराष्ट्रीय भाईचारा मजबूत करते हैं तथा अपने संघर्ष पथ का लेखा-जोखा करते हैं।
अक्टूबर क्रांति का रास्ता- जिन्दाबाद
दुनिया के मजदूरों एक हो। 

By : D S PALIWAL – Rajastan

The post 108 साल पहले हुई अक्टूबर क्रांतिअक्टूबर क्रांति दिवस को याद करो। appeared first on Asia Commune.

கைக்கூலியாக மாறிய அரசு! உண்மையை உடைத்த வழக்கறிஞர் | Chennai Sanitary Workers Issue

SOURCE:

The post கைக்கூலியாக மாறிய அரசு! உண்மையை உடைத்த வழக்கறிஞர் | Chennai Sanitary Workers Issue! appeared first on Asia Commune.

The post అమెరికా అధ్యక్షుడు ట్రంప్‌పై వ్యతిరేకత ఎక్కువ అవుతోంది. appeared first on Asia Commune.

In this interview, Alternative Viewpoint speaks to grassroots activist Haris Qadeer, involved in the ongoing struggle. The discussion explores the political content of the demands, the state’s response, the composition of the movement, and the evolving role of the left in shaping its direction. The conversation also reflects on the resonance of regional and global protest waves—from South Asia to the Middle East and beyond—that have challenged neoliberal austerity and state repression.

The movement in PAJK serves as a powerful reminder that, even in the most militarised and marginalised regions, popular resistance can emerge with striking clarity and determination. – ed.]

Alternative Viewpoint : How is the current struggle related to earlier protest movements in Pakistan-administered Jammu Kashmir?

Haris Qadeer : Pakistan-Administered Jammu Kashmir (PAJK) is divided into two primary regions, each governed by distinct administrative structures, yet ultimately under the authority of Pakistan’s federal government. One of these regions is Gilgit-Baltistan, which has been designated as a semi-provincial entity through a presidential order. Historically, this area was administered under colonial-era laws, including the Frontier Crimes Regulation (FCR). The other region comprises the districts of Jammu Kashmir, historically shaped by the former princely state of Poonch and the Kashmir Valley. With its president, prime minister, supreme court, and various state institutions, this region functions as an independent state. Senior officials from Pakistan, along with the Ministry of Kashmir Affairs and Gilgit-Baltistan, effectively oversee both regions.

In the areas under the state government of PAJK, a tradition of struggle and protest dates back to 1932. Initially, the region witnessed the movement for the autonomy of the former Poonch state. Later, in the 1940s, when the sub-state of Poonch was brought directly under the control of the Maharaja of Jammu Kashmir and discriminatory taxes were imposed, a popular movement arose against the Maharaja’s autocratic rule and oppressive taxation. Even before the Indian subcontinent’s partition in 1947, this movement took a violent turn and transformed into an armed rebellion.

After Partition, the armed uprising in Poonch succeeded in gaining control over much of the region. Simultaneously, the newly established Pakistani state dispatched tribal militias from Muzaffarabad towards the state capital, Srinagar, with the aim of capturing the city. These militias advanced through Muzaffarabad, reaching Baramulla and the outskirts of Srinagar. Meanwhile, Maharaja Hari Singh of Jammu and Kashmir, along with the newly independent Indian leadership, began to move towards formal accession to India. The tribal invasion, alongside the indigenous revolt in Poonch, provided a pretext for the deployment of Indian troops and the signing of the Instrument of Accession.

The rebels of Poonch established a provisional government that was a democratic, representative, secular, and independent entity for the people of Jammu and Kashmir. The founding declaration also stated that a plebiscite would determine the political future of Jammu and Kashmir after its complete liberation.

With the arrival of Indian troops in Kashmir, Pakistan’s regular army subsequently entered the conflict to support the tribal forces. This escalation led to the Indo-Pakistani War, which, following a ceasefire, resulted in the permanent division of Jammu and Kashmir into two distinct parts.

This historical background shows that movements in this region are not new. The struggles have not only been directed against the autocratic rule of the Maharaja of Jammu Kashmir but also later against Pakistan’s control over the region. Once the government’s autonomy was undermined, and decision-making shifted to the central government in Pakistan, often exercised through migrant Kashmiri leadership settled in Pakistan, another rebellion broke out in Poonch in May-June 1950. A parallel government was established; afterwards Pakistani troops were sent to suppress it but failed spectacularly, and local rebels disarmed and captured the soldiers. The three-year-long uprising ended only after the government promised to form an election commission and hold representative elections, a promise that was never fulfilled.

In 1955, another rebellion broke out in Palandri (Poonch). This time, the Punjab Constabulary was deployed to crush it. An agreement known as the Baral Accord restored peace after two years of intense conflict and heavy sacrifices.

Subsequently, the local ruling elite crafted an official narrative portraying the region as the “base camp” for the liberation of Indian-administered Jammu Kashmir (IAJK). This pretext replaced the struggle for control over local resources, political autonomy, and fiscal rights with the rhetoric of liberating IAJK. However, the idea of establishing a united, independent Jammu Kashmir, an unfinished mission since 1947, remained deeply rooted within the popular consciousness.

At the local level, struggles for basic rights and autonomy persisted. While the movement for total national liberation remained prominent, the abrogation of Article 370 by India on 5 August 2019 prompted both progressive and nationalist leaders to shift their focus towards securing self-rule within PAJK as a means of furthering the broader freedom struggle. The ineffectiveness of depending on imperialist powers and institutions, such as the UN and the US, became increasingly apparent, especially following the meetings between Modi, Trump, and Imran Khan in 2019, which coincided with India’s decision to revoke Kashmir’s special status.

A segment of the Left has long sought to organise the national liberation struggle along class lines, despite facing criticism from nationalist circles. Nationalists frequently dismissed efforts to address fundamental issues such as the rising prices of basic goods, power load-shedding, and unjust taxes as mere distractions. However, a significant shift began to occur after 2019. Class-based struggles gained momentum, leading to the formation of Action Committees and United Fronts.

After the pandemic, this trajectory gradually converged into a more organised framework under the “Awami Huqooq Tehreek” (People’s Rights Movement), which was centred around a charter of demands. Launched in August 2022, the movement entered a new phase on May 9, 2023. Through long sit-ins, demonstrations, shutter-downs, and wheel-jam strikes, it eventually grew into a statewide movement by September 2023. A 30-member Joint Awami Action Committee (JAAC) was formed as the central leadership, followed by the establishment of local-level action committees across the district level or even at the ward level.

The movement’s central demands were to gain control over locally generated hydroelectric resources, ensure access to hydropower at production cost, and abolish unjust taxation. Additional significant demands included the restoration of wheat subsidies and the removal of privileges held by the ruling elite. The Charter of Demands sought to progressively move towards sovereignty and resource ownership, aiming to rebuild the national liberation movement along class lines.

The forces of the left began to intervene in these movements, while reactionary right-wing forces and state interference intensified. The ad hoc central leadership of the movement largely consisted of second-tier nationalists and representatives of local small-scale trader associations, who found it challenging to grasp the full depth and radical potential of the movement. The right-wing leadership worked in collaboration with the state, aiming to dilute its anti-colonial character. Consequently, the leadership sought to uphold the movement’s “apolitical” stance, implementing standard operating procedures to restrict ideological debate and even discouraging all forms of criticism, including that aimed at colonial structures.

As a result, the movement has now divided into two distinct trajectories; essentially, we can identify a sub-movement within the larger movement. In summary, the current struggle not only continues the legacy of prior movements but also surpasses the articulated charter and limited demands set by its leadership, indicating a more profound and radical evolution of political consciousness in the region.

What are the main demands in the 38-point Charter of Demands?

On September 29, 2025, the movement entered its second or third phase, marked by lockdowns, mass protests, and long marches aimed at addressing the 38-point Charter of Demands.

In May 2024, following a lengthy march, the government agreed to set the electricity price between Rs. 3 and Rs. 6 per unit and to reduce the price of flour by Rs. 1,000 per 40 kg bag. However, other agreed-upon demands were not implemented. A subsequent agreement in December 2024 also went unfulfilled. After the deadline for this agreement expired, a significant public meeting held in Muzaffarabad in May 2025 led to the expansion of the Charter to include new demands such as:

• Abolition of the 12 legislative seats reserved for Kashmiri refugees settled in Pakistan.
• Abolition of the 19% job quota reserved for these refugees.
• Free education and healthcare for all citizens.
• Ending privileges and perks for the ruling elite.
• New agreements on hydropower projects with the Muzaffarabad government.
• Transparency in governance and eradication of corruption.
• Restoration of student unions.
• Empowerment of local governments.
• Construction of tunnels, bridges, and roads to improve transport and connectivity.

While the public narrative highlighted that the movement sought to dismantle the colonial order and reclaim the region’s rights to self-governance, the Charter of Demands did not specifically articulate a direct appeal for decolonisation or sovereignty.

Could you elaborate on the nature of the current struggle? What is the current situation? Have there been any incidents involving arrests, violence, or intimidation?

I believe that in recent days, some truly extraordinary events have unfolded in this region—events that, in terms of popular participation and political maturity, may even surpass the recent significant upheavals in Nepal, Bangladesh, and Sri Lanka. For instance, in all ten districts of Jammu Kashmir under Pakistani administration, hundreds of thousands of people have taken to the streets. For five consecutive days, daily life was effectively brought to a standstill; individuals refrained from driving vehicles, businesses across all towns and cities remained closed, and massive demonstrations were held in numerous locations.

Pakistan deployed a significant number of police and paramilitary forces to suppress the protests. To halt the long march, security forces resorted to repression and violence. Nevertheless, the protesters managed to overcome the security forces, compelling them to lay down their weapons. Following their surrender, the protesters ensured the safe return of the subdued forces. Under the direction of the state, thugs affiliated with the ruling party, operating under police supervision, launched an armed attack on demonstrators in Muzaffarabad, disguised as a “peace march”. The gunfire from these armed individuals led to the death of one young man and injuries to dozens of others. Despite this violence, the protesters maintained their focus on the demonstrations and refrained from engaging in vandalism or rioting.

Only one significant incident throughout these five days could be characterised as violent: in Dhirkot, a suburb of the Bagh district that connects Poonch and Muzaffarabad, police opened fire and shelled the protesters who were trying to advance. This confrontation resulted in five fatalities and over 150 serious injuries, primarily among police personnel. Additionally, police vehicles were set ablaze at the scene.

Overall, during those five days, there were ten fatalities and over 300 injuries. Despite this, the protests did not escalate into a violent movement. Thousands of demonstrators gathered at the entrance to Muzaffarabad, the capital, and held a sit-in that persisted until October 4, when the leadership of the Joint Action Committee (JACC) declared that their demands had been met.

At its core, this movement is anti-colonial and anti-neoliberal, deeply rooted in the grassroots of society. However, the leadership appears to lack full awareness of this character. Similar to traditional trade-union leadership, they often settle for partial concessions after each round of struggle, merely preparing for the next phase, without fully recognising the broader transformative potential of the movement.

Which social groups, such as workers, students, women, peasants, and unemployed youth, are most actively participating in the protests? Additionally, how has the government responded to the ongoing struggle?

To comprehend the situation, it is essential to examine the demographic and economic makeup of the region. Generally, this movement has engaged various segments of society. The area functions predominantly as a consumer society, heavily reliant on remittances sent by migrant workers residing in Europe, America, Africa, and the Middle East. Of the total population, which stands at 4.5 million, approximately 1.5 to 1.8 million are migrant workers abroad. The government employs approximately 100,000 individuals. The peasantry is notably sparse, and the lack of factories and industries means there’s no organised working class in the region. The private sector employs about 300,000 people across small businesses, banks, private schools, and hospitals, frequently paying wages that fall significantly below the legal minimum. Furthermore, both public and private sector employees are prohibited from forming trade unions.

Because of these conditions and the dependence on remittances, a petty-bourgeois or middle-class psychology dominates the society. Consequently, the movement’s nature is popular rather than class-based. Participation from rural areas has been particularly strong. Many participants are unemployed youth, who, because of remittances from family members abroad, can afford to engage full-time in political activities. Thus, a large number of students and young people have taken part in this movement.

Due to the persistence of patriarchal and tribal attitudes, women’s participation in the movement has been limited. Despite their high education levels, women primarily organised separate demonstrations during the early stages. However, on social media, they have played an active and vocal role in shaping the movement’s discourse. In physical protests, their participation has remained minimal; nonetheless, we witnessed unprecedented involvement from women in providing food and other supplies along the route of the long march, along with their crucial solidarity.

The government has taken extensive measures to suppress the movement, with over 500 legal cases filed against activists. The substantial involvement of Pakistan’s intelligence agencies has shaped much of the state’s response. Additionally, a systematic campaign of propaganda and psychological manipulation is currently in progress. It appears that the leadership has been pressured to isolate left-wing and nationalist forces from active participation in the struggle, a tactic aimed at undermining the movement’s anti-colonial character.

Could you provide a brief description of the Jammu Kashmir Joint Awami Action Committee (JAAC) and its activities?

The Jammu Kashmir Joint Awami Action Committee (JAAC) serves as the central coordinating body of the movement. Comprising 30 members, it includes three representatives from each of the ten districts. The committee’s primary activities focus on organising small-scale grassroots conferences at both the village and local levels. More than 200 conferences have taken place over the past two years, drawing thousands of participants. In addition to numerous smaller demonstrations, shutdowns, and wheel-jam strikes throughout the region, the JAAC has initiated three major mass protests to date.

Why are there protests regarding the reserved seats for refugees?

The Legislative Assembly of Pakistan-administered Jammu Kashmir comprises 53 seats, of which 12 are allocated for refugees from Jammu Kashmir who migrated to Pakistan during the 1947 conflict and are now settled across various provinces. The Government of Pakistan oversees the elections for these seats, which represent approximately 450,000 registered voters. Additionally, the government allocates 19% of its job positions for these refugees.

The protests arise for several reasons:

1. Pakistan uses these reserved seats to reinforce its colonial control over the Muzaffarabad government. Through these assembly members, the Government of Pakistan can easily engineer internal changes, forming or toppling governments at will, a practice that has occurred repeatedly in the past.
2. The Karachi Agreement of 28 April 1949, signed between the Government of Pakistan and the Government of PAJK (Muzaffarabad), delineated the limits of the latter’s powers. Under this agreement, Pakistan retained authority over the administration of refugee rehabilitation and Gilgit Baltistan.
3. The refugees were subsequently granted Pakistani citizenship and allocated lands within the country. They also pay taxes in various Pakistani provinces and benefit from representation in Pakistan’s own political institutions.

The protesters contend that assembly members, who do not contribute taxes to the Muzaffarabad government and operate outside its constitutional jurisdiction, lack the authority to legislate for the region. Consequently, the laws they enact do not apply to them.

Additionally, the 19% job quota allocated for these refugees is perceived as a direct infringement on local rights because it favours individuals who are neither residents nor taxpayers of the region. Protesters argue that this arrangement exemplifies the ongoing colonial subjugation disguised as a democratic process.

Could you tell us about the role of the Left in the current struggle?

The Left was the original initiator of this movement, but it currently exhibits fragmentation and fragility. A significant faction, the Stalinist nationalist Left, continues to extol the monarchical rule of the Maharaja. Additionally, there exists a small, opportunistic segment of the Left that entirely dismisses the national question. The Jammu Kashmir National Students Federation (JKNSF), the region’s first left-wing student organisation, along with a group of leftist activists who emerged from it, played a pivotal role in establishing the movement’s foundations. Despite this, the central leadership features only one member from the Left within JAAC, although numerous militant left-wing activists have garnered considerable popularity at the local level across various districts and areas.

Due to state pressure, the central government has been hesitant to adopt a left-wing programme. Nevertheless, leftist ideas continue to resonate strongly with the masses, particularly the demands for the establishment of a Constituent Assembly, the recognition of collective ownership of natural resources, the withdrawal of Pakistan’s lent officers, and the dismantling of the colonial structure reinforced by the 1974 Act and the Interim Constitution.

Do you observe any influence from the regional and global protests in this struggle?

Absolutely, regional and global protest movements have profoundly influenced this uprising. Among the most prominent slogans are calls for revolution and freedom. The events in Sri Lanka and the ongoing movements in the peripheries of Pakistan have shaped the current situation. Most recently, the wave of protests in Nepal significantly impacted events occurring between September 29 and October 4. Inspired by Nepal’s movement, people participated on a much larger scale than before, standing resolutely in the face of state repression and a barrage of gunfire.

What potential outcomes do you foresee arising from this movement? What long-term political impact might it have on PAJK?

This movement has fundamentally raised significant questions regarding the colonial structure of governance. It now appears increasingly unlikely that Pakistan’s state institutions will be able to sustain the region’s existing constitutional, political, and financial framework. The movement has profoundly shaken the status quo, leading to a loss of credibility for traditional political parties, particularly the local branches of Pakistani parties. Current and former members of the legislative assembly have become symbols of public disdain and contempt.

Even if this movement does not progress further, stabilising the existing political structure will prove extremely challenging. However, it is inevitable that the movement will persist, as genuine advancement cannot occur without dismantling the colonial framework.

How do you perceive the role of solidarity from Pakistan, India, and international groups? What are your expectations of them?

This region of Jammu Kashmir is situated on the periphery of Pakistan and remains a crucial part of the broader, unresolved question surrounding Kashmir’s political future. Despite the movement’s vibrancy, its ultimate success or a transition towards the abolition of the capitalist system relies heavily on the mobilisation of the working class and oppressed nationalities, particularly within Pakistan and the wider South Asian context. Consequently, solidarity from left-wing forces and the vanguard elements of the working class in both Pakistan and India, as well as the surrounding region, is of paramount importance.

Globally, solidarity from leftist movements, the international working class, and anti-colonial struggles is essential. To end colonial domination and neoliberal imperialist policies, it is crucial to defeat the capitalist system itself. The liberation of Jammu Kashmir remains unattainable as long as the capitalist states of Pakistan and India exist in their current forms; similarly, the liberation of other oppressed nationalities across the subcontinent cannot be realised within these confines. The dismantling of this artificial partition of the subcontinent, alongside the creation of a voluntary socialist federation of independent nations, represents the only viable path to ending national oppression and colonial exploitation, thereby enabling the construction of a truly humane society.

This struggle cannot succeed in isolation or through fragmented efforts. We must not only hope for solidarity; we must actively work towards building alternative revolutionary forces. A significant weakness evident in the current movements across the region is a lack of organised revolutionary leadership grounded in scientific socialist principles. Consequently, it is the historic responsibility of revolutionaries in this region to accelerate the establishment of such leadership, connect the ongoing struggles, dismantle every chain of capitalist oppression, and pave the way for a brighter future for humanity.

Author

• Haris Qadeer

SOURCE:

https://altviewpoint.in/azad-kashmirs-

The post ‘Azad’ Kashmir’s Unheard Rebellion: Voices from the People’s Struggle appeared first on Asia Commune.

Street vendors of Rajasthan organise different programs in different sectors of Udaipur Rajasthan,  for climate justice,  to stop the Funding on fossil fuel and rights of women on food and role of women in economy..Vivekanand Vidya Mandir Bhinyad  shiv  BARMER students also participate in this program.

Long live Nhf. !  

R.SevvilamParithi 

Advocate 

GeneralSecretary #Nhf..

Tamilnadu.

The post An event organised by the Indian Street Vendors in Rajastan! appeared first on Asia Commune.

தேர்தல் லீசுக்கு…. ஒப்பந்தம் போட்ட.. வியாபாரத்தில்..இந்த தறுதலைகள்.. மில்லியன்ஸ் ஆப் இந்தியர்களை.. இந்துத்துவா கால் நக்கிகளாக… பில்லியன் கருப்புப் பணக்கத்தைகளை.. பெற்றுக்கொண்டு.. கூத்தடிக்கின்ற… So called.. SC/ST லீடர்ஸ் என்று சொல்லிக்கொள்ளுகிற…. கூட்டமே…தங்களுக்கு.. பெரும்பான்மை … எண்ணிக்கைபலத்தை…வைத்து நடக்கின்ற..தேர்தல் சூதாட்ட.த்தில்  ..பகடை உருட்டுகிற சகுனிமாமாவாக…  தேர்தல் எனும் தேராத.  பீத்தை தேர்தல் கமிஷன்.. !! முதலாளித்துவ ஜனநாயகத்தின்…அலங்கோலத்தின்.. உச்சம்.. இந்த சங்கிச்சனாதனா  ..போலிப்பீடை… அதாணி  CEO.. மோடி..அமித்சா.. மானுடதுவேசிகள்.. !! நாடு.. 2026ல்..பேராபத்தை நோக்கி நகருகிறது.. நன்றாகத்தெரிகிறதூ.. !! மரண பயத்தில்… சனாதன Rss.bjpயின் இந்துத்துவா ராஜ்ஜியத்தில் எரிகிற..நா(வீ)ட்டில்.. புடுங்கியவரை…சுயலாபம் .. பார்க்கிற..மதசார்பற்ற அரசியல் சாசன. பணையம் வைத்துவிட்ட…. சந்தர்ப்பவாத.. பாஜக ஆதரவு கொலையாளிகள்.. !!? அது வடநாடு தொடங்கி..கொடநாடுவரை நீண்டிருக்கிறதுர! ! எதற்காக.. அதாணிஅம்பானிகளுக்கு.. பல லட்சம் கோடிகளௌ.. அரசாங்கப்பணம்.. ரைட்ஆப் செய்யப்பட்டது…? அதுயார் கைக்கு..மடைமாற்றமானது.. என்று தெரியாதா.. இந்தியனுக்கு.. ! இதிலே.. RSSBJP தலைமை கட்சிக்கு சொத்துக்களாக.. சில லட்சங்களில் போய்ச்சேர்ந்ததின் விளைவு..இந்தியனுக்கு.. என்னடா..லாபம்.. !? மோடிக்கும்.அமித்சாவுக்கும்.நிர்மலா சனாதன சங்கிகளுக்குத்தான்.. ஏதேனும்….தம்புடி நட்டமுண்டோ…!? 2026 பாஜக Rssக்குமட்டும் வாழ்வா..? சாவா. அல்ல.. !? அந்த மரணபயம்..மோடி இந்துத்துவா கூட்டத்திற்கே உண்டுதானே..!? உள்நாட்டு தேசஒற்றுமைக்கே.. வேட்டு போடவூம்.. செய்வார்களே.. !! அதற்கு.. விலை..சாதாரண இந்தீயரின் உழைப்பூம்.ரத்தமும். !! ? எச்சரிக்கை..எந்நாடே.. !?ஒரு மானமுள்ள இந்தியக்குடிமகன்.. கேவலமான சங்கித்தன இந்து..அல்ல.. !!இரா.செவ்விளம் பரிதி சிட்டிசன் தமிழ்நாடு 13.10.2025

BY SEVVILAM PARITHI (THAMILNADU)

The post சனாதனம்…. பலமானதேயல்ல… !!  appeared first on Asia Commune.